Categorie archieven: Doerak en Bliksem

🐾 Bliksem en het fluisterende sneeuwlandschap

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Toen ik van de week vroeg in de ochtend mijn neus tegen het koude raam drukte, wist ik het meteen: Dit wordt een mooie witte dag. Buiten in mijn jungle lag alles onder een dikke, witte deken. Mijn tuin was veranderd in een stil sprookje, waar elk geluid zacht klonk, alsof de sneeuw zelf de wacht hield.

Kou

Zodra de deur een kiertje open ging, glipte ik naar buiten. De kou kriebelde aan mijn snorharen, maar ik liep gewoon door. Integendeel, mijn ogen glansden. Met een voorzichtige poot tikte ik de sneeuw aan. KOUD! Maar ook spannend. Ik zette nog een stap, en nog één, tot mijn pootafdrukken als kleine bliksemschichtjes achterbleven in het wit.
Plotseling sprong ik op ……een sneeuwvlok was recht op mijn neus geland. Ik schudde met mijn kop en rende achter de dwarrelende vlokken aan, alsof het spelende insecten waren. Ik maakte rare sprongen, rolde door de sneeuw en kwam weer overeind met een snuit vol witte stipjes. Voor één keer leek ik zelf wel een sneeuwkat.

Struik

Bij de oude struik bleef ik even staan. Onder de sneeuw hoorde ik iets ritselen. Was het de wind? Of misschien ….de egels, diep verstopt en dromend van de lente? Ik sloop dichterbij, stap voor stap, mijn staart laag maar ontspannen. Ik blies zachtjes tegen de struik, als of ik wilde zeggen: slaap maar rustig verder, en wandelde toen trots verder.
Aan het eind van de tuin vond ik mijn favoriete plekje, nu bedekt met sneeuw. Ik draaide een paar rondjes en ging zitten, rechtop, als een wachtersbeeld. De wereld was stil, fris en nieuw, en ik voelde mij er helemaal thuis. De sneeuw maakt mij niet bang ….ik kreeg het gevoel dat elke pootstap een avontuur kon zijn.
Ineens hoorde ik een bekend geluid. Krraap..krraap. Dit geluid kende ik maar al te goed:
Roover.
Roover zijn vacht licht opgezet tegen de kou, zijn ogen scherp en onderzoekend. Hij keek mij aan en zei: kom mee, dit moet je zien.
Samen glipten we door de sneeuw. Die lag er nog net zo stil bij als eerder die dag. Maar omdat het al begon te schemeren leek het net of in de tuin duizend sterren aan het fonkelen waren in de sneeuw. Ik stapte zonder aarzelen de sneeuw in, terwijl Roover eerst voorzichtig een poot neerzette.
Ik rende vooruit en liet zien dat sneeuw helemaal geen probleem was. Ik sprong, gleed, en maakte scherpe bochten alsof de wind mij achterna zat. Roover keek toe en kon een glimlach niet onderdrukken. Maar volgde mij rustig en bedachtzaam.
Bij de schutting ontdekten wij vreemde sporen. Geen vogelpootjes. Geen kat, iets kleins, met een slingerende lijn. Roover en ik begonnen gelijk te snuffelen.
De sporen leiden naar een hoekje in de tuin, waar de sneeuw hoger lag en het stiller was dan elders. Hier bleven we staan. Geen van ons maakte een geluid. Wij wisten het allebei, hier hoorde je zacht te zijn. Hier sliep de winter.
Roover ging zitten, zijn staart netjes om zijn poten. Ik deed hetzelfde. Samen hielden we de wacht. Twee katten in een witte wereld, jong en iets ouder, vriendjes.
Toen tikte Roover zachtjes zijn kop tegen die van mij aan. We wisten genoeg. Geen woorden nodig. We keerden terug naar huis. Onze pootafdrukken naast elkaar in de sneeuw.

Witte velden

Toen ik later weer naar binnen ging, koud maar tevreden, kroop ik op mijn zachte deken. Met half gesloten ogen en een diepe zucht viel ik in slaap, terwijl buiten de sneeuw bleef vallen. En in mijn dromen rende ik verder, door de eindeloze witte velden, waar elk spoor liet zien: hier ben ik geweest.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Het eindejaar verhaal 2025 van Bliksem


Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Het is alweer bijna het einde van het jaar, en terwijl ik op mijn favoriete deken lig, je weet wel die zachte waar ik tegenwoordig zo graag op slaap, kijk ik terug op alles wat 2025 heeft gebracht. Het was een jaar vol avonturen, kattenkwaad, nieuwe ontdekkingen, verdriet en vooral: samen zijn en vriendschap.
Een jaar met het afscheid van Doerak.
Doerak blijft natuurlijk mijn grote voorbeeld. Het maakt niet uit hoeveel ik al heb geleerd van hem, vergeten doe ik hem nooit. Hij nam mij eens mee op nachtpatrouille door de tuin. Hij zei: Bliksem, als je echte nachtkat wilt zijn, moet je leren luisteren naar wat je niet ziet.
Ik luisterde… en hoorde van alles: het zachte ritselen van bladeren, het gezoem van nachtkevers, en ja … de egelfamilie die nog steeds af en toe langskomt. Doerak keek me aan met die stoere, wijze blik en knikte goedkeurend. Dat voelde fijn. Het mooie was ook dat Doerak het allemaal geleerd had van tante Fleur. Nu zijn zij samen 2 van de mooiste sterren. Dat zie ik nu elke avond als ik in het donker naar buiten kijk.

Roover

Dan hadden we Roover.
Roover blijft de meest roekeloze van ons allemaal. Hij sprong dit jaar weer op plekken waarvan ik dacht: nee joh, dat kan echt niet. Maar Roover heeft een manier om altijd nét goed te landen.
Een keer, in de zomer, daagde hij mij uit om samen op het tuinhuisje te klimmen. Kom op Blik, jij kan dat ook. Ik twijfelde, maar deed het. En wow…. Het uitzicht! De hele tuin lag onder ons, alsof wij de wachters van de nacht waren. Ik voelde me zo vrij.

 

Luna

En dan was er Luna, zacht en mysterieus.
Luna was er ineens in mijn jungle dit jaar. Zij is zo een kat die heel stilletjes ergens verschijnt, je aankijkt en dan precies weet wat je voelt. Toen ik aan het eind van het jaar even niet zo lekker in mijn vel zat, kwam ze naast me liggen. Geen woorden, gewoon warmte. Later liet ze me zien dat zelfs de stilste kat soms verrassend dapper kan zijn. Ze joeg zonder aarzelen een brutale merel uit de tuin. Ik wist geeneens dat ze zo snel kon sprinten!
2025 was een jaar voor mij van volwassen worden. En daar heeft de wijze kater Bert mij de afgelopen jaren veel bij geholpen op Facebook. Ome Doerak volgde Bert al heel lang, toen ik er nog niet eens was. En als ik zo naar buiten kijk, naar de winterlucht, die net iets zilverachtigs heeft, voel ik me klaar voor wat er komen gaat.
Met mijn vrienden om me heen kan ik alles aan.
En als straks om 24.00 het vuurwerk begint, dan sluit ik even mijn ogen en denk aan Doerak, Bert en al mijn kater en poezen vrienden.
Zo wil ik ieder jaar beginnen – samen – met hen.

Samen

Mijn wens voor 2026:
Meer avonturen – meer leren – meer samen.
En misschien… een nog zachtere deken. Maar goed…. Dat zien we volgend jaar wel.
Met een zwiep van mijn staart en heel veel kopjes, wens ik jullie allemaal een mooi en gezond 2026 toe.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem en de Magische Deken…

Hallo katermannen en kattenpoezen,
Ik ga jullie vertellen over mijn lievelingsdeken, en hoe dat zo kwam.
Ik had vroeger een duidelijke regel: Slapen doe je overal, behalve op een deken. Waarom zou ik ook? De vensterbank had zon, de bank had uitzicht, en het bed van mijn mensen had precies genoeg ruimte om niet in de weg te liggen. Al ging dat laatste toch wel vaak mis.
Maar op een dag, ergens in het midden van een rustige avond, gebeurde er iets dat alles veranderde.

Doerak vertelde

Mijn man mens, zo vertelde Doerak het later aan mij, had een zachte deken over de stoel gelegd om even uit te waaien. De deken rook naar huis, naar warmte…. En een klein beetje naar Doerak en mij. En dat vond ik best wel vreemd.
Ik liep er toevallig langs. Ik wilde er eigenlijk overheen springen, zoals altijd, want dekens zijn alleen maar een obstakel voor serieuze katten. Maar ineens bleef ik stokstijf staan.
Er was iets bijzonders aan deze deken. Het leek net of deze deken mij zachtjes riep.
Voorzichtig tikte ik met mijn poot tegen de deken. Zacht, warm, aantrekkelijk dus.
Nog een tik. Nog zachter. Nog warmer.
En toen, heel onverwachts, liet ik mijzelf zakken. Eerst met mij staart, toen met een poot, toen de andere…. En tot mijn eigen verrassing lag ik ineens helemaal op de deken. Alsof ik erin gesmolten was.
Het voelde alsof deze deken speciaal voor mij gemaakt was. Alsof de deken mij omsloot met een soort magische warmte. Die fluisterde: Bliksem … jij hoort hier.
Even later kwam Doerak aangelopen, hij zag mij liggen en miauwde zachtjes. Nou nou zei Doerak zachtjes tegen mij, dus de Bliksem “ik slaap overal behalve op een deken” is nu eindelijk om?
Ik reageerde niet eens.
Ik deed mijn ogen dicht, duwde mijn neus in de deken, en zuchtte tevreden. Het was de beste slaap die ik in weken had gehad.

Verandering

Vanaf die dag veranderde er iets. De deken lag nooit op dezelfde plek.
Lag de deken op de stoel, dan lag ik op de stoel. Lag de deken op de bank, dan lag ik op de bank. Werd de deken gewassen? Dan wachtte ik geduldig naast de wasmand, alsof ik toezicht hield op een heel belangrijk iets.
En als er iemand, per ongeluk natuurlijk, op mijn deken ging zitten? Dan kwam ik ernaast zitten, heel dicht bij, met grote ogen die precies zeiden: Je weet toch wel dat je verkeerd zit he!
Sindsdien is de deken een vast onderdeel van mijn dag.
Niet zomaar een stuk stof, maar mijn troon, mijn wolk, mijn veilige haven.
Een kleine, zachte plek, waar zelfs ik als stoere katerman, soms gewoon even kitten mag zijn.
En dat allemaal dankzij mijn grote voorbeeld ome Doerak.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem en hoe Roover terug komt

Hallo katermannen en kattenpoezen,
Ik ga jullie vertellen hoe Roover ineens weer terug kwam.
Het was een fijne rustige ochtend in mijn jungle. Ik lag languit tussen de struiken, genietend van mijn alledaagse leven toen ik ineens iets hoorde. Het geritsel van pootjes door de gevallen bladeren. Ik spitste mijn oren. En daar, tussen de struiken, verscheen een bekende gestalte: Roover! Na zo een lange tijd was hij eindelijk terug.
Ik sprong overeind, mijn ogen glinsterden van blijdschap.

Op pad

Roover! Waar ben jij al die tijd geweest? Roover grijnsde geheimzinnig. Avonturen, vriend. Maar vandaag… vandaag gaan we weer samen op pad.
Zonder aarzelen renden we naar het achterste deel van de jungle, waar de struiken hoog stonden en een groene muur vormden. Onze jungle. We slopen tussen de takken door sprongen over de bloempotten en volgden een smal pad dat naar een schaduwrijk hoekje leidde.
Plotseling hoorde we een zacht miauwtje. Uit een boom kwam Luna naar beneden geklauterd, haar vacht glanzend in het daglicht.
Wat doen jullie hier? Vroeg ze nieuwsgierig. De jungle verkennen! Zei ik vol trots. Kom mee, Luna. Hoe meer avonturiers, hoe beter!
Samen trokken we verder, alsof wij samen een geheime expeditie vormden. We ontdekten een plek vol mos waar het rook naar regen, we vonden een oude bloempot die dienst deed als grot, en zelfs een mysterieuze veer die volgens Roover van een exotische vogel kon zijn. Wij voelden ons alle drie alsof wij in een andere wereld waren.

Luna

De eerste tuin die we tegen kwamen was van een oude dame die rozen kweekte. De geur was bedwelmend, maar tussen de rozenstruiken lag een slapende hond. Ik sloop als een schaduw langs hem heen, Roover volgde met soepele sprongen, en Luna… Luna tikte speels tegen een rozenblad zodat het hondje even zijn neus bewoog, maar niet wakker werd. 1 tuin gehaald, fluisterde ze met trots.
De 2e tuin was een paradijs van vijvers en fonteinen. Daar zagen we iets bijzonders, een kikker met een gouden stip op zijn rug. Toen hij ons zag, sprong hij naar een steen en kwaakte alsof hij ons wilde waarschuwen. Er is waarschijnlijk gevaar in de buurt dacht ik. Maar er was geen tijd om het te vragen – achter ons klonk er gegrom, en dat kwam steeds dichterbij.
We sprongen over schuttingen, renden langs moestuinen vol pompoenen en bonen, en kwamen uiteindelijk in een tuin die ons de adem benam. Een plek vol lichtgevende bloemen, alsof de maan zelf hier wortel heeft geschoten.
Waar zijn we nu riep ik. En Roover keek ook met verbazing om zich heen.
Dit is het, zei Luna zacht. Dit is mijn tuin. Ik vond dat jullie katermannen de weg moesten weten naar mijn eigen jungle. Zodat we hier ook samen kunnen zijn.
Langzaam aan werd het avond en begon het donker te worden. We keerden terug naar mijn jungle.

Saame

Ik keek naar Roover en Luna en dacht: Dit was de beste dag in lange tijd. Dat zou ome Doerak mooi hebben gevonden. Want soms is het mooiste avontuur gewoon samen zijn. Dat vind ik.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem en het boek van Bert

Hallo katermannen en kattenpoezen,
Ik ga jullie vertellen over een mooi emo boek van Bert en mevrouw Bert.
Het was een rustige avond als alle andere avonden in de woonkamer. Ik lag op mijn favoriete plekje bij het raam, toen mijn man mens een boek op tafel legde. Nieuwsgierig sprong ik erop af. Het was een boek, met een foto van een trotse kater op de kaft: Huiskater Bert – een leven vol liefde.

Geluk

Ik snuffelde aan het boek, alsof ik wist dat dit geen gewoon boek was. Mijn man mens begon te lezen, en al snel vulde de kamer zich met verhalen over Bert. Bert was geen gewone kater, hij was een vriend, een partner, een ziel die warmte bracht in elk hoekje van zijn huis. Samen met zijn vrouw leefde hij een leven vol kleine geluksmomenten: zonnestralen op de vensterbank, zachte dekens op koude dagen, en de stille taal van liefde die geen woorden nodig heeft.
Het boek vertelde ook over Bert ’s vrienden – de Facebook poezen en de stoere katermannen. Een bonte groep die elkaar vond in verhalen, foto’s en gedeelde avonturen. En daar zat ome Doerak ook altijd bij. Het was alsof Bert niet alleen in zijn eigen huis leefde, maar in een wereld vol verbondenheid. Een wereld waar elke pootafdruk een herinnering was, en elke miauw een groet van vriendschap.
Toen mijn man mens bij het laatste hoofdstuk kwam, werd zijn stem zachter. Het ging over het jaar waarin Bert over de regenboogbrug ging. Niet als afscheid, maar als een nieuw begin – een plek waar zonnestralen eeuwig schijnen en waar alle geliefde dieren wachten, tot ze weer samen zijn met degenen die hen liefhebben.
Ik keek op, mijn ogen waren groot en glanzend. Alsof ik begreep dat dit boek meer was dan papier en inkt. Het was een verhaal over onvoorwaardelijke liefde, over samen zijn, en over hoe herinneringen ons hart blijven opwarmen, zelfs als de pootjes niet meer naast ons lopen.

Doerak

Mijn man mens sloot het boek en legde zijn hand op mijn vacht. Dit, fluisterde hij, is wat liefde en samen zijn echt betekent.
Ik moest aan Doerak denken en aan Bert en aan alle poezen en katermannen. Ik bleef bij mijn man mens liggen maar slapen lukte niet.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem