Hoi allemaal, ik hoop dat jullie een fijn wiekent hebben. Dit keer is mijn blog wat anders want er gebeurde namelijk iets. Meestal schrijf ik op een maandag of dinsdag of soms nog op een woensdag maar nu was er niks. De inspieraazie was weg!
En ik wist niet waar die heen was gegaan. Dus toen was ik een beetje in paniek want ik ben best onzeker van mezelf. Daar ga ik het ook nog een keertje over hebben hoor maar nu ga ik het hebben over knuffels.
Knuffels
Want ik meelde Bertje met de melding dat de inspieraazie weg was gegaan en toen wist ik het niet meer. Bertje vertelde me dat dat heel normaal is dat het altijd een keertje kan gebeuren. Gelukkig is hij altijd kei slim en weet hij precies hoe de dingen gaan. Dat vind ik heel fijn want Bertje gaf me een hele goeie tip! Knuffels! Wat zijn mijn allerfijnste knuffels?. Nou, daar kan ik zeker wat mee want die heb ik nu ook gewoon nodig. Want ik vind het best eng als de inspieraazie zomaar vertrekt. Dan is mijn kop leeg of in de war en dan is mijn lijf onrustig alsof ik de hele tijd op en neer wil lopen.
Ik heb een top 3 gemaakt want eigenlijk heb ik kei veel knuffels en speesjaale knuffels en zo maar nu pak ik de 3 allerfijnste er uit.
- op mijn vrouw
- de borstkroel ( van Bertje geleerd)
- gewoon aaien
Gewoon aaien
Ik begin bij nummer 3, het gewoon aaien. Dit gebeurt elke dag. Dan komt mijn vrouw bij mij in buurt en dan geeft ze me een aai of een kriebel met haar vingers. Dit is om mij te laten weten dat ze er is en ik vind het fijn omdat ik dan weet dat ze er is. Meestal zijn het korte aaitjes en kriebels. Ze stellen me gerust. Dat alles is zoals het hoort. Dat er geen rare of enge dingen zijn. Dan is mijn lijfje ook gewoon kalm en mijn kop rustig van binnen. Meestal dut ik dan ook even.
Borst
De tweede is een hele speesjaale. Die heb ik geleerd van Bertje. Eerst wilde ik geen vingers op mijn borst hebben. Dat vond ik eng. Ik wist niet wat die vingers gingen doen en aangezien ik kei onzeker ben wilde ik ze bijten. Mijn kop snapte niet dat ze ook fijn konden zijn dus er was meteen paniek. Met mijn poten pakte ik dan haar hand vast en met mijn bek deed ik een knauw geven. Dat ze wist dat ik het niet fijn vond.
Maar… Als ik lag te dutten en ik was een beetje in dromenland dan deed ze het weer. En nu vond ik het niet zo erg want ik voelde een streling die heel zacht was en elke keer als dan een vinger over mijn borst ging, wilde ik meer. Ik ging op mijn rug liggen zodat ze er bij kon. Mijn kop werd er rustig van en mijn lijf ging helemaal rieleksen. Dus mijn poten gingen ver uit elkaar. Nu was ik niet onzeker. En de streling die ze dan doet zijn zacht. Ze duwt maar heel voorzichtig haar vingers in mijn vacht, net genoeg. Hoe ze dat zo precies weet, snap ik nog niet maar ik weet dat dit echt gewoon lekker is. Dus als ik haar hand nu op mijn borst voel terwijl ik wakker ben, dan weet ik dat het fijn is en veilig want mijn vrouw doet het heel voorzichtig. Bertje kende dit al en ik zag het wel eens op zijn feesboek dus ik wilde dat ook wel eens proberen. Na een tijdje proberen en vertrouwen hebben is het me gelukt en ik vind dit een kei speesjaale knuffel!
Bij mijn vrouw
Mijn nummer 1 is altijd mijn faafooriete knuffel geweest. Het is een hele veilige en warme knuffel. Bij deze knuffel wil ik gewoon bij mijn vrouw zijn. Of beter gezegd, op mijn vrouw zijn. Het allerfijnste is wanneer ik op haar buik/borst lig en dat ze me dan vasthoud met haar armen. Dat ik haar voel met mijn lijf en dat ik weet dat ik veilig ben. Dat ik lekker lam kan zijn en gewoon niks in mijn kop hoeft te hebben. Dat ik haar hart kan horen en mee kan snurken. Meestal krijg ik nog een dekentje over me heen zodat ik ingepakt ben en dat vind ik kei fijn.
Beebie kat
Dan voel ik me soms nog een beebie kat die bij zijn mama mag liggen. Want zo voelt het voor mij, mijn mama. Dan ben ik warm en rustig en dan kan ik droomen en bewegen in mijn droomen en dan voel ik mijn vrouw die me vast houdt en soms kusjes plant op mijn kop. Dat is het allerbeste. In het hier en nu met mijn vrouw samen en geen zorgen aan je kop of in je lijf. Heerlijk! En omdat ik hier zo rustig van word als ik er over schrijf, is mijn inspieraazie terug! Nou, wat een afontuur zo.
Bram
Een seeniejoor zijn is als je een bepaalde leeftijd hebt bereikt. In de mensen wereld zit dat ongeveer rond de 7 a 8 jaar. In de dierenwereld is dat wanneer je voelt dat niet alles meer gaat zoals je dat eigenlijk gewend bent. Soms heb je iemand nodig die tegen je zegt dat je een seeniejoor bent want je weet het niet altijd.
Hetzelfde is met het eten. Mijn etens bak staat op een tafel zodat Toby er niet bij kan want hij mag dit niet eten. Meestal spring gewoon hoppa zo op de tafel als ik trek heb. Op de tafel staan 3 bakjes, een met brokjes, een met zacht vlees en nog eentje waar af en toe iets speesjaals in komt zoals een snek.
Mijn vrouw zag dit en ik keek haar aan. Ik mauwde en ze snapte dat het me niet gelukt was. Ik stond een beetje stil en toch ook weer niet. Ik was in de war denk ik. De tafel was een beetje te hoog geworden voor me.
kater gezien denk ik maar ik stond ook paraat want ik was ook bang. Mijn haren op mijn rug stonden een beetje omhoog en mijn oren waren een klein beetje plat. Want ik vond het kei spannend dat er een nieuwe fluf in huis was. Ik ging er van blazen. En eigenlijk doe ik dat nooit dus hoe dit zo kwam weet ik ook niet. Misschien is het iets van het oer uit. Dat je dat doet als je meteen kei snel bang wordt en dat dat er dan meteen uit komt.
Nu zijn we al 8 jaar broertjes en het gaat kei goed. In het begin deed ik soms nog wel eens blazen of meppen. Want hij heeft een kei grote neus en een keer toen wou hij dichtbij komen en toen schrok ik kei erg! Ik had ineens zijn neus tegen mijn kop. Mijn lijf reejageerde meteen. Mijn haren gingen omhoog en mijn lijf maakte een sprongetje. De nagels van mijn poten waren gestrekt en toen ik van de sprong neer kwam ging mijn voorpoot zo ineens hoppa, tegen zijn neus aan! Hij had een mep gekregen van mij en daarna heeft hij nooit meer zijn neus tegen mijn kop geduwd.
In de woonkamer waar mijn mensen zitten, daar heb ik een grote krabpaal. Hij is best toegetakeld door Mila en mij maar dat geeft niks. Op een van de plaatoos ligt een oranje mandje. Volgens mij komt dit van Smilla af maar ik weet het niet zeker. Daar dut ik het liefst in. Het mandje heeft een ronde rand waar ik dan als een bal tegen aan kan kruipen. Ik vind het namelijk fijn als ik een rand voel zodat ik me veilig voel. Dat ik weet dat ik er niet uit kan vallen. Want soms lig ik best raar. Ik vind het niet raar maar mijn vrouw zegt dat ik raar lig. Ik lig dan bijvoorbeeld op mijn rug met mijn poten alle kanten uit. Ik lig dan ook een beetje krom zoals een banaan. Dat mandje is mijn favoriet. Daar doe ik ook de gewone dutjes in.
Soms vind ik een doos fijn om te slapen maar eerlijk is eerlijk, ik wil gewoon altijd bij mijn vrouw slapen. Zij heeft een mega zacht bed. Als je poten op dat bed staan dan wil je gewoon lam zijn. Dat je niks meer hoeft. Dat je lijf vanzelf gaat liggen. Je hoeft niet eens te trappelen, zo zacht. Meestal ga ik gewoon ergens op haar bed liggen. Soms pak ik haar kussen want dat ruikt nog meer naar mijn vrouw en dat maakt me rustig in mijn kop.
Vandaag was het anders. Er waren meer vogeltjes dan anders en ik zag iets anders bewegen. In de struiken waar ik normaal zit, zag ik iets wegschieten. Dus hup ik er achteraan. Het was kei maar dan ook kei spannend! Ik bibberde door mijn hele lijf maar er gebeurde iets met mij.