Hoi allemaal, ik hoop dat jullie een fijn wiekent hebben. Vandaag ga ik jullie voorstellen aan iemand die ook in ons huis woont, namelijk Toby. Toby is een hond. Een klein hondje van ongeveer 10 kieloo en zijn vacht is blond.
Miksje
Hij heeft meestal een krulstaart behalve als hij keihard gaat rennen dan gaat zijn staart naar beneden hangen. Hij lijkt dan op een vosje. Zijn papa en mama zijn een Sheltie en een Keeshond en toen kwam Toby, een miksje. Toby is nu 8 jaar en zijn verjaardag is 11 Oktober, dan wordt hij 9 jaar.
een nieuwe fluf
Toen Toby hier voor het eerst kwam, was hij nog een puppie. Hij leek op een bolletje wol! En zijn vacht is nog steeds zo super zacht. De eerste keer dat Toby thuis kwam was hij best bang. Hij snapte niet dat ik zijn grote broer ben want volgens mij had hij nog nooit een 
kater gezien denk ik maar ik stond ook paraat want ik was ook bang. Mijn haren op mijn rug stonden een beetje omhoog en mijn oren waren een klein beetje plat. Want ik vond het kei spannend dat er een nieuwe fluf in huis was. Ik ging er van blazen. En eigenlijk doe ik dat nooit dus hoe dit zo kwam weet ik ook niet. Misschien is het iets van het oer uit. Dat je dat doet als je meteen kei snel bang wordt en dat dat er dan meteen uit komt.
Maar aan Toby was iets. Ik merkte dat hij anders was dan andere puppies. Hij wilde niks van mij weten maar hij wilde ook niet spelen. Hij lag gewoon te liggen en deed helemaal niks naar mij en mijn geblaas. Dus eerst dacht ik gewoon dat hij moe was want heel veel puppies zijn dat ook. Maar na een paar dagen bleef Toby zo. Hij wou niet eens een snek en ik deed al niet meer blazen. Maar er gebeurde niks als ik naar hem toe liep om te snuffelen. Ik voelde me niet niet meer zo bang want hij deed niks. Eigenlijk vond ik hem best wel oke.
Haai baaien
Eerst dacht ik dat Toby kwam loosjeeren want hij kwam en toen ging hij weer. Ik was best wel in de war. Mijn kop kon het niet volgen want was hij nou wel mijn broer of niet? Ik ging haai baaien bij mijn vrouw. Haaibaaien is dat ik dan rond haar benen ga lopen en tegen haar benen wrijf met mijn lijf. Dan weet mijn vrouw dat ik iets wil. Gelukkig snapte ze wat ik bedoelde want hoe zit het nou met Toby? Mijn vrouw vertelde me dat Toby’s buikje ziek was en dat hij speesjaale brokken krijgt daarvoor want een van zijn niertjes in zijn lijfje is heel klein en doet het niet meer zo goed. Toen snapte ik wel waarom Toby niks deed. Als je ziek bent kun je ook niet zo spelen en zo.
Meppen
Nu zijn we al 8 jaar broertjes en het gaat kei goed. In het begin deed ik soms nog wel eens blazen of meppen. Want hij heeft een kei grote neus en een keer toen wou hij dichtbij komen en toen schrok ik kei erg! Ik had ineens zijn neus tegen mijn kop. Mijn lijf reejageerde meteen. Mijn haren gingen omhoog en mijn lijf maakte een sprongetje. De nagels van mijn poten waren gestrekt en toen ik van de sprong neer kwam ging mijn voorpoot zo ineens hoppa, tegen zijn neus aan! Hij had een mep gekregen van mij en daarna heeft hij nooit meer zijn neus tegen mijn kop geduwd.
We zijn nu best aardig voor elkaar. Ik doe mijn tuin kontroole en hij doet zijn wandelingen. We doen niet meer blazen of meppen of zo. We laten elkaar voor wie we zijn want een honden broertje is toch even wat anders.
In de woonkamer waar mijn mensen zitten, daar heb ik een grote krabpaal. Hij is best toegetakeld door Mila en mij maar dat geeft niks. Op een van de plaatoos ligt een oranje mandje. Volgens mij komt dit van Smilla af maar ik weet het niet zeker. Daar dut ik het liefst in. Het mandje heeft een ronde rand waar ik dan als een bal tegen aan kan kruipen. Ik vind het namelijk fijn als ik een rand voel zodat ik me veilig voel. Dat ik weet dat ik er niet uit kan vallen. Want soms lig ik best raar. Ik vind het niet raar maar mijn vrouw zegt dat ik raar lig. Ik lig dan bijvoorbeeld op mijn rug met mijn poten alle kanten uit. Ik lig dan ook een beetje krom zoals een banaan. Dat mandje is mijn favoriet. Daar doe ik ook de gewone dutjes in.
Soms vind ik een doos fijn om te slapen maar eerlijk is eerlijk, ik wil gewoon altijd bij mijn vrouw slapen. Zij heeft een mega zacht bed. Als je poten op dat bed staan dan wil je gewoon lam zijn. Dat je niks meer hoeft. Dat je lijf vanzelf gaat liggen. Je hoeft niet eens te trappelen, zo zacht. Meestal ga ik gewoon ergens op haar bed liggen. Soms pak ik haar kussen want dat ruikt nog meer naar mijn vrouw en dat maakt me rustig in mijn kop.
Vandaag was het anders. Er waren meer vogeltjes dan anders en ik zag iets anders bewegen. In de struiken waar ik normaal zit, zag ik iets wegschieten. Dus hup ik er achteraan. Het was kei maar dan ook kei spannend! Ik bibberde door mijn hele lijf maar er gebeurde iets met mij.
Maar nu is dat nog niet zo. De struik moet nog iets beter groeien. Nu doe ik alleen nog maar de planten in de potten tjekken. Ik ga met mijn neus er boven hangen en dan kijk ik of ik kleine beebie plantjes zie. In heel veel potten is dat nog niet. Dat is best raar toch want het is al lente. Dan moeten de plantjes uit de grond groeien. Ik ging dat navragen bij mijn vrouw want ik weet niet waarom het zo is. Toen vertelde ze tegen mij dat het eigenlijk nog een beetje te koud is voor de beebie plantjes. Pas als de zon iets langer warm is, dan komen de beebie plantjes uit de grond. Nou wilde ik kei graag dat de zon er al langer was en dat de zon ook wat warmer was zodat ik die beebie plantjes kan zien.
Warm
Mijn vrouw heeft een kei grote pot van dat spul want zij maakt wiewzakjes. Dat doet ze voor de bange katers en poesen onder ons. Ze worden dan iets rielekster en dan is hun tijd niet zo moeilijk. Sommige kunnen dan zelfs iets meer dan anders. Zoals een kopje durven geven want niet iedereen durft dat. En natuurlijk zit ik er met mijn neus bovenop want ik wil altijd snoffen aan de pot.