Hallo liefe frientjes, hoe gaat het met jullie? Doen jullie allemaal genieten van het mooie weer? Wat heb ik feel reejakzies gehad op mijn eerste blog, ik wist niet wat ik zag! Mijn poote deede pijn van het terug schrijven, maar dat geef nie want het is fijn saame te zijn en frientjes te hebbe.

Wat ik nou toch heb meegemaak, het is twee weeke geleden. Belle zei ze, frouwtje gaat zaaterdag naar een feest en dat is een heel eind rijden met de auwtoo. Dan blijf ik oofernachten en ben ik zondagmiddag tegen etenstijd weer terug hoor lief meiske.
Nou, zoiets had ik nog nooit meegemaak sinds ik hier woon. Frouwtje gaat nooit ergens anders slaape, ze is gewoon altijd thuis saame met mij. Maar nu dus niet en ik dacht, hoe moet dat nou, krijg ik dan geen eete? De buurfrouw kan niet voor je zorgen, zij is op vaakanzie en verder was er niemand die reejageerde op de whatsepp, zei frouwtje. We hebben hier in de flat waar ik woon een groepsepp daar kan je fraage stellen, maar als er geen reejakzies komen dan houd het op.

Eete

Frouwtje had dus een probleem, maar het grootste probleem had ik, en ik ging mij zorruge maake. Jullie weete ik hep best wel een dikke tummie en moet ik net als Ollie affallen, maar zonder eete dat ga eggie nie hoor. Hoe ik ook miaauwde, ze zei, en toch ga ik naar het feest Belle, maar op 1 dag heen en weer zo,n eind rijden dat is te feel voor frouwtje. Dus ze zei Belle, we gaan nu niet de naadruk leggen op het proobleem, maar we gaan kijke naar oplossingen. Nou, dat vond ik een ferstandig iedee.
Frouwtje kwam met twee groote tassen terug van het boodschappen doen. Ze zei, kijk eens Belle ik hep een kaado voor jou, het is de oplossing van het probleem Ik begreep er eggie waar niks van hoor. Weet je wat ze nou voor mij had gekocht? Een autoomaatieze voederbak. Moet je maar eens goed luisteren lief meiske zei ze, ik ga je het allemaal uitleggen zodat al je zorruge weg zijn.

Autoomaaties

Als frouwtje zaaterdag weg gaat naar het feest, dan krijg jij gewoon je eete hoor. Deze automaatieze voederbak gaat vanzelluf oope zei ze. Deze voederbak heeft twee bakken, zodat jij op tijd je afondeete krijg en de folgende dag je ontbijt. Hoe dan dacht ik, want jij ben er toch nie ? Deze voederbak is zo gemaakt Belle dat ik een nachie weg kan blijfe en jij toch je eete krijg. Ze ging de gebruiksaanwijzing leeze, en toen gingen er batterijen in de voederbak en ging ze de tijd instelle voor avondeete en ontbijt. Maar we moeten het eerst goed uitprobeere of het goed werkt lief meiske. Ik liep al een poosje te draaie voor mijn avondeete, want ik hep zelf een ingebouwde klok. Daar hoef je nooit iets aan te doen, die werkt altijd, iedere dag. Maar opeens hoorde ik om fijf uur krak krak krak in de gang. Gaat ineens die automaatieze voederbak oope. Ik begon gelijk te eete, wat fijn, ik wist niet eens dat zoiets bestond.
Zie je Belle, het gaat vanzelluf en nu gaan we morgenochtend kijke of de bak om half 9 oope gaat foor je ontbijt ! Kon er niet goed van slaape liefe frientjes want ik dacht, als die voederbak niet vanzelluf oope gaat zal frouwtje mij toch echt ontbijt moeten geefe. Maar ik was aalert en hoorde ik de folgende dag weer krak krak krak en ging die voederbak weer oope, en had ik op tijd mijn ontbijt. Nou Belle, dat werkt goed he, nu kan ik ook met een gerust hart naar het feest gaan.

Zaterdag

Het was dus zaaterdag en stond frouwtje heel froeg op. Ze had de wiekenttas al in de gang gezet,
en ik dacht straks ga ze weg. Ik kreeg gewoon mijn ontbijt in de eetensbak die ik altijd hep. Toen ik het op had zei ze, ik ga zo weg Belle en ze zette de automaatieze voederbak neer. De linkerbak is je eete voor fanavond en die gaat om 5 uur oope, en de rechterbak is voor morgen, je ontbijt om half 9. Ik had fertrouwen gekreege en dacht dat ga vast goed, laat ze maar een nachie weg blijve, ik fermaak mij wel. Ik kreeg ekstra knuffels en ze vertrok. Ik hoorde de auwtoo de straat uit reese.
Ik wist dat ik een poos alleen zou zijn ook als het donker zou worden, maar frouwtje had speesiejaal voor mij een lichie in de huiskamer aangelaten. Ik ben dus dutjes gaan doen, heb op de klimpaal voor het raam gezette, mijn treenigsprogamma gedaan en in de zon geleege. Aan het einde van de middag kreeg ik honger, maar ik wist frouwtje komt nou nie thuis en ging voor de automaatieze voederbak zitte.

De kombienaazie

Ik rook de brokkies die onder de deksel zaten en jawel hoor de voederbak ging presies op tijd oope. Daarna heb ik uitgebuikt, wat getreend, voor het raam geleege in de afondzon, en zo werd het buite langzaam donker. Toen wist ik frouwtje kom niet thuis slaape, ik hep het heele bed foor mij alleen. Kon nie uitslaape want om half 9 hoorde ik in de gang weer krak, krak, krak, de klep ging oope en daar was mijn ontbijt Wat een uitvinding dacht ik, zo’n automaatische voederbak die zo goed foor mij zorrugt. Nou, ferder heb ik mij de hele dag goed fermaakt hoor. Ik ben wat dat betreft een nette poes, ik maak niets kaapot.
Opeens hoorde ik voetstappen en ging de sleutel in de deur, daar kwam frouwtje binne met de wiekenttas. Oh Belle lief meiske, er was zoveel fiele op de weg en nu ben ik feel te laat thuis voor je. Die voederbak ga maar twee keer oope en nu had je vast heeeeel feeeel honger. Ik kreeg gelijk ekstra knuffels. Ze keek verbaasd in de voederbak… er zaten nog brokkies in en ze zei, Belle had je geen honger? Het was toch anders dat frouwtje weg was.
Normaal krijg ik een kombienaazie van natvoer met brokkies, en nou waren het alleen maar brokkies. Ze waren wel lekker hoor daar niet van, maar toch was er iets. En toen dacht ik, ik eet gewoon niet alles op. Frouwtje ging ook gelijk naar de badkamer om de kattenbak te inspekteeren. Belle, je hep maar een klein poepie gedaan, normaal doe je feel meer poepies. Dat komt door de harde brokkies miaauwde ik. Nou, ik kreeg gelijk natvoer in mijn ouwe fertrouwde voerbak. Intussen ging frouwtje de wiekenttas uitpakke en ging ze in de stoel zitten.

Saame

Ik sprong dicht bij haar op de voetenbank. Toen ging ze fertelle van het feest, en dat het zo gezellig was. En dat ze geloogeerd had bij haar nicht, en dat daar ’s nachts oofer haar bed een groote spin liep. Je had die spin gelijk gepakt Belle en BAM gedaan als je erbij was geweest zei ze. En dat ze zo trots op mij was dat ik een nachie alleen was geweest en alles goed was gegaan.

Toen werd ze moe en vielen haar ooge dicht. Na een poosje zei ze, kom op Belle we gaan naar bed. Toen ben ik dicht tegen haar aangekroope op bed, we waren weer saame en alles was goed.

Hoe ik, poes Belle, van een angstig en boos meisje, een lieve en blije poes ben geworden.

Hier ben ik Belle een cyperse poes, zoals ze dat noemen, en ik ben 5 jaar. Op een dag werd ik aangereden, ik weet meer door wat. Het kan een auto geweest zijn een fiets of een brommer, maar ik lag opeens op de straat. Ik was natuurlijk vreselijk geschrokken, mijn rug deed pijn en ik kon ook niet goed opstaan. Ik was in sjokk denk ik. Toen hebben lieve mensen de dierenambulance gebeld en die kwamen met een rotgang aanrijden. Ze pakte mij op en hup ging ik in de dierenambulance en brachten ze mij naar het dierenhospitaal.

Gelukkig had ik niks gebroken, maar wel pijnlijke kneuzingen in mijn rug. Ik kreeg een spuit, pijnstillers en medicijnen om van de sjokk te bekomen. Lieve verzorgsters brachten mij naar een hok en daar stond een zacht bedje voor mij klaar. Ik kreeg lekker eten en goed te drinken en kwamen ze veel bij mij kijken en met mij praten.

Eigen hok

Maar ik moest niets van die lieve verzorgsters weten. Ik wilde geen bedrust in een hok en al die handen iedere keer, ik was er bang van en ik was ook boos. Blazen dat ik deed als ze weer kwamen, ik haalde hard uit met mijn poote en krabte naar die verzorgsters. Ze wisten met mij geen raad. Ondertussen was mijn rug weer in orde en mocht ik verhuizen naar een andere kamer.
Daar had ik ook een eigen hok en stond het deurtje los zodat ik overdag rond kon lopen in de kamer. Maar ik vertikte het en bleef boos in het hok liggen. Iedere verzorgster kon een flinke mep krijgen of een lelijke beet. Zo gingen de weken voorbij, en werden het maanden. Hoe moet dat nou met Belle zeiden de verzorgsters, ze kan hier niet eeuwig blijven ! We gunnen haar weer een fijn huisje met een lief baasje of vrouwtje, maar dat is moeilijk te vinden als we niet weten hoe haar werkelijke karakter is.

Stokkie en Oscar

Er was een verzorgster, en zij wist raad. Ze zei we gaan mevrouw Corine bellen. Zij heeft veel ervaring met katten en heeft ze met veel liefde gezorgd voor de oude Stokkie en Oscar, die op hoge leeftijd door haar waren geadopteerd, en inmiddels van ouderdom waren ingeslapen. Dus werd op een dag mevrouw Corine gebeld. We hebben een poes Belle heet ze, die al een poos bij ons in het dierenhospitaal zit zei de verzorgster. Ze ligt alleen maar in haar hok, is boos, haalt uit, bijt en krabt. We denken dat het beter voor Belle is als ze een poosje uit logeren gaat, zodat ze kan socialiseren en kan wennen aan mensen en een huiselijk leven. Nou zat mevrouw Corine natuurlijk niet te wachten op een agressieve poes, maar ze zei stuur maar een foto van Belle.

Mevrouw Corine belde al gauw terug en ze zei, aan haar koppie te zien heeft Belle wel een lief karakter denk ik. Ze mag bij mij een poosje logeren, dan kijken we of ze ontdooit.
Ik werd de volgende dag gelijk gehaald. Eenmaal thuis schoot ik onder de kast. Laat maar, dacht mevrouw Corine, Belle komt er vanzelf wel weer onder vandaan. Mevrouw Corine ging lief tegen mij praten en ze deed rustige muziek aan met vogelgeluiden, zachte belletjes en kabbelend water. Ik raakte ontspannen en high. Nou, toen ben ik na een dag onder de kast vandaan gekropen en heb ik het huis geinspecteerd. Het lekkere eten beviel mij wel en ik kreeg langaam het vertrouwen dat het hier best fijn kon zijn, dus ik dacht laat de logeerpartij maar beginnen!
Er waren zachte mandjes om in te liggen en leuke speeltjes. Ik kwam na een paar dagen helemaal los en begon te rollenbollen en te spelen van blijdschap. Rennen dat ik deed in huis, en sprong met een noodgang op de klimpaal. Ik gaf mevrouw Corine voorzichtig kopjes en kontjes tegen haar elleboog en later durfde ik dat ook tegen haar hand. En even later liet ik toe dat mevrouw Corine mij zachtjes aaide over mijn koppie, ik vond het zowaar fijn. Ik kwam helemaal los en miauwde vriendelijk terug tegen mevrouw Corine als ze tegen mij sprak.
En op een nacht sprong ik ineens bij mevrouw Corine op bed, wat was dat een lekker warm en zacht plekje! Ik begon mevrouw Corine te steeds meer te vertrouwen en lief te vinden, en gaf haar een lik over haar neus toen ze ’s morgens wakker werd. We speelden samen op bed met een muis aan een touwtje en hadden de grootste pret.

Tunnel

Omdat ik helemaal tot rust was gekomen bij mevrouw Corine heb ik haar echt waar geen 1 keer gebeten of gekrabt en vals uithalen deed ik ook niet, en lelijk blazen ook niet. Ik ben eigenlijk helemaal vergeten dat ik dat ooit heb gedaan.
Mevrouw Corine is blij met mij en dat ik zo goed vooruit ben gegaan, ze kocht zomaar een kattentunnel voor mij! Blij dat ik was, ik sjeesde en zo in en uit. Spinnen van genoegen doe ik ook weer, en lig ik zowaar bij mevrouw Corine op de voetenbank. En ik durf soms ook al bij haar op schoot te springen en lig dan even languit.

De weken gingen voorbij en mevrouw Corine belde met de dierenambulance om te vertellen dat ik een lieve, blije poes was geworden. Klaar voor adoptie dus. Maar vorige week gebeurde er iets moois.
Toen mevrouw Corine wakker werd keek ze in twee grote groene ogen. Zo dicht had ik de hele nacht bij haar gelegen. Ik gaf mevrouw Corine een lik over haar neus. En toen brak haar hart en kreeg ze tranen. Ze zei: ‘Belle jij logeert nu al langer dan twee maanden bij mij, en je bent nu gehecht aan dit huisje en aan mij. Ik wil je geen verdriet aandoen om je te laten adopteren, en je hier weer weg moet. Ik ben ook van jou gaan houden en je hebt zo je best gedaan een lieve zachtaardige Belle te worden. Als je weer naar een ander huisje gaat, zal je weer angstig worden en verdrietig, en zal je vast weer gaan uithalen, krabben en bijten. Dat wil ik je niet aandoen lieve Belle.’
En toen zei mevrouw Corine, ‘luister goed lief meiske, jij mag voorgoed bij mij blijven wonen, je hebt nu een forever home en een gouden mand.’ Ik zei miauwwww en gaf mevrouw Corine nog een lik over haar neus en een zacht kopje. Wat was ik blij, ik kon het bijna niet geloven maar het was toch echt waar!

Blijven

Toen heeft mevrouw Corine gelijk de dierenambulance gebeld en heeft ze gezegd, Belle wil hier niet meer weg, en ik wil ook niet dat Belle naar een ander gaat. Ze is gelukkig hier en ik met haar. Nou, dat was goed en waren de mensen van de dierenambulance heel blij met dit mooie nieuws. Mevrouw Corine gaat haar balkonnetje binnenkort katveilig maken met een net, zodat ik niet van de 7e etage naar beneden kukkel. Dan kan ik lekker naar buiten en op het balkon spelen, een frisse neus halen en nog veel meer leuke dingen doen.

Ik ben blij en dankbaar dat de dierenambulance mij van de straat heeft gehaald en dat ik in het dierenhospitaal mocht bijkomen. Wat was ik blij toen de verzorgsters kwamen vertellen dat ik bij mevrouw Corine mocht logeren. En het mooiste is dat ik hier mag blijven en bij haar mijn forever home heb gevonden.

Dit verhaal is een algemeene introductie over mij. Ik had het al een poos geleden geschreven voor
de mensen van het Dierenhospitaal in Den Haag, waar ik ben opgevangen toen ik was aangereden. En dat ze konder lezen hoe goed ik het had gekregen. Inmiddels woon ik al driekwart jaar in mijn nieuwe huisje met frouwtje en ben ik helemaal gewend. Nu weten jullie allemaal lieve vriendjes wie ik ben. En de volgende keer ga ik vertellen wat ik hier allemaal meemaak.

Heel veel zachte kopjes van Belle