Categorie archieven: Uit het leven van Bert

Hoe Rudy het zwerfkitten een knuffelkater werd

Hoi Rudy! Het is nauwelijks te geloven dat dat kleine kitten en de vorstelijke kater dezelfde persoon zijn.  En toch is dat zo.

Aan deze twee foto’s kun je zien hoe belangrijk liefde is. Want dat maakte het verschil. Wat is het verhaal?

Wild

Daarvoor gaan we naar Amerika. Op een dag arriveerde er een kitten van negen weken in het asiel. Daar bekeken ze hem en toen besloten ze dat het jonkie te wild was om nog kans te maken op een huiselijk leven. Dat hoorde Sam Peterson, een man van een plaatselijke dierenreddings-organisatie en hij besloot dat dit kitten wèl een kans verdiende. En wel bij hem thuis.

 

Verjaardag

Toen Sam hoorde van het kitten, nam hij niet alleen dat besluit maar hij handelde er ook naar. Hij ging naar het asiel, nam het kitten mee en noemde hem Rudy. Sam was net die dag jarig, maar of het huis vol bezoek zat maakte hem niet uit. Dit was belangrijker. Voor Rudy was het net op tijd, anders had hij over de Regenboogbrug gemoeten. Nu ging hij in een reiskorfje mee naar een thuis.

Zorg

Sam begon met Rudy te verzorgen. Hij had vlooien in zijn vacht, die moesten weg. Rudy kon zichzelf niet goed schoon houden, dus dat deed Sam. En hij kreeg ook extra te eten, want voor zijn leeftijd was hij te mager. Dat zijn allemaal grote ervaringen wanneer je nog maar negen weekjes oud bent, maar op de een of andere manier wist Rudy dat hij in goede handen was. Hij liet alles toe, zonder bijten, blazen of boos kijken. En dat voor een verwilderd kitten.

Spinnen

Wat Sam hem niet kon leren, ontdekte Rudy zelf. Spinnen. Binnen de kortste keren begon het kleine katertje te spinnen en hard ook.  Het was niet van angst. Het was van tevredenheid. Rudy voelde voor het eerst in zijn leven dat hij veilig was, en dat hij een mens had die voor hem wilde zorgen.

Kater

En zo groeide Rudy op, dankzij de goede zorgen van Sam. Hij is nu een mooie kater die van knuffelen houdt, het liefste 24 uur per dag. Spinnen doet hij nog graag en veel.

Zo zie je, ook katten die een beetje of helemaal zwerver of wild zijn, verdienen een kans. Er kan zomaar een knuffelaar in hun binnenste zitten.

(Bron: Lovemeow.com)

Over regels, luisteren en gehoorzaam zijn

Over regels, luisteren en gehoorzaam zijn  Over regels, luisteren en gehoorzaam zijn gaat het deze keer. Ik was lekker aan het rollen met mijn tapijtje en dat vertelde ik op Facebook. Toen vroeg iemand wat mijn vrouw daarvan zei.

Nou mijn vrouw vond het leuk. En daarom wilde ze er ook een foto van maken.

Maar de vraag was eigenlijk: Mag jij dat? Daar ging ik toch over nadenken.

Regels

Bij mij thuis zijn er haast geen regels dus volgens mij is het niet streng. Ik mag overal liggen waar ik wil, wanneer ik dat wil. Behalve als ik in het kleine hoekje wil achter de bank en mijn vrouw ziet het dan roept ze: “Adelbert Cornelis!” Zo heet ik voluit. En dan heb ik opeens zin om ergens anders te gaan liggen.

Wat ik echt niet mag dat is:

  • aan kabels knagen (doe ik toch nooit)
  • menseneten (alsof ik dat lust)
  • naar buiten (geen zin in)

Luisteren

Ik vind dat als je samenwoont je naar elkaar moet luisteren. Dat vindt mijn vrouw ook. Dus als ik miauw, dan kijkt ze naar me en ze luistert. En als zij wat zegt luister ik ook en soms val ik in slaap.

Gehoorzamen

Gehoorzamen vind ik moeilijk. Als ze iets zegt van ‘kom eens hier’, of ‘kijk eens naar de camera’, dan doe ik dat alleen als ik het toch al van plan was. Of omdat ik nieuwsgierig ben naar wat er dan gaat gebeuren. Doen wat ze zegt omdat ze het zegt, daar begin ik niet aan. Want ik ben ook iemand. En zij is ook niet gehoorzaam aan mij.

Maar ik vind je moet wel op elkaar letten. Als ik me ’s nachts raar voel dan mag ik altijd naar het bed om haar wakker te miauwen voor knuffels. En als zij weer zo moe is, dan kom ik bij haar liggen op de bank en dan spin ik speciaal voor haar.

Zo is dat bij mij thuis en bij u misschien weer anders.

Trouwfoto’s met kater Arthur

Uit het leven van Bert, ,

Trouwfoto's met kater ArthurTrouwfoto’s met kater Arthur zijn in het bezit van de Italiaanse Marianna Zampieri.  Toen ze ging trouwen, wist ze dat er behalve haar bruidegom nog iemand bijhoorde: haar kater Arthur.

“Ik adopteerde Arthur in 2012 en sindsdien is hij mijn favoriete model,” zegt de Italiaanse fotografe.

Voor de bruidegom was het waarschijnlijk kiezen of delen.

 

Hit

De foto’s plaatste ze op haar Instagrampagina en toen gingen ze de wereld over. Klik en kijk naar de foto’s. Marianna noemt zich ook catographer, een woordspeling op fotographer.  Dan weet iedereen meteen: het gaat over katten. Behalve de bruidsfoto’s heeft ze ook andere fotografieprojecten met katten. In Venetië, katten op straat, de speciale band tussen kat en mens, ze kan nog jaren en vele boeken vooruit.

Trouwen

De trouwfoto’s hebben hier en daar ook geleid tot discussies over trouwen met je kat, want daar leken de foto’s van Marinanna en Arthur op.  Kan dat? Willen we dat? Aan de ene kant is er geen ritueel om de speciale band tussen mens en dier te bekrachtigen, aan de andere kant heeft alleen die mens daar behoefte aan. En dieren vallen in Nederland niet onder het personenrecht, dus een wilsbekwame partner zijn ze niet voor de wet. En dat is wel nodig als je een oprecht “ja, ik wil” verlangt te horen.
Gelukkig samenleven is misschien al bijzonder genoeg, iets om te koesteren en dankbaar voor te zijn.

Knutselen

En als je het idee niet kunt loslaten? Simpel. Dan huur je trouwkleding en je boekt een fotoshoot bij je thuis, voor jou en je kat. Gaat dat boven je budget, dan kom je een eind door te knutselen met gratis fotoprogramma’s.  Je hebt prachtige voorbeelden in de trouwfoto’s met de kater Arthur.

Wat hij ervan vond, kunnen we raden. Gedoe. Maar met knuffels en een snack was er vast doorheen te komen.

Bijkomen is belangrijk

 Weet u wat gek is? Dat als je veel meemaakt het best moeilijk is en dat als alles weer normaal is dat je dan juist moe bent. En dan moet je bijkomen.

En ik dacht juist nou kan ik weer van alles doen. Maar bijkomen is belangrijk.

 

Week

Eerlijk is eerlijk, het was best een drukke week voor mij. Elke dag was er weer wat. Eerst kwam er een doos in huis en toen ontdekte ik dat er een stofzuiger in zat. En daar was ik niet aan gewend en toen kwam er weer wat anders en dat was de storm. Herrie buiten voel ik van binnen. Ik ben dan van slag. Dat komt omdat ik een gevoelige jongen ben, mijn vrouw zegt dat dus dan zal het wel zo zijn.

Gewoon

Toen was de storm weg en ik wist dat alles weer gewoon was maar ik voelde me raar. Het was net of ik aan het wachten was tot er weer iets kwam. Ik liep door de kamer heen en weer, op mijn kussen lag ik opeens niet meer lekker en ik had de hele tijd zin in eten, in lekkere kraakbrokjes. Dus ik miauwde nogal. De dag was eigenlijk gewoon alleen ik nog niet.

Bijkomen

“Je moet bijkomen,” zei mijn vrouw.  “En ik ga je daarbij helpen.” Nou, dacht ik, zal mij benieuwen. Wat hebben we gedaan?

  • als ik de hele tijd door de kamer liep dan gooide ze een propje naar me toe en dat vond ik dan opeens leuk om mee te spelen
  • als ik probeerde goed te liggen op mijn kussen dan kriebelde ze op mijn buik en dan kon ik me opeens beter ontspannen
  • ze schudde zomaar brokjes uit mijn brokjesbal en toen kon ik lekker emo-eten

Rustig

Dus nou heb ik ook geleerd, dat bijkomen niet vanzelf gaat. Je moet er iets voor doen. En het is superfijn als iemand je helpt.

missen Mist een kat je als je weg bent? De meeste mensen denken van niet. Ze menen dat een kat genoeg aan zichzelf heeft en zich hoogstens hecht aan een huis. Dat zit anders.

Missen is verlangen. En dat heeft te maken met een band tussen de een en de ander.

Huis

Vaak lees je dat een kat zich niet aan mensen hecht, maar alleen aan het huis. Dan komen de verhalen over een verhuizing en dat de kat honderden kilometers liep om naar het vertrouwde huis terug te gaan.
Kan waar zijn. Kan ook van niet.
Natuurlijk kan een kat zich hechten aan een vertrouwde omgeving, waar alles goed ruikt en bekend is. Dat zegt niets over de relatie met mensen en het missen.

Mens

Katten zijn wat dit betreft net mensen: ze zijn allemaal anders. De een duikt meteen in het contact en zoekt diepgang en elke dag nabijheid, de ander is afstandelijker en laat nooit veel blijken van gevoelens. Zoveel personen, zoveel variaties.
Met andere woorden: er zijn genoeg katten die zich volop en graag aan de mens hechten, en die dolgraag samen zijn. Ze hangen op hun mens, vragen en geven knuffels of willen gewoon met hun mens in dezelfde kamer zijn. Een intense band.

MIssen

En met die intense band ontstaat dan ook het missen. Tijdens werkdagen of vakanties is de gezelligheid en het samenzijn opeens weg. Elke kat heeft gevoelens, dus dat ontbreken van die ander voelt de kat. Vooral de knusse samenzijn-katten kunnen hun mens erg missen. Ze gaan extra slapen of eten, ze zitten in de vensterbank of wachten bij de voordeur. “Kom je al?” En dan volgt meestal een luid gemiauw of een verontwaardige houding van negeren. Niet zelden moet later de gemiste tijd gecompenseerd worden met extra knuffels, snacks en lieve woorden.

Samenzijn en missen horen bij elkaar, voor mens en dier. En zeker weten ook tussen mens en dier.