Categorie archieven: Uit het leven van Bert

Waarom ik op de kale vensterbank lig

vensterbank

Deze zon is het fijnste. Gewoon lekker warm dat ik er gewoon in kan liggen. Ik krijg vaak de vraag waarom ik op de kale vensterbank lig. Dat zal ik uitleggen.

Liggen

Thuis heb ik veel kussens en dekentjes om op te liggen. Ik heb ook een doos. ’s Nachts lig ik graag in de vensterbank boven die is klein en laag en dan kan ik zien wat er achter ons huis gebeurt. Daar lig ik op een dikke handdoek. Maar deze vensterbank heb ik liever kaal, serieus waar.

Anders

Deze vensterbank is anders dan die boven. Deze is langer en hoger. Dat hoge daar gaat het om. Ik heb er een keer een dekentje gehad en toen wilde ik niet meer in de vensterbank want ik vertrouwde het niet. Eerder kreeg ik een mandje, superfijn hoor, tot ik er zomaar uit rolde en toen wist ik van binnen zeker dat ik nooit meer een mandje wilde en dat hoeft van thuis ook niet. Zulke erfaringen maken me voorzichtig. Je weet nooit.

Kijk als ik boven uit de vensterbank rol dan ben ik bijna meteen op de overloop. Die kan ik gemakkelijk zien als ik lig. Dus dat snap ik. Het is een pootlengte diep. Dus dichtbij.

Maar de vensterbank boven die is gewoon hoog. En ik wil voelen waar ik lig dus niks met dekentjes of kussens die kunnen schuiven en waar blijf je dan als je slaapt dus dat is eng.

Kaal

Dus daarom lig ik op de kale vensterbank. Dan voel ik me veilig. Want ik snap waar ik lig en onder me gaat niks schuiven. Plus het is ook nog eens zo dat ik helemaal niet bot over vel ben dus ik heb altijd wat van mijn eigen lichaam om op te liggen. En ik lig lekker, anders ga ik wel op mijn kussen liggen of in mijn doos of op mijn kruk waar fleecedekens liggen.

Dat wilde ik even uitleggen.

Wat je moet doen als je heel erg schrikt

schrikt

Deze week ben ik erg geschrokken  en misschien vindt u dat stom. Ik lag boven in de lage vensterbank te slapen en opeens kwam er keiharde regen tegen het raam. Daar schrok ik van.

Veilig

Nou zult u zeggen Bert dat is de natuur daar hoef je niet van te schrikken. Maar dan weet u niet hoe ik lag. Ik heb daar in die vensterbank een plek achter de gordijnen op een hele dikke handdoek. Het is een klein raam maar ik vind het groot want ik kan alles zien wat er achter ons huis gebeurt. ’s Nachts doen mensen vaak lichten aan dat vind ik leuk om naar te kijken. Volgens mij ziet niemand dat ik daar lig dus dat is ook veilig.

Opeens

Alleen toen lag ik daar, het werd ochtend dat zag ik aan het licht maar ik doezelde net lekker en toen opeens begon de regen. Keihard tegen het raam. Ik schrok helemaal wakker en ik was uit mijn doezel en ik voelde me bang.

Ik woon nou al jaren veilig hier maar dingen van vroeger inenen terugkomen, dat je niet meer goed weet wie je bent en hoe je leeft.  Mijn vrouw zegt, dat is een herbeleving van moeilijke gebeurtenissen van vroeger. Ik hoef het niet maar het gebeurt toch.

Bed

Als je bang bent dan is nadenken moeilijk. Ik wist ook niet goed wat ik moest doen. En toen weer wel wat ik hopte uit de vensterbank, liep naar het bed in de slaapkamer en miauwde zachtjes want harder lukte niet. Ze werd wakker. “Kom er maar gauw bij hoor,” zei ze en ze klopte op het bed, precies op mijn stuk. Ik sprong op het bed. Ze aaide me zachtjes. “Wat een rege, hè,” zei ze, “ik snap best dat je daarvan schrikt.” Ze aaide verder en ik geloof dat ik toen nog even heb geslapen.

Dus zo ontdekte ik wat je moet doen als je schrikt: knuffels gaan halen!!

Waarom ik mijn poot omvouw als ik slaap

poot

Voordat u het vraagt: ja zo lig ik lekker. Met mijn poot gevouwen. Ik lig hier op het tapijt te doezelen dat is rieleksen met het doel om in slaap te vallen maar nog even niet.

Doezelen

Als ik doezel, voel ik me vanzelf tevreden. Wegens dat ik me rustig en veilig voel en er is niks waarvan ik voel daar moet ik wat mee. Mijn vrouw is weg of ze zit aan haar werktafel, er zijn geen rare geluiden in de straat en ik heb de tijd aan mezelf. Dan kan ik doezelen. Alleen ik moet dan wel goed liggen en daar ben ik heel precies in.

Slapen

Doezelen is geen slapen, dat wil ik erbij zeggen. Als ik wil slapen, ga ik met de poten gestrekt of ik ga in een cirkel liggen, of helemaal op mijn zij. Dan slaap ik best snel al is het wel mijn ideaal om zachtjes in slaap geaaid te worden. Vind ik gezellig. Vooral als ik eerst een snek krijg, dan aaien en daarna slapen. Rieleksen moet je serieus nemen als je wat ouder bent en ik ben een senior-kater dus vandaar.

Truukje

Ik lig dus te doezelen maar ik wil wel wakker blijven. Dus daarom vouw ik mijn poot. Dat is een truukje dat de meeste katten kennen. Met je lichaam ga je vanzelf helemaal in de ontspanning want je zorgt natuurlijk dat je goed ligt. En doordat je je poot vouwt, voel je toch een stukje spanning en dan val je niet helemaal in slaap. Je blijft een beetje wakker terwijl je toch rielekst bent en doezelt.

Als ik klaar ben met doezelen, ga ik wat anders doen. Kan zijn in de vensterbank even naar de straat kijken. Kan zijn op mijn kussen om te slapen, want als je lekker doezelt krijg je meestal zin in slapen, alleen vouw je dan niet je poot, maar dat snapt iedereen natuurlijk vanzelf.

Waarom ik geen gedoe wil aan mijn poot

poot

Heel soms zit ik even vast in het kussen in met poot. Dan blijft een nagel hangen. Kan ik niks aan doen. Maar dan wil mijn vrouw helpen.

Helpen is best lief, vind ik zelf, alleen als ik vast zit dan wil ik het echt niet. En zij juist wel. Het gebeurde pas weer.

Hangen

Ik lag lekker te liggen en toen wilde ik opstaan om een brokje te eten. Kan. Ik gaapte, stond op en bleef hangen. Mijn ene poot bleef aan het kussen. Ik meteen rukken en rukken en ik dacht aan geen brokje alleen dat ik los wilde. “Ik kom je helpen, Bertje,” zei mijn vrouw. Ze stond op van haar werktafel en kwam naar de bank. Ik keek geeneens.

Friemelen

Ik rukte en rukte aan mijn poot en toen opeens kwamen er de vingers van mijn vrouw bij. Nou dat wilde ik niet. Dit is toch geen moment om aan mij te komen friemelen zeg nou zelf!! Dus het werd even ekstra moeilijk:

  • rukruk ik wil los en wel nu
  • laat me je nou helpen Bert
  • rukruk ik moet en zal los
  • wacht nou even
  • rukruk het moet en zal

Hoe ze het deed dat weet ik niet maar ze friemelde door en toen was mijn nagel opeens uit het kussen. Ik sprong meteen van de bank af en liep een stukje door de huiskamer en toen moest ik opeens gaan zitten uit mezelf. Van de emozie, denk ik. “Zie je nou Bert dat ik je kan helpen,” zei mijn vrouw toen nog.

Gefoelig

Ja, nee ik weet het niet hoor. Aan mijn poten ben ik gewoon gefoelig en als ik met een nagel vast zit helemaal. Dan hoef ik geen hulp. Dan wil ik los en wel meteen. Maar eerlijk is eerlijk: zij heeft die nagel wel uit het kussen gehaald anders zat ik misschien nog vast, ik moet er niet aan denken.

 

 

Als je opeens ergens superlekker ligt

superlekker

Ik lig het liefste op mijn kussen op de bank, tenminste dat dacht ik. Toen het zo keiheet was, ontdekte ik opeens iets anders.

Krant

In het keihete weer kreeg ik een krant om op te liggen. Lekker papier met een klein kraakje erin, en je ziet dat het jouw plek is om op te liggen. Dat je weet: dit is van mij en dan voel je je veilig op je eigen stuk.

Ik ging dus op de krant liggen en dan met het waaiding aan voelde ik me lekker. Alleen ging de krant steeds omhoog. Toen legde mijn vrouw mijn plank op de krant. En toen ik met mijn kop op de plank ging, voelde ik me opeens supergoed.

Zo supergoed dat ik meteen wist: hier lig ik superlekker.

Plank

Het keihete weer is weg maar ik lig nog steeds goed op mijn plank. Het is hard en gezellig en ik voel me dan oer. Ik snap die plank ook. Soms heb ik er mijn nagels op gedaan maar die doe ik liever op die krabpalen. Ik heb er eentje beneden en eentje boven. En ik doe soms de bank en heel erg soms hang ik tegen de muur, dat is het. Dus een plank dat is iets om op te liggen.

Verandering

Ik ben van mezelf een kater die helemaal niet van veranderingen houdt en nou verander ik zelf. Dat is gek. Het kussen op de bank is nog steeds zacht en fijn en precies goed en lig ik daar zo graag als op mijn plank? Nou even niet.

Ik hield ook lang van Almo avondeten in gelei en toen kwam er een dag waarop ik voelde: bleeh. Daarna kreeg ik ander avondeten. Dus dat was ook een verandering van mij.

Het is best raar.  Ik vind iets fijn of lekker op de ene dag en dan komt de volgende dag en dan wil ik een verandering.  Serieus waar, ik snap mezelf niet in die dingen.