Categorie archieven: Uit het leven van Bert

Waarom doe ik niet oer tegen de vogels?

oer

Toen het fierus kwam, verlieten de mensen mijn straat. Het werd stiller. Maar toen kwamen de vogels. Nou is alles anders.

Oer

Van mezelf weet ik dat ik bang kan zijn maar toch ook oer. Dan komt er een gefoel vanuit mezelf en dan moet ik dingen doen. Dat heb ik soms na de bak, dan ga ik rennen en heel erg rauw en hard miauwen. Of als iets heel fijn is dan ga ik rollen. Oer is iets van heel vroeger toen alle dieren wild en oersterk werken en altijd wisten wat ze moesten doen en dat deden ze ook al waren ze misschien bang.

Toen de vogels kwamen wist ik dat ik niet zo oer was als ik dacht. Misschien helemaal niet.

Andere vogels

Dit zijn andere vogels van voor het fierus. Die waren gewoon en als ik in de vensterbank zat dan keek ik naar ze. Soms miauwde ik. Ging vanzelf. Maar deze vogels…

  •  ze zijn groot en brutaal, ze gaan op de rand van mijn huis zitten en dan kan ik ze net niet zien dus dat is spannend
  •  soms als ik net een knuffel krijg dan hoor ik een geluid van buiten en dan moet ik gewoon kijken dus dan voel ik de knuffel niet meer
  • ik zie heel vaak door het raam een beweging en dan weet ik ze zijn er weer

Ik vind deze vogels eng. Een vriend op Facebook zei dat ik als katerman zijnde hun natuurlijke vijand ben maar dat gefoel heb ik niet en de vogels ook al niet. Hoe kan dat nou?

Mijn oer-gefoel is er helemaal niet. In de vensterbank durf ik geeneens altijd. Erg, hè?

Steun

Van thuis krijg ik nou steun hierbij. Dan gaat mijn vrouw naast me op het tapijt zitten en als ik moet kijken, dan kijkt ze ook. Of ze aait me een beetje. Zachtjes tegen me praten doet ze ook. Mijn oer-gefoel blijft weg, dat is raar, maar ben dan toch wat rustiger in mezelf daardoor dus dat is toch wel fijn.

Hoe het zit met katten en emozies

emoties

Er zijn perzoonen die denken dat katten alleen instinkt hebben en geen emozie.  Daar ga ik vandaag wat over zeggen. Wegens dat mijn verkering Loesje vandaag een operazie moet.

Gefoel

Loes en ik hebben al heel erg lang verkering. Ik durfde het te vragen en ze zei ja en toen waren we samen gewoon omdat we toen bij elkaar hoorden. Dat kan best. En waarom kan het dat is omdat het gebeurt. Ik heb gefoel voor Loesje en zij voor mij. En mijn gefoel is vandaag moeilijk omdat ze die operazie moet.

Meer gefoel

Ik zal meer vertellen over gefoel. Wat dat is. Instinkt is anders, dat is iets met oer, dat je soms moet rennen en keihard miauwen of dat je staart dik wordt als er iets spannends is of dat je onder de tafel moet gaan zitten als de glazenwasser komt. Dus dat is iets diep-diep van binnen en dan weet je vanzelf wat je moet doen en dat doe je dan ook meteen. Gefoel, dus emozie, is anders.

Gefoel is, dat je kunt kiezen wat je ermee doet. Dus als ik me helemaal zacht van binnen foel dan weet ik nog niet meteen zal ik op mijn ene of op mijn andere kant gaan liggen. Zal ik mijn vrouw een kopje geven of blijf ik waar ik ben. Ga ik in de vensterbank slapen of toch op mijn tapijtje. Soms weet ik het geeneens.

Nog meer gefoel

Voor Loesje heb ik nog meer gefoel. Ze is altijd schoon en netjes zelfs als heeft ze heel veel witte stukken in haar vacht. En ze ziet er zo lief uit, dan heb ik nog meer gefoel van binnen. Soms is ze ook streng tegen mij als ik klaag en dan heeft ze gelijk, streng zijn is ook dat je elkaar steunt. Loes heeft nog één tand en straks misschien nul tand, maar ik vind haar zeker weten even mooi, want ze is en blijft mijn verkering Loes.  Het belangrijkste is dat ze nou goed door de operazie komt en dat ze bijkomt.

Wat ik doe als er zon is

zonWanneer je zoals ik een seeniejor-katerman bent, dan ben je anders dan een kitten. Ik weet veel beter dan je voorzichtig moet zijn en dat ben ik dus. Ook als er zon is.

Seeniejor

Ik ben nou elf jaar, dat zegt mijn vrouw, en ook dat ze het niet presies weet wegens dat ik een ex-straatkater ben. Dus toen ik in het asiel kwam, hebben ze daar besloten hoe oud ik was. Dus misschien ben ik pas acht of misschien ben ik al veertien jaar. Maar ik foel dat ik seeniejor ben. Vooral omdat ik de laatste tijd wat voorzichtig ben.

Voorzichtig

Als ik ’s nachts op bed spring dan doe ik dan niet zomaar, ik moet eerst goed en lang kijken en dan pas spring ik op bed. En als er overdag zon is, dan ga ik er wel in liggen of zitten maar niet de hele tijd, dat is te heet, dus ik neem pauze.

  • in en uit de vensterbank kan best, soms ga ik alleen even zitten of bij het open raam de lucht opsnuiven
  • ik doe ook weleens een dutje op het kussen op de bank en dan ga ik weer terug
  • een beetje water drinken is ook belangrijk, als ik dat doe krijg ik thuis altijd een compliment dus dan drink ik gemakkelijker, dat is gewoon zo

Ik weet dat er ook vrienden zijn die veel te lang in de zon blijven, maar dat heb ik dus niet.

Ochtend

Het allerfijnste vind ik dat de zon er al is als we aan de dag beginnen. Dat ik meteen na de ochtendknuffel in de vensterbank kan. Dat is voor mij het beste begin van de dag. En dan op de bank. En een knuffel. En een snekje. Wat water drinken. Ik ben best voorzichtig als seeniejorkaterman maar het leven kan dan ook superfijn zijn!

Ja hoor ik ben serieus aan het verharen

verharen

Af en toe een haartje verliezen dat kan best. Dat heeft iedereen.  Dus ik ook. Maar nou is het anders. Ik ben serieus aan het verharen.

Thuis

Er zijn katten die het leuk vinden. Of gewoon. Die denken nou lekker, een zomervacht. En dan laten ze zich thuis kammen en borstelen of aaien met een speciale handschoen en  dat vinden ze dan ook goed en fijn. Ik heb het allemaal geprobeerd met mijn vrouw en ze deed heus haar best dus aan haar lag het niet maar ik vond het allemaal even eng. Het foelde als vreeemd op mijn vacht en gefaarlijk dus dat wilde ik niet.

Wat mijn vrouw nou doet om mij te helpen is aaien. en dan maakt ze soms haar hand een beetje nat. Dat is voor de losse haren. Maar haar hand is wel warm dat is belangrijk.

Voordeur

Ik wil eigenlijk niet verharen. Want als ik ’s morgens aan de voordeur ruik dan is het koud. En ’s avonds ook.  En ’s nachts helemaal. Dan is mijn neus meteen koud en mijn oortjes ook en dan wil ik meteen naar de slaapkamer, daar is het warm. Dat weet ik zeker dat ik mijn wintervacht nodig heb en net nou is die dunner aan het worden. Erg, hè?

Haren

Gisteren wilde ik op mijn kussen gaan liggen en toen zei mijn vrouw: “Wacht even.” Dus ik wachten en ze veegde zomaar hele plukken van het kussen. Dat heb ik anders nooit. En soms als ik uit de vensterbank spring dan foel ik gewoon dat er haren uit mijn vacht gaan. Dat heb ik anders ook al nooit. Ik hoop dat ik nog vacht overhou maar dat weet ik niet zeker.

Van thuis krijg ik gelukkig steun. Extra aaien ook voor het fijn. En fijne gesprekjes over warm weer. En liefe woordjes. En laatst kreeg ik ook zomaar tussendoor soep, toen dacht ik misschien is verharen helemaal niet zo erg.

Waarom ik in en uit de kast spring

kast

Ik mag niet in en uit de kast springen die op de slaapkamer staat als het nacht is en toch doe ik het. Dat gaat bijna vanzelf.

Wat niet mag

Thuis mag ik heel veel,  geloof ik. Want wat ik niet mag is best weinig:

  • ik mag niet aan kabels knagen, nou daar heb ik geen zin in
  • ik mag niet naar buiten,  toefallig ben ik liever binnen
  • ik mag niet eten van mijn vrouw haar bord, net of menseneten altijd lekker is

En nou is er dus iets anders bij:

  • ik mag ’s nachts niet in en uit de kast springen die op de slaapkamer staat

Over de kast

Die kast kwam er een paar jaar geleden. Allemaal rare geuren van heel veel planken, toen ging mijn vrouw van die planken een kast maken en die was heel groot. De kast stond in een hoek van de slaapkamer en eerlijk waar, ik heb maanden gedaan of die kast er niet was. Ik vond het eng.

Daarna rook de kast naar thuis en toen dacht ik, wat is dat eigenlijk voor kast. Ik kijken. Er lag een handdoek in, dat was voor mij. Dus daar ging ik soms op liggen. En ik zag bijna bovenin een ruimte waar ik misschien wel in kon springen.

BOOM.

Ik was in de kast.

BOOM.

Ik was uit de kast. En ik voelde me oer.

Nacht

Daarna ontdekte ik iets gaafs. Dat is dat het ’s nachts nog veel leuker is. Dan is het huis donker en stil en wegens dat mijn vrouw slaapt is het huis eigenlijk van mij dus ik kan doen wat ik wil. En dat is in en uit de kast springen. Het klinkt keihard als ik op de planken kom. En ook als ik in de kast kom.

Soms moet ik wel zes keer springen eer mijn vrouw wakker wordt. Dan roept ze Bertje. Eerst dacht ik dat is een compliment. Toen zei ze dat het springen ’s nachts niet mag.

Dus dat weet ik nou. En ik weet ook dat ik toch weer spring het gefoel is gewoon sterker dan ik.