Categorie archieven: Uit het leven van Bert

De enige kat… of niet

Ik woon in een tweepersoonshuishouden. De ene persoon is mijn vrouw en de andere persoon ben ik.  Dus ik ben de enige kat hier. Is dat zielig? Sommige mensen denken van wel.

Toen ik nog in het asiel zat, vond ik niet zo veel aan andere katten. Als we op de binnenplaats waren, keek ik een keertje. Meer niet.  Spelen of vechten of wat dan ook hoefde voor mij niet. Ik had ook veel aan mijn kop, want door alle toestanden van het straatleven was ik nogal onzeker geraakt. Op mezelf.  En gevoelig al zou je dat niet zeggen als je me ziet. Ik weet dat ik stoer en mannelijk oog.

Mijn vrouw mocht me alleen meenemen omdat ze een rustig huis heeft waar nooit iets gebeurt. Als ze niest, schrik ik al. Als ik miauw, schrikt zij soms ook. Ze zit meestal te lezen of te schrijven.

Dus je zou kunnen zeggen, nu kan er een poes bij. Maar ik wil dat niet. Ik ben zo’n kater die weet dat hij in zijn eentje het beste af is. Dan kan ik alles beter overzien. Komt er iemand bij, dan zou ik de hele tijd zenuwachtig zijn. Zoals het nu is, moet het blijven.

Het gaat dus om de wensen en mogelijkheden van de kat. Er zijn katten die door omstandigheden het liefste alleen zijn. Dan moet u niet gaan zitten dwingen omdat u meer katten zo leuk vindt. Ga dan maar op het internet plaatjes ervan kijken en thuis is gewoon thuis. Er zijn ook katten die altijd samen zijn geweest en die opeens alleen komen te staan. Dan moet u met heel veel overleg en goed nadenken een kat erbij kiezen en heel erg lang doen over aan elkaar laten wennen. Een maand minimaal.

Ik vind dit het belangrijkste: dat u het verschil weet tussen wat u leuk vindt en wat uw kat nodig heeft. Dat wilde ik even zeggen.

Interview met Tatiana van Happy Pets

Tatiana is een petsitter dat is iemand die op huisdieren past. Het is een heel hip beroep. Maar ze doet het omdat ze van dieren houdt. Op haar Facebookpagina kun je aan de dieren zien hoe ze haar vinden: lief!! Mijn vrouw heeft haar een keer ontmoet en toen paste ze op een hond en die hond deed net zo als op de foto’s. Dus toen dacht ik, Bertje, het is tijd voor een interview. Vooral omdat ze poezevrouwtje is.

Waarom bent u pet sitter?

Omdat het de beste baan ter wereld is. Als je de hele dag samen kunt zijn met de onschuldigste liefste schepselen, is dat een zegen. Ook al zijn ze soms ondeugend.

Ja, dat is waar. Ik ben onschuldig en lief, alleen nooit ondeugend. Dat dan weer niet. Heeft u veel dierenklanten als pet sitter?

Weet je, ik heb ze eigenlijk nooit geteld. Behalve toen ik als Pet Sitter begon en ik niet zeker was of het zou lukken als bedrijf.
En nu zijn er veel klanten. Happy Pets, zo heet mijn bedrijf, bestaat alleen uit mezelf. Ik bof dat ik altijd nieuwe aanvragen heb, die komen vooral via via. De ene klant verwijst me naar de andere. Ik vind het heerlijk. De dieren houden van me en hun mensen vertrouwen me en bevelen me zelfs aan bij hun vrienden.

Is dat het allerfijnste aan uw werk? Of is er nog iets waarvan u zegt dat vind ik echt het aller-allerfijnste aan pet sitter zijn.

Ik zou je veel kunnen vertellen, lief Bertje. Maar al met al is het fijnste toch, dat ik met elk dier waar ik voor zorg een unieke relatie kan opbouwen, zelfs als bang is of een bijzonder karakter heeft. En om dan te ervaren dat onze relatie groeit, dat ik in de ogen van het dier kan kijken en daar alleen liefde en vertrouwen zie… dat is het.

Als ik op uw Facebookpagina kijk, komt u elke dag bij best veel dieren. En dan komt u thuis met allemaal geuren aan u. Heeft u thuis ook dieren en hoe vinden die uw werk?

Ja Bertje, ik heb zelf ook dieren. Twee prachtige volle katten, een jongen en een meisje, Lizzy en Mr Darcy. Ze zijn heel nieuwsgierig van aard. Dus als ik thuis kom, zie ik meteen hun onderzoekende gezichten en ze komen dan dichtbij me met snuffelende neuzen. Het is net of ze tegen me zeggen: “Mam, ik ruik andere dieren, hoe kan dat?” Maar ze weten dat ik heel erg veel van ze hou.

Dat snap ik. Mijn vrouw ruikt soms naar een hond als ze thuis komt. Dan heeft ze weer iemand geaaid. Maar ik weet: ze is mijn vrouw. Van mij. Dus dat hebben Lizzy en Mr Darcy ook. Ik heb nog een vraag. Als u de loterij zou winnen, wat zou u dan met het geld doen?

O, daar is geen twijfel over. Ik open een thuis waar dieren in nood verzorgd kunnen worden. Niet alleen voor katten en honden, maar ook paarden en boerderijdieren die in nood waren. Dat tehuis is mijn droom.

Dankuwel voor dit interview!! Als u de loterij wint of als iemand u heel veel geld geeft, kom ik weer interviewen.

De Facebookpagina van Tatiana is: HappyPets

Op mijn vrouw passen (blog)

De laatste tijd ben ik wat meer in huis gaan doen. Ik help met bedverschonen als ik op tijd wakker ben en er zin in heb. Wat ik zeker weten altijd doe, is op mijn vrouw passen. Soms moet er iemand voor haar zorgen en die iemand dat ben ik. Vorige week was het weer raak.

 

Het was in de middag toen ze zenuwachtig werd. Ze aaide me net iets te hard en zei steeds: “O Bertje, nou moet ik naar de tandarts.” Dan weet je het als huiskater wel. Een paar uur later kwam ze terug en haar gezicht was anders. Aan een kant opgezwollen. Het zag er raar uit. Ik dacht, nou goed in de gaten houden wat ze gaat doen.

En wat doet ze? Ze ging door het huis lopen en opruimen. Daar was ik het niet mee eens. Ik vond dat ze moest gaan uitrusten en dat heb ik laten weten ook.

Zette zij een stap naar rechts, dan lag ik als grote tienpondskater voor haar voeten en keek haar dwingend aan. Zette zij een stap naar links dan miauwde ik waarschuwend. Het duurde nog best lang eer ze het begreep. Ik sprong op mijn kussen en staarde naar haar gezicht. Toen snapte ze het.

Ze kwam naast me op de bank liggen. Precies op de manier die ik fijn vind, dat ze ook een beetje op mijn slaapkussen ligt en dan we dan zo naar elkaars gezicht kunnen kijken.

Daar lag ze.

En ik ook.

Ze kneep een beetje met haar ogen.

Ik begon te spinnen.

Alles in orde, dacht ik.

Maar toen pakte ze een boek en begon te lezen. Meteen sprong ik van mijn kussen af en ik ging voor de bank zitten. Dat snapte ze gelukkig meteen. Ze legde het boek weg en dus kwam ik weer terug. Lekker aaien en oogjeknijp en spinnen.

Toen het tijd was om te gaan eten, voelden we ons alletwee beter. Zij omdat ze rust had gehad en ik omdat ik als huiskater nuttig was geweest. Ze zei: “Ja Bertje, je had gelijk, ik moet vaker naar je luisteren.” En daar was ik het mee eens.

(Dit blog verscheen met vele andere blog op de website van de Vereniging Kattenzorg)

De allerlekkerste snack ter wereld (filmpje)

Ik eet graag, maar ik lust niet alles. Dat is goed. Je moet kritisch zijn op wat je eet. Soms vind ik iets vies. Er was ook een keer, toen ontdekte ik de allerlekkerste snack ter wereld.

Het zijn Liquid Snacks van Vitakraft. Je hebt ze in kip, eend, rund en vis. Ik lust ze allemaal, al denk ik soms dat ik kip het lekkerste vind. De dag erna vind ik dat van eend. Of van vis. Ze zien er hetzelfde uit, net als op het filmpje. Het ruikt een beetje, eigenlijk precies goed. Na de snack ga ik me wassen, dan voel ik me dubbel tevreden.

Het fijne aan deze snacks is dat ze dus heel erg lekker zijn en ook dat je er normaal van kunt blijven eten. Met aandacht. Met tussendoor een keertje om je heen kijken. Nou ja, dat niet elke keer.

Mijn vrouw denkt dat ze gezond zijn omdat er op de verpakking van alles staat. Kan best. Of je verpakkingen moet geloven, weet ik niet. Echt ongezond is het vast niet, omdat ze het voor me koopt. Ik eet nou al maanden elke dag een avondsnack. Heel soms ook tussendoor. Toen ik acht jaar werd, kreeg ik een snack in de vorm van een acht. Dat was rund, geloof ik.

Van hetzelfde merk heb ik een keer snoepjes gekregen. Die vond ik weer vies. Dat u niet denkt die Bertje eet alles. Want dat is niet zo. Ik ben heel kritisch, dat zei ik al. En dit is de allerlekkerste snack ter wereld.

Miauwen om middernacht

Er zijn van die momenten dat ik keihard en doordringend miauw. Dan wil ik gehoord worden.  En ’s nachts klinkt het miauwen harder dan overdag. Waarom ik dat doe?

Aandacht, dat zei ik al. Maar die aandacht heb ik ergens voor nodig. Dat is met alle katten zo die ’s nachts miauwen.

Ik weet dat je als kat ook wazig kunt worden. Dat je de dingen niet meer zo goed weet of herkent. Dan ga je vanzelf miauwen. Je wilt dan aandacht en hulp, dat iemand je gerust stelt. Het is dan fijn, als er in huis wat aanpassingen komen. Van die kleine nachtlampjes bijvoorbeeld dat je altijd goed kunt zien waar je bent en licht stelt ook gerust. En overdag heb je wat meer rust nodig en een vaste plek waar je je altijd veilig voelt. Het is wel goed om even naar de dierenarts te gaan want misschien is er iets aan de hand.

Zelf miauw ik vanwege twee belangrijke zaken. De eerste is dat ik de bak goed gebruikt heb en daar graag een nabespreking van wil, of op z’n minst aaien met een compliment. Overdag spreekt dat vanzelf. ’s Nachts wat minder.  De tweede reden is dat ik graag op bed wil maar het opeens niet meer durf. Dan miauw ik. Mijn vrouw wordt wakker, aait me en zegt wat en dan is alles weer in orde. Ik spring op bed en het miauwen is over.

Maar dat ben ik.

Het is belangrijk dat u weet dat wanneer katten ’s nachts miauwen er altijd een goede reden voor is. En die moet u zien te ontdekken, dan kunt u er wat aan doen.