Samen wonen met katten is fantastisch.
Op één ding na, wat mij betreft, en dat is de kattenbak. Wij hebben er jarenlang geen gehad. Dat wil zeggen: we hadden er wel eentje, maar die stond meestal op zolder. Omdat Beer, Molly en Bolle weigerden om op de bak te gaan. En ik moet eerlijk zeggen dat ik dat niet heel erg vond!

Sneeuw

Wij hadden alleen een kattenbak staan als het echt heel erg hard sneeuwde, als het zo hard stormde dat het gevaarlijk was om naar buiten te gaan, met oud en nieuw of als iemand niet naar buiten mocht na een narcose.

Pop was de enige die de bak altijd weer een belevenis vond. Zodra we hem neerzetten, kon hij altijd op zijn minst wel een plasje produceren. Hij kwam ons eerst halen, want wij moesten natuurlijk wel zien wat voor kunststuk hij uitvoerde. Wij gaven hem altijd welgemeende complimenten, want een kattenbak is nog niet zo eenvoudig.

Dat bleek toen Pop voor het eerst bij ons op de kattenbak moest. Dat was tijdens zijn eerste oud en nieuw bij ons thuis.
We hadden de bak voor de achterdeur geschoven, tegen het kattenluikje aan. We hoopten dat daardoor meteen duidelijk was waarvoor die bak diende.
Pop, die toen twee was, keek naar de bak, liep er naar toe en begon van het grit te eten. Gelukkig had hij vrij snel door dat dat toch niet lekker was, en dat de bak voor iets anders bedoeld was. Hij klom in de bak, ging met alle vier zijn pootjes op de rand staan, en… klapte met bak en al om! Nadat wij de bak aan drie kanten hadden ingebouwd met onder andere een gereedschapskist, het koffertje met de boormachine en een voorraadblik brokken leek het dan toch goed te gaan. Pop ging op de bak zitten, begon te graven en deed duidelijk hoorbaar een flinke plas. Toen hij die in wilde graven keek hij een beetje verbaasd, maar ging toch maar graven.
Nadat hij weg was gegaan keek ik in de bak. Nergens iets te bekennen! Bleek dat hij in de gordijnen die er naast hingen te hebben geplast, haha!

Mol

Als Mol uit ellende toch maarop de bak ging kwam Pop ook meteen enthousiast aanrennen. Dat wilde hij zien! Als geïnteresseerde toeschouwer bleef hij ernaast staan, waardoor Mol meteen weer van de bak af ging.

We maakten dan altijd maar van karton een soort scherm, en één van ons hield Pop bezig als Mol op de bak ging.

Beer droomde

Beer vond een kattenbak iets verschrikkelijks. Hij wilde er pertinent niet op.
Ik kan me nog herinneren dat er een dik pak sneeuw lag. Beer was toen al een jaar of 18, en stond al een half uur te trappelen bij de achterdeur. Hij wilde naar buiten, maar ook weer niet. En wij hadden het eigenlijk liever ook niet, omdat hij al zo oud was.

Uiteindelijk zijn Jeroen en ik met jassen en laarzen aan naar buiten gegaan, de tuin in. Pop en Mol gingen mee. We veegden zoveel mogelijk een pad schoon, en riepen Beer. Die ons vriendelijk knipperend met zijn ogen aankeek vanaf de vensterbank, lekker boven de verwarming. Hij kwam niet naar buiten.
Toen we naar binnen waren gegaan begon hij meteen weer te dribbelen voor het luikje. Hij moest duidelijk dringend iets doen.
Daarom haalde Jeroen de kattenbak van zolder en maakten we die gebruiksklaar. We lieten Beer zien dat hij de kattenbak kon gebruiken, die in de slaapkamer stond. Toen Beer de kattenbak zag ging hij meteen naar buiten, de tuin in! Alsof hij dacht “Liever koude sneeuw dan zo’n bak!”
We hebben Beer nooit, maar dan ook letterlijk NOOIT op de kattenbak zien gaan!

We hebben meerdere soorten bakken gehad. Met kap, zonder kap. Groot, héél groot, en iets kleiner. Verschillende soorten vullingen. Maakte allemaal niks uit – Beer wilde niet op de bak.
Dat wil zeggen… hij zat er soms een half uurtje in! Gewoon, te zitten. Een beetje te dromen. Of hij ging er in liggen. Alsof het een mand was. En ging dan tussendoor even buiten plassen, haha!

Bolle

Voor Bolle hadden we intussen toch altijd een bak staan. Die gebruikte hij in de winter regelmatig, maar in de zomer soms maanden niet.
Tijdens de renovatie mocht Bol overdag niet naar buiten, omdat er overal bouwvakkers rondliepen. De deuren naar de straat toe stonden vaak open, en we wilden niet dat hij de straat op zou gaan.
Bol vond het vreselijk dat hij op de bak moest. De eerste tijd ging hij gewoon de hele dag niet. Na een tijdje legde hij zich er bij neer, maar hij bleef het tweede keuze vinden.
Waarschijnlijk vond hij dat MOETEN erger dan de bak zelf. Want soms stond hij al een tijdje bij de achterdeur te trappelen om de tuin in te mogen. Als ik dan rond vier uur eindelijk de deur opendeed en hij de tuin in mocht, ging hij het terras op en stond daar eventjes. Om vervolgens weer naar binnen te rennen en op de bak te gaan!!
Bol groef niks in, en we waren er dus blij mee dat hij liever buiten ging. Vooral in de winter, want de bak staat vlak bij de verwarming. Als je net slaapt en de walmen komen je tegemoet is dat niet altijd even geweldig.

Kever

Kever had in het begin op advies van het asiel twee kattenbakken. Het was al snel duidelijk dat hij liever geen bak met kap had. Hij had ook een duidelijke voorkeur voor de kleinere, hogere bak. Na een half jaar waarin hij de grote bak één keer had gebruikt hebben we die weg gehaald.
Als Kever op de bak gaat graaft hij. En graaft, en graaft en graaft. Daarna volgt langdurig gekrab aan de rand van de bak. Die eerst voor het raam stond, maar Kever schopt zijn

houtkorrels ZO hard in het rond dat we serieus bang waren dat ze door het raam heen zouden gaan…
Inmiddels is Kever een echt tuinKever, en heeft daar zijn vaste plekjes. Maar als er mensen in de tuinen naast die van ons zijn, of het regent te hard, dan gaat hij binnen op zijn bak. Alleen om te plassen, de rest gebeurt buiten.
Prima. Houden zo, wat mij betreft!

Hoe zit dat bij jullie? Wat voor bakken hebben jullie, en wat voor vulling? En gaat iedereen zonder problemen op de bak?
Ik ben heel benieuwd!

Een tijdje geleden hadden mijn mensen een fantastiese kadoodoos gekregen van lieve vrienden, er zat van alles in, ook een beker, daar zat een papiertje bij met een footoo van mij, mijn vrouw snapte eerst niet waarom dat er bij zat en ze dacht dat het gewoon een zwarte beker was, maar nadat ze er thee in deed trok het zwart weg en zag ze ineens een footoo van mij op de beker, ik heb het zelf ook gezien, het is echt heel biesonder!, omdat mijn vrouw de hele dag door thee drinkt is het een perfekt kadoo voor haar, elke keer als ze thee drinkt ziet ze mij, eerst een klein PUNTje en dan helemaal.

De beker

(tekst gaat verder onder video)

Thuis

Mijn mensen wisten niet dat zoiets bestaat, of nau ja… eigenlijk wel, maar dan niet als beker!, ze zeggen dat het een beetje hetzelfde is als toen ze me uit het asiel haalden, ze konden me thuis voor het eerst goed zien omdat ik in het asiel alleen maar onder de kooien lag, ik kroop meteen onder het bed maar ze zagen dat ik veeeeeeel groter was dan ze dachten, nadat ik onder het bed vandaan kwam konden ze me pas echt bekijken, ze zagen al mijn witte stukjes, mijn oren die helemaal kapoo zijn en dat ik tussen mijn witte tenen weer PUNTjes zwarte vacht heb.

Bang

In het begin wilde ik de hele tijd bij mijn mensen zijn, ik was zooo bang dat ze weg zauden gaan, dat ik weer alleen zau zijn en dat vind ik het ergste dat er is!, in de nacht rende ik hijgend door het huis, gewoon over het gesicht van mijn mensen heen die in bed lagen, ze waren bang ervan zegt mijn vrouw, maar ik had zo lang opgesloten gezeten dat ik veels te veel eenersjie had, ik zat soms uren te gillen en te schreeuwen en mijn mensen wisten niet wat er aan de hand was, eigenlijk wisten we alledrie niet goed wat we met elkaar aan moesten, mijn mensen snapten niks van mij en ik niks van hun, daarom durfde ik niet te slapen en was de hele tijd aalert, de PUNTjes van mijn oren stonden niet stil.

Fertrauwen

Maar hoe meer fertrauwen ik kreeg hoe meer ik mezelf liet zien, net als de footoo op de beker, en nau ben ik helemaal mezelf geworden, al lang hoor!, ik tetter nog steeds natuurlijk, dat blijft altijd zo, maar ik heb ook de muziek ontdekt toen ik spieraal begon te spelen, ik weet nu dat een tuin helemaal top is, ik kan daar dansen met vlinders en ik heb een spesjale tuinvriend: Mikkie, ik kan PUNTen zetten, en ik weet presies hoe ik mijn zin kan kan krijgen!, op de beker gaat mijn footoo weer weg als de thee kaud is, maar in het leefe ben ik te foorschijn gekomen en dat blijft zo, dus misschien ben ik meer zoals de stikkers die er in zaten, ook met een footoo van mij, als ik eenmaal ergens ben en ik zit goed ga ik niet meer weg, PUNT uit!

En natuurlijk blijf ik voor vreede, net zolang als het nodig is!!

Toen ik uit het asiel kwam was ik bijna helemaal zwart, en dan donkerzwart, echt zwartzwart, zo zwart als zwart maar kan zijn, en mijn haaren waren dun en heel zacht zeggen mijn mensen, inmiddels heb ik een heeeele dikke vagt gekregen, met veeeeeeel meer haar, dat is natuurlijk logies want ik ben Kever de tuinkater geworden in plaats van Kever de binnenkater, dan worden je haaren vanzelf anders, o ja, en ik ben natuurlijk niet helemaal zwart want ik heb mijn witte sokken, witte bef, witte onderbroek, witte behaatje, oferal losse witte haaren door het zwart heen, en de witte PUNT aan mijn staart.

Roodooranje

Toen ik eenmaal naar buiten mocht kreeg ik lichtere haaren op mijn hoofd, ze waren een beetje rood of ooranje, daar heb ik al een keer over ferteld, mijn mensen dachten toen nog dat ik in de winter wel weer zwart zau worden, maar die ooranje haaren bleven zitten, ze zijn nooit meer weg gegaan, ik heb juist NOG meer ooranje haaren erbij gekregen, ze zitten nu ook op mijn rug en op mijn borst, het lijkt wel alsof ik een ooranje ketting om heb, en dat zie je ook als ik binnen ben, het komt niet door het zonlicht!, het zijn allemaal roodooranje PUNTjes door het zwart heen.

Alleen het zwart mijn pooten is nog zwartzwart, voor de rest ben ik ooranjewitzwart, gaaf hè?, ik merk zelf niks van die haaren, mijn ooranje haaren foelen niet anders dan de zwarte of de witte haaren, mijn mensen zeggen weleens dat ze me terug gaan brengen, dat ze in het asiel een zwartwitte kat hebben gekocht, en geen ooranje, maar dat is maar een grapje hoor!, ze zijn wel benieuwd hoe ik er over een tijdje uitzie, maar ze zeggen ook dat het ze niks uitmaakt, omdat ik toch altijd dezelfde Kever blijf als PUNTje bij paaltje komt (dat zeggen mensen zo, gek hè?).

Alle kleuren

Mij maakt het ook niks uit, als ik straks ooranje met wit ben geworden zie ik er net zo uit als Bertje of Lucky (of Tommy of Jip of Doerak of Ollie of Dopey of Bjarne!)dat lijkt me best biesonder!, mijn vrienden hebben alle kleuren die er zijn, van wit tot grijs tot rood tot zwart, en ik vind ze allemaal lief, en weet je hoe dat komt?, de kleur van je haaren zit alleen aan de buitenkant, en die heeft niks te maken met je kaarakter, waar het om gaat is de kleur van je hart, en ik weet toefallig dat dat bij al mijn vrienden tot in de kleinste PUNTjes de kleur GAUD is.

Mijn vrouw zei dat het alweer een half jaar is dat die grote ruusie bezig is, daarom tetter ik nau ekstrahard voor vreede!!!!

Je hoort vaak dat je katten niks kunt leren. Dat is zeker niet waar.
Maar mijn ervaring is wel dat ze alleen dingen leren waar ze zelf het nut van inzien. En dan nog is het makkelijker om ze iets te laten doen, dan om ze iets NIET te laten doen.
En juist daar wil ik het deze keer eens over hebben – wat mag je kat niet?

Alles mag

Bij ons in huis mag eigenlijk alles. Onze katten mogen/mochten in alle kamers komen Maar ja: we hebben dan ook maar twee kamers. Ze mogen ook in de badkamer, die trouwens normaal gesproken wel dicht is.
Ze mogen/mochten overal op liggen en zitten (bank, bed, stoelen, tafel, bureau etc). Ze mogen/mochten zelf altijd naar binnen of naar buiten via het kattenluikje.
Het enige dat niet zou mogen is op het fornuis klimmen. Maar dat heeft niemand ooit gedaan. O, en uit de toiletpot drinken, dat zou ik ook niet willen. Maar dat heeft ook nog nooit iemand gedaan.

Pop

In het begin waren we strenger. Ik wilde niet dat Pop aan onze nieuwe bank krabde. Jeroen wilde niet dat Pop aan de muziekboxen krabde.
En Pop deed dat wel. We probeerden dit te voorkómen door Nee te zeggen of te roepen. Dat hielp één seconde en daarna niet meer. Of door het negéren, want Pop deed het vaak om aandacht te krijgen. Maar daar trapte hij niet in, en hij bleef gewoon net zo lang doorgaan tot hij aandacht kreeg.
Ik heb ook nog wel dingen tegen de bank aan gezet, of er overheen gelegd, zodat Pop niet bij de bekleding kon. Maar ja, om je hele bank nou in te bouwen met boeken en kranten en lakens… Bovendien vond Pop altijd wel een plekje om te krabben.
Het enige dat een beetje hielp was een krabplank aan de deur, waar hij dol op was.

Door Pop heb ik geleerd dat als je met een kat woont die echt weet wat hij wil, het nauwelijks zin heeft om iets te verbieden. Het enige dat je kunt doen is zorgen dat hij er niet meer bijkan. En een alternatief aanbieden.
Dus zat er een kinderslot op onze klerenkast, omdat Pop anders alles in die kast omver ging gooien, en drijfnat uit de tuin kwam om op de schone dekbedhoezen te gaan slapen.
En zat er om een deel van onze elektriciteitskabels een schuimrubberen buis, zodat Pop niet in de kabels kon bijten om ons ‘s nachts wakker te maken.
We zorgden voor veel krabspullen, zowel hangend als liggend. En Pop gebruikte dat ook volop. We hebben meerdere keren nieuwe krabspullen moeten kopen omdat ze helemaal aan flarden waren gekrabt.
Maar als hij iets persé wilde hing hij toch altijd aan de bank, haha!

Verder staat alles wat eventueel gevaarlijk kan zijn (schoonmaakmiddelen, medicijnen, etc.) uiteraard zo dat katten er niet bijkunnen!

Beer, Mol en Bol waren in huis iets “makkelijker”. Mol en Beer krabden niet echt maar gaven vooral kopjes aan deuren en dergelijke. Bol krabde keurig aan de krabplanken.
Iets kapot maken is eigenlijk nooit gebeurd. Behalve dan dat Pop dus de bekleding van de bank vakkundig heeft gesloopt.

Kever

Kever lijkt qua gedrag op Pop. Als hij iets wil gaat hij aan de bank of aan de boxen krabben. Helaas voor hem is het nieuwe daar al jaaaaren vanaf, dus heeft hij beduidend minder succes. Maar daar heeft hij dan zijn toeter voor ????
Verder krabt hij net waar het hem uitkomt, wat je ook neerzet of ophangt. Daar hebben we ons al lang bij neergelegd.
En net als Pop maakt hij ons meerdere keren per nacht wakker voor aandacht. De enige oplossing daarvoor zou zijn om hem niet in de slaapkamer te laten, maar dat willen zowel Jeroen als ik niet.

Verder heeft in huis eigenlijk nooit iemand dingen gedaan die we ECHT niet wilden hebben.

Maar buiten is een ander verhaal.
Buiten dingen verbieden is helemaal ondoenlijk.
Kever mag als eerste van onze katten de tuin niet uit. In de tuin mag hij doen wat hij wil. Nou is hij niet zo’n avonturier, en blijft hij netjes op de paden.
Toen Pop, Beer, Mol en Bol hier woonden had ik nog wel eens ideeën over planten die ik op een bepaalde plek wilde hebben. Er geen rekening mee houdend dat dan een kattenpaadje bleek te zijn, waar alle katten uit de buurt liepen. Katten lopen altijd op dezelfde paadjes door een tuin, in elkaars voetsporen. Van een nieuwe plant trokken ze zich niks aan. Dus na een week was zo’n plant dan helemaal vertrapt. Ik heb geleerd dat dat dus niet werkt.

Mol

Bij Pop, Beer, Mol en Bol hadden we ook een deel van de tijd geen idee wat ze buiten aan het doen waren, omdat ze uit het zicht waren.
Maar we hebben wel gezien dat zowel Pop, Beer als Mol bij een buurvrouw naar binnen gingen en op het aanrecht rondsnuffelden. Terwijl zij geen katten binnen wilde.
Dan kon je roepen wat je wilde, of blikjes opentrekken en sneks aandragen, maar ze hoorden zogenaamd niks. Dus deden we dan meestal maar of we niks merkten… totdat we heel hard KSSSTT!!! hoorden roepen ????
Diezelfde buurvrouw had op een gegeven moment een Perzisch tapijt buiten gelegd, om te luchten. Het lag over een tuinstoel heen. Mol zag dat en wist meteen dat dat een prima plek was om lekker te slapen, lekker zacht. Wat ik ook probeerde, ze deed net of ze met niet hoorde en bleef liggen. Ze heeft er een uurtje van kunnen genieten, toen ineens weer het bekende KSSSTT!!! klonk. Daarna hing die buurvrouw het kleed over twee tuinstoelen, en meteen toen ze weer naar binnen was sprong Mol er bovenop. Nu had ze een eigen hangmat, haha! Ik heb me nergens meer mee bemoeid…
Tja, katten zijn en blijven toch katten.

Vooral mensen die een hekel hadden aan katten waren favoriet. Daar zat/lag iedereen graag in de tuin. Niet alleen GRAAG, zelfs het liefst! Vaak leek het gewoon wel een spelletje, net als kinderen die belletje trekken. Vooral bij de mensen die daar heel boos van werden (of was ik de enige die zo was?????)

Ondertussen ging Beer bij iedereen die katten had ‘s ochtends héél vroeg naar binnen en at mee uit hun bakjes. En werd meerdere keren betrapt. Maar dat heeft hem nooit tegengehouden. Wel heb ik bij een paar mensen een zak brokjes en een bos bloemen langs gebracht, met excuses en ook de mededeling dat wij er verder helaas niet veel aan konden doen.

Bol

Bol bleef in de tuin van de buren komen toen er een hond kwam wonen. Hij vond (mijns inziens terecht…) dat het ZIJN tuin was, omdat hij er eerst was. Meerdere keren is er net een knokpartij voorkomen doordat de buurvrouw ingreep. Hoe we ook stonden te roepen, Bol bleef er naar toe gaan. Ook als we het hek hoger maakten ging hij er naar toe; dan maar via de schuurtjes.
Uiteindelijk heeft hij het een beetje opgegeven.
Maar zelf na jaren ging Bol elke avond, als de hond binnen was, in die tuin voor de ramen heen en weer lopen. Alleen om te laten zien dat hij zich niet weg liet jagen. En als kers op de taart ging hij dan zitten plassen terwijl de hond hysterisch zat te blaffen????

Anderzijds zou ik ook boeken vol kunnen schrijven over andere katten die bij ons binnen kwamen, of de keer dat wij wakker werden met twee vreemde damespoesjes IN ONS BED. Lief slapend, zich van geen kwaad bewust.
Of een ander voorbeeld: Mikkie… ????
Het is best een rustig gevoel dat Kever de tuin niet uit kan, en dat behalve Mikkie andere katten de tuin niet in kunnen. We hebben inmiddels vaak genoeg wakker gelegen omdat iemand op avontuur was en niet thuis kwam.

Dat maakt katten voor mij zo geweldig. Ze gaan hun eigen gang en laten zich niet commanderen. Maar ze zijn heel graag bereid om met je samen te werken, als ze snappen waarom.
Dus op de vraag “Wat mag je kat NIET?” zou mijn antwoord zijn: hij (in dit geval Kever) mag sommige dingen niet. En trekt zich daar niks van aan. Zoals het hoort, als kat zijnde.

Hoe is dat bij jullie? Mogen jullie katten bepaalde dingen niet? En doen ze die toch, of houden ze zich aan de regels? En wat doe je om te zorgen dat ze bepaalde dingen niet doen?

Mevrouw Kever

Forige week lag ik lekker in mijn tuin in de struiken te soeselen, toen ik ineens stemmen hoorde, er kwamen zomaar twee mensen de tuin in!, en dan bedoel ik dus niet mijn eigen mensen, die waren er ook hoor, maar daar ben ik natuurlijk aan gewend, mijn mensen en die andere mensen gingen op het terras zitten, ze praatten rustig en die andere mensen hadden mij niet eens gezien, dus ik bleef liggen waar ik lag, ook al was ik aalert en stond ik op het PUNT om weg te rennen als dat noodig was.

Ons huis in

Alles ging prima, maar na een tijdje liep mijn vrouw naar achteren in de tuin om iets te laten zien, de vreemde meneer liep mee, en weet je wat mijn vrouw toen deed?!, ze zei Ik zie iemand liggen in de planten, en daarom keek de meneer in de planten en hij zag mij!, we keken elkaar twee tellen aan en toen begon ik te rennen, met mijn buik over de grond en mijn haaren recht overeind, zo bang was ik dat die meneer mij ging vangen, dat gebeurt me niet nog een keer!, ik rende keihard ons huis in, het laatste dat iedereen van mij zag was het witte PUNTje van mijn staart.
Binnen verstopte ik me onder de tafel, maar dat leek me niet feilig genoeg, dus ik ging ergens anders naartoe en daar bleef ik, even later toen de mensen weg waren ging mijn man me zoeken, hij keek onder de tafel, daar was ik dus niet, hij keek onder het bed en daar zag hij me ook niet, hij keek oferal maar zag me niet, hij riep mijn vrouw dat hij mij niet kon vinden en of ze kwam helpen zoeken, hij was best een beetje over zijn stuur, hij was helemaal bang dat ik per ongeloos met die mensen tegelijk de deur uit was gelopen, mijn vrouw zei dat ik dat nooit zau doen, ze keek in de woonkamer, in de slaapkamer en ook nog eens onder het bed en zag daar ineens de PUNTjes van mijn ooren.

Kusjes

Ik had me helemaal tussen een kist en het stofzuigding gepropt dat onder het bed staat, zo bang was ik, je kon me bijna niet zien, O Keefie het spijt me zo! zei mijn vrouw, en dat die mensen vrienden waren van mijn mensen en dat ze me nooit iets zauden doen, ik bleef toch onder het bed, mijn mensen gingen op de grond liggen en zeiden steeds mijn naam, en mijn vrouw ging miouwen, net als ik dat doe, daarom durfde ik wel weer te foorschijn te komen, ik kreeg heel veel knuffels, mijn vrouw ging me borstelen dat ik me weer fijn foelde, ze zei steeds sorrie, dat ze niet goed had nagedacht, en ze gaf me kusjes op het PUNTje van mijn neus.

Het ferleeden

Die middag was ik nog een beetje nerfeus, elke keer als ik iets hoorde dook ik in elkaar,
maar in de afond was ik weer mezelf, ik had weer het fertrauwen dat alles goed was in mijn leefen, ik wist weer dat ik Kever ben, dat ik bij mijn mensen woon, in ons huis, dat ik heel veel lieve vrienden heb, en dat er niks grieseligs is, mijn toeter deed het weer en ik was weer frolijk, dat ben ik eigenlijk altijd hoor!, alleen zit ergens diep in mij nog een heel klein donker PUNTje van het ferleeden.

En ook

En ik blijf natuurlijk tetteren voor vreede, net zolang tot er geen ruusie meer is!, en ik stuur mevrouw Truke heeeeeeel veel ekstrazachte kopjes, en ik zwaai fanafond naar Zwawi, die weer SAMEN is met haar zus Vlekkie!!