Categorie archieven: Uit het leven van Bert

Het leven als binnenkater (blog)

Ik kan hier niet naar buiten. We hebben geen tuin en ook al geen balkon. Dus ik zit de hele tijd binnen. En dan krijg ik weleens de vraag of ik me als binnenkater verveel. Typisch een mensenvraag vind ik dat.

Eerst over het binnenzitten. Vroeger heb ik op straat geleefd en dat moet u niet romantiseren. Ik weet dat er films zijn waarin je dan katten leuk over de daken ziet lopen enzo. Die katten hebben het samen gezellig. Honger kennen ze niet. En ze zijn ook nooit ziek. Nou, toen ik straatkater was, ging het heel anders. Ziek en in de war belandde ik in het Dierenhospitaal. Het duurde maanden eer ik weer een beetje normaal was. Dus denkt u echt dat ik weer naar buiten wil?

Nou over verveling. Ja, soms verveel ik me. Dan denk ik: wat zal ik nou doen? Ik heb dan al: gespeeld, geslapen, op de trap gerend, ik ben dan al in de badkamer geweest om water van de flesdoppen te drinken, ik heb vanuit de vensterbank naar de straat gekeken of er iets gebeurde en daarna ben ik weer geslapen en toen heb ik wat brokjes gegeten.
Dus dan weet ik niks meer om te doen en dan verveel ik me.
Dat is heel erg hoor. Je voelt dat je van alles kunt doen en er is niets om te doen. Bleeeh.

Ik ga dan vanzelf miauwen. Dan vraagt mijn vrouw: “Bertje, wat is er?” Ik loop over het tapijt naar haar toe, ze zit altijd aan tafel te computeren, en ga daar verder miauwen terwijl ik haar strak aanstaar.
Zij: “Bertje toch!”
Ik: “Meeeeew!!!”
ZIj: “Waar heb je behoefte aan?”
Ik zwijg meteen en zet een paar stappen terug.
Zij: “Wil je brokjes?”
Ik doe niks.
“Heb je dorst?”
Ik beweeg geen poot.
Zij: “Wil je misschien… samen spelen?”
Daar moet ik over nadenken, maar voordat ik het antwoord weet, heeft ze een lintje gepakt en daar friemelt ze mee. Onder een krant nog wel!! Het kraakt een beetje. Ik erheen: bam op de krant! Meteen verveel ik me niet meer.

Dus vervelen is eigenlijk helemaal niet erg, want dan komt er altijd wel iemand op het idee om samen iets fijns te doen. En dan is alles weer in orde.

Dit blog verscheen ook bij de Vereniging Kattenzorg. Daar staan alle Bertje-blogs!

Het kleine bang zijn

Op het tapijt lag een kraaktas. Muis kwam er net uit en ik dacht, wie of wat zou er nog mee in die tas zitten? Ik voelde me bang worden. Van dat kleine bang, dat je nog wel gewoon brokjes kunt eten maar dat je toch de hele tijd weet o er is iets en daar ben ik bang voor.

De dag was dus een beetje moeilijk. Maar ik ben er toch goed doorheen gekomen en dit is wat ik heb gedaan.

Als je voor iets kleins bang bent, helpt het om te wennen. Dan moet je de tijd nemen. Dus ik rook vaak aan de tas. Een keer heb ik met mijn pootje erin gestaan maar dat was omdat ik ontdekte dat er een brokje in lag. Meestal liep ik met een bocht om de kraaktas heen, dan had ik even pauze van het wennen.

Wat ook helpt, is samen zijn. Muis is wel heel groot en blauw, maar hij is mijn vriend. Soms lig ik samen met hem in mijn doos. Vind ik fijn. Samen-zijn is belangrijk. Dus toen Muis in de tas lag, dacht ik nou… misschien is het leuk. Mijn vrouw is naast me komen zitten en toen hebben we samen in de tas gekeken. Zij stak haar hand in dat donkere. Ik kon die hand niet meer zien. Vond ik raar. Ze haalde heel langzaam haar hand uit de kraaktas en deed het nog een keer, en daardoor snapte ik het een beetje.

Dit zijn mijn tips. Veel is het nog niet en ik weet geeneens hoe het afloopt met die kraaktas en mij. Want ik ben er nog druk mee bezig. Maar ik dacht, ik geef het vast door misschien heeft u er wat aan!!  Als u tips heeft  dan lees ik het graag bij de reacties.

Trouwen met honderden katten erbij

Uit het leven van Bert, , ,

Het stukje van de wereld dat het meeste op het Paradijs lijkt, ligt in Californie. Daar bevindt zich het Cat House on the Kings, een asielcentrum. Hier kun je trouwen met honderden katten erbij. Dat deed een jong stel. De katten leken het goed te vinden.

 

Louise Veronneau en Dominic Husson, afkomstig uit Canada, houden beiden zeer veel van katten. Zij vooral. Dus het idee leek voor de hand te liggen. Maar je hebt echte idealisten nodig en praktisch denkvermogen om het tot werkelijkheid te maken. Dat waren ze. Het resultaat?

Onvergetelijke huwelijksfoto’s en een inspirerend voorbeeld. En ook heel belangrijk: dit bijzondere asiel, waar alle katten vrij mogen rondlopen, heeft enorm veel aandacht gekregen. Bezoek de website: Cat House On The Kings.

Samen wakker worden (blog)

Ja, ik weet het, soms klaag ik veel over wat ik niet kan, of nog niet. Maar eerlijk is eerlijk, er is steeds meer wat ik wel kan. En een van die dingen is samen opstaan. Dat doen we tegenwoordig.

Samen opstaan is dat je alletwee in bed ligt en dan ga je op hetzelfde moment naar beneden. Ik vind het best leuk. Mijn vrouw vindt het heel erg fijn, dat zegt ze. Maar ik vind het ook moeilijk soms. Want als ik ’s nachts wakker word en samen wil opstaan, dan slaapt zij nog gewoon door. En soms ben ik ’s morgens net lekker weggedoezeld en dan hoor ik in de verte haar stem over aan de dag beginnen. Dus hoe doe je dat dan.

Ja, in het begin was het lastig.
De afgelopen weken hebben we alletwee iets geleerd. Toen veranderde er wat.

Mijn vrouw heeft geleerd om even wakker te zijn als ik kom miauwen of ze samen wil opstaan en het is nacht. Ze slaapt weer door. Dat zie ik natuurlijk. Eerst lag ze dan tegen me te fluisteren van O Bertje ik kan niet meer slapen.
En ik heb een trucje geleerd. Het gaat zo.

’s Morgens ben ik altijd als eerste wakker. Lekker vroeg. Ik heb meteen zin in van alles, maar ja, zij ligt nog te slapen. Dan ga ik er toch uit en ik ga in de vensterbank op de overloop liggen. Dan kan ik van alles zien want de mensen in de huizen achter staan ook vroeg op. Soms doezel ik weg, als de zon op me schijnt. Maar ik hou altijd een oortje open voor geluiden uit de slaapkamer.

Hoor ik die, dan ben ik in een seconde uit de vensterbank, loop meteen door naar de slaapkamer en spring op bed, precies op mijn eigen dekbed. Mijn vrouw begint meteen met aaien. Niks mis mee!! Ze gaat zachtjes tegen me praten. Nou, binnen de kortste keren lig ik lekker met de pootjes gestrekt en ik laat me kroelen, dus val ik vanzelf in slaap. Gewoon een na-slaapje. Zoiets duurt kort.

Als ik weer wakker ben, vindt mijn vrouw het tijd om op te staan. Ik ook. Nog even de nagels bijscherpen op de plank, een paar keer rekken aan de krabpaal en dan kunnen we wat mij betreft naar beneden. Samen opstaan, eigenlijk is het heel eenvoudig.

Dit blog verscheen met andere blogs bij de Vereniging Kattenzorg.

zeven signalen van liefde (blog)

Ik weet iets waar u misschien wat aan heeft. De laatste tijd heb ik thuis extra goed opgelet. Bij elkaar heb ik zeven signalen gevonden waardoor ik weet dat mijn vrouw van me houdt. Als u dat thuis doet, weet uw huiskater dat ook.

Voordat ik begin, moet ik eerst zeggen dat alles even belangrijk is. Dat u niet denkt o, ik doe nummer drie en dan zit het wel goed. Het gaat om het pakket van alles. Dan pas werkt het. Anders niet.

De eerste keer dat ik voelde dat mijn vrouw van me hield, was toen ze mijn naam zei precies op de manier die ik fijn vind. Dat is laag en langzaam, en tijdens het aaien. Het signaal is dus: u moet dingen doen op de manier die uw huiskater wil.

Tweede signaal. Praten. Het is de mensenmethode van aandacht en dat voelt goed. Vaak praat mijn vrouw tegen me als ze haar gezicht in mijn vacht heeft gedrukt. Ik versta er helemaal niks van maar juist dan weet ik dat ze van me houdt. Vanwege dat dichtbije en omdat ik me dan samen voel.

Het derde signaal is dat ze met mij meedoet. Dus als ik met de pootjes gestrekt op het tapijt lig, dan komt ze precies zo erbij liggen. Vooral als ze thuiskomt en dan heeft ze haar jas nog aan. Ik zie hoe blij ze is dat ze weer bij mij is.

Nou komt het vierde signaal en dat is dat ze graag met mij speelt. Elke dag pakt ze het lintje en dan beginnen we. Ze koopt ook speelgoed voor me. Soms het stomste dat er is, soms iets dat ik leuk vind. Ze doet haar best voor het spelen en dus voor mij.

En ook is het een signaal ze naar me luistert als ik miauw. Al-tijd. Dan kijkt ze naar me en ze vraagt waar ik behoefte aan heb. En ze zegt ook, dat ik mijn stem mag laten horen. Dus ze neemt me serieus. Dat is nummer vijf.

Nummer zes is dat het eten goed is. Meestal, hoor. Wanneer het tegenvalt, trek ik een vies gezicht en dan brengt ze meteen iets anders. Als ze het bord neerzet, zegt ze wat het is. Dan weet ik tenminste wat ik eet. En voordat ze naar de slaapkamer gaat, krijg ik een avondsnack. Die eet ik op terwijl ze naast me zit. Dan gaan we nog even aaien.

Het laatste signaal is dat ze elke dag zegt dat ze van me houdt en daarbij knijpt ze langzaam haar ogen dicht. Ik ga dan vanzelf spinnen en zo weet ik voor duizend procent zeker dat ze van me houdt.

Dat was het. Hopelijk kunt u het thuis toepassen als u ook een huiskater heeft. Het leven wordt er heel veel fijner door, dat weet ik uit eigen ervaring.

(Dit blog verscheen eerder bij de Vereniging Kattenzorg.)