Van mij mag alles hetzelfde blijfen want ferandering find ik moeilijk, ik moet er dan eerst over nadenken of ik iets een goede ferandering find of juist niet, en daarna moet ik er aan wennen, wat een gedoe!, ik wil veel liefer dat alles gewoon is, zoals altijd, dat ik thuis ben of in mijn tuin, dat mijn mensen ook thuis zijn en gewone dingen doen, dat er fooral geen andere mensen zijn, dat Mikkie en Pokon stiekem in de tuin van de buren lopen en dat er geen ruusie is, zo hoort mijn leefen te zijn.
Rommelen
Toch ben ik niet altijd bang voor feranderingen, soms zijn ze juist fijn, dat kan ook!, forige week lag ik onder het grote bed te slapen en werd wakker omdat ik hoorde dat mijn mensen in de woonkamer liepen te rommelen, ze waren iets zwaars aan het tillen, ik lag onder het bed en dacht Wat is dat nau?!, ik werd er een beetje nerfeus van, toen het weer rustig was liep ik de woonkamer in en zag niets biesonders, en in mijn tuin merkte ik ook niet meteen iets.
Tot ik achterin mijn tuin kwam en de ferandering zag: er stond een keigafe nieuwe stoel!, mijn aude stoel is kapoo gegaan door de reegen en ik kan er bijna niet meer op zitten, mijn man had deze nieuwe op straat gefonden voor mij, spesjaal voor mij!, mijn vrouw dacht dat ik hem grieselig zau finden, maar ik sprong er op en foelde me helemaal thuis, ik kan er keigoed aan krabben en dat heb ik ook al gedaan, zooo heee mijn nieuwe stoel ligt en zit perfekt!
Als iets goed is foel ik dat meteen in mijn hart, dat klopt dan rustig en fol fertrauwen, ik hoef niet te wennen en foel me alsof het altijd zo geweest is en altijd zo heeft moeten zijn, zo was dat met mijn stoel, zo was dat toen ik mijn mensen ontmoette en toen ik jullie – mijn vrienden – leerde kennen, ik leerde wat SAMEN is en ik wist meteen dat dat goed en warm en zacht foelde, het foelde als iets wat ik altijd had gemist en nau wil ik het nooit meer missen, folgens mijn vrouw hoef ik daar niet bang voor te zijn, ze zegt dat een stoel kapoo kan gaan maar echte liefde en vriendschap niet, gelukkig maar, want wat kan er mooier zijn dan SAMEN?, helemaal niks!!
Vreede
En natuurlijk tetter ik weer voor vreede, ik tetter dat er oferal vreede en SAMEN is!
Als Tuinkater kontrooleer ik elke dag mijn tuin, soms is dat best zwaar werk, bijfoorbeeld als het reegent, en de laatste weken was er elke dag reegen, op sommige dagen reegende het zo lang en zo veel dat zelfs Mikkie er niet was!, door al dat water is mijn gras een beetje kapoo gegaan, de aarde is helemaal nat en zacht en ik kan ekstra makkelijk graven, dat is handig want ik moet natuurlijk toch plassen of een poeps doen, het liefst doe ik dat naast het hek zodat de hond van de buurvrouw ruikt dat hij naast een tijger woont.
Pokon
Mijn tuin is net als het leefen, elke dag is anders en je weet nooit wat er allemaal gaat gebeuren, het is alsof ik elke dag een kadoo uit mag pakken, Ik weet al heel veel over planten en bloemen en beestjes, ik ken elke plant en elk beestje in mijn tuin, en toch is elke dag een ferrassing, ik denk dat Popje, Beer, Molly en Bolle blij zijn dat ik hun tuin zo goed fersorg, mijn vrouw roept nau iets, wacht efentjes… o ze roept dat zij het meeste doet, ik laat haar dat maar denken ook al is het natuurlijk niet waar, want wie is er elke ochtend om vijf uur al in de tuin, en om één uur in de nacht, en als het reegent?, juist ja, dat is Tuinkater Kever!
Als je mij ziet denk je misschien Zoooo wat een grote gespierde kater, die durft natuurlijk alles en hij kan ook alles!, en dat klopt bijna, want ik BEN groot en gespierd (al zitten mijn spieren fooral aan mijn buik), en ik kan alles wat ik als Kever zijnde moet kunnen, maar ik durf eigenlijk niet zo heel veel.
Eng
Puzzel
Soms lijkt het alsof ik altijd bij mijn mensen heb gewoond en mijn mensen bij mij, maar toch is dat niet zo, ik woonde eerst ergens anders, hoe dat was kan ik me niet meer zo goed herinneren, dat geeft niets want die tijd is toch al foorbij en die mensen hebben me zomaar in de steek gelaten!, ik leef gelukkig ook niet meer op straat waar ik bang was en steeds honger had, en ik ben ook niet meer in het asiel waar ik me ferstopte, nee: ik ben nau thuis.
Anderhalve week geleden woonde ik presies drie jaar hier, dat was natuurlijk een biesondere dag en die hebben mijn mensen en ik gevierd, ik heb een ekstra snekkie gekregen, een doos met kadoos van mijn Brammievlinderleeuw en mijn Milamuis en hun vrouw, lief hè?, een nieuwe slaapzak waar ik niet in durf, en meeltjes en kaarten, zooo heee ik was helemaal blij!
Trakteeren
Beloofd is beloofd, dus fandaag fertel ik wat mijn mensen hebben gedaan met jullie tips tegen kramp in mijn poot, het begon al op de afond van mijn forige blog, toen kroop mijn vrouw steeds onder het grote bed door, mijn man stond naast het bed, hij tilde het omhoog en dan deed mijn vrouw iets wat ik niet kon zien, ik werd er nerfeus van en klom op mijn footuil, daar ben ik feilig en kan ik alles goed zien, na een heleboel gedoe waren mijn mensen eindelijk klaar, ze riepen me maar ik bleef op mijn stoel zitten, mij te veel drukte en gedoe met dat bed!, ik heb dus op mijn footuil geslapen, in de ochtend ben ik nog OP het grote bed gesprongen om bij mijn mensen te zijn, en ik merkte wel dat ik hoger moest springen.
Bed
Plofjes