Fandaag heb ik een rustdag omdat ik zooooo een drukke week heb gehad!, mijn hek was weg, er waren mannen in mijn huis, en het was best heel moeilijk maar gelukkig is alles weer goed, alleen heb ik helemaal geen tijd gehad om letters te maaken, ik moest me de hele tijd ferstoppen, maar folgende week fertel ik alles!!, heeeeeeeel veel lieve kopjes voor iedereen, ze zijn van Kever!!, o en ik tetter gewoon voor vreede hoor!
Joep wil op ontdekkingstocht
Nou wil ik toch nog even op m’n kleedjesverkoop van vorige week op koningsdag terug komen, want de verkoop begon net lekker op gang te komen toen m’n personeel naast mijn kleedje een eigen kleed neerlegde. Gezellig, dacht ik nog, kunnen ze mooi helpen met de verkoop van hun eigen spullen…
Maar ‘t werd ineens een heel ander verhaal toen ze míjn etens- en drinkbakken, m’n speelgoed, m’n manden, m’n dekentjes en zelfs alles uit m’n voorraadkast naar buiten begonnen te sjouwen en op hun kleedje neerlegde.
Ja maar ho even, dat was niet de bedoeling?
Maar m’n personeel was streng… Want ze zeiden dat als ik iets van míjn kleed weer naar binnen zou brengen, dat er dan ook iets van hún kleed weer terug zou gaan. Snappen jullie dat nou? Wilde ik eindelijk helpen om meer ruimte in m’n huis te maken, gingen ze een beetje moeilijk zitten te doen over hun spullen.
Mijn spullen
Ik had ook nooit niet gedacht dat m’n personeel ook maar iets van mijn spullen zou durven verkopen, maar toen het personeel van een kat uit een andere wijk een bod wilde doen op m’n rode schaaltje waar ik altijd m’n soeppie uit drink was voor mij de lol van die hele kleedjesverkoop er al af en heb ik de punten van m’n kleedje in m’n bek genomen om alles wat er nog op stond maar weer terug naar de keuken te slepen.
Ik heb de rest van de zaterdagmiddag, terwijl m’n personeel alles weer terug op hun plek aan ‘t zetten was, een beetje mokkend buiten in de tuin op m’n kussen gelegen. Had ik daar nou zo m’n best voor gedaan… En dan de brutaliteit, om míjn spullen te willen gaan verkopen…
Maar ja, ik kan nooit lang boos blijven op m’n personeel. En tegen de tijd dat het etenstijd was hebben we eerst nog even stevig geknuffeld en heb ik met m’n poot op m’n hart gemauwd dat ik voor een volgende kleedjesverkoop eerst zal vragen of ze iets hebben dat op ‘t kleedje mag. Want misschien had ik toch ook wel wat te enti… antoe… nou ja, entoesidinges de kasten in huis leeggehaald.
Zon
Hebben jullie de afgelopen week trouwens ook zo genoten van de zon? Ikke wel, en elke ochtend als ik na de nachtcontroles weer terug kwam in m’n tuin stond ik weer te kijken hoe groen het daar allemaal geworden is.
Nou is m’n personeel weer heel hard in de tuin aan het werk geweest, dus ik had er m’n poten vol aan om overdag toezicht te houden. En ik heb flink geholpen om kuilen te graven voor de nieuwe fruitstruiken, klimplanten en ander groen. Allemaal leuk en aardig en prachtig hoor, maar intussen moet ik nu wel steeds meer moeite doen om via de plantenbak van m’n kersseboom op m’n eigen catwalk te komen. Ik tijger tegenwoordig onder takken door en wring me in allerlei bochten. Ik probeer zelfs het gras dat opkomt af te knauwen, al is dat eigenlijk onbegonnen werk. Maar ik heb woensdag een veel betere manier gevonden om op m’n catwalk te komen, want ik klim gewoon tegen de schutting naast m’n eigen schuur omhoog. En sinds donderdag kan ik dan zelfs lekker doorlopen naar de nieuwe catwalk die de buurman boven z’n tuinhek voor me heeft gemaakt, zodat ik ook ‘s op zijn schuurdak kan gaan zitten. Echt heel interessant hoor, want daarvandaan ziet m’n weiland er toch weer net wat anders uit dan vanaf m’n eigen schuurdak.
Ontdekkingstocht
En nou heb ik al gezien dat er ook nog een catwalk ligt boven de schutting in de tuin van buurpoes Zosja, dus dan kan ik nóg een schuurdak verder gaan kijken. Misschien kan ik zelfs wel helemaal tot aan de laatste schuur van m’n huizenblok komen, als ik wat moeite wil doen om over, tussen of onder wat planten te klimmen.
Dus ik ga dit weekend wat verder op ontdekkingstocht. Misschien kan ik vanaf een ander schuurdak wel veel beter zien of er alweer Woelige Weilandmuizen tussen ‘t gras lopen.
Stevige poot en zachte kopjes,
Joep.
Toen wist ik: nou moet ik helpen
Het was een gewone ochtend en ik lag gewoon op mijn kussen van wat zal ik doen, nog eefe doezelen of al in de vensterbank, of zal ik beneden gaan ruiken van hoe is de straat. Als huiskater zijnde had ik mijn gewone dingen al gedaan. Ik had kopjes gegeven. Ik was mee naar de badkamer geweest. Ik had mijn hapje op. En ik had achter de muis gerend.
Dus dan is het gewoon tijd om te liggen en aan de dag te denken.
Dat dacht ik tenminste.
Haast
Net toen ik had bedacht wat ik ging doen, stond mijn vrouw opeens op van haar werktafel en ik zag er is iets.
Ze ging naar de keuken en terug. En dan heel snel.
“Ik heb haast, Ollie,” zei ze, “ik moet zo weg.”
Toen wist ik: nou moet ik helpen.
Dus toen ze vlug naar de slaapkamer ging, rende ik foor haar uit. Dat ze wist ik ben erbij en ik help alles vlug te doen.
Zij naar beneden en ik ook.
Zij weer naar de keuken en ik ook.
Ik hielp mee haast maken.
Alles gaat het sneller als je het saame doet, dat is mijn mening.
Soms riep ze: “Ollie!” dan wist ik, ze weet dat ik help en het is een compliement.
Nieuw gefoel
Toen ze weg was de foordeur uit ging ik weer op mijn kussen liggen. Ik was best moe van het mee-rennen en soms liep ze ook rond mijn poote of ze sprong ofer me heen, dat was gek dat ze opeens kunstjes deed.
Op mijn kussen liggend foelde ik een nieuw gefoel, het leek op tefreedenheid maar het was meer. Ik wist dat ik goed had geholpen, dat ik ook wat kon, met mij erbij was er meer haast gekomen dat was presies wat ze nodig had en ik kon het geefe.
En opeens dacht ik, misschien kan ik nog wel een goede huiskater worden, dat kan best.
Bert en het grote genieten (30)
Nadat Bert en ik de eerste maanden vooral met spelen hadden doorgebracht, besloot hij op een dag dat het genoeg was. Genoeg van het hele intensieve therapeutische spelen. Al was hij nog steds onzeker en al had hij nog steeds angstklachten, hij had nu innerlijk ruimte om meer te gaan genieten van het leven.
Plank
En dat was vooral genieten van de zon.
Het kwam dan ook goed uit, dat het zomer was. In de huiskamer heb ik ramen over de hele breedte en de twee vensterbanken zijn verbonden door een plank; mijn kleine rode kater Tim liep zo graag daar, dat ik het gewoon zo hield. Bert vond het ook ideaal. En nu zie ik Ollie er tevreden liggen.
Vensterbank
Elke ochtend, middag en ook wel in de vroege avond kon ik Bert in de vensterbank terugvinden. Roerloos liggend, ogen dichtgeknepen, elke straal van de zon in zijn dikke vacht opnemend en warmer en gelukkiger worden.
Het stemde me blij hem zo te zien, in zijn totale ontspanning.
Maar ik werd ook ongerust, de verhalen kennende over verbranding van oortjes (Bert wilde beslist geen beschermende crème) en iets als oververhtting leek me ook niet uitgesloten. Maar Bert nam ook pauzes, en daar vertrouwde ik op.
Daarom besloot ik de vensterbanken wat comfortabeler te maken. En veiliger, want het was er te glad.
Nieuw
Ik lijmde tapijt-kleedjes op de plank, voor het houvast van de pootjes.
Op het linker- en rechteruiteinde van de vensterbanken legde ik een dik kleedje, eerder een kussen, dat ik vastzette met klemmen.
“Kijk eens Bert,” zei ik en wees op het nieuwe.
Hij keek, argwanend natuurlijk. Want nieuw, dat was per definitie niet goed.
Luxe
Maar deze keer duurde de argwaan kort.
Bert ontdekte het luxe liggen. Gestrekt, zittend, op zijn zij, er kwam geen einde aan zijn overgave aan de zon en de warmte, het was een demonstratie van volmaakt geluk. Zo moet het, wist ik dan steeds, je weet dat iets kan ophouden of voorbij kan gaan, maar wat je hebt, dat heb je, en dat is het moment van het nu, waarin alles heerlijk is.
Het was een levensles voor mij, die ik nog steeds probeer te praktiseren.
Mila proeft keek van Ooma
Lieve allemaal, er is iets en dat vind ik zo heel mooi en dat is dat het morgen Mei is! De tijd gaat zo heel snel he want nu is het morgen Mei en weet je wat er dan is?
Altijd zon, altijd mooi weer en beebie fogels! Ik hou van beebie fogels omdat ik ze zo schattig vind. Ik moet heel vaak zachtjes tetteren omdat dan zo blij ben. Ik doe ook zo heel zachtjes mauwtjes loslaten als in ‘meh meh’ geluid.
Sool-surtjing
Ow en wat ik ook doe is vooral veel kopjes geefe want ik vind alles zo mooi en zo lief dat ik het gewoon niet kan laten. Mijn hartje straalt dan zonnestraal van liefde en dat word dan een kopje. Koel he. Soms is het nog eefe aanpassen want ik kan nu ook hardere kopjes geefe en dat kon ik eerst niet. Dus ik leer veel bij thuis.
De laatste tijd moest ik vooral denken aan mijn vorige blog over bang zijn en naar buiten gaan. Toen deed ik wat sool-surtjing voor mezelf. Sool-surtjing is wanneer je naar je binnenkant durft te kijken en zeggen van: ‘waarom ben je zo bang? Is het nodig?’ en nog meer van dat soort vragen. En eigenlijk weet ik het niet waarom ik zo bang was. Misschien had het te maken met de harde geluiden of dat ik ouder word.
Maar is dat ook zo? Ik denk dat ik dit voelde toen het geen fijne dag buiten was. Er was regen en de wolken waren met velen waardoor alles somber leek. En die kliekowagen kwam niet eens. De kliekowagen kan me helemaal niet opeten als ik in mijn tuin ben want hij weet niet dat ik daar zit. En hij lust alleen maar klieko’s.
En toen ik zo begon te denken durfde ik inees gewoon veel meer. Dus waarom ik zo bang was weet ik niet maar ik weet nu wel hoe ik er mee om moet gaan. En ouder worden komt niet inees dat komt elke dag een heel klein beetje maar dat gaat me niet stoppen om te genieten. Ik hou van de zon en van het warme weer.
Keek
Pas was mijn vrouw bij mij en toen deden we neusje neusje en heel veel kriebelen. Ze kwam op de koffie en om even ‘ons poekske te kussen’. Nou dat ‘poekske’ ben ik dus en met kussen bedoelt ze dus inderdaad kusjes planten over mijn hele snoet. En ja ook op mijn kop. Bram vond dat niet altijd eefe fijn maar ik wel en zeker als ze iets te eten heeft.
Ooma had namelijk keek gemaakt van ei en bloem en zo en mijn vrouw wou dat proeven. Natuurlijk zat ik vlakbij haar en hield ik alles in de gaten. Ik leef voor eten en voor mijn leefeswerk want dat vind ik het allermooist. Mijn liefe furkeer Kever heeft een prachtig leefeswerk en van mij hoeft hij niet aan slankbrokjes te doen. Hij is mooi zoals hij is!
Wat ik vond
De koffie van mijn vrouw hoef ik niet maar de keek wel. Ik rook het al dat het iets lekkers was want dat moest eerst in de oven en daarna, als het koud is, konden we pas proeven. Die van mijn vrouw was nog een heel klein beetje warm en ik mocht het gewoon proeven. Ze hield haar stukje keek voor me en ik deed eerst snoffen. Daarna keek ik eefe en toen deed ik likken. Proeven. En toen ik dacht van ja dit is lekker, toen deed ik een hap. Het kruimelt heel erg en dat is een beetje lastig maar het smaakt echt heel lekker. Het is zacht en roomig.
Ik weet ook dat ik straks misschien naar de bak moet maar daar geef ik nou niks om. Ik zal hier onder vertellen wat ik er van vond in punten, dan is het makkelijker te lezen.
1. Hij rook echt lekker naar boter want dat zat er ook in.
2. Als hij nog een beetje warm is, is hij zachter en dus lekkerder
3. De kruimels omdat het een keek is vind ik minder want ik hou niet van kruimels
4. Of dit gezond is voor ons poese en katers? Nee eigenlijk niet
5. Omdat ik van snoepen hou en dit mocht proberen krijgt het een7/10.
Het mag gezonder voor ons zijn dus met spullen erin die wij mogen hebben. En ik wil heel wat minder kruimels want kruimels vind ik nog stees helemaal niks. Wil ik dit de volgende keer weer proeven? Ja ik denk van wel want ik ben een lekkerbek.
Doen jullie goed water drinken of poeselimonaade? Het zonnetje schijnt best hard en daarom moeten we goed drinken.
Poot getekend, mienister van zachte zaake
Milamuisje