Mijn vrouw zei forige week: Keef, misschien kun je je vrienden eens een updeet te geven over Mikkie?, ja dat is een goed iedee, het is al een tijdje geleden dat ik over Mikkie heb ferteld, dat was toen hij nog elke dag in de tuin mocht komen, dat werd mij een beetje teveel eigenlijk, en ik kreeg ook nog dat apses omdat Mikkie me een tik had gegeven, daarom hebben mijn mensen een PUNT achter die bezoekjes gezet.

Tenminste, dat DACHTEN ze, want Mikkie is er gewoon elke afond hoor!, niet meer oferdag, maar elke afond als het donker wordt klimt Mikkie stiekem over mijn gaaaas en zijn we met zijn tweetjes in de tuin, soms liggen we in het gras of we lopen een beetje rond, Mikkie weet alles van de tuin want hij kwam er al voordat ik hier woonde natuurlijk, hij fangt ook vogels en muisjes, zooo heee gewoon in MIJN tuin!, in de nacht ga ik naar binnen om te slaapen, mijn mensen doen mijn kattendeurtje dicht en Mikkie slaapt buiten, in een mand waar Bolle altijd graag in lag, als ik wakker ben en spieraal heb gespeeld maken mijn mensen mijn deurtje weer open, ik ga naar buiten, en Mikkie eet binnen mijn eeten op, nau ja!!!, dat is nog wel een moeilijk PUNT.

Mevrouw Kever

En dan hier even mevrouw Kever/Cisca.
Inmiddels hebben we ontelbare keren het gaas om de tuin hoger of strakker of juist losser gemaakt. We hebben takken weg gehaald waar Mikkie op kon klimmen, zelfs bij de buren (met toestemming natuurlijk). We hebben het gaas omgebogen zodat Mikkie niet omhoog kon klimmen. We hebben zijn mensen gemaild, en gevraagd of ze hem een paar nachten binnen willen houden. Het antwoord was “Gooi maar een emmer water over hem heen”. Tja. We hebben hem een aantal keren nat gespoten met de plantenspuit. Ik ben hem zelfs een aantal keren over meerdere daken van schuurtjes achterna gelopen om zeker te zijn dat hij naar huis ging.

En heeft dat geholpen? Nee.

We hebben ons er een tijd heel druk over gemaakt, vanwege Kever. Die liet toen duidelijk merken dat hij het niet leuk vond en werd er heel zenuwachtig en schrikkerig van dat Mikkie steeds in de tuin was.
Inmiddels lijkt de situatie zich een beetje te hebben gestabiliseerd. Mikkie komt overdag niet de tuin in. Af en toe doet hij dat wél, maar als we hem dan weer op het dak tillen komt hij niet meer terug. Want dat is een bijkomend probleem: als Mikkie eenmaal in de tuin is kan hij er niet meer uit. En het gaas is te hoog om hem daar overheen te tillen. Vandaar dat wij hem op de schuur moeten tillen. De ladder die we daarvoor gebruiken staat er nu dus permanent.

Als het eenmaal donker is is er geen houden meer aan. Dat hebben we dan ook opgegeven. We zetten Mikkie af en toe voor de vorm nog een keer terug op het schuurtje, maar binnen een paar minuten is hij al weer terug.
Hij komt alleen nog even binnen om het eten van Kever op te eten, maar Mikkie slaapt altijd buiten. Het is echt een zoon van zijn vader, die met weinig al tevreden is en gewend is buiten te leven.
We zijn er heel erg blij om dat het op het moment zo redelijk goed gaat.
Vooral ook omdat we er nu achter zijn gekomen hoe Mikkie de tuin in weet te komen. Hij heeft het ons een aantal keren voor gedaan, en ik moet eerlijk zeggen dat ik de slappe lach kreeg. We weten nu dus ook dat daar niet zo snel een oplossing voor is te vinden.
Hij past namelijk gewoon door de gaten van het gaas…

Kever heeft het laatste woord

Elke afond als het donker wordt lig ik al te wachten op Mikkie, soms moet ik er van tetteren, ik weet presies waar Mikkie de tuin in komt, als hij in de tuin is verstopt hij zich in de planten, en ik ga daar ook liggen, ik vind het niet altijd leuk hoor, dat niet, maar ik ben er aan gewend, en als mijn mensen proberen om Mikkie op te tillen om hem op het dak te zetten kruipt hij helemaal tegen mij aan, hij is zoooo klein dat hij wel een kitten lijkt van mij!, hij gedraagt zich netjes en gaat nooit op mijn stretsjer liggen, maar hij zit soms wel op mijn stoel, we zijn nog niet echt vrienden, maar we zijn al wel een klein beetje SAMEN, en dat is een belangrijk PUNT, vind ik.

Vreede

Ik duim nog steeds voor Loes, en ik tetter natuurlijk voor vreede!, en mijn vrouw roept dat als iemand nog tips heeft voor wat we kunnen doen met Mikkie dat ze die heel graag wil weten, en ik ook!!!

Van borstelen en kammen krijgt Kever nooit genoeg. Zelfs als ik klitten uit zijn vacht haal is hij aan het spinnen. Elke avond wordt hij een keer door Jeroen geborsteld, en een keer door mij. Hij zou het wel nog veel vaker willen, en soms gebeurt dat dan ook.
Omdat het eigenlijk niet goed is om een kat te vaak te kammen (je verstoort de vacht en het natuurlijke verharingsproces) doen we het altijd met hele zachte borstels. Het is meer aaien dan borstelen. En eens in de zoveel tijd wordt hij écht geborsteld of gekamd.
Alleen katten die ziek zijn, of oud, of langharig hebben het echt NODIG om gekamd te worden. En die vinden er juist vaak niks aan…

Popje

Bijna al onze katten vonden het geweldig om geborsteld te worden.
De eerste kat die bij ons kwam wonen, Popje, moest er in het begin even aan wennen maar had al gauw de smaak te pakken. We konden hem over zijn hele lijfje kammen en borstelen, hij vond alles fijn. En dat borstelen en kammen was ook wel nodig, want Pop geloofde niet in wassen. Als hij bijvoorbeeld door spinnenwebben had gelopen liet hij die gewoon in zijn vacht zitten. Sterker nog, hij was altijd een beetje beledigd als wij ze weghaalden ???? Nergens voor nodig, vond Pop.

Mol

Mol had vrij lang haar, en zag er altijd keurig uit. Maar een kammetje op zijn tijd vond ze prima. Als Jeroen dat deed, tenminste. Want de eerste jaren dat Mol bij ons woonde mocht alleen Jeroen haar kammen. Dat vond ik hilarisch. Ik hield haar ook wel eens het kammetje voor en met de vraag of IK haar zou kammen. Dan kwam er een HHHIEIEIEEJNG-achtig geluid en vloog de kam door de kamer! Dat was duidelijk, haha.
Later kon ik haar ook kammen en borstelen, maar we mochten alleen haar rug en koppie en borst kammen. Niet haar buik of pootjes.

Bol

Bol vond kammen en borstelen heerlijk. Als wij dat deden ging hij zichzelf altijd “meewassen”, door aan zijn voorpoten te gaan likken. Of aan mijn hand die ik hem voorhield. Dat vond hij het fijnste, waarschijnlijk met het idee “ik was jou, jij wast mij”.
Af en toe kreeg hij wat klitten boven aan de vacht van zijn achterpoten. Dan tilde ik zijn achterlijf een beetje omhoog, en kamde die eruit. Daar moest hij altijd heel hoog van piepen, hoe voorzichtig ik het ook probeerde te doen. Hetzelfde doe ik bij Kever, en die moet er ook van piepen. Maar klitten zijn geen lolletje, dat hebben we bij Beer gemerkt.
Voor Bol kochten we een borstel voor (mensen)baby’s om hem mee te borstelen. Bij andere borstels kreeg hij nog wel eens last van zijn huid door de pinnen. Bol had een dermate gevoelige huid dat hij heel snel krabben of krassen kreeg. Met zo’n babyborstel waren we er zeker van dat dat niet zou gebeuren. Bovendien wilde hij zó vaak gekamd worden dat zo’n borstel beter was voor zijn vacht.

Beer

En Beer? Die moest, zoals van zoveel dingen, er niks van hebben. Of het nou kammen, borstels, een handschoen, of doekjes waren; Beer wilde het allemaal niet. En dan ook echt NIET. Als je het toch probeerde begn hij te grommen. En daarna ging hij ervandoor.
Hij hoefde maar iets te zien dat op een borstel leek en hij verstopte zich in de struiken. Als je hem dan riep zat hij naar je te knipperen, en bleef veilig zitten waar hij zat.
Op zich was dit jaren geen probleem. Beer waste zich heel goed, en zijn vacht zag er mooi uit. In de lente, als hij erg verhaarde (en dat deed hij!!) kreeg hij wel eens kleine dreadlocks op zijn achterlijf. Die knipten we los als we ze voelden. Dat vond hij ook niet nodig maar dat was nog mogelijk.

Toen hij ouder werd kreeg hij steeds meer klitten achter op zijn rug. Die klitten gingen natuurlijk weer aan elkaar klitten, en er ontstond één grote klit. Met een schaar was er geen beginnen aan, en wat we ook probeerden, kammen lukte echt niet. Zelfs als ik naast Beer ging zitten met een kammetje of een doekje in mijn hand, achter mijn rug gehouden, wist hij meteen dat het mis was.

Gelukkig bleek er bij onze dierenartspraktijk ook een kattentrimster te werken.
Wij dachten niet dat het zou gaan lukken, maar binnen drie kwartier had ze onze oude man (zoals wij hem altijd noemden) helemaal gekamd. Zonder verdere hulpmiddelen!
Hij stond op een gegeven moment zelfs kopjes te geven en te trappelen op de tafel omdat hij het zo fijn vond!
Haar advies was om elke dag even een vochtig doekje over zijn vacht te halen, omdat dat een beetje op een kattentong lijkt. Dit is ons precies twee keer gelukt, daarna zag Beer een doekje in je hand en was foetsie.

Voorkeur

De katten in ons leven waren overtuigd van wat ze wel of niet wilden/willen qua kammen en borstelen. En daar hielden ze aan vast. Net zoals ze overtuigd waren van andere dingen.
Ja, daar ben je kat voor natuurlijk. Soms zou je ze wel achter het behang willen plakken, zo eigenwijs kunnen ze zijn… maar juist daarom zijn ze ook zo geweldig!
Hoe is dat bij jullie katten? Moeten ze gekamd of geborsteld worden, en vinden ze dat leuk? Hebben ze een voorkeur voor bepaalde kammen of borstels? Of moeten ze er niks van weten?

Mevrouw Kever

Deze week was het heeeeeel erg warm, er was elke dag zon en op een dag was het zo heet dat ik bijna smolt!, die dag ben ik maar binnen gebleven, in de afond was het nog steeds heel warm maar niet meer zo dat het leek alsof je in een ofen zat, ik ging weer naar buiten en ik ben de hele nacht buiten gebleven, dat was voor het eerst dus ik vond het heel spannend!, ik was niet alleen hoor, Mikkie was er ook, we hebben in het gras gelegen en een beetje geslapen, mijn mensen moesten er aan wennen dat ik buiten bleef, mijn man kwam een steeds naar me kijken en mijn vrouw kon er niet van slapen, ze had pas rust toen ik op de PUNT van het grote bed klom zefen uur in de ochtend.

Sliert

Oferdag lag ik als een sliert over mijn stoel, ik was helemaal slap en warm en zooo lang dat ik tegelijk over mijn stoel en de stoel van Bolle heen lag!, je kan alleen maar rustig liggen als er zoveel zon is, ik doesel de hele dag en pas in de afond ga ik weer beweegen, ik vind de zon fantasties, en toch kon ik niet echt genieten, ik moest steeds denken aan Loes, want Loes foelde zich ziekies, ze moest niesen van haar groonies en ze wilde niet eten en haar buik was in de war, en toen moest ze ook nog bij de dokter blijfen, voor een infuuuus, en daarom zag ik er wel uit als een lange sliert, maar foelde ik me alsof ik de hele tijd op het PUNTje van mijn stoel zat.

Want hoe kan ik nau genieten als Loes bij de dokter is?, en ik weet best dat ze dat niet fijn vindt, ik foel toch dat de famieilie van Loes zich zorgen maakt om haar?, en Bertje natuurlijk, omdat Loes zijn verkering is, en Door om zijn mamsie, iedereen die Loes lief vindt denkt aan haar, ik was er zelf nerfeus van, dan kan ik toch niet zomaar blij zijn?, ik wil graag dat al mijn vrienden altijd gesond en gelukkig zijn, logies toch, maar soms is dat niet zo en dat is een moeilijk PUNT om te aksepteeren.

Mijn hart

Al mijn vrienden hebben een stukje van mijn hart, omdat ik vrienden heb is mijn hart is nooit meer alleen van mij, als zij blij zijn ben ik ook blij en als ze ferdrietig zijn ben ik ook ferdrietig, en als ze ziek zijn weet ik niet wat ik moet doen, ik wil ze zooo graag beter maken!, maar ik ben geen dokter dus ik kan alleen maar wachten, en zeggen dat ik aan ze denk zodat ze weten dat ze belangrijk zijn voor mij, dat ik met ze meeleef, en dat je als vrienden altijd bij elkaar blijft horen, dus daarom maak ik deze letters voor Loes, dat ik hoop dat ze snel weer beter is en zich weer fijn foelt, mijn mensen hopen dat ook, en ik stuur een PUNTje van mijn hart op.

Het is zomaar ineens zomer geworden, en ik hau van de zomer!, ik ben de hele dag in mijn tuin, mijn mensen vinden dat ik er al echt uit zie als een tuinkater, en mijn vrouw zegt vaak tegen me dat wassen niet verbooden is, dat zegt ze omdat mijn witte sokken grijs van het stof zijn en mijn witte onderbroek groen van het gras, maar ik heb helemaal geen zin om me elke dag te wassen, daar is het te warm voor (toch Bert?!), en bofendien zijn mijn sokken en mijn onderbroek de folgende dag weer grijs en groen, dus het heeft helemaal geen zin om die schoon te maken, allemaal dubbel werk, daar zie ik het PUNT niet van in.

Mijn stretsjer

Een paar dagen geleden kwam mijn vrouw ineens met iets groots de tuin in, ik herkende het van forig jaar, het was mijn stretsjer!, toen mijn vrouw hem open klapte ging ik er meteen onder liggen, na een tijdje ging ik er keihard aan krabben en daarna klom ik er bovenop, zooo heee mijn stretsjer ligt echt fantasties!, ik heb er de hele afond op geslapen,toen het nacht was wilde mijn man de stretsjer naar binnen halen, maar ik lag er nog op, hij heeft een tijd gewacht maar ik bleef er op liggen, daarom probeerde hij me op te tillen maar ik begon zachtjes te grommen, echt waar!, dat betekende dat ik op mijn stretsjer bleef liggen, pas in de ochtend ben ik naar binnen gekomen en kroop bij mijn mensen op het grote bed, ik had mijn PUNT gemaakt.

Op en onder

Maar toch nog niet duidelijk genoeg, want folgens mijn vrouw is de stretsjer van haar, ze wil er ook op zitten vertelde ze me, nau ja!!, wie heeft er de hele nacht over de stretsjer gewaakt?, wie heeft aan de stretsjer gekrabt, en wie heeft allemaal haaren aan de stretsjer gedaan?, juist ja dat ben ik!, bofendien kan mijn vrouw alleen OP de stretsjer, dat is toch zonde want ik kan er ook ONDER!, dat lijkt me duidelijk een PUNTje voor Kever!!

En raad eens wat ik dan onder de stretsjer doe?, ja, ik lig er natuurlijk te slapen of om me heen te kijken, maar weet je wat ik nog meer doe?, ik speel spieraal op de stretsjer!, mijn vrouw zat er bij en moest lachen, ze riep Ja hoor, sloop jij de boel maar, dat komt omdat ze geen gefoel voor muziek heeft, ik denk dat ze toch wel onder de indruk was want ze stelde voor om de stretsjer te deelen, of om er SAMEN op te gaan, nau fooruit dan maar, alleen op de stretsjer is eigenlijk helemaal niet zo gesellig, dus mijn vrouw mag best op de PUNT van de stretsjer zitten.

Wat ik stuur

Ik stuur echt heeeel veel feeliesietetters naar Oopa Floris, morgen is hij twintig jaaren!!, en naar mijn Brammievlinder natuurlijk die veertien jaren is geworden!!, en ik stuur Jip heel veel beeterschapskopjes, en ik blijf tetteren voor vreede zo lang als het noodig is!het noodig is!

Katten die dol zijn op bezoek, het schijnt te bestaan. Ik heb zelf vaak genoeg meegemaakt dat katten bij mij of Jeroen op schoot klommen, als we vij vrienden waren. Gezellig vind ik dat. Maar ook een beetje vreemd.
Dat komt omdat wij nooit met een kat hebben gewoond die zo makkelijk in de omgang was. Als er bij ons iemand op bezoek kwam was iedereen meteen verdwenen. Naar de tuin of naar de slaapkamer.
Pop en Beer kwamen nog wel te voorschijn als het iemand was die ze goed kenden. Vooral Pop kwam altijd wel kijken en tassen inspecteren. En ze lieten zich ook nog wel aaien – alhoewel Beer daar eigenlijk niet van gediend was.
Maar er was nog iets waar hij niet van gediend was.

Beer

Beer lag graag op de (enige) bank die wij hebben. Als iemand daar ging zitten kwam hij na een tijdje kijken of de bank al weer vrij was. Als dat niet zo was ging hij vóór de bank op de grond liggen en geërgerd zuchten. Na een paar minuten sprong hij dan op de bank, deed net alsof hij niet had verwacht dat er iemand zat, zuchtte heel nadrukkelijk en sprong er weer af. Dit herhaalde zich meestal net zo lang totdat ik aan degene op de bank vroeg of hij of zij het erg vond om ergens anders te gaan zitten. Omdat de bank eigenlijk van Beer was. Jawel. Zo werkt dat bij ons ????

Mol

Mol liet zich door niemand anders dan door Jeroen en mij aanraken. Ze bleef dus ook bij iedereen zo ver mogelijk uit de buurt.Niet zozeer uit angst, meer uit gebrek aan interesse.
Ze kwam wel afkeurend loeien als er te hard werd gelachen, of als er gehoest of geniesd werd. Regels zijn regels tenslotte. En iemand moet de boel een beetje in de gaten houden, vond Mol.

Bol

Bol kwam soms na een tijdje even kijken, en liet zich wonder boven wonder heel soms aaien. Vooral door een vriendin van ons, die hij goed kende. Zij heeft zelf ook katten en weet heel goed hoe ze met angstige katten om moet gaan.
Als we in de tuin zaten was hij iets minder verlegen, en kwam hij er vaak bijliggen. Op een afstandje, dat wel.

Kever

Kever is van onze katten degene die het bangste is voor bezoek. De eerste keer dat er iemand kwam raakte hij zó in paniek dat hij in het wilde weg rond ging rennen en meerdere keren over de tafel sprong uit angst dat hij werd gevangen (denken wij). Hij kwam niet op het idee om in de slaapkamer te blijven. Elke keer als Jeroen hem daar naar toe had begeleid kwam hij weer terug en begon de paniek opnieuw.

Vooral toen hij hier nog niet zo lang woonde nodigden we daarom eigenlijk zo min mogelijk mensen uit. Na de dag dat hij buiten in de regen ging liggen, omdat hij niet naar binnen durfde te komen, vonden we dat te zielig voor hem.
Inmiddels zijn er meerdere keren mensen geweest, en hij is een stuk minder bang. Bij een buurman van ons komt hij er na een tijdje bij liggen, tegen mijn voeten aan (voor de veiligheid). En hij durft dan zelfs om de paar minuten zijn mening te geven. De buurman antwoordt trouwens ook elke keer (“Echt waar Kever? Je hebt eigenlijk wel gelijk”).

Maar iets dat iedereen nog erger vond dan vreemde mensen waren kinderen in huis! Ook Pop was dan meteen weg.
Mol vond het zelfs zó vreselijk als een kind langskwam dat ze daarna niet meer uit zichzelf naar binnen kwam. Eén van ons tweeën moest haar dan naar binnen tillen, en met haar rondlopen om te laten zien dat de kust echt, ECHT veilig was. Maar Mol wilde daar altijd héél zeker van zijn, dus ze keek ook onder de boekenkast (plusminus 3 centimeter ruimte, haha), onder de bank, onder de koelkast en in de kasten. Want je weet tenslotte maar nooit waar die kinderen zich verstoppen…????

Omdat wij het zielig vonden/vinden als katten bang zijn in hun eigen huis gingen wij daarom naar vrienden toe die kinderen hebben/hadden.

Kort gezegd, Pop, Beer, Molly, Bolle als Kever zaten niet te wachten op bezoek.
En toch kregen mensen die dat wilden bij ons toch nog wel eens een kat te zien. Onze rode buurkater Boris was voor niemand bang en bemoeide zich graag overal mee. Hij vond het zelfs geen probleem om bij wildvreemden (voor hem dan) op schoot te gaan zitten. Gezellig juist!

Hoe is dat bij jullie katten? Liggen ze verstopt onder het bed, of komen ze kopjes geven? En wat vinden ze van kinderen?

Mevrouw Kever