Forige week lag ik lekker in mijn tuin in de struiken te soeselen, toen ik ineens stemmen hoorde, er kwamen zomaar twee mensen de tuin in!, en dan bedoel ik dus niet mijn eigen mensen, die waren er ook hoor, maar daar ben ik natuurlijk aan gewend, mijn mensen en die andere mensen gingen op het terras zitten, ze praatten rustig en die andere mensen hadden mij niet eens gezien, dus ik bleef liggen waar ik lag, ook al was ik aalert en stond ik op het PUNT om weg te rennen als dat noodig was.

Ons huis in

Alles ging prima, maar na een tijdje liep mijn vrouw naar achteren in de tuin om iets te laten zien, de vreemde meneer liep mee, en weet je wat mijn vrouw toen deed?!, ze zei Ik zie iemand liggen in de planten, en daarom keek de meneer in de planten en hij zag mij!, we keken elkaar twee tellen aan en toen begon ik te rennen, met mijn buik over de grond en mijn haaren recht overeind, zo bang was ik dat die meneer mij ging vangen, dat gebeurt me niet nog een keer!, ik rende keihard ons huis in, het laatste dat iedereen van mij zag was het witte PUNTje van mijn staart.
Binnen verstopte ik me onder de tafel, maar dat leek me niet feilig genoeg, dus ik ging ergens anders naartoe en daar bleef ik, even later toen de mensen weg waren ging mijn man me zoeken, hij keek onder de tafel, daar was ik dus niet, hij keek onder het bed en daar zag hij me ook niet, hij keek oferal maar zag me niet, hij riep mijn vrouw dat hij mij niet kon vinden en of ze kwam helpen zoeken, hij was best een beetje over zijn stuur, hij was helemaal bang dat ik per ongeloos met die mensen tegelijk de deur uit was gelopen, mijn vrouw zei dat ik dat nooit zau doen, ze keek in de woonkamer, in de slaapkamer en ook nog eens onder het bed en zag daar ineens de PUNTjes van mijn ooren.

Kusjes

Ik had me helemaal tussen een kist en het stofzuigding gepropt dat onder het bed staat, zo bang was ik, je kon me bijna niet zien, O Keefie het spijt me zo! zei mijn vrouw, en dat die mensen vrienden waren van mijn mensen en dat ze me nooit iets zauden doen, ik bleef toch onder het bed, mijn mensen gingen op de grond liggen en zeiden steeds mijn naam, en mijn vrouw ging miouwen, net als ik dat doe, daarom durfde ik wel weer te foorschijn te komen, ik kreeg heel veel knuffels, mijn vrouw ging me borstelen dat ik me weer fijn foelde, ze zei steeds sorrie, dat ze niet goed had nagedacht, en ze gaf me kusjes op het PUNTje van mijn neus.

Het ferleeden

Die middag was ik nog een beetje nerfeus, elke keer als ik iets hoorde dook ik in elkaar,
maar in de afond was ik weer mezelf, ik had weer het fertrauwen dat alles goed was in mijn leefen, ik wist weer dat ik Kever ben, dat ik bij mijn mensen woon, in ons huis, dat ik heel veel lieve vrienden heb, en dat er niks grieseligs is, mijn toeter deed het weer en ik was weer frolijk, dat ben ik eigenlijk altijd hoor!, alleen zit ergens diep in mij nog een heel klein donker PUNTje van het ferleeden.

En ook

En ik blijf natuurlijk tetteren voor vreede, net zolang tot er geen ruusie meer is!, en ik stuur mevrouw Truke heeeeeeel veel ekstrazachte kopjes, en ik zwaai fanafond naar Zwawi, die weer SAMEN is met haar zus Vlekkie!!

Zooo heee wat was het troopies ineens!, elke dag was er zon, en zon, en nog meer zon, heerlijk vind ik dat!, ik kan goed tegen de warmte, ik kruip onder de struiken of onder mijn stretsjer en daar blijf ik, mijn vrouw maakt elke afond het gras een beetje nat met een grote slang waar water uitkomt, presies op de plek waar ik altijd lig, en dat doet ze ook op de plek onder de struiken waar ik altijd lig, daardoor blijf ik lekker fris, af en toe drink ik een beetje waater of eet ik een paar brokjes, zo kom ik de dag wel door, en ik ga pas weer beweegen als de zon er in mijn tuin er een PUNT achter heeft gezet.

Soeselen

Als ik lig te soeselen denk ik over van alles, ik denk aan Muzette, dat zo van de zon en van de warmte hield, ik denk aan Loes, dat ik hoop dat ze niet weer ziekies aan haar buik wordt van de zon, ik denk aan hoeveel kouwstiks ik straks ga eeten, ik komponeer in mijn hoofd vast nieuwe muziek voor op de spiraal, ik tetter efentjes om te testen of mijn toeter tegen de warmte kan, ja gelukkig wel, hij doet het altijd prima!, ik kijk naar kleine beestjes in het gras, maar soms val ik ook gewoon in slaap, op dat PUNT moet ik eerlijk zijn.

Het spel

In de ochtend, als het nog niet zo warm is, of later op de afond, als de zon weg is, word ik aktief, ik was een keer zomaar op mijn stoel geklommen, maar dan op de leuning, zo noem je dat toch?, mijn mensen froegen wat ik aan het doen was, en ik tetterde dat ik een vlinder zag!, die wilde ik natuurlijk van dichtbij bekijken, de vlinder had zo een mooie kleuren!, ferder heeft mijn vrouw een nieuw spel bedacht met grassprieten, het zijn spesjale sprieten, bofenaan zitten een soort bloempjes of korrels lijkt wel, en alleen met die sprieten wil ik het spel doen, mijn vrouw beweegt de spriet en ik ren en ik ren, heen en weer, van de ene PUNT van het grasfeldje naar de andere.

(tekst gaat verder onder video)

Oefenen

Als de zon weer warm wordt kruip ik in de struiken of onder de stretsjer, ik denk en ik slaap, en in de nacht speel ik mijn nieuwe muziek op de spieraal omdat ik niet echt moe ben, mijn vrouw zegt soms Zal ik een keer spieraal spelen als jij ligt te slapen, Keef?!, nau nee, ik heb mijn slaap hard nodig, en bofendien kan niet iedereen zomaar spieraal spelen, daar moet je voor oefenen en nog eens oefenen, Dat zit bij jou wel goed! roept mijn vrouw, en ja, ik oefen veel, ook als het troopies is, en daarom beheers ik spieraalspelen tot in de PUNTjes.

Natuurlijk blijf ik tetteren voor vreede!
En doen jullie allemaal foorsichtig met de warmte?, dat jullie goed eten en drinken?

Katten zijn dol op aaien en knuffelen. Tenminste, de meesten dan.
Uit eigen ervaring weet ik dat er katten zijn die er niks van moeten hebben, of in ieder geval het liefst zo min mogelijk. Niet uit angst, maar gewoon omdat ze het niet nodig vinden.

Pop

De eerste kat die bij ons kwam wonen was kater Pop. Van kleinsaf aan was hij een ontzettende knuffel. Je mocht hem overal aaien en hij vond alles heerlijk. Vooral “buikie aaien” was favoriet. Er waren maar twee dingen die hij absoluut niet wilde, namelijk optillen en op schoot zitten.
Pop werd de hele dag door gekust en geknuffeld en geaaid, en vroeg daar ook om.
Hij sliep elke nacht bij ons in bed, helemaal tegen ons aangeklemd.
We noemden hem vaak ons klem-aapje.

Mol

Mol was ook een knuffelkont. Ze was de enige kat die bij ons heeft gewoond die het leuk vond om opgetild en rond gedragen te worden. Soms tilde een van ons haar op en lieten we haar zo bijvoorbeeld in de bovenste keukenkastjes kijken, dat vond ze geweldig.
Mol zat graag op schoot, en viel dan zelfs in slaap. Het toppunt van genieten vond ze het om in dekentje te worden gewikkeld. Hoe strakker ingepakt, hoe beter. Ze kon soms echt als een klein pakketje op schoot liggen.
Mol sliep graag bij ons in bed, het liefst onder het dekbed.

Bol

Bol wilde heel graag geaaid worden, maar beet of krabde in het begin. Uit angst. En tóch wilde hij het, en kwam elke keer opnieuw kopjes geven.
Toen hij ons eenmaal vertrouwde vond hij knuffelen geweldig. Als je hem maar niet het idee gaf dat hij vast gehouden werd, door bijvoorbeeld allebei je armen om hem heen te slaan.
Bol gaf kusjes, door met zijn halfopen mond langs mijn neus te wrijven. Ik gaf hem eerst drie klapzoenen op zijn hoofd (SMAK SMAK SMAK) en dan wreef hij drie keer met dat open bekkie langs mijn neus. Het was echt een kattenvariant van een kus! Hij waste elke ochtend Jeroens handen, en probeerde wel eens aan mijn haar te beginnen. Maar dat was toch teveel werk.
Vooral in de tuin, als de zon scheen, was hij een groot liefhebber van buikie aaien. We hoefden maar naar buiten te komen en hij liet zich vallen en rolde om, haha!
Hij sliep geregeld bij ons in bed, maar niet helemaal tegen ons aan.

Kever

Kever wilde ook vanaf het begin geaaid worden, maar haalde ineens uit. Of hij beet. Dat was vooral een kwestie van overprikkeld zijn.
Af en toe heeft hij dat nog wel eens, maar meestal kun je dat heel goed aan zien komen. Buik aaien mag, alleen niet altijd. Dat houdt het spannend…!
Eigenlijk zou Keef het liefs de hele dag door geknuffeld worden, non stop. Niet alleen de hele dag trouwens… in de nacht wordt er meerdere keren spiraal gespeeld voor knuffels.

Blijft dus over: Beer.

En inderdaad, dat was de kat die het niet zo nodig vond om geaaid of geknuffeld te worden. Een aai over zijn hoofd was altijd prima, maar meer hoefde niet. Als je dat toch probeerde liep hij kwakend van verontwaardiging weg.
Optillen, op schoot zitten, kammen? Geen haar op zijn hoofd die daar aan dacht!
In het begin lag hij, in zijn doos, peinzend te kijken naar de bank. Waar ik zat met Mol op schoot. En Pop naast me, die op zijn buik werd geaaid. Soms was ik bang dat Beer zich buitengesloten voelde. Als ik dan naar hem toeliep en hem aaide beet hij me zachtjes in mijn hand. Om duidelijk te maken dat het voor hem ECHT niet hoefde ????

Vaak vroegen mensen ons wat er nou zo leuk was aan een kat die je niet kon knuffelen. Dat verbaasde me altijd, want ik vond Beer juist leuk OMDAT hij zo’n eigenheimer was. Er werd ook gezegd “Wacht maar, hij komt vanzelf wel op schoot”. Terwijl dat helemaal niet onze bedoeling was! Hij was al twaalf toen hij bij ons kwam wonen, en de kans dat hij ooit op schoot zou komen was nihil. Bovendien: hij was perfect zoals hij was. Een indrukwekkende en eigengereide kater, die heel wijs en zachtaardig was. Die zich overal mee bemoeide, vooral in de tuin. Die heel erg lief was voor Pop en Mol en voor ons. En die dus niet van aaien hield.

Na een paar jaar bij ons wilde Beer toch wel wat meer knuffels. Als we thuis kwamen stond hij met Pop en Mol bij de deur te wachten, en wilde dan geaaid worden. Soms kwam hij ineens kopjes geven of klom op het bureau en keek je dan aan. Dat betekende: Aandacht, alsjeblieft? We wisten niet wat we mee maakten!

Beer is nooit iemand geworden van ál te veel polonaise aan zijn lijf.
Maar hij wilde uiteindelijk als hij de kattentrap op ging, eerst van mij een kus bovenop zijn hoofd. Daar bleef hij op wachten. Ik krijg er nóg een brok van in mijn keel als ik daar aan denk.
Iedere kat is anders, en iedere kat is geweldig.

Hoe is dat bij jullie? Zijn jullie katten dol op knuffelen, of hoeft het niet zo? En mag je ze op hun buik aaien? Verwacht je van een kat dat hij of zij aaien leuk vindt?
Ik ben benieuwd!

Mevrouw Kever

De afgelopen week moest ik veel nadenken, er gebeurde van alles en ik wist niet meer helemaal goed hoe ik me foelde, ik had allemaal gefoelens door elkaar heen, de ene dag was ik frolijk en daarna ineens ferdrietig, ik was en ben natuurlijk heeeeeeeel blij dat Loes weer gesond is en dat ze terug is op de blog, want wat zauden we zonder Loes moeten?, we kunnen Loes niet missen!!, ze is de ferkering van Bertje, de mamsie van Door, de Moeder van alle Sterren, en een vriendin van ons allemaal, ze is zoooo biesonder!!!, en ik hoop maar dat ze nooit een PUNT hoeft te zetten achter haar fantastiese letters.

Voeten

Mijn mensen zeggen heel vaak tegen mij dat ik een biesonder jochie ben, bijfoorbeeld omdat ik zo groot ben, of omdat ze mijn tandjes zo mooi vinden, en mijn vrouw heeft het altijd over mijn voeten, die vind ze zooo leuk, ze zit er vaak aan of ze geeft er kusjes op, dat zijn allemaal dingen die je aan de buitenkant aan mij kan zien maar ik heb natuurlijk ook een binnenkant!, daar zitten mijn gefoel en mijn hart en mijn ferstand en mijn kaarakter, daar krijg ik ook altijd veel kompliementen voor van mijn mensen, ze vinden me heel lief en frolijk en friendelijk, en ze vinden het leuk dat ik altijd iets heb te zeggen, ik zet nooit een PUNT achter mijn tetteren.

Ik ben ook best biesonder hoor, en weet je waarom?, omdat alle katten biesonder zijn, dus ik ook!, nau denk je misschien dat als iedereen biesonder is, niemand meer biesonder is, (fieseloofies hè, dat kan ik best hoor!), maar zo werkt het niet, echt ELKE kat is een heel spesjaal iemand, iedere kat kan weer iets dat niemand anders kan, iedere kat is ferschillend en heeft zijn of haar eigen kaarakter, de een is heel slim, de ander heel dapper, en weer iemand anders kan fantasties knuffelen, de ene kat durft van alles, de andere kat kan heel veel eten, en het is allemaal biesonder, dat is het PUNT dat ik probeer te maken.

In de warmte

En toch kan je dan weer nóg biesonderder zijn, zoals poesendame Muzette was!, ze wist presies hoe alles hoorde en dat is heel belangrijk, ze was heel erg dapper: ze moest haar hele leven pillen slikken omdat ze eepilespie had, en dat deed ze fantasties goed, ze heeft veel ferdriet gehad toen haar broer Fynn en haar zus Sparkle een ster werden, ze was ziek geworden aan haar bloed en moest nog meer meediesijnen, en toch klaagde ze nooit, ze was frolijk en lief op de blog, ze dacht altijd aan anderen, en dat vind ik zo knap!, het is makkelijk om frolijk en lief te zijn als alles goed gaat, maar om het te zijn als je probleemen en ferdriet hebt dat is echt heel erg biesonder, ik hoop maar dat ik ooit op dat PUNT kom.

Er is maar 1 Muzette en ik ga haar heeeeeeel erg missen nu ze een ster is geworden, ik stuur mevrouw Mia heeeeel veel troostkopjes en zachte neusjes, elke keer als ik zonnestraalen zie denk ik aan Muzette omdat ze zo kon genieten van lekker bakken en braden in de warmte, maar eigenlijk was ze zelf een zonnetje!, nau als dat niet biesonder is!, en toch moeten we haar nau missen, en alle andere sterren ook, ik snap er niks van waarom dat zo is en ik ben het er ook helemaal niet mee eens, ik zau wel willen dat daar eens een PUNT achter gezet kon worden.

En ik blijf net zo lang tetteren voor vreede als noodig is!!!

Mijn vrouw zei forige week: Keef, misschien kun je je vrienden eens een updeet te geven over Mikkie?, ja dat is een goed iedee, het is al een tijdje geleden dat ik over Mikkie heb ferteld, dat was toen hij nog elke dag in de tuin mocht komen, dat werd mij een beetje teveel eigenlijk, en ik kreeg ook nog dat apses omdat Mikkie me een tik had gegeven, daarom hebben mijn mensen een PUNT achter die bezoekjes gezet.

Tenminste, dat DACHTEN ze, want Mikkie is er gewoon elke afond hoor!, niet meer oferdag, maar elke afond als het donker wordt klimt Mikkie stiekem over mijn gaaaas en zijn we met zijn tweetjes in de tuin, soms liggen we in het gras of we lopen een beetje rond, Mikkie weet alles van de tuin want hij kwam er al voordat ik hier woonde natuurlijk, hij fangt ook vogels en muisjes, zooo heee gewoon in MIJN tuin!, in de nacht ga ik naar binnen om te slaapen, mijn mensen doen mijn kattendeurtje dicht en Mikkie slaapt buiten, in een mand waar Bolle altijd graag in lag, als ik wakker ben en spieraal heb gespeeld maken mijn mensen mijn deurtje weer open, ik ga naar buiten, en Mikkie eet binnen mijn eeten op, nau ja!!!, dat is nog wel een moeilijk PUNT.

Mevrouw Kever

En dan hier even mevrouw Kever/Cisca.
Inmiddels hebben we ontelbare keren het gaas om de tuin hoger of strakker of juist losser gemaakt. We hebben takken weg gehaald waar Mikkie op kon klimmen, zelfs bij de buren (met toestemming natuurlijk). We hebben het gaas omgebogen zodat Mikkie niet omhoog kon klimmen. We hebben zijn mensen gemaild, en gevraagd of ze hem een paar nachten binnen willen houden. Het antwoord was “Gooi maar een emmer water over hem heen”. Tja. We hebben hem een aantal keren nat gespoten met de plantenspuit. Ik ben hem zelfs een aantal keren over meerdere daken van schuurtjes achterna gelopen om zeker te zijn dat hij naar huis ging.

En heeft dat geholpen? Nee.

We hebben ons er een tijd heel druk over gemaakt, vanwege Kever. Die liet toen duidelijk merken dat hij het niet leuk vond en werd er heel zenuwachtig en schrikkerig van dat Mikkie steeds in de tuin was.
Inmiddels lijkt de situatie zich een beetje te hebben gestabiliseerd. Mikkie komt overdag niet de tuin in. Af en toe doet hij dat wél, maar als we hem dan weer op het dak tillen komt hij niet meer terug. Want dat is een bijkomend probleem: als Mikkie eenmaal in de tuin is kan hij er niet meer uit. En het gaas is te hoog om hem daar overheen te tillen. Vandaar dat wij hem op de schuur moeten tillen. De ladder die we daarvoor gebruiken staat er nu dus permanent.

Als het eenmaal donker is is er geen houden meer aan. Dat hebben we dan ook opgegeven. We zetten Mikkie af en toe voor de vorm nog een keer terug op het schuurtje, maar binnen een paar minuten is hij al weer terug.
Hij komt alleen nog even binnen om het eten van Kever op te eten, maar Mikkie slaapt altijd buiten. Het is echt een zoon van zijn vader, die met weinig al tevreden is en gewend is buiten te leven.
We zijn er heel erg blij om dat het op het moment zo redelijk goed gaat.
Vooral ook omdat we er nu achter zijn gekomen hoe Mikkie de tuin in weet te komen. Hij heeft het ons een aantal keren voor gedaan, en ik moet eerlijk zeggen dat ik de slappe lach kreeg. We weten nu dus ook dat daar niet zo snel een oplossing voor is te vinden.
Hij past namelijk gewoon door de gaten van het gaas…

Kever heeft het laatste woord

Elke afond als het donker wordt lig ik al te wachten op Mikkie, soms moet ik er van tetteren, ik weet presies waar Mikkie de tuin in komt, als hij in de tuin is verstopt hij zich in de planten, en ik ga daar ook liggen, ik vind het niet altijd leuk hoor, dat niet, maar ik ben er aan gewend, en als mijn mensen proberen om Mikkie op te tillen om hem op het dak te zetten kruipt hij helemaal tegen mij aan, hij is zoooo klein dat hij wel een kitten lijkt van mij!, hij gedraagt zich netjes en gaat nooit op mijn stretsjer liggen, maar hij zit soms wel op mijn stoel, we zijn nog niet echt vrienden, maar we zijn al wel een klein beetje SAMEN, en dat is een belangrijk PUNT, vind ik.

Vreede

Ik duim nog steeds voor Loes, en ik tetter natuurlijk voor vreede!, en mijn vrouw roept dat als iemand nog tips heeft voor wat we kunnen doen met Mikkie dat ze die heel graag wil weten, en ik ook!!!