Categorie archieven: Uit het leven van Bert

Lekkere slanksnoepjes

Dat heb ik nou al een paar keer gehoord van Facebookvrienden: ze moeten afvallen. Beroerd is dat. Minder eten. Niet meer een vol bord wegwerken. ’s Nachts snacken is verboden. En het snoep? Nou… je hebt ook slanksnoepjes. Die ik nu bespreek zijn lekker.

Het heet: Treats Metabolic  van Hills. Ze komen van de dierenarts. Dus het spul is in orde en je wordt er niet dik van.

Op het filmpje kun je zien dat ik ze graag eet. Ze zijn gewoon goed, niet dat hele erge lekkere waardoor je meteen raar in je kop wordt en je wilt alleen maar schrokken. Deze kun je rustig eten en je geniet er toch van.


Dat komt ook doordat ze best stevig zijn. Je eet ze niet zomaar weg, je moet echt kauwen. Dat is ook een plus, want dan voel je eerder dat je wat op hebt.

En ze kraken hard, dat vind ik belangrijk. De geur is ook best lekker. Dus met deze slanksnoepjes heb ik een goede eet-ervaring. Erna ga ik me wassen en dan ga ik weer wat anders doen. Prima snoep. Niks meer aan doen.

Mijn vrouw vindt het leuk dat de snoepjes de vorm van een hartje hebben. Mij zegt dat persoonlijk niets. Vrouwen, hè? Toch anders.

Als ik naar niks kijk

 Als kater heb ik soms een leeg momentje, en soms duurt dat leeg momentje best lang. Dan kijk ik naar niks. En dat doe ik dus ook lang. Tot mijn vrouw gilt.

Ja, dat heb ik dan weer.

Ze gilt niet echt hard, maar ik weet wel meteen dat er iets aan de hand is, met haar dus. Ook al omdat ze meteen begint te praten.

“Bertje zie je iets. Wat is er dan. Is er iets. Er is toch niet iets. Of wel. Waar kijk je nou naar. Ik wil het niet weten. Kon je het maar zeggen.”

Nou dan weet ik het wel. Ze is bang voor inbrekers en geesten tegelijkertijd. Alleen omdat ik even een leeg moment had.

Dat is natuurlijk voorbij als ze zo tegen me roept. Ik voel me dan gespannen omdat zij het is. Dus dan moet ik gapen, dat is om weer goed te worden. Begint ze weer.

“Er is niks he Bert, anders zou je niet zo gapen. Nou ik ben blij dat je zo gaapt kon ik het ook maar.”

Dan moet ik natuurlijk weer gapen en flink ook. Dat lege moment is helemaal weg. Ik ga me wassen of een kopje geven aan het bed. Vind ik fijn. Ook omdat mijn vrouw er dan weer rustig van wordt.

Serieus, ik wist niet dat dit bij het leven als huiskater hoorde.

Superknuffels

Er zijn gewone knuffels en er zijn superknuffels. Dat weet iedereen. Maar ik weet het pas sinds kort. Omdat ik meer durf, daar komt het door.

Ik heb nou twee soorten superknuffels ontdekt.

Het eerste is vachthappen. Dan lig ik op het kussen op de bank of op mijn tapijtje, en dan na het gewone aaien ben ik heel ontspannen. Dus ik rek me uit en ik lig lekker slap op het kussen, nou en dan begint het. Mijn vrouw komt heel dichtbij met haar hoofd en dat vind ik geeneens eng maar fijn. Ze stopt haar gezicht zachtjes in mijn vacht, maakt niet uit waar en dan neemt ze een zacht hapje van mijn vacht. Het is geen bijten. Het is happen. Zacht en stevig tegelijk. Soms praat ze erbij en eerlijk waar, ik heb geen idee wat ze zegt maar het maakt me niet uit want het klinkt goed. Dat je voelt, ga door, ga door.
Van vachthappen word ik superontspannen daardoor wist ik dat het een superknuffel was.

De tweede superknuffel is borstkroelen. Dat gaat anders maar het begint hetzelfde. Ik lig op mijn zij. Kan boven op bed zijn of ergend beneden. En mijn vrouw ligt voor me. Eerst het gewone aaien, net als bij het vachthappen. Daarna friemelt ze met haar vingers op mijn borst en dan eerst heel voorzichtig zodat ik aan het gevoel kan wennen. Daarna gaat ze onder mijn kin en terug naar mijn borst en dan weer naar boven en zo de hele tijd. Vind ik superduperfijn, serieus waar.

Ik wil elke dag vachthappen of borstkroelen of allebei en dat gebeurt dus ook. Het gekke is dus dat ik vroeger geeneens wist dat dit bestond. En ik weet niet wat er nog meer voor fijns is. Misschien ontdek ik dat pas als ik tien jaar wordt, dat is op 3 juni van het volgende jaar. Het leven is best spannend, vind ik.

(dit blog verscheen evenals andere blogs bij de  Vereniging Kattenzorg)

 

Waarom je bord zo belangrijk is (filmpje)


Ik ken de wereld  genoeg om te weten dat er overal winkels zijn met gekke en leuke etensbakjes voor katten. Goed bedoeld, hoor. Maar als u mij vraagt, Bertje wat heeft een kat nu het liefste voor het eten, dan kan ik zo het antwoord geven.

Een plat bord.

Hoe platter, hoe beter, maar je eten moet wel op het bord blijven liggen natuurlijk.

Ik heb platte borden en platte schalen, en daar kan ik lekker uit eten. Er zit een randje omheen, daar duw ik mijn eten tegen en soms gaat het er overheen. Mijn snorharen blijven droog en netjes en er is geen brokje of stukje eten dat ze kan aanraken. Dat eet gewoon ontspannen. Alles smaakt beter.

Kleine bakjes zijn niks. En diepe schaaltjes zijn helemaal niks. Uit een glas drinken is een paar seconden lekker, daarna voel je je snorharen in de gevarenzone, dus dan ben je meteen helemaal klaar met drinkenen je hoeft nooit meer iets uit dat glas.

Oja het filmpje. Dat is een twijfelbordje. U ziet wel dat het aan een kant open is en alles fliebert er af.  Maar het bord is wel plat en ik kreeg een snack met vis. Dus nou ja. En let op mijn snorharen die blijven buiten alles!!

Tommie gaat straks lekker naar buiten

Na mijn interview met Willempie kreeg ik een mail van Tommie. Dat hij ook veel had meegemaakt: “Twee keer een kale kont!” Nou, daar wilde ik meer over weten!!

Tommie is drie, in augustus wordt hij vier. Hij woont met Cooper (twee) in een huis. Eigenlijk zit hij nou vooral in een bench, maar dat is tijdelijk.

Wat is er nou gebeurd?

Vorig jaar april heb ik een auto-ongeluk gehad en mijn rechterdijbeen gebroken. Dit is gelukkig hersteld. Een maand geleden begon ik weer mank te lopen en toen bleek dat mijn knieschijf steeds uit de kom schoot. Dus weer een operatie met zes weken rust.
Gelukkig is hiervan al de helft om.

O  vandaar die bench. Dat je geen gekke dingen doet. Ik weet dat je bij jou thuis de dijk in de gaten houdt. Wie doet dat nou?

Cooper.

Voor hem is  het ook niet gemakkek. Is het tussen jullie anders vanwege die operaties?

Er is  niets veranderd. Als hij thuis is en ik ben uit de bench,  dan gaan we nog steeds ravotten. En als het te wild gaat dan grijpt de baas in.

Hoe blijf je daar nou zo sterk onder mentaal? 

Ik heb veel steun aan de baasjes die erg lief voor me zijn. En uiteraard mag ik af en toe uit de bench.

Ja dat scheelt, dan voel je je weer jezelf. Je doet ook doostherapie. Wat is dat?

Alleen voor de afleiding, hoor!  Nu ik voorlopig niet naar buiten kan is dat wel prettig. Er zijn hier diverse dozen aanwezig, ze ruiken vaak zo lekker. Baas bestelt wel eens wat en hoplakee, weer een doos, waar het vrouwtje dan een lekker kleedje in legt.

Tommie, dankjewel voor dit korte interview. Straks mag je lekker weer naar buiten. We kunnen je allemaal volgen  op je Facebook!!