Katten zijn territoriumdieren. Dat houdt in dat ze een bepaald gebied als eigendom beschouwen en zullen verdedigen. Om te laten zien en ruiken dat het hun territorium is markeren katten alles wat zich daar in bevindt. Van deuren tot bomen tot mensen, alles is van de kat die daar woont. Meestal gebeurt dat markeren via kopjes geven, ergens langs wrijven of krabben.
Andere methodes om je geur achter te laten zijn plassen, poepen en sproeien.

Dit is heel normaal kattengedrag, en het heeft geen zin om dit te verbieden. Integendeel: als je het verbiedt wordt een kat bang, want hij snapt niet waarom hij dat niet zou mogen.
De ene kat markeert meer dan de andere. Maar ze doen het allemaal.

Pop

Toen Pop als eerste kat bij ons kwam wonen wisten wij nog niet zoveel van katten. We hadden een krabplankje voor hem gekocht, maar hadden eigenlijk niet echt een idee wat we daar mee aanmoesten. Waar hing je zoiets op?
Voor Pop was dat geen probleem: hij begon vol enthousiasme aan onze (toen) net nieuwe bank te krabben.
Ik kocht snel een simpele krabpaal, zo’n stok op een plateautje zeg maar. Omdat dat ding spuuglelijk was zette ik het in de slaapkamer, zoveel mogelijk uit het zicht.
Pop heeft er nooit aan gekrabd. Logisch, want waarom zou hij krabben aan iets wat ergens verdekt stond opgesteld? Dan was de bank, die midden in de kamer staat, veel beter. Zo rook en zag iedereen die binnen kwam meteen dat dit zijn huis was (als diegene tenminste een kat was).

Toen ik wat meer had gelezen over katten hebben we een goede krabplank aan de toegangsdeur van het huis opgehangen. Die hebben we een aantal keren moeten vervangen, omdat Pop hem helemaal aan flarden had gekrabt. En we kochten kartonnen spullen om aan te krabben, die Pop ook graag gebruikte.
Maar voor “noodgevallen” bleef de bank favoriet. Op alle vier de hoeken heeft Pop de stof kapot gekrabd, de voering daaronder en het schuimrubber dat er onder zat. Hij was al aan het hout toe.

Als Pop zijn zin niet kreeg ging hij aan de muziekboxen krabben. Die waren toen nog de grote trots van Jeroen. Succes verzekerd dus. Soms ging hij klaarstaan met zijn pootjes al tegen de box aan, keek dan om en miauwde. Om duidelijk te maken dat hij, als hij NU zijn zin niet zou krijgen, echt aan de boxen moest gaan krabben ????
De vloerbedekking was bij Pop ook geliefd om aan te krabben, op vaststaande plekken. Ook weer bij bank, en bij de toegangsdeur.

Als er katers in de tuin kwamen waardoor hij zich bedreigd voelde ging Pop ook nog eens sproeien. Gelukkig was hij jong gecastreerd en stonk het niet echt, maar toch.
Ook hier was de bank favoriet. Daar hingen inmiddels grote lappen fleece overheen – de bank was zo aan flarden dat het geen gezicht meer was.
Die lappen konden in de was, en dat gebeurde ook regelmatig. Omdat het zulke grote lappen stof zijn was dat altijd wel een flinke klus. De keer dat ik de net gewassen en gedroogde stukken fleece even over de bureaustoel had gehangen, Pop binnenkwam, er aan rook en voordat ik het wist er opnieuw tegenaan had gesproeid was dus wel een momentje waarop ik even moest slikken…

We hadden toentertijd een computer met twee kleine boxjes ernaast op het bureau staan. Tegen die boxjes heeft Pop ook een keer gepiest/ gesproeid. Uiteraard kon je die dingen niet echt schoonmaken, al hebben we dat wel geprobeerd.
Elke keer als de computer een tijdje aan had gestaan en die boxjes warm werden kwam Pop even controleren en aan die boxjes snuffelen. Dan keek hij tevreden, want de warmte verspreidde zijn eigen heerlijke kattenpies-geur, haha!

Spulletjes voor in de tuin, die eigenlijk voor iedereen bedoeld waren, pieste Pop helemaal onder.
We hadden ooit een kattententje gekocht, waar Pop een tijd lang graag in lag. Maar daarna keek hij er maanden niet meer naar om. Totdat Mol er een keer in ging liggen. Dat was uiteraard niet de bedoeling! Zodra ze er weer uit was heeft hij dat tentje van onder tot boven vol gepiest. Met als gevolg dat Mol er niet meer in wilde. En Pop zelf ook niet. Hij is er één keer nog ingeweest, trok een vies gezicht vanwege de lucht.
En dat was het tentje. De kleine stinkerd.

Mol

Mol en Beer waren heel beschaafd met krabben. Sproeien deden ze sowieso niet binnen.
Mol was koningin kopjesgeven. Alles kreeg kopjes, zelfs de stekelige braam- en rozenstruiken in de tuin. Doodseng vond ik dat, ik was altijd bang dat ze haar ogen zou beschadigen. Dat is gelukkig nooit gebeurd.
Ze had ook haar eigen liggende boomstam in de tuin, waar ze op ging staan en aan krabbelde.

Beer

Beer krabte niet zoveel in huis, maar wel in de tuin. Alleen toen we na een aantal jaar een nieuw kleed kochten voor in de woonkamer vond hij dat blijkbaar heel geschikt om toch maar wel aan te krabben. Liggend lekker de draden eruit trekken ????
En hij krabte wel eens aan de muur, en peuterde daar wat stuc los.

Bol

Bol was heel voorzichtig, en durfde pas na een hele tijd aan dingen te krabben.
Hij had allerlei kartonnen krabspulletjes, daar was hij dol op. Maar daar krabte hij nooit aan. Hij zat er op, of sliep er op. Toen ik hem ooit voordeed dat je aan zijn kurk (zoals wij het kartonnen ding waar hij op sliep noemden) ook kon krabben was hij zwaar verontwaardigd en ging er snel bovenop zitten, om te voorkomen dat ik dat nog een keer deed, haha!
Verder had Bol aan alle deuren krabplankjes, en gebruikte die ook.

Maar buiten was hij kwistiger aan het markeren.
Bol ging elke nacht een paar keer naar de tuin van de hond naast ons. Hij ging op het terras voor het raam staan, zodat de hond (die dan binnen was) hem goed kon zien. En dan ging hij zitten plassen! Tja, voordat de hond er was zat Bol vaak in die tuin, en hij vond dat het dus eigenlijk ZIJN tuin was. Als wij de hond hysterisch hoorden blaffen wisten we al hoe laat het was.

Tijdens de renovatie heeft Bol overal zijn (zoals hij dat zelf noemde) zwaarste markering neergelegd op de plekken waar de bouwvakkers door en in onze tuin liepen. Het geestigste vond ik nog wel dat hij heel gericht op alle plankjes waar de steigerpoten op stonden had gepoept… dat moet echt een precisieklus zijn geweest!

Kever

En Kever? Die krabt gewoon net waar hij zit of staat of ligt. Wat we ook aan kartonnen, krabpalen, krabplankjes en dergelijke neerleggen of -zetten of ophangen, hij vindt altijd wel weer andere plekken. Desnoods precies naast zijn krabkarton. Volgens mij denkt Kever dat er speciaal voor hem een gigantisch krabkleed door het hele huis ligt.
Hij is ook dol op het krabben aan de bank. Op dezelfde plekken als Pop. En jawel hoor, hij ontdekte al heel snel de boxen! Ik kreeg echt de slappe lach toen ik Kever precies in dezelfde houding als Pop zag staan: “Als ik NU geen eten/knuffels/aandacht krijg….” Jeroen vindt het nog steeds niet geweldig, maar zegt inmiddels een beetje halfslachtig “Niet doen”. En Kever trekt zicn daar, net als Pop, niks van aan.

Ach ja, je woont met katten of niet.
Wij hebben het al lang opgegeven om het huis haarvrij, krabvrij, kartonnen-dozen-vrij, lelijke krabdingen-vrij te houden. Als je bij ons binnenkomt zie je meteen wie er woont: Kever!!! (en zijn mensen).

Ik ben heel benieuwd hoe dat bij jullie is. Krabben jullie katten keurig aan hun krabspullen? Hebben ze favoriete krabspullen? Wordt er wel eens in huis gesproeid?

Mevrouw Kever

Toen ik net bij mijn mensen woonde liet mijn vrouw me een keer een filmpje zien dat spesjaal voor katten was gemaakt, je zag allemaal muisjes lopen, ik vond het leuk en ik keek achter de Aaipet waar die muisjes bleven, maar ineens kwam er een vogel op de film, zooo heee en ik werd echt keibang, ik verstopte me meteen onder het bed en ik wilde er niet meer onder vandaan komen, ik vond die vogel zo grieselig!, de haaren op mijn staart stonden rechtop, helemaal tot aan het witte PUNTje.

Mikkie

De eerste keer dat ik buiten in de tuin een vogel zag rende ik met mijn buik over de grond weer naar binnen, zo bang was ik, mijn vrouw zei dat het maar een musje was en ze moest er om lachen, erg hè?, intussen vind ik vogels niet meer eng, ook niet die hele grote zwarte die steeds hard KRA KRA KRA doen, ik vind vogels nau juist biesonder, als ik er eentje zie ga ik meteen tetteren en loop er op af, soms ga ik plat liggen en wiebel met mijn billen, waarom weet ik zelf niet presies, ik wil ze niet vangen hoor, ik zau juist wel mee willen fliegen, heeeeeel hoog de lugt in, tot ik nog maar een PUNTje in de blouwe lugt ben.
Mikkie let helemaal niet op vogels, als we SAMEN in de tuin liggen ben ik de enige die de hele tijd rond kijkt, Mikkie gaat liggen slapen, maar ik zie iedereen die fliegt, of het nau een vogel is of een flinder of een insekt, en ik vind ze allemaal machtig mooi, hoe kan het nau dat ze zomaar in de lugt kunnen fliegen en dat ze blijven zwefen, ik snap er niks van hoe dat werkt, ik spring vaak op mijn stoel want dan ben ik ook een beetje in de lugt, maar het is niet hetzelfde, dat weet ik best, vaak denk ik hoe het zau zijn als ik kon fliegen, als ik eerst heeeeeeeel hard door de tuin ga rennen, van het begin tot het einde in de tuin, denk ik wel dat ik vanzelf de lugt inga, ook al zegt mijn vrouw dat ik er op dat PUNT naast zit.

Prrr

Maar ik weet zeker dat het gaat lukken, en als ik dan flieg ga ik eerst boven mijn tuin fliegen, ik zwaai natuurlijk naar mijn mensen en naar Mikkie, die kunnen hun oogen haast niet geloven!, ik flieg steeds verder, tot ik bij de sterren ben, daar is een prachtige nieuwe ster bijgekomen die zacht prrrr prrrr doet, het is Muppet, ik flieg naar haar toe om haar een zacht neusje te geven, ik zwaai naar alle sterren, en daarna flieg ik weer naar huis, naar mijn tuin, en ben ik gewoon weer Kever, zoals altijd, die ineens een vriendin mist, die nu een stralend PUNTje aan de hemel is geworden.

Ik stuur heel veel zachte kopjes naar de mensen van ster Muppet.
En ik blijf tetteren voor vreede, net zo lang als nodig is!!

Deze week is er iets heel spannends gebeurd, leuk spannend hoor, maar wel echt heeeeeeel spannend, ik zal vertellen wat dat was, ik kreeg namelijk besoek in mijn tuin, en dan niet besoek voor mijn mensen, maar voor mij!, elke dag komt iemand die ik ken op besoek, hij staat altijd al klaar en ik ook, want het is gesellig als komt, hij blijft ongefeer een uurtje, en dan zetten mijn mensen er weer een PUNT achter.

Mikkkie

Mijn besoek wordt door mijn vrouw over mijn gaaaaas getild, of van het dak, nau weten jullie vast al wie ik bedoel; ja het is Mikkie!, mijn vrouw zei Laten we het maar eens proberen, we zien wel waar het schip strandt, raar hè want er is hier helemaal geen boot en ook geen waater!, nau ja daar trekken Mikkie en ik ons niks van aan, wij liggen gewoon in het gras of lopen door de tuin, het gaat prima, Mikkie is heel blij om in de tuin en bij mijn mensen te zijn, en hij doet heel lief tegen mij, hij ligt te rollen in het gras, of hij gaat in een kleine doos zitten die mijn vrouw voor hem heeft neergezet, en we snuffelen de hele tijd aan elkaar en geven elkaar kusjes met het PUNTje van onze neus.
Mijn mensen waren een beetje bang dat Mikkie de baas zau spelen over mij, want Mikkie kwam ook al in de tuin toen Bolle nog leefde, Bolle vond dat prima, alleen liep Mikkie steeds gewoon naar binnen en verstopte zich onder het bed en wilde niet meer weg, dat vond Bolle niet zo leuk, hij wilde niet dat Mikkie hier kwam wonen, en mijn vrouw legde me uit dat Bol zich een beetje op zijn kop liet zitten door zijn zoon, mijn mensen waren bang dat het nu weer zo zau gaan, en dat we dan weer op het PUNT zauden komen dat Mikkie de tuin niet meer in mag.

Audste

De eerste keer dat Mikkie naar binnen liep en daarna weer naar buiten kwam heb ik meteen duidelijk gemaakt hoe het hier werkt, dat ik de audste ben, en dat het MIJN tuin is en MIJN huis, ik liep op hem af en gaf hem een paar tikken, niet gemeen hoor, niet met naagels, maar ik deed MEP MEP MEP, Mikkie ging meteen op zijn rug liggen, en knipperde naar mij, dat hij het begrepen had, en daarna lagen we SAMEN in het gras, toen hij het nog een keer probeerde ging ik een beetje op mijn achterpooten staan en pakte hem bij zijn nekfel, en toen had ik mijn PUNT wel gemaakt.

Ik hoorde mijn vrouw zeggen dat ze dat NOOIT van mij verwacht had, ze kon het haast niet geloven, mijn man ook niet, ze hadden gedacht dat het andersom zau zijn, maar ik niet hoor, want ik ben toch Kever met allemaal streepPUNTEN!!!

In mijn ruim twintigjarige persoonlijke ervaring met katten is me één ding wel duidelijk geworden: hoe meer je een kat iets verbiedt, hoe meer ze datgene juist willen.
Katten zijn net mensen (en toch ook weer niet).

Pop

Onze eerste kat Pop was nog jong en slank toen hij bij ons kwam wonen. Hij was net twee geworden, en zat in die fase dat een kat alleen maar uit dunne lange poten en grote oren bestaat. Met een klein lijfje er tussenin.
Pop was ooit opgehaald door de vriendin van zijn vorige vrouw, naar aanleiding van een advertentie. Eigenlijk wilde zij alleen zijn broertje op komen halen. Maar bij aankomst bleken er twee kittens in een vogelkooitje te zitten (!). Gelukkig heeft ze ze daarom allebei meegenomen.

We hebben nooit geweten hoe Pop heeft geleefd als kitten, maar dat vogelkooitje zegt al veel. Echt geweldig zal de verzorging niet geweest zijn.

Bij zijn vorige vrouw kreeg Pop altijd genoeg te eten, en bij ons ook.
En toch had hij altijd, en ik bedoel echt ALTIJD, honger. Hij at de havermout die ik voor de vogels strooide, en hij klom tegen de houten bekleding van de achterkant van ons huis omhoog om bij de vetballen voor de vogels te komen. En daar grote happen uit te nemen. Hij at droog brood en stukken cactus, waarvan hij de rest dan heel trots kwam brengen. Gelukkig had hij geen stekels binnen gekregen…

Wij hadden in het begin altijd een bakje brokjes voor Pop klaar staan. Als dat bakje leeg was deden we er nieuwe brokjes bij.
Totdat bij de dierenarts werd gezegd dat we zijn brokjes af moesten gaan wegen, omdat Pop een paar ons te zwaar was.
Toen we dat eenmaal deden raakte hij helemaal geobsedeerd door eten. Omdat hij merkte dat dat soms op was. Hij ging honderd keer per dag kijken of er iets in zijn bakje zat, en als dat zo was at hij het meteen op. Voor die tijd at hij alleen als hij honger had, en kon hij prima iets laten staan.
Dat hele strikte afwegen en soms uren een leeg bakje hebben we later met geen enkele kat meer gedaan. Iedereen had gewoon brokjes staan. Desnoods brokjes die ze niet lekker vonden, maar zo wisten ze in ieder geval dat er altijd eten was.

Een tip die we voor Pop kregen was om voerpuzzels te gebruiken.
Als eerste zo’n bal met gaatjes waar brokjes uit vallen. Ding aangeschaft, hele lekkere brokjes er in gedaan, en neer gelegd. Lag er na een week nog precies hetzelfde bij.
Maar toen ik voordeed hoe die bal werkte raakte Pop dolenthousiast. Dat was een leuk spel! Hij kwam meerdere keren per dag naar me toe, liep met me naar die bal en keek me aan. Want IK moest die bal rollen, en hij at de brokjes die eruit vielen. Wat ik ook in die bal deed, Pop heeft het nooit zelf gedaan. En op een gegeven moment kreeg ik er ook genoeg van, van die stomme bal.
Goed, dat was dus de voerbal.

Daarna hebben we een soort ding met bakjes en pinnetjes gekocht. Daar kon een kat aan draaien en schuiven. Leuk hoor, al die voorbeeldfilmpjes van katten die heel behendig bakjes omdraaien en brokjes tussen pinnetjes door schuiven. We hebben het Poo uiteraard voor gedaan, en er zaten extra lekkere brokjes in.
Pop keek het eens aan, probeerde wat en toen dat niet lukte gooide hij het hele ding omver. En kon zo alle brokjes eten, zonder er moeite voor te hoeven doen.
Tegen Pop was geen voerpuzzel bestand. Hij sloopte alles, of gooide het meteen om. En als dat nog niet lukte ging hij bij onze oude buurvrouw voor het raam zitten, die dan een hand brokjes aan hem gaf, haha!

Mol

Van de katten waarmee wij hebben samengewoond was Mol de enige die in een “gewoon” huis is geboren. Ze heeft van kleins af aan genoeg te eten gehad. En ze heeft nooit hoeven zwerven. Mol was dan ook de enige die niet overmatig veel interesse had in eten.
En ze was altijd netjes op gewicht.

Ik heb een theorie dat als katten ooit honger hebben gekend ze dat blijven onthouden. En altijd bang blijven voor honger.

Beer

Beer was te dik, maar hij weigerde pertinent de voerbal of een puzzel te gebruiken.
Bovendien liep hij overal in het binnenblok door het kattenluikje naar binnen en at gezellig met de aanwezige katten mee. Daar valt niet tegenop te puzzelen 😉

Bol

Voor Bol heb ik nog een keer iets gekocht waar hij brokjes in geultjes moest schuiven. De eerste keer dat hij dat ding zag werd hij dermate bang dat hij onder het bureau kroop. Elke keer als ik die voerpuzzel te voorschijn haalde was hij er bang voor. Die voerpuzzel is uiteindelijk naar de hond naast ons gegaan.
Wat Bol wel leuk vond was brokjes uit een schroevendoos eten. Maar dat ging eigenlijk net zo snel als uit zijn bakje.
En we wilden ook niet dat Bol al te veel moeite moest doen voor zijn eten, na zijn slechte verleden.

Kever

En nu met Kever, die ook altijd denkt dat hij honger heeft?
Ik heb van alles geprobeerd. Een eierdoos met brokjes in die kuiltjes. Dat lukt hem alleen als hij ziet dat je er iets indoet. Hij kijkt dan in één kuiltje, en dat was het. Anders komt hij niet op het idee om erin te kijken.
Voermatten snapt hij wel, maar die schelen nauwelijks in de hoeveelheid brokjes die hij eet. Een voerbal is voor Keef te moeilijk.
Wat hij af en toe nog leuk vindt is brokjes in en onder papier verstoppen, die hij dan kan eten.
Puzzels met pinnetjes zijn te ingewikkeld. Bij de laatste puzzel die hij had zat hij heel gefrustreerd te proberen de gaatjes die er in zaten eruit te peuteren – in plaats van de brokjes. Het is zo’n heerlijk jochie!!
Ook als die puzzels soms wel een etmaal in de kamer staan en hij niks anders krijgt begint hij er niet aan.

Het zou geweldig zijn als Kever zou puzzelen, en daardoor wat af zou vallen. Maar ik koop geen dure puzzels meer. En als zelfs brokjes onder een krant al heel ingewikkeld zijn voor hem wil ik hem ook niet al te veel frustreren.

Ik weet dat er katten bestaan die voerpuzzels doen, of heel snel zo’n bal leeg kunnen eten. Ik heb het gezien bij vrienden van ons. En dus op flimpjes.
Nou ben ik benieuwd of er op de blog katten zijn die puzzelen voor hun eten. En hoe ze dat geleerd hebben.
En hoe gaat je kat in het algemeen met eten om? Hebben ze altijd honger of interesseert het ze niet echt?

Mevrouw Kever

Het lijkt wel alsof het deze week ineens zomer is geworden, ik had elke dag zon en bijna geen regen, in mijn tuin bloeien allemaal bloemen en zijn de planten groot gegroeid, er is een beebievogel die elke dag komt eten, het is een m-eerel zei mijn vrouw, er zijn insekten, sommige hebben streepjes en een prikker, die mag ik niet vangen van mijn mensen maar ik probeer het toch, mijn vrouw zei Gelukkig maar dat je niet zo handig bent, nau ja!!!, er zijn flinders en die vind ik zo biesonder, ze fliegen heel anders dan vogels of insekten met streepjes, ik moet er altijd van dansen op de PUNTjes van mijn tenen.

De stoel

Sinds ik mijn nieuwe stoel heb zit ik er elke dag op, ik kan er ook een beetje op liggen en dan met mijn voorpoten aan de stoel van Bolle krabben, handig hè?, als er veel zon is lig ik eerst onder de struiken, daar is het lekker koel, als de zon een beetje weg is uit de tuin ga ik in het gras liggen, vaak op mijn rug, dan kan alles even lekker schoonwaaien, want wassen daar doe ik niet aan, wel af en toe natuurlijk, maar het moet niet te gek worden, ik ben een grote jongen en als mezelf elke dag helemaal zau moeten wassen zau ik er nooit een PUNT achter kunnen zetten.

Mikkie

En Mikkie is er elke dag, hij zit op het dak van het schuurtje of in de tuin naast mij, als hij op het dak zit gaan mijn vrouw of mijn man op het kattenhuisje staan om hem te aaien, ze kunnen nét bij hem, met de PUNT van hun vingers.

Naar buiten

Als het helemaal donker is en iedereen slaapt krijgen Mikkie en ik nog een snekkie buiten, en daarna kom ik binnen, ik krijg veel knuffels van mijn mensen en ik eet wat brokjes, en ik ga slapen tot het buiten licht wordt, want ik weet dat als het licht wordt er weer zo een fijne dag komt, dan wil ik meteen naar buiten om te genieten, soms is alles gewoon zoals altijd, dat is het allerfijnste, er zijn geen enge dingen, er zijn geen nieuwe dingen, alles is zoals het hoort, dat lijkt misschien saai, maar eigenlijk is het heel biesonder!!, van mij mag het altijd zo blijven, en daarom zet ik er geen PUNT achter, kijk maar

En ik blijf tetteren voor vreede!!!