Vanaf het moment dat ik als kittenkater op mezelf ging wonen wist ik het al heel zeker: ik ga een echte Zuid-Hollandse Bourgondische kater worden. Dat is best wel een beetje vreemd voor iemand die bijna in het noordelijkste puntje van de provincie woont, maar laat ik het proberen uit te mauwen.

Het is namelijk geen toeval dat ik mijn eigen personeel heb uitgekozen, want ondanks dat ze niet hoog scoorden op het aantal kamers in mijn toekomstige huis of het formaat van m’n tuin, voelde ik gewoon vanaf ‘t puntje van m’n neus tot aan het topje van m’n staart dat ik bij hullie een heel mooi leven zou hebben. Zodra ik bij Senior in z’n hand zat begon ik dan ook gelijk zo hard als ik kon te spinnen, want ik wilde heel graag met ‘m mee. En dat is me dus gelukt.

Eigen poten

Je moet weten, sinds de melkbar van m’n moeder gesloten werd omdat ze vond dat m’n broertjes, zusjes en ik al groot genoeg waren om op eigen poten te staan, kregen we van haar personeel te eten en te drinken. In bakjes, die we met z’n allen deelden. Als ik daar nog aan terugdenk…
M’n zusjes kregen het af en toe zelfs voor elkaar om boven op de kleine kittenbrokjes in slaap te vallen, en m’n broertjes hengelden soms met hun voorpoten in het natvoer, om ze daarna uitgebreid af te gaan zitten likken.
En ik? Ik zorgde er wel voor dat ik m’n porties binnen kreeg hoor, want ik stak m’n neus altijd in het midden van de etensbak, om dan rustig achteruit terug naar de rand te eten. Want daar had dan nog niemand met z’n poten in gezeten.

Vier smaken

Eenmaal in m’n eigen huis had ik ‘t eten en drinken helemaal voor mezelf alleen. En die rust tijdens ‘t eten, daar kan ik best nog steeds wel van genieten.
Ik krijg nu al zolang als ik me kan herinneren elke avond voordat m’n personeel gaat slapen een maatschepje met vier smaken brokken die ze zelf door elkaar mengen, en die vind ik nog steeds heel errug lekker. Die brokjes eet ik nog steeds vanuit ‘t midden van m’n etensbak, en vaak ligt er ‘s avonds dan nog wel een klein restje brok langs de randen, maar ik weet ook dat die er dan uit gaan en dat er weer een verse portie in komt. Verwend? Welnee. Ik hou gewoon van verse brokjes…
M’n personeel vond dat ik van kitten af aan ook aanvullend natvoer moest krijgen, omdat droge brokken… nou ja, gewoon een beetje droog zijn. En water is goed tegen de dorst, maar daar is dan ook alles mee gemauwd.

Merken

En zo is het dus gekomen dat ik heel veel verschillende merken natvoer met verschillende smaken voor ontbijt en diner geserveerd krijg. Ik heb zelfs een eigen voorraadkast in de keuken, waar de blikjes, zakjes, kuipjes, muizen en hartjes in aparte bakken staan, dus ik weet al precies wat er op het menu staat zodra m’n personeel een bak pakt. Het blijft alleen altijd weer een verrassing welke smaak ik in m’n etensbakje krijg.
Wekenlang was ik dol op mousse met leverworstsmaak, maar daar begin ik nu een beetje op uitgekeken te raken. Maar rund, tonijn en kip (vooral die met kaas) blijven nog steeds favoriet.
Garnalen en mosselen lust ik niet, en kabeljauw, haring en witvis hoeft m’n personeel me ook niet voor te schotelen. En dat weten ze intussen, want als ik ruik dat dát op ‘t menu staat dan loop ik demonstratief langs m’n bakje met natvoer en begin ik luidruchtig op m’n droge brokjes te knabbelen…

Zalm

Maar als m’n personeel weer ‘s zalm uit de oven eet, dan weet ik dat er altijd ook een stukje voor mij apart wordt gehouden en loopt ‘t water al bijna uit m’n bek. Als ‘t eindelijk lauw in m’n etensbak ligt, dan ga ik daar uitgebreid voor zitten om van elk hapje te genieten. Jammer genoeg eten ze niet elke dag zalm…
Groenten en besjes lust ik ook, maar daar wil ik dan wel lekker veel vlees met saus of boeljon bij, dus dat komt dan uit een blikje. Want verse groenten en zo, dat eet m’n personeel maar lekker zelf op. Enne, wist je al dat insecten met vlees en saus uit een zakje echt veel lekkerderder zijn dan vers uit de tuin? Ze kriebelen ook helemaal niet in je keel als je ze opeet, en er zit veel meer smaak aan.

Onderhandelen

Elke keer als m’n personeel weer op jacht is geweest om m’n voorraadkast bij te vullen, zit er altijd wel weer iets bij dat ik nog niet eerder heb gegeten of gedronken. Gewoon, omdat ze zelf ook niet elke dag ’t zelfde eten, vinden ze ‘t leuk als ik iets nieuws uitprobeer. En als ik m’n bakje dan zó schoongelikt heb dat ‘t gelijk de kast weer in zou kunnen, dan schrijven ze op wat ‘t was en komt ‘t op m’n menulijst. Maar dat is natuurlijk helemaal geen garantie dat ik het een volgende keer weer op eet, want ik moet er ook maar net trek in hebben.
Jammer genoeg krijg ik nooit wat anders te eten als ik iets na een paar hapjes niet lust, want m’n personeel zegt dan dat ik altijd nog brokjes heb staan en ze beweren dat ik dus echt niet om kom van de honger. Misschien moet ik op dat punt toch wat beter leren onderhandelen…

Maar, al met al heb ik dus een heerlijk leven. Goed eten en drinken, heel veel knuffels, speelgoed en heerlijke plekjes in huis om lekker te dutten. En de vrijheid om lekker buiten te zijn, te rennen door ‘t weiland, een catwalk om in te klimmen en vrienden om de straatcontroles mee te doen.
Sommige tweebeners noemen me een verwend nest. Maar zelf mauw ik liever dat ik een geslaagde Zuid-Hollandse Bourgondische katermans ben. Dat klinkt toch wat liever.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep