Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
14 februari betekent voor de mensen bloemen, chocolade en kaartjes krijgen.
Maar voor mij betekent het vooral… verwarring.

Rode verf

Op een ochtend werd ik wakker op mijn favoriete kleedje, ik rekte mij uit, geeuwde luid en liep naar de woonkamer. Daar zag ik iets raars liggen op tafel, namelijk een hele berg rode hartjes.
Wie heeft hier in vredesnaam de speelgoedmuizen rood geverfd? Dacht ik verontwaardigd. Daar moet ik wat mee. Ik sprong op tafel, tikte één voor één de hartjes op de grond en ging er bovenop zitten. Probleem opgelost. Dacht ik. Tot mijn man mens binnen kwam en riep: Bliksem! Dat was voor Valentijn!
Ik keek mijn man mens aan en dacht: Nou, had je maar geen muis vormige dingen moeten kopen. Later op de dag vond ik een kaartje op de grond met mijn naam erop. In grote gekrulde letters. Ik duwde het kaartje om met mijn poot en zag dit staan:
Voor Bliksem, de stoerste kater van de jungle. Van je geheime aanbidder.
Ik keek om mij heen. Mijn staart zwiepte achterdochtig heen en weer. Was dit van Roover? Nee, die zou eerder een brief sturen waarin stond dat ik moest stoppen met zijn brokjes opeten. Was het van Luna? Mogelijk, Luna houdt wel van drama. Of was het die duif die altijd uitdagend naar mij keek vanaf het dak?
Ik besloot: Ik zal mijn geheime aanbidder vinden. Desnoods ga ik iedereen zeer dringend vragen stellen. Terwijl ik net mijn ronde wilde gaan maken stond er ineens een grote bos roze rozen. Meteen dacht ik dat dit het cadeau was van mijn geheime aanbidder. Dus ik sprong er gelijk bovenop. Beet een roos af, sprong midden in het boeket, rolde om en rook er intens aan..
Het was pure liefde. Of pure chaos. Bij mij is dat nooit helemaal duidelijk.
Wie had mij nou echt dit allemaal gestuurd? Wie durfde bij mij, zomaar romantische gevoelens toe te sturen? Vandaag ga ik het oplossen.

Deur

Ik begon bij de voordeur. Rook aan de mat, en aan de schoenen. Onderzoek afgerond. Niets gevonden. Verdachte nummer 1: de duif. Ik sprong op de vensterbank. De duif zat er weer. De duif keek terug, ik keek terug naar de duif. Er was stilte. Toen sprong de duif op en vloog weg. Verdachte nummer 2: Roover. Ik liep op hoge poten richting Roover. Roover lag heerlijk op zijn stoel zoals alleen hij dat kan. Ik ging voor hem staan en staarde hem aan. Roover staarde terug. Ik miauwde: heb jij mij een kaart gestuurd? Roover likte rustig zijn poot, draaide zich om en ging vervolgens verder met relaxen. Het antwoord was duidelijk. Roover was niet zijn geheime Valentijn.

Bakje

Die avond, toen ik moe van alle detectivewerk op de bank lag, kwam mijn man mens binnen met een klein bakje. Een speciaal Valentijn traktatie bakje. Gevuld met hartvormige kattensnoepjes. Hij zei tegen mij: Bliksem ik was jouw Valentijn, maar er is nog iemand. Ik was verbaasd en keek op.
Aan de andere kant van de kamer stond Luna. Zij deed net alsof ze niet geïnteresseerd was. Maar haar staart zwiepte net iets te nieuwsgierig.
Ze liep langzaam naar mij toe, tikte het bakje naar mij toe en gaf een zacht kopje. Vandaag mag ik zeggen dat ik je wel leuk vindt. Ik keek verbaasd, aangedaan, en gaf een kopje terug.
En zo eindigde Valentijnsdag niet met één, maar met twéé geheime Valentijnen: Mijn man mens en stiekem ook Luna.
Want ja, ik ben misschien een gekke kater, een beetje dramatisch, en totaal niet onder de indruk van Valentijnsdag….maar ik hou van mijn man mens op mijn eigen unieke Bliksem-achtige manier.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem