“Straks komt er iemand, Ollie,” zei mijn vrouw. “Een monteur. Hij gaat alleen naar de ketel kijken op de berging en dat gaat hij weer weg.”
Nou het deed me niks eerlijk waar niet.
Weeges ik wist niet wat een monteur was.
Tot hij kwam.
Aan de deur
Het begon al dat er beneden iemand aan de deur stond en die wilde naar binnen, waar ik dus was. Dat hoort niet ik wist het meteen. Er komt nooit iemand weeges wij wonen hier al en dan hoeft er niemand bij dat is gewoon zo.
En toch deed mijn vrouw de voordeur open en er kwam een man naar binnen, ik hoorde zijn stem en hij ging de trap op. De monteur.
Ik rende meteen naar boofe naar de slaapkamer en ik dook onder het bed. Daar ligt nog mijn deken van toen ik hier pas was en alles eng vond.
Dus ik ging erachter liggen.
Veilig.
Dacht ik.
Herrie
Daar lag ik en ik hoorde de monteur dichterbij komen. Mijn vrouw zei van een kater en angstig en opletten en ik dacht dat gaat ofer mij.
De monteur mocht op de berging en hij maakte herrie.
Ik bewoog geen poot.
Hij zei van ik zie geen kater.
En mijn vrouw zei dat kan.
Toen ging hij weg, beneden hoorde ik de deur.
“Ollie Ollie!” riep mijn vrouw.
Maar ik foelde nog eefe niet.
Knuffels
Pas later durfde ik weer naar beneden en toen wilde ik ook knuffels. Die kreeg ik ook. We gingen samen op het kussen liggen en ze zei soms moet het Ollie, maar nou zijn we weer samen, en zo was het ook.
Maar foor mij hoeft het niet een monteur.
Om redenen die ik niet begreep en ook niet uitgelegd kreeg, besloot Bert op een ochtend dat hij naar de badkamer wilde, om precies te zijn op het moment dat ik altijd onder de douche stap.
Water
Het leven hier gaat op de klok. Regelmaat geeft ruimte en ruimte leidt tot overzicht. Het kwam me dus slecht uit dat ik de deur naar de badkamer opende en Bert zich als eerste naar binnen wurmde.
“Wat ga jij doen?” vroeg ik verbaasd.
Bert keek niet op of om. Hij stond bij het douchegordijn en wachtte in zijn waardigheid van senior kater tot ik het opzij hield.
Wat ik deed.
Daarna zette hij een paar stappen naar voren, keek omhoog naar de douchekop en wachtte.
Ik begreep het.
Voorzichtig, om zijn vacht niet nat te maken, sproeide ik wat water op de tegels. Dat bleek inderdaad de bedoeling te zijn. Bert dronk het water of hij nooit iets anders had mogen drinken en verliet daarna de badkamer. Ik moest er wel bij blijven en na het drinken hem complimenteren.
Pas dan kon ik gaan douchen.
Wensen
Die avond wilde hij weer in de badkamer om water te drinken. En de ochtend erop weer. Zo verliepen de dagen met opeens een nieuwe gewoonte, bedacht door de katerman die het liefste wilde dat alles hetzelfde bleef.
Ik voegde me naar zijn wensen.
En toen Bert interesse kreeg voor de flessen schoonmaakmiddel die er stonden, dekte ik die af met boterhamzakjes.
Badkamer
Zo plotseling als zijn nieuwe gewoonte was opgekomen, zo plotseling verdween het weer. De eerste keren riep ik nog: “Bert, ik heb nieuw water!” Daarna niet meer. De gewoonte was weg en ik kon weer alleen naar de badkamer, wat ik opeens een eenzame bedoening vond.
Ik vraag me nog steeds af waarom die badkamer zo abrupt aantrekkelijk maakte en daarna niet meer. Bij Ollie is het een vaste gewoonte, hij wil altijd mee naar de badkamer, samen zijn hoort, maar voor water drinken heeft hij weer geen belangstelling. Vooralsnog, want ik weet niet wat de dag van morgen brengt.
Lieve allemaal, afgelopen wiekent was zo heel bijzonder. Allereerst was er zo heel veel mensen in Amserdam wegens de oorlog en zo. Thuis deden we kijken op de kompjoeter want daar konden we het live volgen. Ik mag de tuin niet uit dus Amserdam is te ver weg. Mijn grote fukeer Kever woont daar. Misschien was hij er wel ik weet het niet want er waren echt een boel mensen. Ik deed zo heel veel tetteren en misschien dat hij me wel gehoord heeft.
Saame
Ik tetterde ook mee voor al onze sterren want dat foelde goed. Het is een gefoelige saak en ik weet zeker dat Bram meekeek om te zien of alles wel goed ging. Je zag allemaal mensen heel stil zijn en niemand deed lachen. Iedereen keek heel bedroeft. Sommige hadden zelfs traane in hun ogen. Mijn vrouw ook. Zij snapt geweld sowieso niet want zij is ook van liefde net als wij. Meestal doen we saame kopjes geefe en kussen omdat het zo emoozievol is. En dan foelt het nog vele keren sterker op zo’n dag.
Daarom ben ik ook lid geworden van Saame.nl. Saame verbind ons. Omdat we vaak de tuin niet uit mogen kunnen we elkaar niet zien. Maar door het internet en de website Saame.nl wél. Dat vind ik zo machtig mooi want eigenlijk ben ik niet zo van het diegietaale maar wel voor dit soort dingen. Je kan elkaar zien en van elkaar leren. Je kan vrienden worden en zelfs furkeer vinden zoals ik dat heb gedaan. Brammetje had furkeer met Jafita, een krullenbol ook met één oog. Dus zo zie je maar weer dat het allemaal wel kan. En het mooiste is dat iedereen zelf mag kiezen of je lid wordt. Het hoeft niet maar mag wel en het is gratis. Ollie werkt elke keer zo heel hard met zijn vrouw aan de pasjes dus het duurt eefe voordat ze online komen.
Muis
En dan heb ik nog ies. Maandag was het een Zondag. Nou als er ies is wat ik verwarrend vind zijn het wel die Zondagen die een andere dag willen zijn. Wie verzint dat? Ik lag maandag dus heerlijk te dutten in mijn krabpaalhuisje want dat is lekker donker en daar zien ze me niet zo snel. Wat denk je? Mijn vrouw dus wel he. Die weet gewoon waar ik altijd lig en zij mag dat. Nou was het dus een vrije dag wegens bevrijding van de oorlog. Dus bijna iedereen mag thuis blijven van het werk. Ik dus ook. Ik hoefde geen taakjes te doen want het is een snipper-dag. Een betaalde vrije dag. Word er op mijn deur getikt of ik thuis ben.
Natuurlijk ben ik thuis en hoewel ik dacht dat het mijn vrouw was, lag er inees een muis voor mijn deur. Of ik kwam spelen. Het is toch wat hé?!, eerst wil een Zondag een Maandag zijn, dan is er een lang wiekent en nou wil de muis inees met me spelen. Sinds wanneer komt een muis aan de deur omdat ie wil spelen? Nou is het zo dat ik best een ruig wiekent heb gehad. Ik ben in de tuin geweest en daar heb ik van alles gedaan. Ik werd uitgedaagd door een merel die de hele tijd op de schutting zat te fluiten. De kliekowaage kwam weer eens langs en de grond was te hard voor mijn buiten weeceetje waardoor ik met spoed naar de binnenbak moest.
En nou weet ik dat ik lief mauw over verbinden maar een muis die wil spelen? Ik heb hem een tik gegeven waarmee hij voor mijn deur weg ‘ge- bon- sjoerd’ werd. Ik ben in dut-modus en ik wil graag mijn dut voortzetten aangezien het wiekent ook nog geen zin heeft om op te staan. Kom morgen maar terug als iedereen weer in de normale roetiene is. Nou is het ook zo dat dit maar een speelgoed muisje was en geen echte want dan had ik hem niet gebonsjoerd. Ik ga weer in mijn huisje liggen. Ik geef iedereen een zacht neusje en een kopje. Ik tetter mee voor freede want die komt er.
Hebben jullie al naar buiten gekeken? Overal wapperen grote lappen stof aan hoge palen. Bij de buren hangt de vlag aan een lange stok die vastzit aan de muur. Gisteren zag ik de doeken ook al. Toen hing het roodwitblauw halverwege. Vandaag staat de driekleur met oranje wimpel fier bovenaan. Mo heeft me verteld dat het hoort bij nare gebeurtenissen van lang geleden. Toen maakten mensen heel veel ruzie en dat doen ze alweer en nog steeds. Terwijl ruzie maken stom is. Eerlijk gemiauwd doe ik het ook wel eens. Bijvoorbeeld als er een nieuwe kater in de buurt is komen wonen. Dan moeten we allebei brallen. Met gegrom, staren en een hoge rug imponeren we elkaar. Uiteindelijk draait een van de twee zich om en loopt met opgeheven kop weg. Daarmee geeft hij de ander of het nakijken of zich gewonnen. Meestal blijft het bij veel bluf en weten we wie voortaan de baas is in de wijk.
Furjaardag
Vandaag staan wij niet alleen stil bij 80 jaar Bevrijding wij vieren zelf ook feest. Voor mijn grote broer Foppe die tien vliegen van zijn furjaardagstaart mag blazen. Ik weet nog hoe slecht hij er aan toe was toen ik zelf een klein Japietje was. Zijn stempelkaart was in mum van tijd bijna vol. Dat hij zijn zevende en zelfs zijn achtste furjaardag haalde, was een
Japie en Foppe
wonder. Als je hem nu ziet, herken je hem bijna niet meer terug. Foppe is Hollands Glorie. Zijn jas was niet eerder zo vol en stevig. Jarenlang was hij een slungel.
Nu zit er een dun laagje spek op zijn eens zo magere ribben. In de plastic plasdoos liggen tegenwoordig keurige drollen in plaats van een vieze stinkende drab. Voor die furjaardag waarvan we dachten dat hij die niet zou halen, kreeg hij een ballon opgestuurd in de vorm van een groot hart. Om hem moed en liefde te geven. Die ballon hangt er nog steeds! Wat zo bijzonder is, is dat de ballon af en toe wat uitgeblust is en dan opeens weer uit zichzelf bol gaat staan. Al twee jaar lang! Net als een hart dat klopt. Deze glanzende rode ballon staat symbool voor de veerkracht, liefde en levenslust van Foppe.
Ster
Mo krijgt in deze tijd van het jaar regelmatig natte ogen. Dat komt door Beestboek die haar eraan herinnert wat er allemaal rond deze periode gebeurde. Foto’s van Oom Sjaak, die zich de ene dag kiplekker voelt en een dag later als een dood vogeltje opgerold in een hoekje ligt. De witjassen kunnen hun vinger er niet op leggen wat er purcies met hem aan de poot is. Op Foppes vijfde feestdag doet hij enthousiast mee met alle spelletjes en gaat rollebollend door het kattenkruid, alsof er geen vuiltje aan de lucht is.
Achteraf gezien was het alsof hij alle kracht voor die ene dag had bewaard om hem onvergetelijk te maken. En dat heeft hij gedaan. 5 Mei 2020 was een dag met een gouden randje. Amper vierentwintig uur later werd het gitzwart. Sindsdien zwaaien we iedere avond naar onze roodwitte furriend. Al heb ik Sjakie nooit in hoogst eigen kater ontmoet in alles voel ik dat ik hem ken. Mijn broer, tante Cato en ons mens halen regelmatig herinneringen op. Als er bezoek is, gaat het gesprek vaak over hem. Stiekem weet ik dat hij een pootje heeft geholpen om mij in dit huishouden binnen te loodsen. De boel kon hier wel een beetje in poesitieve zin opgeschud worden. En hoe?!
Katdo
Het zal niemand ontgaan zijn dat ik mijn tanden heb gezet in Muisbezorgd. Deze florerende organisatie met katlega’s door het hele land en zelfs over de landgrenzen is in korte tijd een groot succes geworden. Eerlijk is eerlijk, ik heb niet zelf aan de wieg gestaan van Muisbezorgd. Dat was de legendarische Oom Sjaak, die Foppe de fijne kneepjes van het muizenvangvak heeft geleerd. Mijn grote broer heeft die kennis en ervaring aan mij overgedragen, waarna ik het tot in de purfectie heb gepurfectioneerd. Door zijn slechte gezondheid was Foppe zijn vaardigheden een beetje kwijtgeraakt.
Als furjaardagskatdo heb ik hem een opfriscursus gegeven. Hij is het nog niet verleerd. Sindsdien sleept hij de ene na de andere eigenpotig gevangen Hellevoetse Huismuis mee. Na jaren van grote zorg is dat de lekkerste kers op zijn furjaardagstaart.
Van katte proficiat, Foppe. We maken er vandaag een groot feest van.