Leuk hè, kittens? Ik heb geeneens foto’s van mezelf van vroeger dat is wegens mijn verleden. Maar ik wil het hebben over internationale kattendag. Dat was gisteren en ik heb het helemaal gemist.
Dat komt het was de hele tijd zo keiheet dat ik alleen wilde hangen en in drinken had ik geen zin meer zelfs niet als er zalm in zat. En toen was het koeler en ging ik bijkomen. Op feesboek had mijn verkering Loesje het over dat het die dag was.
Kattendag
Internationale kattendag is dierendag maar dan alleen voor katten. Ik vind dat leuk en raar tegelijk. Want het is net een aksiedag alleen weet je niet waarvoor je dan aksie moet voeren. Of dat je juist iets niet moet doen.
Ik heb eigenlijk liever dat er een dag komt speciaal voor zwerfkatten dat ze een veilig en gezellig thuis krijgen. Dat snapt iedereen meteen en dan kun je ook helpen.
Thuis heb ik ook helemaal geen kadoos gekregen. Had ik ook geen zin in, eerlijk waar niet. Wegens dat ik druk was met bijkomen. Voor spelen was het nog te vroeg en iets lekkers daar begon ik heel langzaam weer zin in te krijgen.
Bijgeloof
Mijn vrouw zei dat ze in Italiē op 17 november een Zwarte Katten Dag houden, omdat zwarte katten het daar moeilijk hebben wegens bijgeloof. Dat vind ik heel erg. Want aan je buitenkant kun je haast niks doen, behalve goed wassen en je bord leeg eten en af en toe gymmen. Dus dat doe ik ook. Aan mijn ene oor heb ik een stuk af daar zit ik soms mee en dan zeggen mijn vrienden dat ik goed ben zoals ik ben.
Dat helpt mij ook om meer zelfvertrouwen te krijgen.
Dus als die Zwarte Katten Dag ook helpt dan vind ik het een goed idee. Alleen die internationale kattendag snap ik niet.
Nou het de hele tijd keiwarm is, lig ik hier en daar en overal maar het liefste lig ik achter de kastjes. Lekker plekje. Maar mijn vrouw kan er niet goed tegen.
Bij mij thuis is het zo, dat ik mag liggen waar ik wil van haar. Mag zij van mij ook. Dat is samenwonen: je deelt het huis.
Muur
Die kastjes zijn eigenlijk een soort muur want ze staan in een rij. Ik kan een piepklein beetje tussendoor kijken en als ik dat doe zie ik meestal dat mijn vrouw naar mij gluurt. Dus echt privacy hier is een dingetje voor mij. Mijn verkering Loesje heeft een keer aksie gevoerd op Feesboek dat er geen gekke foto’s van je worden gemaakt als huiskater of als huispoes zijnde en volgens mij heeft dat ook best geholpen. Maar mijn vrouw gluurt wel naar me.
Oja, die kastjes zijn een muur en ze staan ook tegen de muur waar de ramen in zitten. Dus daar hangen ook gordijnen. Het is er smal en zij kan er niet komen. Ik wel. Het gaat net. Als ik er lig dan voel ik me op mezelf en ik heb ook wind van de ventilator. Dus dat ligt best lekker. Plus, het is een nieuw plekje dat heeft ook iets.
Roepen
Het is helemaal in orde en daarom is het jammer van het gluren en ook dat ze soms staat te roepen of ik me wel goed voel. Zeker als ik net lekker slaap.
Maar ik snap het wel. Want ze heeft gezegd dat Tim, hij was de kater die hier voor mij woonde, op deze plek ging liggen als hij zich ziek voelde. Dus daarom is ze bezorgd over mij, wegens dat ze bang is dat ik nou ook ziek ben en wel van de hitte.
Ja zo is dat nou hier. Ze legt het uit en dan wil ze extra aaien. En ik vind dat goed.
Mensen vragen me weleens wat ik lees, en dan vertel ik dan gewoon. Ik lees de Mieuws en die is gratis: klik en kijk. Het is de nieuwsbrief van Cats & Things en het is ook leuk voor katten. Want ik las dat Duffie nou winkelpoes is geworden.
Foto
Duffie staat hier op de foto uit de nieuwsbrief. U kunt meer foto’s en filmpjes van haar zien op de Facebookpagina van Cats & Things: klik en kijk. Dan moet u zelf ook Facebook hebben.
Winkelpoes
Ik las dat Duffie er zelf voor heeft gekozen om winkelpoes te worden. Ze werkt niet de hele tijd, maar af en toe. Dus in deeltijd. Uit de nieuwsbrief:
Ze kwam ineens aanlopen… nou ja, ze stond op de bloembak en mensen dachten dat ze bij de winkel hoorde. Dus deden ze netjes de deur voor de kat open en werd er tegen mij geroepen dat mijn kat weer thuis is……Maar wel meteen thuis. Moeders en ik hebben haar penning ontcijferd er stond iets van ik ben een avonturier, maar ik hoor bij (telefoonnummer). Dus toen het tijd was om de winkel te sluiten hebben we haar mens maar gebeld of ze opgehaald kon worden….. want haar zomaar weer naar buiten zetten vind ik zo’n dingetje. Ik denk dat je al lang heb begrepen dat ik daar niet zo’n voorstander van ben. Maar ja dit is mijn kat niet?! Heb ik gewoon niets over te zeggen….
Sinds de kleine troella de weg weet naar mijn winkel komt ze steeds vaker en steeds langer. Dinsdag stond ze zelfs op me te wachten, er werd nog net niet gemopperd dat het geen stijl was dat ik met het weekend dicht was. Zoals ik al vertelde op facebook:
Heb ’t troeltje maar eerst binnengelaten en daarna de fiets maar weggezet. Toen ik binnenkwam zat ze echt met zo’n koppie op de toonbank “waar blijf je nou?” ….. sjucht wat was ook alweer de rolverdeling? Ik winkeleigenaar en zij personeel ….toch?!
Werken
Dus nou is het drukker in de winkel, want Duffie is er en ze wil ook aandacht. Ik vond het een superleuk bericht.
Maar zelf hoef ik niet in een winkel. Ik zit in de thuiszorg want ik zorg voor mijn vrouw en dat is druk genoeg voor mij.
Ik heb een hitteplan en dan kom ik best de dagen door, als ik geluk heb. Het is nou weer keiheet dus dat is oppassen.
Soms ga ik in de vensterbank liggen en dan voel ik de warmte op mijn vacht. Ik ontspan meteen. Superfijn gevoel. Alleen kan ik niet meer goed opletten en dan is het opeens heet in mijn vacht.
Nacht
Ik slaap nou meer en ook anders. Normaal slaap ik ’s nachts op het bed, daar heb ik een eigen stuk helemaal alleen voor mij dus daar lig ik dan. Nu is het te warm. Maar ik wil toch bij mijn vrouw zijn dus ik slaap nou op de planken van de vloer. Daar heb ik een krabplank waar ik dan half op lig. Zo ben ik er toch bij. Samen zijn vind ik superbelangrijk.
Ik wil niet alleen zijn.
Ochtend
Als het licht gaat worden ben ik al lang wakker. Dan ga ik alvast naar beneden, lekker in de vensterbank zitten en naar de straat kijken. Er gebeurt dan niks. Dus dat is goed. Ik ga ook weleens naar beneden om aan de voordeur te ruiken, dan heb ik buitenluchten. Lekker. Maar ik ben nou het liefste binnenkater. Hier voel ik me veilig.
Moeilijk
Drinken is best moeilijk, vooral omdat mijn vrouw het er zo vaak over heeft. Ik krijg er altijd wat lekkers in. Dus een schoteltje water met partysnacks of een bordje water met dat zachte spul uit een staafje. En ik wil eerst wat knuffels en dat mijn vrouw zegt dat ik het eerder heb gehad en dat ik het toen lekker vond dus dat ik het best nog een keer kan proberen.
En dat doe ik dan.
Ik speel minder maar soms ren ik ’s nachts even en als ik heel vroeg wakker ben doe ik even wat met de muis.
Dus zo is mijn hitteplan. Het is anders en toch lijkt het op mijn gewone leven. Overdag slaap ik veel dat doe ik altijd al. En ik wil ook extra knuffels wegens het verharen en wegens dat ik het zo fijn vind.
Wie ben ik ?
Mag ik mij eerst aan je voorstellen? Ik ben Mona Lisa en woon in de kattenhemel. Pas geleden heb ik met Tim kennis gemaakt. Het klikte meteen goed tussen ons beiden. Ik ben een kat van oom Rudy geweest. Dus ik vertelde daarover aan Tim. Iets over vroeger. Over de periode toen oom Rudy nog in het bergdorp Bandungan woonde. Tim stelde om mijn verhaal naar jou te sturen. Dus hieronder mijn verhaal. Verstuurd via oom Rudy. Misschien vind jij het leuk om het verhaal van mij, in jouw website op te nemen? Ik stuur je hierbij mijn foto mee .
Over mijn geboortedorp Bandungan
Ik zal eerst maar iets over mij zelf vertellen. Ik ben in de desa Bandungan geboren. In Midden Java. Gelegen op de helling en heuvels van de berg Ungaran. Het is op de Zuidkant van deze berg. Omdat dit dorp ongeveer op een hoogte van 800 m ligt, is het er altijd heel koel. Echt een heel mooi bergplaatsje. Vanuit Bandungan is het ongeveer 1 uur rijden naar de grote stad Semarang. Oom Rudy heeft voor vele jaren in Bandungan gewoond , voordat hij naar Purworejo verhuisde. En daar, in Bandungan, heb ik oom Rudy leren kennen.
Bekend van de bloemen
Bandungan is vooral beroemd voor haar vele bloemen. Zoals rode en witte rozen, gerbera’s, aster’s , chrysanten, lelies en nog wat andere. Ze kunnen daar goed worden verbouwd omdat het daar koel is, maar tegelijk is er altijd veel zon. De bloemen kunnen gewoon op open velden groeien. Dus niet in kassen, zoals bij jullie. In de regentijd moet er soms wel een plastic kleed over de bloemen. Behalve bloemen wordt er heel veel groenten in Bandungan verbouwd. Dus Bert, dan weet je iets over mijn geboorte – dorp.
De katten uit Bandungan
Daar in Bandungan heb ik oom Rudy en zijn katten leerde kennen. Dat waren toen : tante Hitam met haar broer oom Macan. Zij waren ouder dan ik. Later vertelden zij mij dat zij beiden in de sloot, voor het huis van oom Rudy hebben gelegen. Hun moeder was spoorloos. Maar gelukkig was het een droge sloot. Zij werden door Par gevonden. Oom Macan was iets gehandicapt. Zijn beide achterpoten waren verlamd. Maar hij kon zich redelijk goed vooruitslepen. Maar je zult begrijpen dat gezien zijn handicap hij altijd aan een lang touw moest.
Ikzelf ben ook in die zelfde buurt geboren, vlak bij het huis waar oom Rudy toen woonde. Maar ik was al snel door mijn moeder achtergelaten. Ik denk dat mijn moeder, toen ik wat ouder werd, voor meer vrijheid verkoos. En dat ook mijn andere broers en zusjes, met haar zijn meegegaan. Maar precies weet ik het ook niet meer. KLinkt misschien gek Bert, maar weet je dat ik eigenlijk vroeger ook zoiets had. En dat ik mij ook niet voor vast aan een gezin wou binden. Weet je, veel katten van Indonesie willen vaak vrij zijn. Zij lopen dan gewoon vrij rond in een desa. En worden door verschillende families verzorgd, van wie zij eten krijgen. En willen lang niet altijd in een huis te slapen.
Opgenomen in het huis van oom Rudy
Tim
Maar ik vond het direct erg gezellig om in de buurt van het huis van oom Rudy te zijn. Ik maakte kennis met de kinderen van tante Hitam. Zij waren van mijn leeftijd, Mies en nog 2 zusjes. Het klikte goed tussen ons. Mies was wel een beetje overheersend. Een baasje. Met het eten verdrong zij vaak haar zusjes en mij van ons etensbakje. Maar goed, zoals ik al zei, ik kwam graag in die grote tuin, rond het huis. En wij hadden met elkaar de grootste lol. Al gauw werd ik door oom Rudy geadopteerd. En werd Mona Lisa genoemd. Oom Rudy heeft mij uitgelegd wie er met Mona Lisa werd bedoeld. Ik was trots op mijn naam. Maar werd meestal ‘Mon’ genoemd. Oom Macan heb ik natuurlijk wel eens een beetje geplaagd. Zo daagde ik hem uit: ‘Kom op als je durft’. En dan probeerde hij mij achterna te rennen. Maar ik was natuurlijk altijd sneller. Oom Macan, zijn nicht Mies en ik, zijn later met oom Rudy meeverhuisd naar de stad Purworejo. Tante Hitam en haar twee andere kinderen waren al overleden. En ik ben later een goede vriendin van oom Macan geworden. Samen zijn wij oud geworden in Purworejo. En nu ontmoet ik hem natuurlijk vaak hier in de katten hemel. Oh ja, ik heb hem pas aan Tim voorgesteld. Okay Bert , ik vertel je later nog wel iets meer over Bandungan.
Leuk hè, kittens? Ik heb geeneens foto’s van mezelf van vroeger dat is wegens mijn verleden. Maar ik wil het hebben over internationale kattendag. Dat was gisteren en ik heb het helemaal gemist.
Nou het de hele tijd keiwarm is, lig ik hier en daar en overal maar het liefste lig ik achter de kastjes. Lekker plekje. Maar mijn vrouw kan er niet goed tegen.
Ik heb een hitteplan en dan kom ik best de dagen door, als ik geluk heb. Het is nou weer keiheet dus dat is oppassen.
