Categorie archieven: Uit het leven van Bert

Nette nagels aan mijn pootjes

Als katerman ben ik gesteld op een verzorgd uiterlijk. Netjes. Dus ik was me na elke maaltijd. Daar blijft mijn vacht mooi bij. En dan is er de kwestie van nette nagels aan mijn pootjes. Hoe moet dat?

Er zijn genoeg mensen die een nagelknippertje hebben en dan de kat grijpen. Niet doen, hoor. Hou het bij uw eigen nagels. Een kat kan bijna altijd zichzelf reddden. Ik zal zeggen hoe ik dat doe, qua nagels.

Beneden in de huiskamer heb ik een plank met touw, daar rek ik op na het slapen. Neem ik meteen mijn nagels mee. Ook heb ik een staande krabpaal en iets aan de bank en soms hang ik gewoon tegen de muur met de nagels. Hier mag alles.

Boven: een plank en weer zo’n paal, ander model.

Ik gebruik alles, net op het moment dat me aanstaat en op de manier die ik leuk vind. En mijn nagels zijn prima in orde, dankuwel, helemaal netjes.

En mocht het een keertje voorkomen dat ze echt veel te lang groeien, dan wil ik liever naar een dierenarts die zoiets kan. Doe mij maar een prof.  Maar ja, ik ben hier bijna veertien maanden en de nagels zijn precies zoals ze waren. Dus, alles in orde.

De kleinste katten ter wereld

Uit het leven van Bert,
Raffles (foto: Squeezeweasel)

Vier pond poes, wat heb je dan? Iemand als Raffles bijvoorbeeld. Hij is een Singapura kat, waarschijnlijk het kleinste kattenras ter wereld. En dat niet alleen, ze hebben een merkwaardige geschiedenis.

Maar eerst: hoe is het karakter? Hoe stoer en gespierd deze mini-katten ook van uiterlijkmogen wezen, ze hebben enorm veel liefde te geven. Lief. Aanhankelijk. Knuffelig. Slim. Ze kunnen goede praters zijn, zoals Siamezen. Van kou en alleen-zijn moeten ze niks hebben.

Denk nog even na over dat gewicht:

Singapura: vier pond – twee kilo
Main Coone: twintig pond – tien kilo
Noorse boskat: kan boven de tien kilo komen
De naam van het ras zegt al iets over de oorsprong, dat is inderdaad Singapore. Daar leefden ze al langer tot halverwege de jaren 70 een Amerikaanse kattenfokker iets in de katten zag. Toen werden ze raskat. Dat had uiteindelijk een voordeel want de Maleisische regering adopteerde de Singapura als nationale kat. Mooi is dat: respect voor het dier.

Hoe zou dat zijn, om drie vier van die kleine katjes door het huis te hebben wandelen?

Hoe lig je het beste om te slapen?

Er zijn katten die op hun rug slapen met een open buik en hun poten alle kanten op. En dan slapen ze! Snap ik niet. Ik zou het ook nooit aan iemand adviseren.  Hoe moet het dan wel?

Ik vind, je moet je veilig voelen als je slaapt. Want dan kun je ontspannen. Anders lig je de hele tijd op te letten van o-o gebeurt er iets en er komt toch niemand aan mijn buik. Ofzo.  Dat moet je niet hebben als je wilt slapen.

Ik lig dus altijd op mijn buik als ik slaap. Of op mijn zijkant. Dus dat mijn buik beschermd is en lekker warm want ik lig er een beetje of helemaal op.

Nu komt: waar moet je dan slapen? Dat is ook belangrijk.Er zijn ook veel katten die in een doos slapen. Kan, niks mis mee. Toevallig ben ik geen dozenjongen, behalve dan dat ik wel een slaapdoos heb maar die is boven en aan de voorkant helemaal open dus eigenlijk is het geen doos. Hier slaap ik graag:

  • op het bankje naast de werktafel van mijn vrouw
  • ’s nachts slaap ik op mijn eigen dekbed op bed, een paar uur
  • op de zijkant van de bank
  • op mijn kussen op de bank
  • in de doos die dus geen doos is, daar ligt veel flanel in
  • wat ik verder ontdek en waarbij ik voel: hier kan ik lekker liggen

Als er veel zon is, dan ga ik daarin slapen, dan lig ik gewoon op het tapijt. Maakt mij niks uit dan. Zon is fijn.
Oja nu hoe je dan in slaap komt. Als het niet lukt, kun je dit doen:

  • anders gaan liggen
  • gapen
  • zorgen dat je zachtjes geaaid wordt
  • even wat eten

Dus als u niet kunt slapen, dan heeft u nou tips waarmee het wel lukt. Ik hoop dat u hier iets aan heeft.

Gedoe in de badkamer (blog)

Soms voel ik het zelf, dat ik de laatste tijd meer durf. Ik woon hier morgen precies elf maanden en het is net of het huis groter is dan in het begin. Ik ben al een paar keer op de berging geweest, ik kom vaak in de badkamer en ik slaap al een paar weken boven. “Het is ook jouw huis,” zegt mijn vrouw.

Aan de badkamer ben ik nog aan het wennen. Eerst wist ik niet wat ik er moest doen. Er staat een bak, maar daar ga ik nooit op. Toen ontdekte ik de flessen achterin. Ik erheen en eraan ruiken. Ze roken lekker. En ik zag dat er water op lag en toen ik daar iets van oplikte, was het lauw. Dat krijg ik nooit in mijn schaaltje. Dus ik heb alle doppen helemaal afgelikt, heerlijk!! Al was er een fles toch erg vies maar gelukkig kreeg ik toen meteen lekkere brokjes.

De berging vind ik eng en opwindend. Dus daar wil ik steeds in. Het staat er vol en het ruikt naar van alles, het is gewoon niet te snappen. Ik vind het zo jammer dat ik de deur niet zelf kan openmaken, dat moet mijn vrouw steeds doen en ze heeft er haast nooit zin in. Sta ik daar te wachten voor niks. Dan is samenwonen beroerd, hoor. Als kater ben je erg afhankelijk en dat voel ik op zo’n moment.

Oja die badkamer. Ik kom er  bijna elke ochtend. Gewoon waar mijn vrouw bij is. Eerst durfde ik dat niet.  Nu voel ik me daar op mijn gemak, al blijfthet  opletten. Laatst viel er water uit de douchekop. Ik schrikken en wegwezen uit de badkamer. En ik vond het ook griezelig toen er een raar geluid konk uit een fles die mijn vrouw in haar hand vasthield. Toen ben ik  snel weggerend, de huiskamer in.

En toch heeft de badkamer iets. Het trekt me aan. Met z’n tweetjes badderen, zegt mijn vrouw dan uitnodigend. Maar ik wil niet nat worden! Zij wil het wel. Nou, dat doet ze dus maar als ik er niet bij ben.

Elke keer als ik naar de badkamer ga, voel ik dat het net zo spannend is  als de berging. Ik weet nooit precies hoe het er is en hoe het gaat. Soms moet ik keihard miauwen en pas dan doet ze de badkamerdeur open. Meestal kan ik dat zelf. De deur laat ik  open staan, natuurlijk.

Samenwonen blijft vol verrassingen. Ik wil hier nooit meer weg.

Dit blog is met andere blogs ook te lezen bij de Vereniging Kattenzorg.

De smaakbrokjes van Royal Canin (filmpje)


In de dierenwinkel van  Vivarium Stol kreeg mijn vrouw een proefzakje Royal Canin brokjes. Met extra smaak. Het heet Exigent 35/30. Ze zeiden dat mensen het ook kunnen eten en dat het naar kroepoek smaakt. Maar mijn vrouw gaf het aan mij, om uit te testen voor mijn website.

Eerst hoe ze ruiken, want daar maken ze ook reclame voor. Toen het zakje open ging, rook ik iets dat me meteen nieuwsgierig maakte. Ik wilde weten wat het was. Het trok me aan, en ik had nergens anders meer aandacht voor. Mijn vrouw zette het schoteltje neer en ik kwam meteen, en ik wilde ook meteen eten. Dus de geur is goed.

En ze zijn een beetje klein, dat eet gemakkelijk. Is ook een plus.

Tijdens het eten voelde ik me rustig. Het kraakte lekker, net als mijn gewone brokjes. En het smaakte goed. Gewoon. Maar toch ook goed. Als iets heel erg lekker is, eet ik te snel. En vind ik iets vies, dan eet ik niks. Dus het moet er tussenin zitten en dan aan de lekkere kant. Deze zouden speciaal lekker zijn want ze heten ook savour, dat betekent smaak.

Toen ik langer at, hoorde ik een geluid op straat. Ik wilde weten wat het was en dus ging ik in de vensterbank naar buiten kijken. De brokjes was ik vergeten. Terwijl ze dus voor mij als niet-moeilijk-etende kater helemaal te lekker zouden moeten  zijn!!  Ik heb ze de hele dag met rust gelaten en tussendoor heb ik uit mijn  snoepjesbal gegeten en ook van mijn gewone brokjes. Dus eigenlijk vind ik die brokjes niet zo speciaal smaken als ze in het begin roken toen het zakje net open was. Maar ik krijg ze wel op,  zo ben ik ook wel weer.

Wanneer je als kat zijnde echt moeilijk eet, neem dan Royal Canin Instinctive. dat is duizend keer lekkerder.  Of je hebt ook een andere Exigent die heeft als nummer 33 en het zakje is donkerder. Smaak is persoonlijk maar dit is dus mijn mening.

Heb jij ook ervaringen met eten dat je zegt dat was lekker? Laat even een berichtje achter bij de reacties!!