Gedoe. Iets anders kan ik het niet miauwen. Het is gewoon gedoe. Al dat wachten op ontbijt. Het ‘ik kom er zo aan’ klonk al eeuwen geleden. Net als de wekker die keer op keer aangeeft dat het nu echt de hoogste tijd is om op te staan.
Maar wie er opstaat? Niet mijn mens. Die ligt zuchtend, kreunend en steunend in bed, terwijl wij drieën – wat miauw ik, wij vieren, want CW is er ook – geduldig wachten op een volle voerbak. Zeker Foppe. Sinds de boze beestjes in zijn buik zich gedeisd houden, heeft hij honger als een leeuw. Op volle sterkte, voor zover dat kan met een lege maag, rent hij de trap op om in haar oor te tetteren dat er beneden een heel peloton staan te verhongeren. Alleen maar, omdat zij moeite heeft met opstaan. Hij doet zijn stinkende best om de hoogste noten er loepzuiver uit te krijgen.
Maar of de manden bij de Meow of Holland om zullen draaien, betwijfel ik. Het maakt niet uit, zolang zijn klaaglijke serenade haar maar op de poot krijgt. Als iemand het kan, is het Foppe.
Redding
Met dezelfde vaart als waarmee hij omhoog ging, komt hij terug. Zijn kop schuddend van links naar rechts. ‘Ik weet het niet hoor, jongens. Mo doet zo raar. Ze zit op handen en knieën en haar gezicht trekt rare grimassen. Af en toe floept er auw uit, of AU. Ze heeft beloofd dat ze er ècht zò aan komt. Zodra het lukt om omhoog te komen. Ik snap er helemaal niks van. Wil jij eens poothoogte nemen, Cato?’
M’n tante zucht dat er al bang voor was, omdat Mo de hele nacht lag te kreunen. Haar normaal zo rustgevende en poezelige massages leken het alleen maar erger te maken. Het ging zelfs zo ver dat ze tussendoor niet eens wat extra’s heeft gehad, terwijl het voor haar te ruime zomerjurkje wel nodig zou zijn. Tante Cato vindt het maar niks en heeft er een harde kop in dat Mo ooit nog uit die slaapkamer komt.
Hoe moet het nu verder, vraag ik me hardop af. Ik kijk richting het kattenluik waar CW alle registers opentrekt. Ik weet dat ons mens een zwak heeft voor die ouwe dibbes. Maar die heeft geen sleutel om eigenpotig binnen te komen. De enige die ons kan redden, ben ik zelf.
Tergend langzaam
Snel denk ik na over de beste kattiek. Het is een kwestie van leven en dood. Wat zou het beste werken? Moet ik boos worden, of juist heel lief doen? Unaniem zijn we het eens dat de lieve manier de beste aanpak is. Mo is heel gevoelig voor mijn ieniemienie miauwtje. Ik trek alles uit de kast om die er zo schattig mogelijk uit te laten komen als ik schoorpotend haar slaapkamer binnen wandel. ‘Hi lieverd,’ klinkt het gesmoord, gevolgd door ‘auw, auw, auw.’
Ik schrik me alle snorharen in de rondte. Mijn broer heeft gelijk. Hier klopt iets niet. Mo is helemaal niet van de gymnastiek en nu draait ze zich in allerlei bochten. Als ze een been naar achter strekt en een arm naar voren kan ik purcies onder haar door. Mijn pluimstaart kietelt zacht onder haar kin. Zie ik daar een glimlach? Misschien ben ik op de goeie weg. Een natte neus, daar krijg ik meestal ook punten voor. Voorzichtig zoek ik haar op wang en geef een lebber met mijn ruwe tong. Voor het beste effect een paar zachte kopjes er achter aan. Ze wankelt. Ondanks het auw, auw, auw, lijkt er beweging te komen. Tergend langzaam kruipt ze naar de deurpost waar ze zich met een verbeten gezicht omhoog hijst.
Geen idee hoe lang het duurt voor ze voorover gebogen op twee benen staat. De trap af duurt nog langer, maar het maakt niet uit. Ze schuifelt richting de keuken. En daar is waar de voerbakken staan. Nu alleen nog zien te vullen.
Koppie van Japie
Noot van Mo: je kent het wel. Door een simpele handeling ‘schiet het in je rug’. In mijn geval wilde ik een bloempot verzetten. Dat was de druppel na een reeks klusjes. Spit is stom, maar gaat meestal ‘vanzelf’ weer over (met de nodige oefeningen waar Japie al over miauwt).
Opstaan is de grootste uitdaging. Eenmaal in beweging lukt het wel en redden we ons goed genoeg.
Ooh Japie toch! Dan moeten jullie wel heel lief zijn voor jullie Vrouwtje! Die van mij loopt soms ook hele weken krom en soms komt ze letterlijk niet verder dan kruipen. Ken je Mowgli, van Junglebook? Op handen en voeten, maar omhoog komen lukt dan niet meer 🙀
Nou hebben wij gelukkig de Baas nog, en sinds kort woont Junior weer bij ons, dus hier is het nog wel te doen. Maar je moet er toch niet aan denken dat jullie Vrouwmens helemaal niet meer omhoog kan! Wees lief voor haar!
Ik weet zeker dat in haar oor tetteren en zachtjes kriebelen met je staart haar helpen om zichzelf uit bed te laten vallen en jullie te voeren! Maar het kan soms even duren! 😻
Hoi Japie,
Wat vervelend dat je vrouw zoveel pijn heeft waardoor het wat langer duurt voordat jullie ontbijt wordt geserveerd.
Dat is absoluut niet leuk, maar dat je vrouw pijn heeft is ook niet leuk toch.
Wees maar extra lief voor je vrouw dan gaat de pijn(spit) vast sneller over.
Liefs van Annelieke(deeltijdbaasje van Tommy)
Hoi Japie,
Wat vervelend dat jullie vrouw zo’n last van haar rug heeft. Jullie moeten nu wat geduld met haar hebben en extra lief voor haar zijn. Rugpijn is heel lastig zegt mijn vrouwtje want ze heeft het ook weleens gehad.
Wens jullie vrouw beterschap en lieve groeten🐈⬛
hoi katlega Japie, we snappen dat het moeilijk is als je eten op zich laat wachten. Wij zijn persoonlijk niet zo van de subtiele aanpak en gaan gewoon hard miauwen als het naar onze zin te lang duurt voordat we wat krijgen. Nu ja, Molly en ik passen die tactiek toe en daar kan met name onze vrouw niet zo goed tegen dus die zorgt ervoor dat we dan snel wat krijgen. Dropje zwijgt en Moos miauwt zachtjes maar die weet het ook slim aan te pakken door met een scheve snuit te staren en dat werkt ook goed. Het is natuurlijk wel erg vervelend voor je dat je vrouw nu steeds pijn heeft dus we sturen haar veel troost- en beterschapsknuffels en hopen dat ze snel weer opknapt. Misschien is een warm bad of een goed zwembad een idee voor haar? We kunnen ook wel een muisje vanaf hier voor jullie opsturen als jullie daar trek in hebben? Moos staat veel in de keuken en maakt de lekkerste sauzen voor bij GBK’s. We hebben inmiddels ook twee egels in de tuin (misschien zijn of komen er kleintjes, dat hopen we toch) maar die vangen we zeer zeker niet. Die prikken en bovendien gaan we die niet opeten. Knuffels en kopjes voor jullie allemaal en hopelijk kan je vrouw weer snel beter lopen en roept ze minder au. Pijn in de rug is echt niet leuk, dat is gewoon balen.
Hoi liefe Japie wanneer het bij mij te lang duurt foordat ik eeten krijg leg ik me erbij neer en ga bij ik ergens liggen dutten en wachten, eerst heb ik wel gejammerd hoor soms ook met een zagt pootje oofer hun hoofd gegaan of met mijn kop.
Dat Mo last heeft fan haar rug is heelemaal niet fijn mijn frou heeft dat ook wel maar ik heb een man-mens die me dan eeten geeft.
Mijn frou gebruikt faak mijn krabpaal wanneer ze rugpijn heeft anders kan ze niet meer opstaan fan de stoel, ik moet er altijd om lachen want zij doet er heelemaal niet aan krabben met haar nagels maar leunt erop met haar handen, stom hé.
Tjello en Figo komen jullie straks muizen
brengen fan muisbezorgd, het is wel makkelijk dat Figo deuren kan oopenen en Tjello door de briefenbus.
Feel beeterschap foor Mo, liefs fan Triton
Ha Japie,
Geef Mo maar extra veel van die kopjes en knuffels dan, misschien helpt dat tegen AU? Kattenliefde doet wonderen horen we onze mensenbroer soms tegen andere tweevoeters zeggen.
Kopjes en veel beterschap!
Jajim en Frou Frou
Oooo lieve Japie, wat een toestand!, fooral mijn man heeft dat ook weleens met zijn rug, en dan moet mijn vrouw altijd heel erg lachen 🙀 omdat hij zo gek beweegt, ik hoop dat jullie Mo zich snel weer beeter foelt, en ik stuur heeeeeeeel veel zachte lieve kopjes en neusjes, ik heb spesjaal voor haar een grote witte sjookoolaaade taart gemaakt, dan heeft ze voor een week genoeg te eeten, en voor jau, Foppe, mevrouw Cato en CW heb ik jullie spesjaale brokjes neergezet, en ook heeeeeeeeeel veel kipsnekkies gestrooid, het is van KeverT!!💖💖💖💖💖
Dank jullie miauw allemaal voor de gezellige berichtjes, lieve woorden en goeie tips. Saame hebben we Mo zo snel mogelijk weer op de poot.
Koppie van Japie
Lieve Japiejo, jullie hebben heel veel geduld en liefde voor Mo, en nou nét nog wat meer dan gebruikelijk, want zo’n heksenscheut, zoals we dat hier noemen, oftewel spit is echt geen grapje hoor! Ik weet er alles van! Maar met oefeningen en vooral blijven bewegen, want rust roest, komt dat goed, echt☺️🍀
Lieve Mo, ik wens jou heel veel beterschap❤️🍀
Heel veel knuffels van ons🐰🐰❤️ en een fijne dag🌺🥰
Nou, wat een furrhaal zeg van jullie geen ontbijt kijge. Maar nu begrijp ik dat Mo door haar rug was gegaan. Wat errug……ik hoop dat het nu beeter gaat met haar en jullie weer op tijd eete krijge ! Feel sterrukte foor Mo en jullie natuurlijk ook !