Hoi lieve vriendjes, mijn blog voor deze keer lag eigenlijk al klaar maar toen kwam het verpletterende en droevige nieuws dat Loes een ster geworden is. We zijn er erg verdrietig over en we sturen veel troostkopjes naar haar vrouw en Zusje. En ook naar alle anderen die het nodig hebben. We gaan Loes heel erg missen. Mijn vrouw heeft met haar vrouw gepraat en zij vindt het wel fijn als we een positieve blog maken, dus bij deze.

Hoi iedereen, hierbij het vervolgverhaal van mijn nieuwe broer. Moos blijft Moos heten trouwens. Zo heette hij al in de opvang en Moos is een zogenaamde afstandskat. Dat betekent dat hij eerder al in een huisje woonde bij iemand. Hij woonde daar met twee andere katten maar omdat zijn mensen niet meer goed voor hem konden zorgen, hebben ze hem naar de opvang gebracht en nu mag hij bij ons blijven wonen. Moos is dus aan mensen en aan andere katten gewend maar nog wel wat verlegen, hoewel dat al erg meevalt zeggen mijn mensen.

Verlegen

Heb ik jullie wel eens verteld dat mijn mensen eigenlijk geen rode kat wilden, ook niet toen ze mij uitgekozen hebben? Nou, jullie zien allemaal wat daarvan terecht gekomen is want ik woon hier inmiddels meer dan 8 jaar en ben toch echt rood met wit. En Moos dus ook. Hij is wat minder donker rood maar zeker wel rood. En hij heeft voor twee witte sokjes en achter twee witte kniekousen. Tenminste zo noemen mijn mensen dat dan toch. Ik heb niks met kousen want die heb je als katermans toch helemaal niet nodig?
Moos durft wel wat over zichzelf te vertellen maar soms is hij ineens verlegen dus help ik hem maar een pootje want zo ineens op de blog voor alle andere poezels en mensen die deze lezen, is natuurlijk best spannend. Ik heb zelf inmiddels zowat 100 keer een blog geschreven dus ik kan hem wel helpen. Maar goed, het begon er dus allemaal mee dat mijn mensen Moos zagen op de laptop. Als een dier in een asiel of opvang woont, dan staat er meestal een verhaaltje en foto’s bij. Zo ook bij Moos. Mijn vrouw heeft dat gelezen en ze dacht wel dat hij goed bij ons zou passen. Omdat Moos al veel minder verlegen is dan eerst, durft hij nu zelf ook wat te vertellen.

Moos

Moos: ik ben een rood witte kater van 8 jaar en word in maart 9. Ik ben net een maandje ouder dan Lucky dus die blijft nog altijd de benjamin hier in huis. Nu ja, ze hebben konijntjes die jonger zijn zeggen ze wel maar die heb ik nog niet gezien want ik ben nog niet buiten geweest. Dat kan wel maar ik ben eerst nog de andere kant van de kamer aan het verkennen. Ik zit sinds een kleine twee weken gewoon beneden bij de rest want om eerlijk te zijn, had ik het boven op zolder ook wel gezien. Ik durfde alleen niet verder dan de eerste traptrede naar beneden dus ze hebben me maar naar beneden gebracht in mijn mand. Geloof me, ik heb me laten horen want dat vond ik niet zo leuk. Dat in die mand.
Ik ben een rustig type, kijk graag de kat uit de boom (of in mijn geval meer vanaf een hoge plank aan de muur), vind vrijwel alles wel goed, houd van klimmen en op hoge plekjes zitten, ben dol op knuffels en lekkere hapjes en kan als een ware circusartiest op mijn achterpoten staan. Ik eet dieetvoer voor mijn blaasgruis en dat komt goed uit, want dat eet de rest hier ook. Mijn vrouw roept nu het volgende: Moos lust werkelijk alles, ook het eten dat zijn mensen krijgen maar dat mag hij niet hebben. Hij lijkt een voorliefde te hebben voor Chinees eten en alles waar saus bij zit. Dan vergeet ik gewoon mijn verlegenheid en ga op tafel alles besnuffelen hoor. Dat doen jullie als katers of poezen misschien ook wel?

Vriendje

Lucky weer hier. Het is voor ons allemaal even wennen dat er een nieuw kattenvriendje bij gekomen is. Soms blazen we zachtjes naar elkaar of we staren een poosje maar we trekken veelal ons eigen plan en doen gewoon wat we altijd doen. Aan Moos wennen we wel en hij ook aan ons. We vinden het sowieso fijn dat we samen kunnen zijn en hij hoort er nu ook gewoon bij. Hij gaat steeds meer verkennen en let wel: daarvoor is hij bij mij natuurlijk aan het juiste adres want ik hoor per slot van rekening toch bij de verkenners. Ik ga beslist vriendjes met hem worden maar alles rustig aan. Dan komt het gewoon goed. De dames kat vinden het geloof ik ook allemaal wel best. Voor Moos is alles hier nieuw maar hij heeft eerder met kattenvriendjes gewoond en is aan mensen in een huis gewend. En hij mag ook de tuin in als hij wil maar hij snapt het kattenluik ook niet zo goed. Net als ik dus. Misschien kunnen we samen bij Dropje op cursus want zij weet perfect hoe er doorheen te gaan.

Knuffels van Lucky en de rest

Hoi lieve allemaal, ik hoop dat jullie een fijne Valentijnsdag gehad hebben en misschien hebben jullie ook wel kaartjes of een cadeautje gekregen? Wij wel in ieder geval en veel knuffels zijn anders natuurlijk ook prima! Ik wil deze keer iets vertellen dat ik best spannend vind, ik hoop dat jullie het graag willen lezen.

Zoals jullie wel weten wonen we hier met drie poezels en nu nog twee konijntjes omdat Kimmie vlak voor kerst een sterretje geworden is. Misschien krijgen konijntjes Jip en Janneke in het voorjaar nog een nieuw vriendje maar dan moet het eerst wat beter weer worden hebben ze besloten hier zodat ze ook allemaal samen in de tuin kunnen rennen en spelen. Nu gebeurde er alleen pas iets anders toen mijn vrouw op de laptop zat te kijken. Ze zag ineens een foto staan van een (andere) roodwitte katermans en ze begon zijn verhaaltje te lezen.

Moos

De katermans heet Moos en woonde in een dierenopvang best een eindje rijden hier vandaan maar dat vonden ze niet zo erg. Mijn mensen hebben toen een berichtje gestuurd omdat ze dachten dat deze kater goed hier zou passen en toen belde er een aardige mevrouw terug die in de opvang voor hem zorgde. Ze hebben een hele poos aan de telefoon gepraat en toen hebben ze een afspraak gemaakt om kennis te gaan maken met Moos. Zo kan dat gaan als je een nieuwe poezel gezien hebt die je erg leuk en lief lijkt. Mij hadden ze niet eerst online gezien maar toen ze in het asiel kwamen, wisten mijn mensen meteen dat ik hier goed zou passen! Dat je een klik hebt met elkaar is natuurlijk heel erg belangrijk.

Broertje

Maar goed, Moos dus. Mijn mensen pakten de vervoersmand en stopten die in de auto. Wij waren heel dapper want de mand bleef leeg en niemand van ons hoefde er in. Ze zijn naar Moos geweest en hebben hem al een beetje leren kennen en toen mocht hij mee naar huis. Naar ons huis dus. Eigenlijk waren we niet zo erg wakker en alert toen onze mensen thuis kwamen met Moos en hadden we nog niet meteen door dat hij er nu is en er ook bij hoort. Dus nu zijn we met vier poezels. Twee dames en twee heren. Dat is wel mooi verdeeld vinden jullie niet?
Moos is een verlegen kater dus hij mag nu eerst op zolder wonen om aan onze mensen, aan alle geuren en geluiden in huis en, uiteraard rustig aan, aan ons te wennen. Nu weten jullie wel dat ik bij de verkenners ben he? Dus een paar dagen nadat Moos hier gekomen is, ben ik mee naar zolder gegaan. Mijn man had snacks in zijn handen, dus je snapt wel dat ik niet te lui was om hem te volgen. Toen ik boven aan de trap kwam, stond de deur open en ik rook wat anders dan anders. Ik besloot toch maar de snekkies te volgen en mijn nieuwsgierigheid was natuurlijk enorm, ik wilde ook wel eens kijken wat er achter die deur was. Ik ben daar namelijk nog niet zo vaak geweest. Ineens zag ik speelgoed, knuffeltjes, een baan met een balletje, een mand (nu ja zeg, die leek wel heel erg op de mand die ik een poosje geleden ook had) en een bakje met eten en water. En toen zag ik… Moos!
Ik heb heel zachtjes tegen hem geblazen maar het maakte weinig indruk geloof ik. Moos keek een keer naar mij en ging rustig op een kleedje liggen. Toen heb ik mijn kans ook maar gegrepen en ben ik verder de zolder gaan verkennen. Moos was er ook maar dat vond ik niet erg. Ik heb lang rondgesnuffeld en hij bleef gewoon liggen. We moeten natuurlijk nog even wennen aan elkaar maar ik denk dat we wel vriendjes kunnen worden. Eigenlijk heb ik er nu dus gewoon een broertje bij. Dat is ook leuk want tot nu toe heb ik alleen dames-vriendjes hier.

Mijn vrouw

Mijn vrouw wil ook nog wat zeggen: Moos is verlegen zeiden ze… dat lijkt reuze mee te vallen maar hij heeft wat tijd nodig om te wennen aan alles. Die tijd krijgt hij ook. Daarom zit hij nu nog op zolder, waar hij alles heeft wat hij nodig heeft en gaan we met grote regelmaat gezellig bij hem zitten. Hij spint als de beste, heeft de balletjesbaan zo bewerkt dat hij deze nu ineens geweldig vindt omdat hij beter bij de bal kan en is dol op eten. Hij was niet zo’n beste eter werd gezegd en hij eet alleen als je erbij zit… wij weten inmiddels beter en Moos lust werkelijk alles! Waarom we hem gekozen hebben en hoe hij is, vertelt Lucky de volgende keer. Omdat Moos wat verlegen is, zal Lucky voor hem miauwen. Moos miauwt nog niet… dat compenseert hij met heel luid spinnen en knuffelen vindt hij ook erg prettig. Zelfs met de oppas die hij nog niet eerder gezien had.
Knuffels van Lucky en de rest
PS Hij kan wel miauwen!

Lieve allemaal, als ik deze blog miauw is het niet koud meer maar er valt wel weer best veel regen. Denk dat Oopa Floris daarvoor zorgt. We hebben ook al zon gehad en de plantjes in de tuin krijgen knopjes zodat ik nu ook weet dat het toch een beetje voorjaar wordt. Dat vind ik erg fijn want dan kan ik weer vaker buiten en in het zonnetje liggen.

Knuffeltjes

In een jaar zitten verschillende maanden en nu heet de maand februari. Niet dat ik als katermans aan maanden en tijden doe, dat is meer iets voor mensen natuurlijk. Alleen is er in deze maand wel een speciale dag en dat is op 14 februari. Dan is het namelijk Valentijnsdag.

Mijn mensen hebben uitgelegd wat dat is. Op die dag kun je andere mensen of dieren want die mogen natuurlijk ook meedoen, een kaartje of een cadeautje geven. Gewoon omdat je ze lief vindt. Dat is dan extra speciaal en dan kun je bijvoorbeeld iets kiezen waar hartjes op staan. Gewoon om de ander te laten weten dat je aan ze denkt of omdat je ze super lief vindt. Dat is toch wel een goed idee om te doen, vinden jullie ook niet? Dan weten anderen ook dat je aan ze denkt. Je hoeft dan niet per se je naam op de kaart te zetten maar dat mag natuurlijk wel. Als je daar te verlegen voor bent, dan mag het op die dag ook zonder naam. Dat is best een beetje spannend natuurlijk. Ik weet niet of ik een kaartje krijg maar ik vind het allang best als ik maar een knuffel en wat lekkers krijg. En de rest natuurlijk ook want die horen er allemaal bij. Ik ben wat dat betreft niet zo moeilijk en snel tevreden, zeker als er snekkies aan te pas komen.
Nu was het pas dus nog geen Valentijnsdag maar toen was er toch wat met de post gekomen en het zat in een doosje. We hebben van een lieve vriend een mooi pakket met allemaal spulletjes gekregen. Mijn vrouw ging het open maken maar ze zei nog wat over plakband en dat er zoveel omheen zat. Nu ja…ze had de grootste moeite om het open te krijgen maar het is gelukt hoor. Ik vond het zelf natuurlijk wel steeds spannender worden omdat we zolang moesten wachten voordat ze het eindelijk open had. Maar goed, er zaten (hebben wij ff mazzel) snekkies in voor ons en voor de konijntjes en ook wat lekkers en leuks voor onze mensen. Maar het mooiste van alles waren toch wel de knuffeltjes die erin zaten!

Slaapplekjes

Zoals jullie misschien weten is ons konijnenvriendinnetje Kimmie vlak voor kerst een sterretje geworden. Ze at niet meer en toen mijn mensen naar de witte jas gingen met haar, is ze daar ingeslapen. Dat was heel verdrietig en we missen haar erg. De andere twee konijntjes hebben elkaar nog gelukkig maar ze vinden het best raar en vooral niet leuk dat Kimmie er niet meer is. Kimmie was dan wel een langoor maar we waren vriendjes want we gaven elkaar neusjes door het gaas van hun konijnenhuis heen. Om ons te troosten hebben we twee mooie knuffels gekregen die een heel speciale plek in huis gekregen hebben zodat we er iedere dag naar kunnen kijken. Voor de foto heeft mijn man ze even in mijn mandje gezet maar nu staan ze in de kast. Zo denken we nog steeds aan haar en we zwaaien ook elke avond even. Ook naar alle andere sterretjes natuurlijk. We zijn wel super blij met de cadeautjes en vinden het heel erg lief dat we deze gekregen hebben.

Ik ben de laatste dagen een beetje op zoek naar andere slaapplekjes in de kamer om uit te proberen. Ik lig veel op de bureaustoel (en ja, Kever die draait inderdaad rondjes als je zelf beweegt, dat vroeg jij pas toch) maar ook op de plank aan de muur. Daar staat Siepie ook op maar ik pas er nog best bij. Enne het kaartje dat nog aan Siepie zat is er nu af hoor. Dat waren ze vergeten eraf te halen. Best dom toch? Maar nu staat ze daar mooi te zijn en ik vind het een fijne plek om te slapen. Hoog, lekker zacht op een dik kussen en warm tegen Siepie aan. Wat wil je als katermans nog meer…lekker dromen en doezelen is toch perfect?

Knuffels van Lucky

Hoi lieve vriendjes, daar ben ik weer en deze keer wil ik ook Molly straks wat laten vertellen want we zijn hier erg trots op haar. Is het bij jullie ook zo koud? Nou, hier wel hoor en vorige week was er wat speciaals hier. Het was heel koud, nu ja niet eens zo koud zei mijn vrouw als je naar de thermometer keek maar voor het gevoel was het veel kouder. En je gevoel mag natuurlijk niet koud zijn, maar hoort warm te zijn. Dat is het beste.

Buiten

Maar goed, omdat het zo koud was, had onze man achter in de berging een bak voor de konijntjes gezet en mochten zij daar zitten in plaats van buiten. Ze hadden al een huis dat zowat helemaal dicht zat vanwege de kou maar nu konden ze lekker binnen. Ik geloof alleen dat zij het er niet zo leuk vonden, behalve als ze door de berging heen konden rennen. Dan moet je als konijn zijnde natuurlijk ook alles besnuffelen en bekijken. Dat zou ik als katermans ook doen immers.

Ze vonden het denk ik nogal spannend en dat snap ik ook wel want het is dan echt helemaal anders dan wat je gewend bent en altijd hetzelfde is gewoon het fijnste. Ook als je een langoor bent. Ik ben wel een paar keer bij ze gaan kijken hoor, mij kennen ze goed en soms geven we elkaar een neusje. Nu kregen we pas sneeuw maar toen was het niet meer zo koud en er was geen heel koude waaiwind meer dus ze zijn weer terug naar hun eigen verblijf. Dat vinden ze heel fijn maar ze krijgen nu wel vaak vers water want soms wordt dat keihard. Dat heet ijs zeggen mijn mensen en dat zit ook in de waterbakjes die voor ons buiten staan. Daaruit drinken werkt natuurlijk niet goed dus dat doen we nu binnen. Ik kom toch niet veel buiten want om eerlijk te zijn houd ik niet van die witte vlokken want die zijn koud en ik wil er niet met mijn pootjes in stappen als ze op de stoep blijven liggen. Dropje en Molly hebben er wel een spoor in gemaakt trouwens. Dat ziet er wel leuk uit, zo al die pootafdrukjes.
Molly wil nu ook zelf wat zeggen, dus hier komt ze.

Molly

Nou, ik was dus buiten gegaan toen er witte vlokken vielen. Zoals jullie wel weten ben ik een zwarte kat met een beetje wit. Nou, toen niet meer. Ik had nog even buiten in de groene tent gezeten waar Lucky in de zomer wel eens in zit maar mijn huis staat al een poosje binnen dus daarin schuilen ging niet. Dat komt wel weer terug maar pas als het voorjaar is zeggen mijn mensen. Dus daar wacht ik dan gewoon op, dat vind ik niet erg want ik heb best veel geduld. Dat zal wel wat met mijn leeftijd te maken kunnen hebben maar eigenlijk ben ik altijd al een rustige poezendame geweest naar mijn idee. Maar goed, ik dus naar buiten in een sneeuwbui en toen ik binnenkwam wisten mijn mensen niet wat ze zagen! Ze dachten even dat er een andere poes binnen gekomen was door het luik want ik was ineens niet meer zwart maar gewoon zwart wit geworden! Nu ja zeg….ze zagen toch wel snel dat ik het gewoon was hoor.

En later kwam het hoor. Ik moest naar de witte jas. Niet omdat ik ziek ben maar voor een prik. Lucky zei het pas ook al maar het lijkt wel alsof die prikken steeds sneller komen. Anyway (ik ben een halve Britse kat dus ik spreek soms ook wat Engelands) ik maakte me natuurlijk uit de pootjes want ik wist allang dat ze mij in die vervelende mand wilden proppen. Maar ja, ik was niet snel genoeg. Bij de witte jas heb ik me heel goed gedragen en ik heb niet gebeten, ze mochten met die koude schijf aan mijn levenswerk voelen en ik liet me in de bek kijken. Niet te lang uiteraard. Twee prikjes erin en ik gaf echt geen kik. Best dapper toch? Maar toen kwam het beste nieuws: er werd gekeken naar mijn cijfer en wat denken jullie? Ik weeg onder de zes kilo, eindelijk gelukt! Mijn mensen waren super blij en ik eigenlijk ook wel. Ik voel me top en ren af en toe als een kitten door het huis en de tuin. Denk dat ik daarom nu wat minder weeg dan eerst maar voel me er helemaal happy bij. Mijn staart lijkt nu ook langer dan eerst. Dat is ie natuurlijk niet maar dat komt doordat mijn billen wat slanker zijn. Dan lijkt je staart vanzelf langer te worden. O ja en twee prikken, dat is niks als je het vergelijkt met wat Loes moest…zomaar vijf stuks. Dapper van haar hoor!

Mand

Zo, hier ben ik Lucky nog even. Ik moet jullie zeggen, ik heb mijn pootjes aan de sneeuw laten voelen maar eerlijk gezegd, voor mij hoeft het allemaal niet. Als jullie deze blog lezen is al het witte waarschijnlijk weg en is er harde woei. Dus ik kruip liever in mijn mand. Wel zo prettig. En op de foto zien jullie dat ik heel dicht bij Molly gelegen heb. Dat vind ik wel zo fijn en ga ik zeker nog eens vaker doen! Sturen jullie sterktekopjes en knuffels naar de mevrouw van katlega Japie nu konijntje Magnum een sterretje geworden is? En we blijven miauwen voor vrede natuurlijk.

Knuffels van Lucky

Lieve allemaal, om te beginnen wil ik iedereen de beste wensen sturen voor het komende jaar! Hopelijk wordt het een fijn jaar met alles wat jullie leuk vinden, wordt het gewoon kattastisch voor iedereen en krijgen jullie, zeer belangrijk vind ik, lekkere snacks en veel knuffels.

De rust

Als ik deze blog schrijf is de rust hier gelukkig weer teruggekeerd. Ik heb gelezen dat er veel vriendjes zijn die net als ik vuurwerk ook echt niks leuk vinden. Sterker nog, ik ben er gewoon bang van. Ik ben wel van de verkenners onder de katermansen maar die harde knallen en flitsen, nee die vind ik echt drie keer niks. Ik was zenuwachtig en kon niet goed slapen en dat is nu juist mijn grootste hobby. Maar goed, ik ben wel een opgewekt type kater en zie de dingen graag positief dus ik kan ook fijne dingen vertellen over de afgelopen tijd. We hadden onze kerstsokken opgehangen en wat denken jullie? Zitten er kerstkransjes in voor mijn mensen. Nou ja zeg…die lusten we niet. Die mogen we niet eens want er zat chocolade in. Maar we hebben er ook liquid snacks in gekregen en er kwam een grote doos met blikjes voer in verschillende smaken. Altijd goed natuurlijk. De doos waar het in zat, was ook een succes natuurlijk. De blikjes waren er zoveel dat ze niet eens in de sok passen.
We hebben veel kaartjes gekregen in de brievenbus voor en zelfs nog na kerst, dus dat was iedere dag weer super leuk om te gaan kijken en alles open te maken. Op sommige enveloppen stond zelfs onze naam erbij. Ik wil alle vriendjes bedanken voor de fijne en lieve wensen! Het is ons helaas, ondanks een goede samenwerking, niet gelukt het touw waar de kaartjes allemaal aan hingen, los te krijgen maar dat is niet zo erg. Een dag na Kerst ging mijn man een pakket ophalen bij de winkel. Ik was sowieso al blij dat hij een hele week thuis was, want samen zijn vind ik gezellig. Dan kijken we samen televisie, ik help bij het verschonen van de bakken door er meteen in te gaan zitten, ik help bij het opeten van zijn brood en dan vooral het beleg en soms slaap ik gewoon gezellig op de bank. Maar goed, dat pakket dus. Het was een vrij grote doos en er zat een fijne verrassing in.

De mand

Het is niet dat we niet genoeg mandjes hebben maar ja, deze hadden ze gezien bij mijn neefje Prince en zijn vriendjes en toen hebben ze er ook eentje voor hier gekocht. Ik moest er eerst even over nadenken en heb de mand uitgebreid besnuffeld maar sindsdien is het mijn nieuwe favoriete plaats om te slapen. Toen er veel knallen en flitsen in de lucht waren, ging ik juist in mijn nieuwe mand liggen want dat vond ik prettig. Daar voelde ik me veiliger dus jullie snappen het wel: de mand is een groot succes! Molly en Dropje mogen er van mij ook in liggen maar dat doen ze niet. Nu ja, dat denken mijn mensen maar ik weet wel beter. Ook zij hebben er al aan staan snuffelen natuurlijk. Het is trouwens best een grote mand en ik pas er precies in. Mijn kop leg ik op de rand, die is van dat fijne en zachte geribbelde stof, dat kan ik iedereen aanraden.
Behalve de kaartjes hadden mijn mensen ook kerstballen. De ronde hebben ze in de kerstboom gehangen, met de lampjes samen. Er waren ook platte kerstballen, sommige waren rond en er waren er ook in de vorm van een kat. Die heeft mijn man voor het raam gehangen. Nu hebben we lamellen voor de ramen en daar kun je als kat prima je snuit doorheen steken als je buiten wilt kijken. Om de ballen op te hangen, deden ze de lamellen aan de kant. Nou, ik kan je zeggen dat ik niet wist wat ik zag. Het werd ineens heel licht in de kamer en ik kon heel goed buiten kijken en echt alles zien. Dat hadden ze van mij best zo mogen laten trouwens maar ze moesten weer dicht helaas. Maar goed, ik heb er toch een hele poos van kunnen genieten en ik kon ook omhoog kijken naar alle moois wat er hing. Eigenlijk heb ik best van de kerst en de rest van die tijd genoten maar nu het weer alle dagen hetzelfde is als eerst, vind ik dat toch ook weer fijn. Ik ga weer slapen in mijn mand.

Knuffels van Lucky