Categorie archieven: Uit het leven van Bert

de vrouw van Pop over: de stoere kleine grote katerman

Pop

Opnieuw de vrouw van, wederom met een verschrikkelijke blog. Onze kleine Pop is er niet meer. Vrijdag 12 juni is er een eind aan zijn te korte leventje gekomen.

Eten

Pop werd opeens hangerig. Wou niet meer zo veel eten.  Hij voelde echt superwarm aan. Je kon, bij wijze van spreken, een eitje op hem bakken. Zo heet was hij. Hij lag het liefst tegen mij aan. Dat was echt geen pretje met die koorts.
Keer op keer boden we hem eten aan. Dan rook hij er aan en nam wat likjes. We haalden voor hem de lekkerste blikjes. Alles om hem maar te laten eten. Door moesten we weghouden. Hij is een vuilnisbak qua eten en als hij wat lekkers ruikt is hij niet te stoppen. Dus iedere keer tilden we Door maar op. Hij protesteerde wel, maar daar hadden wij maling aan.
Ook moesten we Pop beschermen tegen Door. Door is, voor zover wij weten, een gezonde jongen die spelen wou. Eigenlijk heel normaal. Maar Pop was zo kwetsbaar dat we hem steeds beschermen moesten tegen die stuiterbal.

Dierenarts

Hoe is de 12e gegaan.
Pop at wat. Niet veel maar ik was al blij. Weer hem beschermen voor die kleine stuiterbal Door.  Hij ging op bed slapen. Ik zat Door te vermaken door zijn muisjes her en der te gooien.
Kwart over 11 pakte ik Popje en gingen we naar Floor. We kwamen net op tijd aan op de Overtoom. Ik zei dat de koorts niet gezakt was. Dat hij ietsie beter at, maar niet noemenswaardig.  Toen probeerde we bloed af te nemen. Probeer dat maar eens bij een kitten van 10 weken. Het lukte niet.  Zelfs niet met een assistente er bij. Opnieuw praten. Floor dacht aan antibiotica.
Ik weet niet hoe. Maar inene hadden we het over AIDS en FIP.

Buik

Floor zat aan FIP te denken, maar ze zei dat hij dan een dik buikje moest hebben. Toen zei ik maar dat heeft hij. Hij at namelijk amper iets en het viel me op dat zijn buikje zo bollig was.
Floor pakte een spuit en stak die in zijn buikje.  Er stond een assistente buiten de kamer te kijken. Ze wou blijkbaar kijken hoe we, met z’n drieen, 1 klein katje te lijf moesten gaan.
Ze stond eerst met een glimlach, die verdween snel toen er opeens vloeistof in de spuit zat. Ik hoorde zeggen onee… onee.

Knorren

Het eerste wat er bij mij uitkwam was we stoppen. Het is afgelopen. Over.  Ik moest mijn man bellen. Ik stond te trillen.  Ik zei hij moet dood. Hij is te ziek.  Mijn man kon geen vrij krijgen, hij had al zo vaak vrij gekregen.
Geeft niets, ik kan het echt wel. Pop kreeg een slaapprikje.
Ik nam Pop in mijn armen. Ik vroeg of we even in de tuin mochten lopen. Dat Pop nog één keer fijn buiten mog zijn.  Pop zat te knorren in mijn arm.  Ik zat tegen hem te praten. Ik zei zie je die struik? Daar mag je straks fijn doorheen rennen. En dan mag je ook achter vliegjes aan rennen.
Ik was zo bang. Ik belde Mevrouw Bertje op. Pop gaat dood. Toen pas barste ik in huilen uit. Ik ben zo goed als het hele gesprek kwijt. Ik weet alleen nog hij heeft FIP en moet dood.
We belden niet lang. Dat weet ik wel.

Knuffel

Het begon weer te regenen en we gingen naar binnen. Pop was heftig aan het spinnen. Hij lag op mijn arm. Door het vele aaien zat hij te kwijlen. Mijn hele arm was kletsnat. Het spinnen hield heel langzaamaan op. Na tien minuten kwam Floor met het prikje. Ze wou het eerst op mijn arm doen, maar dat wilde ik niet.
Ze nam hem over. Ze zei dat ze hem een prikje in zijn buikje zou geven. Ze kwamen hem terugbrengen. De assistente zei dat zijn kopje kletsnat van de kwijl was.
Ik nam hem weer in mijn arm.
Pop werd na een paar minuten koeler. De koorts was weg. Na een paar minuten kwam Floor. Ik zei hij is dood. Ik voelde zijn leventje wegglippen op mijn arm. Tien weekjes jong. Wat een in en ingemene ziekte is FIP.
Floor nam hem over van me. Ze legde hem zachtjes op haar arm. Legde pootjes goed. Ik gaf hem nog een laatste knuffel.

We gaan Dorus scherp in de gaten houden. Hij eet als een reiger. Dus voor nu gaat het goed.

PopDag lieve Pop. Dag grote kleine man met je mooie bolle toet. Ren en speel maar zoveel je kan.  Zodra we het aankunnen laten we je pootafdruk en naampje laten zetten bij Opa Jan.

Liefs
Johan en Anita

Wat er gebeurt na mijn buikknuffel

buikknuffel

Knuffels op mijn buik zijn de beste knuffels en het is nog beter wat er daarna gebeurt. Daar ga ik het heel eerlijk over hebben.

Intiem

Niet iedereen durft knuffels op zijn of haar buik, dat snap ik. Want je bent daar gefoelig en het is ook intiem dat is dat het van binnen gefoelig is. Dus ik kan het zelf ook nog niet zo lang dat ik het echt superfijn vind zoals nu. Hoe het gekomen is weet ik niet meer. Alleen dat ik het vroeger helemaal niet wilde en dat ik nou eigenlijk niks anders meer wil.

Middag

Het fijnste vind ik de buikknuffel als mijn vrouw terugkomt in huis als het laat in de middag is. Dan weet ik dat we zo gaan eten maar nou nog niet. Dan gaan we samen op het tapijt liggen met onze gezichten naar elkaar toe. Ik lig op mijn zij en zij ligt ook zo. Ze steekt haar hand uit en gaat me in mijn buikvacht kriebelen en kneden. Heerlijk, ik strek mijn poten, ik spin, ik geniet. Ze zegt allerlei liefe dingen tegen me van hoe mooi ik ben en dat ik haar grote vriend ben en zij mijn grote vriendin en al die dingen. Het voelt zo goed en ik weet dat er straks avondeten komt en daarvoor nog iets anders.

Stil

Na een poosje kriebelen en kneden is ze moe. Ik ook een beetje van al die gefoelens en het poten rekken en rollen wat ik soms ook doe. En dan gaan we langzaam helemaal samen stil liggen met haar hand nog in mijn buikvacht. We kijken naar elkaar, we doezelen en ze zegt niks en ik spin ook niet meer. Dat is eigenlijk het supergezelligste ervan. Dat we echt helemaal samen zijn, bij elkaar, zonder dat iemand wat zegt of doet. Zij is bij mij en ik ben bij haar.

En dan komt het avondeten.

Over het verschil tussen lui zijn en rieleksen

lui

Deze foto stond gisteren op mijn feesboek. Ik ben aan het doezelen en dat kan ik omdat ik rieleksen heel belangrijk vind. Dus ik ben niet lui, dat ga ik nou uitleggen.

Lui

Eerst wat lui is volgens mij. Dat is dat je je de hele tijd bleeh voelt als je denkt ik ga iets doen. Je wilt niks en je hebt nergens zin in en je weet het verder ook niet. Nou dat heb ik alleen als het keiheet is en verder niet. Dan is het ook gezond om lui te zijn, zegt mijn vrouw. Anders niet.

Rieleksen

Nou wat rieleksen is. Dat is dus dat je je veilig voelt en dan ga je ontspannen dus dat je je helemaal slap en gezellig voelt van binnen. Dus dat is positief. Het is iets goeds. Nou ik hier al langer woon kan ik ook steeds beter rieleksen.

Doezelen is dat je nog een beetje slaapt maar je bent toch wakker dus je weet wat er om je heen gebeurt alleen je let er niet echt op, en je voelt je warm en tevreden. Dus dat is ook positief.

Over mij

Van mezelf ben ik niet lui. Want ik ben als kater positief ingesteld, dus dat ik dingen leuk vind als ik me veilig voel. Dan hou ik van rennen en spelen en in en uit de vensterbank springen en al die dingen meer. Actief zijn. Maar het is ook zo dat ik elf jaar ben dus dan ben ik senior en ik moet echt op mijn slaap letten.

Daar komt nog bij dat mijn vrouw graag wil spelen met lintjes en veters vooral. Dus dan doe ik mee. En soms begin ik ook zelf. Een propje papier vind ik soms ook leuk.

Lui ben ik niet. Alleen kan ik goed rieleksen en daar heb ik dan ook best op geoefend.

Welke knuffel ik echt moeilijk vind

moeilijk

Af en toe krijg ik meel waarin dingen staan waarover ik denk o dus ik ben niet de enige. Nou moet u weten dat ik hele gevoelige poten heb. Dat merk ik bij het knuffelen.

Knuffelkater

Als knuffelkater zijnde vind ik heel veel fijn dat is gewoon zo.  Zacht aaien, vachthappen, friemelen achter mijn oren, mijn buikvacht kneden en gewoon bij elkaar liggen dat je je samen voelt dat is ook knuffelen. Alleen mijn poten dat is een ander verhaal en omdat ik meel kreeg van een kater die dat ook had vind ik dat ik erover moet schrijven want ik heb een foorbeeldfunctie.

Poten

Ik kan van alles met mijn poten ze zijn breed en sterk. Springen, rennen, lekker strekken en dan ontspannen zijn, ik ben blij dat het allemaal kan. O ja en spelen ook. Laatst heb ik weer met het lintje gespeeld. Bam. Ertegen en meteen raak. Bam. Erop en meteen gewonnen. Dan voel ik me goed van binnen. Dat ik dingen kan, dus dan voel ik zelfvertrouwen.

Anders

Alleen soms lig ik superlekker te rielieksen tijdens mijn knuffel en dan opeens gaat ze mijn poten aaien. Dat heb ik eigenlijk liever niet of alleen een paar keer maar niet de hele tijd. Het voelt gewoon anders. Ik voel dan veel te veel daar kan ik niet goed tegen. En dan gaat ze soms ook mijn poten kussen en ermee friemelen. Dan kijk ik altijd even van niet-doen en dan houdt het ook op hoor. Tot ze het weer doet. En dan moet ik weer kijken.

De enige

Ik dacht altijd dat ik de enige was die dit had. Zulke gevoelige poten. Door de meel van een kater die anoniem wil blijven weet ik van niet. Zijn vrouw friemelt ook graag aan zijn poten. En ze kijkt ook graag op het internet naar foto’s van katerpoten. Ook naar die van mij. Ik vind dat eng. Misschien is mijn vrouw ook wel zo. Maar ik vind dus als je samenwoont hoef je niet alles van elkaar te weten. Ik niet, hoor.

Als ze thuis de hele tijd zo bezorgd is

bezorgd

Met mij gaat alles goed, serieus waar.  Alleen heb ik het weleens dat ik denk: moet ik het nou alweer uitleggen. Mijn vrouw kan veel te bezorgd zijn, eerlijk waar.

Wakker

Vooral toen ik hier pas woonde, was het erg. Dat snap ik wel een beetje want Tim was toen net over de Regenboogbrug gegaan.  Als ik dan heel diep lag te slapen, riep mijn vrouw tegen me: “Bertje je bent toch niet dood?” Nee, ik sliep maar nou ben ik wakker. Dan kreeg ik knuffels, omdat ik nog leefde.  En ik dacht knuffels zijn knuffels, deze pak ik mooi mee.

Of ik lag lekker te soezen, en dan keek ze opeens zo intens naar me en ze zei dan: “Volgens mij ben je apatisch”, en ik wist dat zoiets niet goed was maar als ik dan even keek en een pootje bewoog dan was het weer in orde.

Dagen

Eerlijk waar, er zijn dagen dat ik er een beetje flauw van word dat overbezorgde. Waar heb ik mee te maken?

  • als ik goed bezig ben met water drinken, dan is ze bezorgd dat ik het aan mijn nieren heb
  • drink ik geen water omdat ik even geen trek heb, dan moet het juist anders droog ik uit
  • lig ik helemaal voluit zodat je al mijn buikspieren kunt zien dan krijg ik commentaar op mijn gewicht en dat ik geen diabeet-kater moet worden dus dan moet ik gymmen
  • sta ik gunstig zodat mijn atleetiese postuur goed zichtbaar is dan denkt ze dat ik ben afgevallen en ik weet gewoon dat ze aan schildklierproblemen denkt, erg hè?

Nou en zo is er wel meer serieus waar. Misschien is elke vrouw wel zo dat weet ik niet zeker.

Rustig

Van mezelf heb ik een rustig karakter dus ik kan wel wat hebben van thuis. Ik blijf er ook meestal mezelf onder, het is even die vraag of dat gesprek en als ik mijn kop in de luisterstand zet, is daarna alles weer normaal.

Maar ik vraag me toch af: hoe doen anderen dat thuis?