Categorie archieven: Uit het leven van Bert

Waarom zijn er nou duiven in mijn straat?

duiven

Mijn straat is altijd mijn straat en omdat ik al jaren in de vensterbank kom, weet ik wat gewoon is en wat niet. Maar dat van die duiven dat snap ik niet.

Straat

Mijn straat is klein en aan de ene kant om de hoek zijn ze een garage aan het bouwen die hoek kan ik niet zien. Aan de andere kant kan ik de grote autoweg zien. Vooral ’s nachts is het mooi met al die lichtjes. Daar kijk ik graag naar.

Overdag zijn er mensen en de buurhond. Soms wat vogels die zitten aan de overkant op de huizen. Toen kwam het fierus en daarna kwamen de duiven.

Vogels

Duiven zijn andere vogels, dat weet ik gewoon. Ze maken keihard geluid WOEWOEWOE achter elkaar, nou dan kan ik niet meer eten en ook niet meer slapen, iets in mij zegt opletten Bert dit is belangrijk. Ook zitten de duiven aan mijn kant van de straat en soms zelfs op mijn huis. Dan zie ik wat bewegen, ze zijn heel snel die duiven, en dan heb ik een schaduw vanaf het dak van mijn huis. Dus dan zijn ze dichtbij. Ik vind dat een beetje eng. Ook door het keiharde geluid.

En ze komen de hele tijd. Ook als ik net wil gaan slapen en slapen dat lukt me dan niet meer. Of als ik net avondeten krijg, laatst kon ik wel dooreten maar het gefoel erbij is dan toch anders.

Opletten

Ik snap niet waarom er nou opeens zoveel duiven zijn. Mijn vrouw weet het ook niet. En op het interwebs staat er niks over. Dus misschien is het alleen zo in mijn straat. Dat kan.

Dus dan ga ik proberen om ferantwoordelijk te zijn en steeds op te letten of ze komen en waar ze heen gaan. Dat is mijn werk als controleur maar eerlijk waar, gemakkelijk is het nou niet.

Ik lig nooit gek ik lig lekker

liggen

“Bert, wat lig je weer gek,” zei mijn vrouw. Ik deed of ik het niet hoorde. Ik lig nooit gek, ik lig lekker.

Aandacht

Als je thuis de enige katerman bent, krijg je veel aandacht. Dat is best fijn als het om sneks en aaien gaat maar serieus waar soms is het ook moeilijk. Dan krijg je opeens commentaar op dingen die heel gewoon zijn en die altijd al gewoon zijn geweest alleen nou gaat je vrouw er iets van zeggen en dan wil ze dat ik kijk en meeww doe want dan heeft ze het gefoel dat we een gesprek doen.

Soms doe ik dat ook. Ik ben een watje, weet ik.
Maar toen ik echt superlekker lag en ze zei daar iets van toen deed ik of ik sliep en daarna zei ze gelukkig niks meer en ze ging weer verder met haar eigen werk.

Liggen

Folgens mij kan een kat geeneens gek liggen. Je ligt zoals je ligt en vooral zoals je lekker ligt dus dat kan ook:

  • met je kop naar achteren
  • je voorpoten naar een andere kant
  • tegen het tapijt aan dus niet eens op het tapijt
  • een beetje met je buik op een tijdschrift

Er was ook zon, dat maakt alles gemakkelijker dat weet iedereen. Ik kon ontspannen en doezelen en daarna heb ik een brokje gegeten.

Samen

Het is wel zo dat ik het fijnste lig op mijn zij en dan met mijn poten vooruit. Dus voorpoten en achterpoten. Het gebeurt weleens dat mijn vrouw ook zo gaat liggen, bij mij in de buurt.  Ze vindt dat gezellig. Ik vind dat gek, een vrouw hoort niet zo te liggen. Maar zij zegt dan dat ze zo ook lekker ligt.

Eigenlijk vind ik als je een kat bent dan moet je kattendingen doen en als je een mens bent mensendingen en je mag alleen samen iets anders doen als je het alletwee wilt. Anders is het gek.

Vind ik.

Hoe kan het elke dag zondag zijn?

zondag

Sinds het fierus er is, gaan veel dingen anders. Wat ik het gekste vind is dat het elke dag zondag is. Mijn vrouw zegt van niet. Maar ik weet van wel.

Stil

Als huiskater heb ik verstand van de dagen. Dat komt omdat ik het steeds kreeg uitgelegd toen ik hier kwam wonen. Dus ik wist dat het op maandag drukker is, en dat er op zaterdag weer meer en andere mensen in de straat kwamen en ook dat het op zondag stil is. Van dat rustige. Een auto die voorbij gaat. Mensen die wandelen. De buurhond komt door de straat. Verder gebeurt er niet veel.

Rustig

Dat stille is er nou ook, elke dag. En de buurhond zie ik ook, hij doet rustig aan. Dus dan weet je als huiskater zijnde: het is zondag. Moet gewoon. Kan niet anders.

Is dat gek? Persoonlijk vind ik het gewoon want het is zoals het is, en er zijn heel veel dagen in een week maar daar hoef je niet elke week aan mee te doen. Een dag is zoals een dag is en die dag is nou zondag.

Komt bij dat ik zondag best fijn vind. Dat kalme, lekker hoor.

Thuis

Van mijn vrienden op Feesboek lees ik dat hun man en/of vrouw nou vaak thuis is en dat ze te veel geaaid worden. Dat heb ik niet ik bedoel mijn vrouw werkt altijd thuis, dus we zijn aan elkaar gewend. Ze doet de dingen op een vast moment en als ze te vroeg of te laat is dan miauw ik even om te helpen. Bij mij thuis lijken de dagen dus op elkaar behalve in de straat. Maar nou met het fierus is daar nou ook elke dag hetzelfde, net als op de zondag, dus daarom is het ook zondag.

Weet ik gewoon zeker. Mij maakt het verder niet uit. Hoe het kan, snap ik niet.

Hoe mijn werk nou ekstra moeilijk is

straat

Ik was een asieljongen en nou ben ik een huiskater die thuis eigen werk heeft dat is dat ik de straat controleer. Daarom zit ik in de vensterbank. En pas werd mijn werk moeilijker.

Verandering

Een tijdje terug was er ook al een verandering waarvan ik foelde nou voor mij hoeft dat niet. Dat was toen ik geeneens meer kon ontspannen of slapen omdat er steeds vogels in mijn straat kwamen. Dan zag ik iets bewegen of ik hoorde een geluid en iets in mij moest dan steeds opletten wat er gebeurde. Dan slaap je helemaal niet fijn. Maar daar ben ik nou een beetje aan gewend of de vogels doen weer gewoon dat kan ook. Gisteren gebeurde er iets anders. Weer een verandering.

Raam

Mijn vrouw zette het raam van de huiskamer open. Een stukje. Dus niet dat ik er doorheen kon of dat de vogels binnen konden komen.
Voor mij als controleur vensterbank werd het werk moeilijker:

    • ik kon alles van de straat wel honderd keer beter ruiken, alle geuren kwamen tegelijkertijd in mijn neus en ik moest denken wat wat betekende en daarna was ik moe. Zoveel luchten ruik ik geeneens als ik aan de voordeur snuif dus het was echt heel veel
    • er waren ook veel meer soorten geluid en normaal hoor ik van alles maar nou veel meer
    • ik voelde de wind op mijn vacht en dat was superheerlijk dus ik deed mijn ogen dicht van oooo-wat-fijn maar dat kan natuurlijk niet als je moet opletten!!

Avond

’s Avonds ging het raam gelukkig weer dicht. De verwarming was nog steeds aan dus dat was fijn. Ik heb na het eten een dutje gedaan op de bank en daarna ging ik even in de vensterbank zitten en naar de straat kijken.

Maar toen ontdekte ik dat de huiskamerdeur naar beneden open stond dus ik naar beneden aan de voordeur ruiken. En toen snapte ik het. De zomer is onderweg, voortaan is het zo.

Waarom ik liever op de vensterbank lig

vensterbank

Lekker in de vensterbank als er zon is, daar lig in dan meteen. Vaak krijg ik de vraag: maar Bertje, wil je geen dekentje of een kussen als je daar ligt?

Zacht

Ik snap die vraag. Persoonlijk ben ik een kater die graag zacht en warm ligt, zoals op mijn kussen op de bank, daar lig ik altijd goed. Maar niet in de vensterbank. Dat is een beetje een tegnies verhaal.

Mandje

Een hele tijd terug kreeg ik een mandje. Het was zacht en presies mijn maat, ik kon er goed in liggen en als ik me oprolde voor een dutje dan voelde ik me veilig en tevreden. Het was de eerste keer hier dat ik dacht dit mandje daar kan ik in slapen. Het stond in een hoek van de bank.

Alleen ik draaide me een keer om en toen bewoog het mandje en ik was meteen wakker. En ik sprong meteen uit het mandje. En ik wist toen helemaal zeker dat ik nooit van mijn leven meer in dat mandje wilde.

Dat heb ik ook niet gedaan. Het mandje heeft overal gestaan en ik kreeg heel veel knuffels om mij moed in te aaien en ook gesprekken over in een mandje liggen maar ik dacht en ik voelde nee. Wegens dat mijn vertrouwen weg was.

Zeker

Dat gefoel heb ik nog. Dat ik heel erg zeker wil weten dat ik goed lig en blijf liggen dus ik wil niks dat verschuift. Als ik op de vensterbank lig, dan wil ik de vensterbank foelen en niks ertussen. Je weet maar nooit, dat heb ik geleerd.

Soms vraagt mijn vrouw het toch. En ze legde een keer een dekentje klaar. Nou daar ging ik niet op, toen wilde ik helemaal niet meer in de vensterbank.

Ik ben gewoon een katerman die zijn zekerheid nodig heeft. Dat is het.