Categorie archieven: Uit het leven van Bert

Hoe ik een slanke katerman werd

slanke kater

Toen ik hier kwam was ik gewoon hoe ik was en een hele tijd later was ik een maat meer kater en weer later zei de dokter dat ik een maatje teveel was. Toen moest ik afslanken.

Het was voor mijn gezondheid. Want ik was pre-diejebeet en ik zeg meteen maar dat ik dat nou niet meer ben. Want ik ben afgeslankt. Mijn vrouw heeft me met alles geholpen maar eerlijk is eerlijk ik moest het zelf doen.

Ik zal nou zeggen wat hielp en wat niet hielp.

Wat niet hielp

  • Ik kreeg supergezonde natuurbrokken om te eten, maar die vond ik zo flauw en vies, niks aan, dus die at ik niet en omdat ik toen heel zielig ging kijken gooide mijn vrouw alle natuurbrokken weg en kreeg ik weer gewoon eten
  • je hebt ook van dat speelgoed dat je je eigen eten moet opgraven, daar doe ik niet aan mee, dat wist mijn vrouw al dus dat kwam niet in huis

Wat wel hielp

  • superlekker natuuravond-eten van Almo en andere merken vooral kip en oceaan-vis lust ik graag. Er zit geen suiker in of ander spul waar je als katerman dik van wordt
  • brokjes van Hills om slanker van te worden. Eerlijk is eerlijk. dat Metabolic is lekker spul en je zit gauw vol dus je kunt gewoon eten zonder dat je honger hebt
  • samen spelen, dan is het vanzelf leuker en dan wil ik langer spelen.  Voor mij is samen belangrijk. Ik kan ook alleen spelen, maar dat duurt maar even en dan heb ik ook het liefste dat ze kijkt dus dan is het eigenlijk weer samen.

Het belangrijkste is dat je het samen doet. En dat je vrouw of je man of je mensen thuis gewoon helpen met alles en er niet zenuwachtig ofzo over doen. Als zij kalm blijven dan is het gemakkelijker om af te slanken, dat is mijn ervaring.

Waarom ik bij de Partij voor de Dieren wil

dierenpartij

Op mijn feesboek had ik gezet dat ik bij de Partij voor de Dieren wil. En dat ik het raar vond dat het niet kon. Er waren heel veel reacties en ik heb nog eens goed nagedacht.

Persoon

Ik wil erbij omdat het bij de emansipaazie van dieren hoort. Dat wij serieus genomen moeten worden omdat wij ook personen zijn. Geen mensen. Maar dieren. Een dier is ook een persoon. Dus wij tellen mee.

En nou weet ik dat die Partij door mensen is bedacht maar het gaat heel veel om dieren dus ze moeten iets voor dieren bedenken dat wij ook kunnen meedoen. Zo kunnen ze laten zien dat ze voor dierenrechten zijn.

De wet

Voor de wet zijn dieren geen persoon. Stom, hè? Dus je mag van mensen geen rare foto’s maken en op je feesboek zetten maar van dieren mag het wel. Omdat wij dus voor de wet geen persoon zijn. En als de Partij iets verzint dan kan de wet misschien verbeterd worden, dat zou gaaf zijn.

Eigen partij

Er waren ook vrienden die zeiden dat ik een eigen partij moest oprichten. Maar eerlijk waar dat is veel te moeilijk voor mij. Al die dingen waar je aan moet denken en dan moet ik ook misschien mijn huis uit om mee te doen met verkiezingen, dat durf ik nooit. Dus ik kan er niet aan beginnen en dan doe ik dus ook niet. Ik  heb het al druk genoeg met mijn werk om de straat te controleren en met mijn vrouw, zij heeft ook aandacht nodig, en ik heb mijn vrienden plus ik ben wel een katerman die verkering heeft dat kost ook tijd.

Dus ik blijf er gewoon bij wat ik vind. Dat de Partij iets moet bedenken. Omdat dieren wèl een persoon zijn, dat weet ik helemaal zeker.

Wat twee superpoezen voor elkaar kregen

Hier zijn ze: Loesje en Katrien. Ze zijn superpoezen. Ze kunnen stukken schrijven en ze zijn vriendinnen en ze hebben aksie gevoerd.

Aksie

Die aksie was een tijdje geleden en toen was het bijna Kerstmis. Ze gingen toen op de scooter spullen voor dieren in het asiel in Amsterdam kopen en ze gingen ook zelf naar het asiel en ze zochten zieke dieren op.

Ik wist geeneens dat poezen zulke dingen konden doen. En eerlijk waar, ik was blij dat ik thuis kon blijven want ik ben toch anders in die dingen. Snel bang. Nou zij niet.

En toen vroegen ze ook om geld voor de zieke dieren in het asiel, om te helpen. Ik heb mijn vrouw toen geld laten overmaken.

Uitslag

Gisteren las ik op het feesboek van Loesje de uitslag. Ze schreef:

“Mij soolzusje en mij eigen heb goed nieuws. Wij heb bijna 250 eurocentjes opgehaald van ze akzie met Kersmis. En U heb allemaal geholpen van U eigen. Prinses Katrientje en mij eigen wille zegge, dank U wel. En ook van ze dierenasiel in Amsterdam en alle dieren. Wij zijn ook trots van ze groote bedrag.”

Nou ik ook wat goed!! Superpoezen!!

Geld

Van dat geld van die aksie kunnen weer heel veel dieren extra eten krijgen, of verzorging of een operazie of een extra dekentje of weer wat anders, net wat ze nodig hebben. Vooral als je ziek of raar van binnen bent en je zit in het asiel dan heb je het moeilijk. Vroeger was ik zelf ook zo dus ik weet dat. En dan is het superfijn als er voor je gezorgd wordt  want zelf kun je dat even niet meer.

Ik vind het superdupergoed van Loesje en Katrien. Dieren kunnen ook voor dieren zorgen, vooral als je superpoes bent. En anders kan het ook als je je best doet.

 

 

Ik ben een kater waar iets mee is

Volgens mij ziet iedereen het meteen: die kater heeft wat aan zijn oor. En zo is dat ook. Er is een stukje af. Misschien groeit het aan als ik twaalf jaar wordt dat is dit jaar. Maar misschien blijft het zo dat kan best.

Op straat

Ik heb het niet zelf gedaan. Mensen deden het. Dat was toen ik nog op straat leefde en ik deed  van alles wat een kater dan doet. Volgens mij heb ik ook kittens gemaakt maar dat weet ik niet meer zeker. Kan ook van niet.

Toen hebben mensen van het hospitaal me van straat gehaald en dat met mijn oor gedaan en ze deden nog meer dingen dat ligt nog steeds gevoelig bij mij en toen moest ik weer de straat op.

Een hele tijd later hebben ze me weer opgehaald en toen gingen ze me oplappen. Daarna kwam ik bij mijn vrouw te wonen. Zo is het gegaan.

Veranderingen

Sinds ik hier woon is er veel veranderd, dat voel ik zelf ook wel. Ik zal het opsommen:

  • mijn zelfvertrouwen is gegroeid niet heel veel maar toch dat ik meer durf en meer kan dus dat is fijn
  • ik heb dit jaar een hele dikke wintervacht die is vanzelf gegroeid misschien komt het omdat ik nou superlekker natuureten heb dat is ook gezond spul
  • mijn talent om te genieten is ook gegroeid, ik vind elke dag superfijn en de knuffels vind ik superduperfijn, dus ik geniet intens van alles en vroeger was ik alleen bang

Dus dat zijn best veel veranderingen en ook belangrijke veranderingen.

Groeien

Dus nou had ik gedacht als dat allemaal kan groeien dan kan mijn oor ook weer aangroeien. Dat ik van buiten weer in orde ben. Ik wil er goed uitzien en niet iedereen hoeft te weten wat er door de mensen van het hospitaal met mij is gedaan. Dat is ook iets van praifussie zo zie ik het.

Daarom dus. Nou misschien begint het als ik straks twaalf jaar ben. Het kan best.

Nee ik heb niks in mijn ogen serieus waar niet

Soms heb ik iets in mijn ogen. Dan zit er een dingetje in, helemaal vanzelf en dat komt door vroeger zei de dokter. Vind ik helemaal niet moeilijk. Doet me niks. Maar mijn vrouw… dat is wat anders.

Wassen

Het stukje gaat er vanzelf uit door wassen, dat wil zeggen meestal. Ik  was mezelf elke dag, en omdat ik brede voorpoten heb gaat het best snel. Maar het blijft veel werk, dat is ook zo. Dus soms doe ik sommige stukken van mezelf een beetje en dan blijft het toch in mijn oog zitten.

Thuis

Mijn vrouw zegt dan: “Bert, je hebt iets in je oog,” net of ik het niet weet. Dus ik kijk terug van weet-ik. Zij: “Zal ik het weghalen?” Dan wordt het eng.  Als haar hand dichterbij komt om over mijn kop te aaien dan denk ik soms nouvooruit en soms nounee.

En eerlijk is eerlijk, ze doet wat ik wil. Dus over thuis heb ik niks te klagen. Ik snap alleen niet waarom ze er zo vaak over begint. Misschien is dat een vrouwendingetje. Mijn katervriend Bolle zei laatst ook dat vrouwen eigen dingen hebben.

Feesboek

Op mijn feesboek staat soms ook een foto van mij en dan hoor ik dat ik een dingetje in mijn ogen heb. Iedereen zegt het opeens.

Volgens mij is dat omdat ik best een nette jongen ben. Mijn vacht hou ik goed bij. Ik eet best keurig behalve als ik stukken vis krijg die gaan alle kanten op. En dan het wassen natuurlijk.

Maar serieus waar, mij maakt het toch niks uit of er een dingetje in mijn oog zit of niet. Het valt er vanzelf uit. Of het blijft zitten. Ik kan gewoon kijken en eten en slapen en knuffelen en bankhangen dus er is niks aan de hand. Dat wilde ik even zeggen.