Categorie archieven: Uit het leven van Bert

De smaakbrokjes van Royal Canin (filmpje)


In de dierenwinkel van  Vivarium Stol kreeg mijn vrouw een proefzakje Royal Canin brokjes. Met extra smaak. Het heet Exigent 35/30. Ze zeiden dat mensen het ook kunnen eten en dat het naar kroepoek smaakt. Maar mijn vrouw gaf het aan mij, om uit te testen voor mijn website.

Eerst hoe ze ruiken, want daar maken ze ook reclame voor. Toen het zakje open ging, rook ik iets dat me meteen nieuwsgierig maakte. Ik wilde weten wat het was. Het trok me aan, en ik had nergens anders meer aandacht voor. Mijn vrouw zette het schoteltje neer en ik kwam meteen, en ik wilde ook meteen eten. Dus de geur is goed.

En ze zijn een beetje klein, dat eet gemakkelijk. Is ook een plus.

Tijdens het eten voelde ik me rustig. Het kraakte lekker, net als mijn gewone brokjes. En het smaakte goed. Gewoon. Maar toch ook goed. Als iets heel erg lekker is, eet ik te snel. En vind ik iets vies, dan eet ik niks. Dus het moet er tussenin zitten en dan aan de lekkere kant. Deze zouden speciaal lekker zijn want ze heten ook savour, dat betekent smaak.

Toen ik langer at, hoorde ik een geluid op straat. Ik wilde weten wat het was en dus ging ik in de vensterbank naar buiten kijken. De brokjes was ik vergeten. Terwijl ze dus voor mij als niet-moeilijk-etende kater helemaal te lekker zouden moeten  zijn!!  Ik heb ze de hele dag met rust gelaten en tussendoor heb ik uit mijn  snoepjesbal gegeten en ook van mijn gewone brokjes. Dus eigenlijk vind ik die brokjes niet zo speciaal smaken als ze in het begin roken toen het zakje net open was. Maar ik krijg ze wel op,  zo ben ik ook wel weer.

Wanneer je als kat zijnde echt moeilijk eet, neem dan Royal Canin Instinctive. dat is duizend keer lekkerder.  Of je hebt ook een andere Exigent die heeft als nummer 33 en het zakje is donkerder. Smaak is persoonlijk maar dit is dus mijn mening.

Heb jij ook ervaringen met eten dat je zegt dat was lekker? Laat even een berichtje achter bij de reacties!!

Kattentijdschriften uit Japan

Uit het leven van Bert,

Hoi, ik ben TanteM en ik verzamel onder andere kattentijdschrijften uit Japan. Hoe deze tijdschriften heten? Geen idee. Als is het raar iets te verzamelen terwijl je niet weet hoe het heet! Ik zoek ze op onder de naam ‘Neko Magazine’. Dat is Japans voor ‘Katten Tijdschrift’. Tot zover mijn kennis van de Japanse taal.

 

 

Ze zijn bijna een centimeter dik op ongeveer A4 formaat. En: je leest ze andersom: van achteren naar voren. Prachtig stevig glossy papier ook!

Je voelt je een beetje analfabeet als je deze tijdschriften doorkijkt. Er staat van alles leuks maar het is niet te ontcijferen. Er staan ook bijna geen URLs bij, en als ze er wel bij staan, dan, alweer alleen in de Japanse taal.
Daarom heeft het iets magisch.

De foto’s zijn prachtig. Groot en vooral heel karaktervol. Ik kocht mijn eerste nummer omdat er een artikel over Guremike (http://guremike.jp) in zou staan.

Dat is een Japanse kat met eigen website met prachtige foto’s. De tijdschriften zijn vooral leuk om twee redenen:
1. ze laten de katten zien met karakter. Allemaal eigen persoonlijkheden.
2. je ziet iets van de omgeving van de kat, waar ze wonen en wie hun mensen zijn.

Eén keer per jaar zit er een kalender bij. Op de foto hieronder: de Guremike kalender met daarachter mijn Jopie.

Van één titel heb ik er twee. Hier staat veel reclame in, maar mijn favoriet is Neko Magazine. Daarvan komt mijn 11e nummer (mei 2016) binnenkort binnen.

Ik heb ze via de Japanse Amazon besteld, daar kun je ook 2e hands exemplaren in goede staat kopen. Maar de portokosten zijn heel erg hoog!! Die bestelling was binnen een dag of 4 binnen! Bij CDJapan zijn de portokosten een stuk lager, maar dan duurt het gemiddeld 15 dagen om iets binnen te krijgen. Het mei-nummer http://www.cdjapan.co.jp/product/NEOBK-1940340 is nu te koop.
Het schijnt toch wel iets aparts te zijn, post krijgen uit Japan. De pakjesman zag ik laatst bij de supermarkt en hij groette me 🙂

Vijf tips bij gebrek aan eetlust

Op Twitter las ik dat een van mijn vrienden daar het aan zijn nieren heeft. Hij eet nou moeilijk. Dat heb je nogal gauw. Nieren, dat wil wat. Maar dan moet je juist goed blijven eten. Ik heb vijf tips bij gebrek aan eetlust. Dat heb ik thuis gehoord want Tim, de kater die hier voor mij woonde, was jaren nierpatiënt en die bleef eten. Dus ik vroeg aan mijn vrouw hoe dat kon.

1 Ipakitine. Dat is een poeder zonder smaak dat over het eten kan. Tim kreeg het over zijn avondeten. Daardoor kreeg hij meer trek. Wel goed op de dosis letten, dat je niet als mens denkt o hoe meer ik geef hoe meer er gegeten wordt. Je kunt het kopen bij de dierenarts en bij online winkels.

2 Let op temperatuur. Dus je maakt het bordje schaaltje een beetje warm. Je zet het in de oven of je doet het in een grote pan met warm water. En door het eten uit een zakje doe je wat warm water, want dan gaat het eten lekkerder ruiken.

3 Blijf erbij. Tim at het beste als de vrouw erbij bleef zitten, zonder dat ze naar hem zat te staren ofzo. Dat snap ik best. Ik eet altijd met haar samen. Je hebt toch je gevoel van gezelligheid nodig en zeker als het eten niet gemakkelijk gaat.

4 Neem de tijd. Soms heb je een pauze nodig als je eet, maar dan ben je dus niet klaar met eten. Heb ik ook. Dan moet je gewoon de tijd en de rust krijgen om weer verder te gaan. Als Tim even ophield, dan praatte en aaide mijn vrouw en dan kon hij weer verder. Ze zei dat het avondeten best drie kwartier kon duren en dat ze dat helemaal niet erg vond, want dat ze wist dat Tim zijn best deed. Zo stond er dus geen druk op hem, hij hoefde helemaal niet op te schieten.

5 Probeer wat anders. Soms vind je tonijn lekker, en dan weer kip. Dat is voor iedereen zo. En het kan best zijn dat je jaren lang alleen tonijn wilde eten en niks anders en dan opeens denk je gets. Dus je wil in principe wel eten alleen iets anders. En dan hoef je helemaal niet naar de dierenarts!! Alleen iets anders om te eten dat is genoeg.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt als je moeilijk eet. Heb je ook een probleem of een vraag, dan kun je altijd mailen: huiskaterbert@xs4all.nl Want samen weten we meer!!

Meer water drinken (blog)

Lekker de zon schijnt weer! Ik lig de halve dag in de vensterbank te slapen en te doezelen. Vind ik heerlijk.  Het is warm in mijn vacht.  Dan heb ik helemaal geen zin meer om een pootje te bewegen. Mijn vrouw wil dat ik meer water ga drinken. En dat doe ik alleen op mijn manier.

De laatste tijd ben ik nogal bezig met de badkamer. Ik vind dat nou de interessantste plek in huis en dat komt ook doordat ik er eindelijk echt in durf rond te kijken. Eerst ging ik er even in en dan meteen weer eruit. Nou sta ik elke ochtend als eerste op het badmatje. Daar miauw ik tegen mijn vrouw van schiet op, kom vlug. En als ze er is, doet ze nog niet wat ik wil.  Ze gaat eerst douchen. Ik wachten en miauwen. Als ze klaar is, komt het.

Dan wisselen we. Zij gaat op het matje staan en ik ga naar de doucheplek. Het is best klein en daardoor ook weer spannend.

In die lege doucheruimte ligt het alllerlekkerste water dat je maar kunt bedenken. Het is lauw. Het is vers. Het is helemaal schoon. Het smaakt nergens naar en dat is er juist zo lekker aan. En het ligt overal wat ik ook leuk vind. Op de vloer en op de doppen van flessen en op deksels van potjes. Die lik ik helemaal af. Vond mijn vrouw eerst eng, ze dacht die Bert drinkt vast uit de fles en dan wordt hij ziek. Neehee, van de dop. En dat is anders.

Sinds ik dat water heb ontdekt, wil ik alleen dat nog maar. Mijn vrouw zegt, dat ik geobsedeerd ben.  Mijn vaste schaaltje interesseert me niks meer. Zet mijn vrouw een glas water neer, dan ruik ik er even aan voor de beleefdheid maar drinken? Nee, bedankt. Ik ga  naar de badkamer, daar ga ik op het matje zitten en dan wacht ik tot ze komt en de douche nat maakt. Het is warm dus ik heb vaak dorst. Had ik nooit gedacht, dat ik daar het lekkerste water zou  ontdekken!

Dit en andere blogs zijn te lezen bij de Vereniging Kattenzorg.

Ideaal in de kattenbak: houtkorrels

Toen ik hier pas was, keek ik in mijn bak en dacht: nee. Mijn vrouw zag het en kwam meteen in actie. Er moesten houtkorrels komen en die kwamen er, dezelfde dag nog. Het is ideaal voor in de kattenbak. Dat vind ik, tenminste.

Ja het is best een persoonlijk onderwerp. Maar dat hoort er ook bij.

 

Houtkorrels vind ik fijn. Je kunt erop doen wat je wilt en zelfs als ik keihard plas  nemen ze alles op. Dan worden ze zacht. Dat is wel fijn maar het is ook opletten, het moet weg vind ik of ik wil een nieuwe bak, want in dat zachte zet ik mijn pootjes liever niet neer. Ruiken doet het trouwens niet.

Als ik wat groots erin leg ( en ik zeg trots dat ik een grote kater ben dus dan weet u het wel), dan kan ik lekker graven om de boel onder de korrels te krijgen. Ook hier geen geur.

Nou moet ik wel zeggen dat ik soms helemaal geen zin heb om te graven. Dan denk ik, klaar, ziezo, ik ga even in de vensterbank zitten, mijn vrouw doet de rest wel. En dat doet ze ook. Met zakjes haalt ze het eruit. Is wel fijn, dan kan ik later weer verder ermee.

In het asiel had ik ook houtkorrels. In het begin hier was er grind. Daar kon ik niks mee. Ik wilde hout. Dat was ik gewend, vooral daarom dus. Ik kende het. Maakt mij niet uit voor merk, als het maar die korrels zijn.

Als u dus met een kat woont die moeilijk met de bak is, probeer dan eens hout of iets anders. Niet denken dat het allemaal op elkaar lijjkt. Voor ons is dat niet zo. Hoe iets ruikt, en hoe het beweegt onder je pootjes, en wat je ermee kunt, dat verschilt enorm. En wat je wilt is per kat anders.

Ik heb twee bakken met houtkorrels, eentje staat op de badkamer en de ander in de gang en die gebruik ik altijd. Die andere is mijn reserve, dus die moet er gewoon zijn.

O ja, ik heb elke drie dagen denk ik een schone bak nodig. Want ja, mijn lichaam werkt nou eenmaal heel goed in dat opzicht!!

Wat is volgens u het ideale spul om in de bak te doen? Grind? Korrels? Of iets anders?