
Nou zegt u vast: dat is ook stom dat je zelfs van de regen bang werd. En dat is misschien ook stom als je een senior katerman bent die in een veilig huis woont en je hebt al heel lang verkering.
Half oog
Het was al dagen lente, echt superfijn met zon en warme oortjes en ik kon helemaal rieleksen. Dat ik nergens meer aan dacht en op niks meer lette behalve hoe lekker de zon op mijn vacht scheen. O ja, af en toe keek ik nog met een half oog naar de straat. Het was daar toch in orde.
En net toen ik niet meer wist of mijn voorpoten warmer waren dan mijn achterpoten, of andersom, toen werd het kouder. En donkerder. En ik voelde dat er iets ging gebeuren, alles was zo anders.
Raam
De regen begon zachtjes dus dat ging. Mijn vrouw deed het raam dicht. Het regende harder en toen keihard, ik hoorde het tegen het raam dat was een moeilijk geluid. Ik wilde weg van het raam. Maar ik bleef er toch naar kijken want daar was het geluid. Het klonk steeds harder en het was zo donker terwijl ik zeker wist dat het overdag was. Dus toen werd ik bang. Vanzelf. Ik kon er niets aan doen.
“Kom op je kussen Bertje,” zei mijn vrouw en ze klopte er zachtjes op. Dat herkende ik. Want dat doet ze vaker. Dus ik snapte het ook al was ik bang.
Zacht
Op mijn kussen kreeg ik heel zacht aaien. Het geluid van de regen werd langzaam minder en het licht kwam weer terug en ik voelde dat ik minder bang werd. Toen het gevoel weg was, bleef ik nog wel opletten. Ik kon goed eten, ook omdat ik kip kreeg.
Maar toch was het best moeilijk geweest, dat ik opeens bang was.



