Kort geleden zei mijn vrouw opeens tegen me: “Bertje, wat kun je toch van alles genieten, dat is een talent, hoor.” Het was tijdens het aaien voordat we gaan slapen. Dan verwacht je zoiets niet. Maar het was wel waar.
Thuis ben ik degene die het meeste van alles geniet. Zij zit altijd aan de computer. Ik lig op de bank te slapen, of ik miauw dat ik aandacht wil. Dan gaan we samen iets doen. Spelen. Of aaien. Of bankhangen, net waar ik dan het meeste zin in heb.
Eigenlijk vind ik alles fijn.
Vooral het avond-aaien, dat doen we de laatste maanden.
Het gaat zo. Als het tijd is om te slapen, ga ik miauwen en rondlopen. Dan hoor ik altijd iets van “Jaja, nou nou.” Ik trek me er niks van aan, want ik weet wat er komt. Ze gaat al gauw bij de deur naar de slaapkamertrap staan. Ik erbij. Aaien en klein gesprekje. Dan is het hele fijne al begonnen. Ik ren keihard de trap op en halverwege stop ik om op haar te wachten en voor de complimenten: dat ik zo goed ben op de trap. Dan moet ik al spinnen.
Komt de overloop. Ik geef de boekenkast een paar kopjes en de doos die er staat ook. Mijn vrouw kijkt toe en zegt dat ik er steeds beter in word. Is ook zo. Dus als ik op de slaapkamer ben, geniet ik al zo van alles dat ik meteen ga liggen en rollen en spinnen. Meestal begint het aaien als ik lig en soms pas als ik op bed spring. Daar ligt een dekbed dat helemaal voor mij is. Het is mijn eigen plek.
Ik ben als eerste op het bed. En ik ga meteen liggen, klaar voor de actie. Wanneer mijn vrouw dan naast me gaat zitten, knijp ik mijn ogen dicht, steek mijn kop naar voren en begin hard te spinnen. Vooraf genieten omdat je weet wat er gaat komen, dat hoort er ook bij.
En dan het aaien zelf!! Over mijn lichaam, over mijn kop, achter mijn oren, man, man, het is zo heerlijk.
Daarna gaat ze slapen. Ik weer de trap af om daar in de vensterbank naar het verkeer te gaan kijken. Daar geniet ik ook van. Later ga ik weer terug naar boven, samen slapen is gezellig. In de ochtend worden we wakker, en dan krijg ik een kus.
Ik vind het fijn dat ik een talent heb. Maar ik hoop dat u kunt genieten van wat er is, ook al heeft u misschien geen talent zoals ik.
(Dit blog verschijnt evenals andere blogs bij de Vereniging Kattenzorg)
Als het om snacks gaat, sla ik niks af. Dus toen mijn vrouw een schoteltje met nieuwe snoepjes bracht, heb ik ze allemaal achter elkaar opgegeten. Nou lekker hoor. Ik had er nog wel meer gelust. Alleen daarna gebeurde er iets geks.
“Nou vooruit dan maar,” zei mijn vrouw. Ik stond al voor de zoveelste ochtend bij de deur van de berging te miauwen. En eindelijk mocht het. Ze opende de deur: “Toe maar.” Ik zette een stapje vooruit en dacht, misschien wil ik het toch niet.