We zijn nou alweer twee blogs verderder sinds het Derde Grote Weilandfeest, dus misschien denk je wel van Joep, hou er nou maar ‘s over op en ga verder met je dagelijkse leven… Maar het warme gevoel van zo’n groot feest saame, dat blijft gelukkig best lang hangen.

Poot schudden

Niet alleen omdat de opkomst deze keer weer nog groterder was dan het jaar ervoor, maar ook omdat het heerlijk was om alle oude bekenden de poot weer te kunnen schudden en bij te mauwen of te blaffen. Lekker saame genieten van elkaars gezelschap, het mooie weer, het heerlijke eten, lekkere drankjes en snekkies, de diverse workshops en natuurlijk niet te vergeten, het spannende Donkermuis, dat hopelijk een terugkerende tocht op de zaterdagavond blijft bij elke Grote Weilandfeest dat nog komen gaat.

Regenboogbrug

Maar op feesten zoals deze, vooral wanneer het donker is en ‘t uiteindelijk stil wordt in het weiland omdat bijna iedereen ligt te slapen en de barbeknoeis staan af te koelen met de nog gloeiende kooltjes, denk ik meer dan anders aan alle vriendjes die dit jaar niet op het Weilandfeest waren. Gewoon, omdat zo’n feest dan toch anders is zonder wijze woorden, wapperdeflappen, ervaringen delen of katsoonlijke herinneringen ophalen. Op zulke avonden, juist wanneer ik heel errug geniet van alle vrienden om me heen, voelt het alsof het feest toch niet helemaal compleet is.
Natuurlijk zijn er altijd vrienden die afmelden voor het feest omdat ze dan net andere bezigheden hebben, op het huis moeten passen, op vakantie of een beetje ziekjes zijn. Maar die zie ik volgend jaar hopelijk allemaal weer, wanneer ik de datum voor de Vierde Editie heb geprikt.
Nee, het gevoel van niet compleet zijn komt vooral omdat er vrienden ontbreken die ik nooit meer op het feest zal zien, omdat hun leef-tijd op was en ze over de Regenboogbrug zijn vertrokken. En dat is een plek waar ze dan voor altijd blijven. Maar gelukkig blaffen en mauwen we nog steeds heel wat af vanuit onze harten en zijn ze nog vaak in onze gedachten. Want al die mooie herinneringen blijven voor altijd dicht bij ons.

Weiland

Daarom denk ik nu, twee weken later, nog terug aan het moment dat we terugkwamen van Donkermuis en de barbeknoeis opgestookt werden. We verzamelden allemaal zonder iets te mauwen of te blaffen op het achterste stukje weiland, waar het mooiste uitzicht was op alle vriendjes die we moeten missen en die op dat moment als heldere fonkelende sterren boven ons te zien waren. Want iedereen op het veld had wel iemand die hij of zij elke dag moest missen sinds het moment dat dat vriendje vertrok.

En vaak zwaaiden we naar gezamenlijke vrienden, en dan gingen ontelbaar veel pootjes de lucht in. Want ze waren er allemaal, en heel even leken ze weer als vanouds dichtbij. Af en toe ging een troostende poot om iemands schouder, werden er zakdoekjes gedeeld en traantjes weggepinkt. Het was alsof we saame één werden…

Nadat we langzaamaan weer terugliepen naar het feestterrein, was het tijd om afscheid te nemen van de feestneuzen die nog naar huis moesten. Want dat is heel belangrijk, omdat we dan altijd wel ‘tot volgend jaar’ naar elkaar mauwen of blaffen, maar diep in ons hart voelen we gewoon dat daar geen enkele garantie op zit. Je leef-tijd kan zomaar ineens op zijn, hoe jong of oud je ook bent. Maar vergeten doen we niemand, en al die mooie herinneringen die we saame gemaakt hebben blijven we voor altijd met elkaar delen. Dat weet ik heel, heel zeker!

Stil

n dan is het vandaag alweer de achtste van de achtste. Het is stil in het weiland, de gebroeders Paard staan er weer alsof ze nooit een weekendje weg zijn geweest en de hazen spelen weer krijgertje alsof er nooit een feest is geweest. Want het leven gaat gewoon verder als het Weilandfeest voorbij is, de kraampjes, tenten en de Wokkelglijbaan weer afgebroken en opgehaald zijn. Het is weer gewoon een dag waarop ik net m’n ontbijt op heb, m’n eerste knuffels van de dag gedeeld zijn met m’n personeel, ik straks een dutje ga doen tot aan de lunch en daarna zie ik wel verder tot het tijd voor avondeten is. En vannacht wandel ik zoals gewoonlijk met de buurkatten de buurtcontrole. Weer terug naar de alledaagse roetiene, en daar hou ik ook wel van, na zo’n gezellige drukte van een feest. Lekker m’n eigen ding doen, niks meer hoeven regelen, want daar heb ik m’n personeel voor.

Uitkijk

Ik hoorde net dat er straks een nieuwe voorraad blikjes, zakjes en kuipjes aankomt, want Junior is weer over de grens op jacht geweest. Gelukkig maar, want na het feest is m’n kast bijna leeg en volgens ‘t contract met m’n personeel heb ik elke dag recht op een ontbijt, een lunch en een diner. Ik hoop dat ze weer wat van die lekkere kipstukjes heeft weten te vangen, al blijven de reepjes tonijn en zalm ook errug lekker. En ik hoop dat ze ook nog heel veel dozen met cupjes kattenmelk heeft gevonden, want zeker wanneer het zo warm is als de afgelopen weken is het heel belangrijk om goed te blijven drinken.

Dus ik denk dat ik straks eerst maar op de uitkijk ga zitten of ik dat grote bromding al zie aankomen. Dan kan ik straks via de voordeur gelijk naar buiten om in de grote stoel bij de deur lekker in de zon te gaan liggen wachten tot m’n personeel m’n voorraadkast weer heeft bijgevuld en ik geroepen word voor de lunch. En als het me dan uitkomt, rek ik me eerst even uitgebreid uit om daarna op m’n gemak een rondje om het blok te wandelen, de poten te strekken en via de achterdeur weer binnen te komen. Want haast heb ik niet vandaag.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep