Categorie archieven: Uit het leven van Bert

Er zit iets in mijn ooghoek

U ziet het meteen: er zit iets in mijn ooghoek. Iets dat uit mijn oog komt ofzo en dat daar even blijft hangen.  Geeft niks, dacht ik.

Hoe dat verdwijnt, weet ik niet precies. Soms valt het eruit. Of het gaat weg als ik mezelf was en met mijn pootjes over mijn kop ga. Ik vind het niet zo belangrijk. Maar ik weet wel, dat sommige mensen er meteen iets aan willen doen.  Het afvegen. Het schoonmaken. Een doekje, een wattenstaafje, een hand, een weet ik het. Ik hou daar niet van.

Kijk, als het echt erg is en het zit er te lang, dan heb je als kat wat hulp nodig. Zit het in twee ogen en ruikt het raar, dan is de kans groot dat je wat onder de leden hebt. Dus even naar de dokter, want je weet maar nooit.

In alle andere gevallen hoeft het niet. Als ik voor mezelf spreek, kan ik eerlijk zeggen dat ik schoon op mezelf ben. Netjes. Grote stukken van mijn vacht zijn wit en die hou ik mooi in mijn uppie. Dus als er wat in mijn ooghoek zit, en ik was het niet weg, dan valt het er wel uit. Niks mis mee.  Vind ik.

Mijn fijnste moment (blog)

Van een gewone dag kunt u zeggen dat is een gewone dag. Maar die dagen vind ik het fijnste. En op een gewone dag weet ik ook wat mijn fijnste moment is. Dat komt omdat mijn vrouw er altijd naar vraagt.

Ik ben meer van de dingen nemen zoals ze zijn. Een beetje zen.

Zij is meer van over de dingen nadenken, ze veranderen en ze dan pas nemen zoals ze zijn. Van ons tweetjes ligt zij wakker en kan ik altijd slapen. Dus dat zegt genoeg.

Mijn vrouw vraagt dus vaak wat mijn fijnste moment van de dag is.

Samen wakker worden? Nee hoor. Wakker is wakker.

Samen eten? Dat is gezellig en fijn. Al zou ik graag eens uitgebreid haar bord willen besnuffelen maar dat mag nooit.

Samen spelen? Kan. Kan.

Samen eh…?

Nou, ik zal het zeggen. Mijn fijnste moment is ’s avonds na het eten en dan lig ik op mijn kussen en zij zit ervoor, en zij legt haar arm om me heen en ze zegt niks en ze zit stil. Ik lig ook stil met mijn kop dicht bij de hare. En omdat het mijn fijnste moment is moet ik de hele tijd spinnen.

Help! De kat slaapt te veel

Ik kan slapen terwijl ik zit, terwijl ik lig en terwijl ik hang. Ik kan ook doen alsof ik slaap. En ik slaap graag, dat is ook waar.  In mijn doos ligt flanel, ik heb een eigen kussen en meer slaapplaatsen. Soms denkt mijn vrouw dat ik veel te veel slaap.  Kan dat?

Nou, daar zijn we nog niet uit. Als het de hele tijd regent, lig ik graag op mijn kussen te soezen en te doezelen en te slapen. Soms ben ik even wakker voor een brokje, of om te gapen, of ook wel om geaaid te worden. Dan heb ik een gezellige dag. Daar word ik niks slechter van.

Maar wanneer mijn vrouw een uur te lang in bed ligt, klaagt ze over hoofdpijn en dat ze zich sloom voelt. Daarom ga ik tegenwoordig miauwen als het me te lang duurt. Soms snapt ze wat ik bedoel.

Een kat kan niet veel te veel slapen. Een kat slaapt altijd precies genoeg of te weinig, dat is als we niet met rust worden gelaten. Normaal is zestien uur per dag, en als je ouder of jonger bent dan heb je meer slaap nodig. Ik zeg het maar even.

Maar wanneer je als kat opeens anders slaapt, kan er iets mis zijn. Dus dat je uit jezelf opeens van gewoonte verandert.  En als je opeens niks meer wilt, dus ook niet spelen of eten, dan is het goed om naar de dierenarts te gaan. Ja, wat moet dat moet, ik kan het ook niet helpen.

Zo, nou ga ik even een dutje doen.

Naast de bak (blog)

Wanneer mensen me vragen of ik weleens stout of ondeugend ben, dan geef ik daar heel eerlijk antwoord op. Nee. Nooit. Ik weet niet eens wat dat is. Thuis mag ik bijna alles, geloof ik. Laatst heb ik zelfs naast de bak geplast. Of nou ja: naast. Dat ging anders.

Het gebeurde toen het zo warm was. Dan moet ik extra water drinken, dus er komt nogal eens een bakje met vers water te staan. Lekker, hoor. Maar dan moet ik vaker naar de bak. Dat is gewoon zo. Als je moet, dan moet je.

En toen was het aan het einde van de middag dat ik dacht: ik moet. Dus ik liep naar de kleine overloop waar mijn favoriete bak staat. Die stond er niet. Mijn vrouw was die in de keuken aan het schoonmaken. In de badkamer heb ik een tweede bak, maar die was te ver weg. Er lagen nog wat houtkorrels zag ik. Dus toen heb ik daar op geplast, lekker veel, hèhè, dat luchtte op.

Tijdens het plassen zag ik vaag dat mijn vrouw terug in de kamer was, en dat ze een verse bak vasthield. Ze zag me, ze begreep dat ik niet gestoord kon worden en dus bleef ze staan en keek een andere kant op. Het was heel stil in huis. Het enige geluid was mijn plassen op de plaats waar de bak altijd staat.

Daarna was ik klaar en liep de huiskamer in zonder haar aan te kijken. We wisten alletwee wat er ging gebeuren.

En ja hoor. Ze zette de bak neer in een hoek en ging weer naar de keuken, spullen halen. De plek moest schoongemaakt worden. Ik ging me wassen en wachtte tot ze klaar was. Dat was nog best snel. Ze zette de bak terug en kwam met mij aaien en kijken hoe het met me was. Want ze dacht dat ik overstuur was omdat ik geen bak had gevonden. Maar dat was ik helemaal niet! Als je moet dan moet je.

Nou zult u denken wat heeft dat met stout te maken. Helemaal niks. Dat bedoel ik juist. Soms doe je als huiskat iets dat niet hoort, maar ja, het kan even niet anders.

(dit blog verscheen met andere blogs bij de Vereniging Kattenzorg)

Over mijn ontmoeting met een oranje visje

Mijn vrouw kwam thuis met iets nieuws in haar tas. Het was voor mij. Een visje. Ze deed er heel blij over, dus ik hoopte meteen dat het ook voor mij leuk zou zijn. Toen ging ze ermee aan de slag.

In de keuken liet ze een grote schaal met water vollopen, ik hoorde de kraan de hele tijd lopen, het ging maar door. Ik dacht, als ik maar niet in bad hoef.

Ze kwam terug met de schaal water en zette die op het tapijt. “Kom kijken, Bertje,” zei ze. Ik wilde niet, want ik lag net lekker voor de ventilator. Een beetje wind in mijn vacht, ik hou d’r van. Dus ik keek wel van een afstandje. Ze friemelde iets uit een pakje en deed dat in het water.

Een visje. Het flapperde en klapperde,  ik werd er meteen gespannen van. Van die rare geluiden. En toen ging het zwemmen maar ik wist gewoon dat het geen echte vis was, daar ben ik kater voor, alleen wist ik niet wat het dan wel was. “Een Robovisje,” zei ze verheugd. Ze keek er de hele tijd naar. Ik ook. Wat een griezelig visje. Het wil iets zijn maar het is niets. Daar werd ik bang door. Dat vreemde gekke gedoe dat je niet kunt vertrouwen.

Nou, de schaal ging weer terug naar de keuken en het visje verdween. Ik was en bleef van slag. De hele avond voelde ik me bangelijk en klein, en ik had veel aandacht nodig om bij te komen.

Ik vind een Robo-visje helemaal niks. Doe mij nou maar voor nu en voor altijd een lintje. Dat snap ik, dat kan ik, dat vind ik leuk. Dus.