Hoi lieve allemaal, gelukkig heeft ons saame zijn en denke aan andere geholpen want iedereen voelt zich al heel wat beter. Dat maakt me blij en ik foel me ook stukken fijner nu dat iedereen weer beter wordt.

En er waren ook reejaksies over de blog die ik eigenlijk eerst wilde maken. Het ging over poote wassen. Maar nu heb ik iets heel spannends ontdekt in mijn tuin en misschien kennen jullie het maar misschien ook niet. En ik foel dat ik dees eerst wil delen en dan komt de poote blog een andere keer.

Plestiek

Ik was in mijn tuin toen mijn vrouw er ook was. Ik weet niet meer welke dag het was want ik ben heel vaak in mijn tuin, ook als mijn vrouw er niet is. Op deze dag waren we saame in de tuin. Zij deed kontroole met de bloeme. Het zijn aardbeienbloeme. Daar komen beestjes op af die de pollen willen hebben. Van mij mogen ze want als ik aan de bloem snof, moet ik vaak niezen. En nu was dat ook zo. Een bak van de aardbeienbloeme hangt laag aan een hek. Ik kan er makkelijk bij. Dus ik moet snoffen en kijken wat het is. Toen ik wilde snoffen zag ik ineens iets bij de tafel staan. Natuurlijk moet ik op inspeksie en kijken wat het is. Het is plestiek! Dat ken ik. Plestiek heb ik eerder gehad. Toen was het een zakje. Nu is het iets anders. Mijn vrouw zag dat ik met mijn kop langs het plestiek afwreef en zei tegen me; Brammie, dat is een emmer. Oh? Dacht ik bij mezelf. Een emmer.

Iedee

Met mijn kop moest ik even ruiken. Het rook naar aarde. Dat spul waar de bloeme en boome inzitten. Ik gebruik het ook voor mijn buitenbak. En toen ik mijn kop in de emmer wilde duwen verschoof er iets. Een platte schijf die er presies op past. Het kan ook beweege. Het kan maar een klein beetje naar beneden als ik mijn kop in de emmer duw. Vanzelf gebeurt er niks met de schijf. Ik snoof nog een keertje en toen rook ik water. Het was water van de wolken. Daar wilde ik wel wat van drinken. Alleen kon ik met mijn kop er niet helemaal bij. De schijf zat in de weg. Dan maar iets anders proberen. Dus ik hup met mijn kop eruit en even denken hoe ik water ga drinken uit de emmer.
Mijn kop kreeg een iedee. Ik kan met mijn poot in de emmer, dan kan ik water vissen. Dat is wanneer je je poot onder water duwt en dan het water oplikt van je poot. Zo heb ik dat vissen genoemd. Je vist naar water en het werkt. Mijn poot duwt de schijf aan de kant en vist voor water. Het water is koud aan mijn teene. Maar ik vind het lekker om het van mijn poot te likken. Ik proef het en het proeft nat. Ik weet niet of dat dat een smaak is maar het is geen kipsmaak want die ken ik. Ik proef eigenlijk geen andere smaken als alleen dat het nat is.

Fieloosoofie

Ik leerde later van mijn vrouw dat de schijf een deksel is. Het hoort ook op de emmer te passen. Dat is voor wanneer je iets wilt bewaren en er mag niks anders bij. Met een deksel kan er niks anders vanzelf bij totdat je zelf de deksel eraf haalt. Dees deksel zat los en daarom kon er water in druppelen van de wolken. Ik vind dat niet zo erg want ik vind water van de wolken lekker om te drinken. Net als het water uit mijn eigen drinkbak binnen.
Hoewel ik wel denk dat het water uit de wolken toch echt veel verser is dan het water wat door de kraan komt. Omdat de wolken het water vers maken en het meteen laten vallen. Een kraan moet je eerst opendraaien en wolken niet. Misschien is dit ook wel een fieloosoofiese fraag voor een andere keer. Fijne zaterdag allemaal.

Hoi lieve allemaal, dees week zijn er veel gebeurd. Bij mij maar ook bij andere poesen en katers. In mijn kop had ik een hele mooie blog klaar. Het zou gaan over poote en hoe je die wast. Mijn vrouw had de kaamura klaar toen ik met mijn poot bezig was. Er is zelfs een foto van mijn tong en op mijn tong zitten allemaal kleine haartjes, dat wist ik niet eens.

Berichtjes

Maar toen ik over de blog aan het denken was, kwamen er allemaal spannende en soms verdrietige berichtjes van onze vrienden. Ik wil ze graag delen want ik vind het heel moeilijk als er iemand ziek is of zich niet lekker voelt. Van mezelf ben ik gefoelig en dan wil ik het deele zodat er misschien andere gefoelige katers of poesen zijn die dan denken, hoe doet Bram al die moeilijke dingen? Ik schrijf er over en deel het met jullie.
Allereerst kreeg Bertje een operaazie aan zijn bek. Dat was niet eens de bedoeling. Bertje ging naar de witte jas voor zijn buik. De witte jas ging met een apparaat in zijn buik kijken omdat Bertje niet goed at. En bij de kontroole van Bertje zag de witte jas dat zijn bekje niet goed was. Zijn kiezen moesten eruit en toen die eruit waren voelde hij zich eerst helemaal niet lekker. Hij was misselijk. Toen kreeg Bertje iets zodat hij niet meer misselijk is. En hij kreeg ander voer. Nou eet Bertje gelukkig wel weer. Maar een bek operaazie is nooit leuk. Bertje heeft ook angstklachten dus dit was dubbel zo spannend voor hem. Ik las dat hij voor het eerst weer straat-kontroole deed. Dus gelukkig gaat het steeds beter met hem. Zijn vrouw helpt heel goed mee. Ze doen veel saame. Dat heeft Bertje ook nodig. En ik ben heel blij voor Bertje en zijn vrouw dat het steeds een beetje beter gaat. Van mij krijg je een onzichtbare zacht kopje Bertje, zodat je weet dat het er is maar niet voelt. Ik ben nog steeds bang dat ik je pijn doe.

Eten

Daarna kwam er bericht over Bjarne van mevrouw van de Bende van 6. Bjarne voelde zich helemaal niet lekker en kreeg ook een operaazie. Dees is aan zijn schildklier. Waar die zit weet ik niet maar het klinkt heel erg. Bjarne voelde zich echt ziek want hij wou niet eens eten en deed heel veel spugen. Hij kreeg meediesijnen voor het spugen en ook zodat hij weer gaat eten. En hij is ook best lang bij de witte jas geweest. Van mij krijg je een onzichtbaar snekje Bjarne. Eentje die je beter maakt. Je proeft het niet, je wordt er niet misselijk van maar het maakt je wel beter. Ik hoop dat je opknapt Bjarne en dat je je snel weer fijn voelt.

Wonderzalf

De mama van Lucky Roodmans, Molly, heeft iets heel vervelends. Zij heeft een ontsteking onder haar staart en hiervoor moet zij naar de witte jas. De eerste keer toen de witte jas dat zag, deed Molly keihard krijsen omdat het zo pijn deed. Maar vrijdag gaat ze weer naar de witte jas en dan krijg ze narekoos. Dat is wanneer je mag gaan slapen en dan voel je niks als de witte jas iets doet. Zo kunnen ze haar wond onderop de staart goed schoonmaken en verzorgen met zalf. Van mij krijg je wonderzalf Molly, die voel je niet maar het werkt heel goed tegen angst. Zodat je niet meer bang bent en je wond kan genezen. Ik vind het heel erg dat je pijn hebt.

Voor alle vrienden die zich niet lekker voelen of naar de witte jas moeten, thuis draaien we poote voor jullie allemaal, voor de poese en katers maar ook de vrouwen en manspersonen zodat niemand alleen is en jij je weer snel beter gaat foelen.

Heel veel onzichtbare liefe kopjes van mij, Bram

Hoi lieve allemaal, in de reejakzies van de vorige blog over plestiek las ik dat jullie kei erfaare zijn met dit soort dingen. Ik ken het niet eens.

Plestiek was nieuw en gefaarlijk en toch waren er enkele katers en poese die presies wisten wat het is en dat je er mee moet oppassen. Van mezelf ga ik dan denke. Ik heb geen denkpaal zoals Loesje die heeft. Buiten heb ik wel een denksteen waar ik dan op ga liggen. Het moet buiten wel warm weer zijn want anders is de steen te koud. En ik fijn het fijn wanneer de denksteen lekker warm is.

Denk-plek

Binnen heb ik een akwaariejum met visjes. Het zijn gup-visjes en de visjes moeten altijd warm water hebben. Dat is voor mij wel fijn want door dat het water warm hoort te zijn, wordt de bak ook warm. En dat is mijn denk-plek voor binnen geworden. Ik spring dan voorzichtig boven op de akwaariejum deksel. Daar kan ik op liggen en warm worden. Voor de raam hangen luuksefleksen. Die kun je open en dicht maken. Dat is voor wanneer het donker wordt of als er keiveel zon is. Als de luuksefleks open zijn, kan ik naar buiten kijken. Daar zie ik dan de voorkant van de straat. Soms lig ik dan op de akwaariejum te denke. Mijn buik wordt verwarmd en ik denk over alles na. Alles is natuurlijk wel heel veel. Maar er gaat ook heel veel door mijn kop heen.

Gefoelig

Van mezelf ben ik een gefoelige katermans en ik vraag me altijd wel iets af. Waarom er bijvoorbeeld eerst gewoon een warme zon is en niet veel later er ineens witte korreltjes uit de lucht komen vallen. Ik snap niet waarom dit zo is. Of waarom sommige mensen kei hard door de straat rennen. Misschien krijgen ze thuis wel een snek. Dan snap ik waarom ze zo snel zijn. Ze willen natuurlijk kei snel die snek hebben. Maar van die korreltjes uit de lucht snap ik niks van. Hoe kan de zon dit doen of doet de zon dit niet? Zijn het misschien de witte wolken in de lucht die deze korreltjes maken en laten vallen. Er was eens een keertje, ik weet niet meer wanneer het was, maar toen was ik buiten in de tuin en toen kreeg ik zomaar ineens van die witte korreltjes op mijn kop en mijn lijf. Daar was ik niet zo blij mee. Ik werd ook helemaal nat want het regende erbij.

Wolken

En heel soms lig ik half te dutten en dan zie ik ineens kleuren in de wolken. Hier heb ik heel lang over nagedacht en hier weet ik het antwoord op! Ik weet waarom de wolken kleuren kunnen geven. Mijn loogiekaa zegt dat de wolken aan de wiew zijn. Misschien een beetje teveel zon gesnoven. Want hoe anders kan je kleuren in de wolken krijgen. De akwaariejum en de warmte zorgen voor fijne gedachtes. Zo denk ik over heel veel na en of ik er iets mee moet. Het beste denke komt wanneer ik mijn buik vol heb gegeten aan mijn brokjes met kipsmaak of een snekstaaf van de liedel. Oja, en niet te vergeete dat ik ook op de bak geweest moet zijn anders moet ik halverwege en dat vind ik niet fijn. Dan ben ik net aan het denke en dan moet ik ineens weer.

Voor mijn volgende denke ga ik denke over waarom sommige woefs een lange vacht hebben en andere weer een korte. Misschien gaat de een wel naar de kapper en de ander niet. Ik ga mijn oog sluiten en verder denke. Fijne dag allemaal.

Hoi lieve allemaal, afgelopen week is het echt lente geweest. Het weer was warm en ik was vaak in mijn tuintje. Soms lag ik op een tuinstoel met kussen te dutten of ik kroop in mijn bloembak. Er gaan geen bloemetjes groeien zei mijn vrouw tegen mij. Dat is omdat er geen zaadjes in het zand zitten. Dat vind ik niet zo erg want ik heb overal bloeme staan. Dees bloempot is voor mijn dutjes. Soms was het wat kouder buiten en dan deed ik binnen dutten of spelen. Als mijn vrouw terug komt van de boodschappen inspekteer ik graag wat ze heeft. Dat betekend dat ik wil zien wat ze heeft gekocht en of het voor mij is.

Plestiek tasje

Dees keer waren het appels. Die zaten in een tasje. Een plestiek tasje. Natuurlijk moet ik weten wat het allemaal is en hoe het werkt. Mijn kop is nieuwsgierig, dat is gewoon zo. Allereerst kijk ik er naar. Want ik wil weten hoe het eruit ziet. Plestiek is wit maar toch ook weer niet. Als het recht gevouwen is, kan je er doorheen kijken. Maar niet als het een frommel is. Dat is wanneer het niet netjes recht is. Dan kleurt het wit. Hoe dat gaat snap ik niet helemaal. Daarna, wanneer ik dus weet hoe het eruit ziet, moet ik even ruiken hoe het ruikt. Ruikt het ergens naar of ruikt het naar niks. Er was een geur maar het was niet de geur van mij brokken of sneks. Dees geur leek op de geur uit mijn tuin. Het rook een beetje naar mijn bak buiten, de grond. Ik rook ook een beetje gras maar er was ook een bloeme geur. Mijn vrouw vertelde me dat er een appel in de plestiek tas zit en dat ik daaraan rook. Ik wist niet dat appels naar mijn tuin ruiken.

Geluid

Ik snofte nog een keertje aan de plestiek zak en ik rook de appel nog steeds. Toen tikte ik met mijn voorpoot tegen de zak aan. Het maakte een geluid. Een ritstel geluid. Dit heb ik vaker gehoord. Ik ken het geluid. Mijn voorpoot ging ineens vanzelf naar het plestiek toe en tikte het nog een keertje aan. En toen kwam de andere voorpoot ook meedoen. En toen nog een keer. Plestiek klinkt heel leuk. De ritsel klinkt leuk. Het klinkt niet alleen leuk, het voelt ook nog eens. Het zacht onder de poote. Het lijkt een beetje op flies maar dan een ritstel flies. Het kan ook onder je poot doorglijden. Dat leerde ik toen ik het plestiek wilde fange met mij voorpoot.
Het kwam ineens in me op dat ik met mij poot kei hard wilde tikke. Alsof je een prooi vangt met een klap van je poot. Bam! En dan heb je je beestje gewoon gefange alleen bij dit plestiek ging mijn voorpoot een stukje naar voore zonder dat ik iets ekstras deed. Ik kon het niet echt tussen mijn poote krijge in de lucht want het was te glad en te zacht daarvoor. Maar het ritselen van het plestiek vind ik erg leuk en er op lopen ook. Spelen met plestiek vind ik erg leuk. Daarna wilde ik nog even bij de appel zijn. Ik kroop op het plestiek en ging bij de appel liggen. Ik wilde er nog even aan snoffen en toen leerde ik weer iets nieuws. Ik leerde dat plestiek ook keiwarm is als je er even op ligt. Dat vond heel erg fijn. Soms geniet ik van een warm dut plekje. Soms ook niet.

Opletten

Maar voordat ik de blog ga afsluiten wil ik nog iets vertellen. Mijn vrouw was de hele tijd bij mij toen ik met plestiek aan het spelen was want plestiek is geen speelgoed eigenlijk. Het is voor ons kei -efaarlijk. Mijn vrouw heeft het ook weggedaan toen ik klaar was. Door plestiek kan je stikken of je kan klem komen te zitten en dan kan je zo ineens een ster worden. En dat hoort zo niet. Dus, plestiek was voor heel even fijn omdat mijn vrouw er ook was en zij deed opletten maar het is echt gefaarlijk als je alleen bent. Doen jullie ook foorzichtig met plestiek.

Zachte kopjes van mij, Bram

Hoi lieve allemaal, er waren hele liefe reejaksies op mijn snurken van vorige keer. En ik leerde dat ik niet alleen ben in mijn snurken. Nu vind ik ook dat ik snurk. Maar wel zacht. Dees week heb ik een afontuur meegemaakt. Het was buiten en ik was in mijn tuin. Daar ga ik vandaag over vertellen.

Freemde mauw

Afgelopen week op een dag, ik weet niet meer welke, was het mooi weer. De zon was warm en ik foelde in mijn lijf dat ik naar buiten wilde. Dat zit in mij van natuur. Zo ben ik geboren. Dat is oer zijn. Ik wilde de tuin in om te kijken of alles nog klopt zoals het hoort. Dat er geen verdwaalde beestjes zijn. Soms is er een fogel of een eegel die de weg kwijt is. Dan loop ik er heen en mauw ik dat ze ergens anders naar toe moeten omdat dees tuin van mij is. Er is een kei-mooi parkje vlakbij waar de beestjes kunnen wonen. Daar hebben ze geen last van mensen of andere dieren. En ze krijgen daar ook eten. Dat is beter dan in mijn tuin.
Ik was in mijn tuin toen het gebeurde. Ineens hoorde ik een mauw. Een freemde mauw. Zo mauw ik niet en Mila ook niet. Het kwam uit de tuin. Nou ja, dat dacht ik dus. Want het klonk heel dichtbij. Ik schrok hier best omdat ik dit nog niet eerder heb meegemaakt.

Naar de poort

Mijn lijf was meteen in reejakzie. Omdat ik zo schrok gingen de haren op mijn rug omhoog en mijn staart was heel dik geworden. Mijn vrouw zei tegen me dat dit te maken heeft met het oer en vechten. Vechten doe ik niet, daar ben ik te gefoelig voor. Ik liep meteen naar de poort om te kijken wie daar zo mauwde. Ik mopperde zachtjes van binnen want dit is nieuw. En toen ik onder de poort door keek zag ik het. Ik zag haar! Een poesemeisje met een roodhalsbandje om haar nek. Ik deed zomaar ineens blazen, ik was niet boos maar het kwam gewoon van binnen in eens. Misschien is dit ook wel oer. Ik wilde alleen maar zeggen dat dees tuin al vol is, komt ze naar me toe gelopen met zachte mauwtjes. Ze doet heel lief tegen me. Toen deed ik heel diep zuchte want wat moet je nou met een poesemeisje die zo lief doet. Ik weet niet veel poesemeisjes af. Mij furkeer Jafita is een mooie poesedame met ook maar één oog en zij heb al beebies gehad. Niet van mij hoor want daar heeft de witte jas voor gezorgd. Ik wist het even niet meer in mijn kop. Toen ben ik mijn vrouw gaan halen want misschien weet zij het wel. Mijn vrouw liep ook naar de poort en deed hem open. Daar was het poesemeisje, haar naam weten we niet. Ze is een schildpad kleur, zo heet dat in de mensenwereld. Ik durfde er niet heen dus deed mijn vrouw de poort voor mij dicht.

Poesemeisje

Mijn vrouw liep naar het poesemeisje en vroeg wat ze wilde. Ze mauwde dat ze alleen kopjes wilde geven. Het was mooi weer en ze wilde lief doen. Mijn vrouw heeft haar kriebels gegeven op haar kopje. Dat vond ze echt heel fijn. Daarna is ze naar huis gelopen. Ze is een buurpoes. Dat wist ik niet eens. Ik had haar daar nog nooit eerder gezien. Ik moest natuurlijk wel even aan mijn vrouw haar handen snoffen want ik durfde niet naar haar toe maar nu kan ik wel ruiken wie ze is.
Ze is een aktiefe jonge poesemeisje die graag speelt. Ze deed mauwen dat ze een nieuwe buurpoes is. Mijn staart deed wel even bibberen toen in mijn vrouw haar handen rook. Het was spannend om een nieuwe geur te ruiken. Ik weet nu ook dat ze niet in mijn tuin komt maar gewoon gedag komt zeggen. Dat mag van mij en dan zal ik niet meer blazen.