Categorie archieven: Uit het leven van Bert

Kattensoep van Gourmet: is het wat? (filmpje)


Op Facebook had iedereen het erover. Kattensoep. Dat het er was. De een vond het lekker en de ander vies. Nou, toen werd ik nieuwsgierig. Eten is belangijk. Hier komt mijn ervaring.

Ruiken

Mijn vrouw maakte het zakje open in de keuken. Ik rook er niks van. Pas toen ze met het schoteltje de kamer in kwam, wel. Het was tonijn maar anders.  Net of het supertonijn was. Ik werd er gewoon onrustig van. Ik kon het heel goed ruiken en daardoor wilde ik meteen gaan eten.

Eten

kattensoepToen ik het zag, wist ik meteen dat het lekker was. Eerst nam ik iets van de saus, want nou ja, dat is het lekkerste dus daar moet je mee beginnen.

Af en toe nam ik ook een stukje. Smaakte ook goed. Alleen dacht ik soms, nou wat een werk om dat te eten, het had van mij best kleiner gemogen. En toch was het leuk dat er die grote stukken waren. Dat moet je even echt flink kauwen en smakken en dat hoort ook bij de eet-ervaring. Kleine stukken heb ik zo op.

Snack

Ik heb de snack achter elkaar gegeten tot ik het bijna op had. Toen moest ik even staan en rustig nasmakken. Daarna heb ik gekeken of er nog kleine stukjes waren en toen heb ik het bordje ook schoon gelikt. Ik vond het een hele lekkere snack.

Erna

Toen alles helemaal op was, ben ik met mijn vrouw gaan bankhangen. Ik voelde me heel tevreden in mezelf en ook een beetje opgewonden, dus ik wilde niet aaien, alleen dat ze naast me lag. En toen heb ik een hele poos liggen spinnen vanwege de gevoelens. Daarna kon ik slapen. Mijn avondeten heb ik gewoon op, dus die soep was gewoon iets voor tussendoor.

Tip

Ik kan iedereen de kattensoep aanraden. Maar je moet geen bordje hebben met gaten erin. Dat had ik weer.

PS De soep was een cadeau van mijn tante Martine. Dankuwel!

Betty de poes werkt in een kapsalon

Betty  Op de foto is Betty de poes aan het werk. Ze doet wat ze het beste kan: zelf ontspannen en anderen ontspanning brengen. Betty werkt in een kapsalon in Australië en ze is bijna wereldberoemd.

In Nederland is zoiets niet goed denkbaar. We hebben hier een oerwoud aan regels en geboden en verboden. Maar als je Betty zo ziet liggen, dan denk je toch: dat gun je iedereen.

Roem

Betty Boo, zoals ze voluit heet. is een moderne poes. Ze houdt van social media:

  • ze heeft Instagram: klik en kijk  allemaal leuke foto’s van Betty in de salom
  • ze heeft een eigen blog: in het Engels, klik en lees

Haar grote roem begon een paar weken terug, toen de website LoveMeow een artikel over haar schreef met veel foto’s.  Toen ging haar verhaal de hele wereld over.  Ze kwam op de tv van Japan tot aan Engeland, en het internet werd een beetje gek.

Verhaal

Betty was een kittenpoesje van acht weken oud, toen ze door Chris Guglielmi werd gevonden. Ze was eenzaam en verlaten, maar door de zorgen van Chris kwam ze er weer bovenop. Toen bleek ze een knuffelpoes te zijn. Ze houdt veel van mensen en ze vind het heerlijk om bij iemand op schoot te liggen.

Dus toen Chris een kapsalon opende, was het helemaal niet gek dat Betty daar als assistent aanwezig zou zijn.

Salon

Elke dag gaat Betty Boo naar haar werk in de salon. Ze is goed in wat ze doet:

  • op schoot liggen
  • kopjes geven
  • zorgen dat klanten zich ontspannen voelen
  • aandacht vragen voor knuffels

Moet er een klant even op de bank wachten op zijn of haar beurt, dan biedt Betty haar gezelschap aan. En al zijn er overal in de salon plaatsen voor haar om te zitten en te slapen, toch zit ze het liefste bij iemand op schoot. Ook en vooral wanneer hun haar gewassen wordt: want Betty snapt dat een natte vacht krijgen heel moeilijk is.

Hadden wij ook maar zulke salons!

 

Moet een mens doen wat een kat doet?

Catfulness Er is een boek uit dat heet Catfulness. Het gaat over dat katten voordoen hoe je moet leven. Dat je in het moment moet blijven.  Het boek is een bestseller. En daar wil ik iets over zeggen.

Kijk dat je als kat dingen aan je mens leert, dat is prima. Doe ik ook. En van je mens kun je als kat weer dingen leren. Heb ik ook. Maar het moet niet gekker worden.

Boek

Dat boek Catfulness zegt dat katten de besten zijn in mediteren en in het hier en nu zijn en dat wij het helemaal weten. Dus dat mensen moeten doen wat wij doen en dan zijn die mensen gelukkig en wij waren het zogenaamd al. Dat klopt niet, hoor:

  • als ik een gek kwartiertje heb, ren ik keihard door het huis en dan ben ik helemaal niet aan het mediteren
  • heb ik echt trek in een snack dan leef ik niet in het hier-en-nu maar in het moment dat ik een snack ga krijgen en was dat maar nu!
  • of als ik schrik van een moeilijk geluid buiten, dan voel ik me best lang onzeker en dan heb ik knuffels nodig om me weer mezelf te voelen

Ik ben dan wel een kat maar misschien ben ik niet Catful.  Dat soort dingen weet je niet precies van jezelf, ik niet tenminste.

Samen

Ik heb meer dan twee jaar ervaring met samenwonen met mijn vrouw. Het gaat heel goed en ik weet hoe dat komt. Zij zegt altijd dat ik kattendingen moet doen die zij niet hoeft te snappen, en zij moet mensendingen doen waar ik niks van hoef te vinden. Dat vind ik ook. Dus ik kan kat zijn en zij kan mens zijn. Het is niet zo dat zij alles weet of ik dat ik alles kan. We leven samen, en we leren wel van elkaar maar zij doet niet aan  catfulness en ik doe niet aan humanfulness. Dat wilde ik even zeggen.

 

Onder een dekentje liggen is best een ding

onder dekentje liggen  Onder een dekentje liggen is best een ding. Voor mij dan. Ik weet dat er katten zijn die het heel gewoon vinden en die elke dag ergens onder kruipen. Voor mij is dat helemaal niet gewoon.

Soms wil ik wel maar durf ik niet. Of ik moet er even over nadenken of ik het zekerweten wel echt durf. Dan heb ik ook.

Hospitaal

Vroeger in het hospitaal had ik een warm groot dekentje, dat was voor mijn gevoel. Want ik was in die tijd heel bang en ik had een verstopplek nodig. Dat niemand me kon zien. Dat bange was gekomen door het straatleven en alles wat ik daar had meegemaakt. Toen was ik voor alles en iedereen bang geworden maar ja als niemand je ziet dan ben je toch veilig, en dat lukte ook heel goed met de deken.

Huis

Nou, en toen ik hier kwam, had ik geen verstopdeken meer nodig. Het ging best beter met me. In het hospitaal was ik opgelapt en hier was het gezellig. Ik durfde meer. Gewoon liggen en slapen dat ze mijn buik kon zien dat lukte gewoon. Ik wist van binnen wel dat als er wat gebeurde ik dan meteen kon wegspringen. Dat gevoel van jeweetnooit zat best in me.

Dekentje

Dus toen er hier een dekentje kwam, durfde ik er eigenlijk niet goed onder. Want dan zou ik niet gemakkelijk meer wegkunnen.

Oefenen

Het dekentje bleef gewoon bij mijn kussen liggen maar ik deed er niks mee. Mijn vrouw zei dat we ermee gingen oefenen en dat ik het misschien wel superfijn ging vinden. Eerst legde ze het tegen me aan.
Heel veel dagen later legde ze het dekentje een beetje over me heen en dan aaide ze me. Mijn achterwerk werd lekker warm en mijn achterpoten ook. Echt, lekker. Dat had ik niet verwacht.

Durven

Ik ben nog steeds aan het leren durven, daar ben ik heel eerlijk over. Maar het is ook zo, dat ik best vaak onder het dekentje lig. Maar niet helemaal dat is te moeilijk.

Over een kat die het superlekkerheerlijk warm heeft

  Hij heeft een grote ronde kop, hij zit op alle social media en hij heeft het superlekkerheerlijk warm. Dat moet een Japanse kater zijn. En inderdaad: hier is Busao, een gelukkige binnenkater uit de regio Ibaraki, nabij Tokio.

Vaak denken mensen dat een kat met een wintervacht het vanzelf warm heeft. Maar dat is lang niet altijd het geval. Vooral katten die wat ouder zijn, kwetsbaar of die extra behoeften hebben, zijn gebaat bij hulp.

Adoptie

Busao was ooit een straatkater die moest zoeken naar onderdak en eten. Een man, Ryuji Tan, zag het beestje en het ging hem aan zijn hart. Zo alleen. Zo behoeftig. Hij nam Busao mee naar huis en adopteerde hem. Nu was hij deel van een gezin en hij had een thuis. In dat thuis stond iets bijzonders.

Verwarming

Er was een toren die elke koude dag hitte uitstraalde. Voor Busao betekende dat een toren vol geluk. Hij gaf er kopjes aan en bleef in de buurt liggen en hangen, tot hij vanzelf in slaap viel. Door en door warm, met wintervacht en al.

Ryuji Tan: “We zetten de toren elke dag aan en dan komt Busao naar de warmte toe.  Hij heeft nog nooit een dag gemist.”

Het is een geluk om de negenjarige kater te zien slapen. Zo tevreden. Zo volkomen in het moment. Dat je ziet: ja, zo moet het leven zijn.

Beroemd

Dat soort lieve foto’s vinden Japanners fantastisch, vooral van grote ronde katerkoppen. Geen wonder dat Busao een beroemde kater aan het worden is. Thuis krijgt hij alle ruimte en hulp die hij nodig heeft.

Busao zit op Facebook: klik en kijk

Hij zit ook op Instagram, waar hij meer dan zestienduizend volgers heeft: klik en kijk 

En ook vind je hem met leuke filmpjes op youtube: klik en kijk 

Het moet gezegd: Busao is een geweldige kater.

(bron: Lovemeow.com)