Ik foel het aan mijn vagt en ik ruik het aan de lucht, de zomer is nou aan het weg gaan. Het kei-hete is er niet meer. Mijn vrouw zegt dat het waaiding nou naar de schuur kan. En nou denk ik elke afond wat zal ik doen, op bed of niet.

Slaapkamer

Met het keihete ga ik niet op bed, dan is het te warm in de slaapkamer boofe. En eerlijk waar dat is best moeilijk voor mijn vrouw en ook foor mij. Wegens dat je toch gezelligheid met elkaar wil hebben en wilt saame zijn ook als het nacht is.
Maar mijn vacht is zo dik dat lukt dan niet.

Saame

En nou is mijn vacht nog steeds dik alleen het is minder heet.
In deze week ben ik al af en toe op bed gaan slapen. Ik krijg knuffels en liefe woordjes en zo beginnen we dan saame aan de nacht.
Dat is intiem en gezellig, zo saame. Het is donker en stil en het is alleen wij saame. Dan foel ik hoe fijn het is dat ik huiskater ben.

Spannend

Alleen als het nacht is dan is het leefe ook anders. In de straat zie ik van alles en soms als ik op bed lig hoor ik iets dat ik weet, naar beneden Bert, gaan kijken en oplette, want er is iets.
Als het nacht is dan is de straat spannender. En nou het keihete weg is, kan ik gemakkelijker aalert blijfe in de vensterbank. Dan lig ik te kijken naar de nacht en ik foel me een nachtkaterman, dat is best een spannend gefoel. Heel anders dan een knuffelkater maar dat ben ik ook.

En elke nacht weer is het foor mij de vraag van ga ik op bed als knuffelkater zijnde of ga ik naar eneden als nachtkaterman zijnde. Ik spring op bed en ik ga weer naar beneden en dan weer naar bed, ik heb het druk en oferdag moet ik bijkoome, zo is het nou, wegens het is nog zomer maar eigenlijk al niet meer.

“Je hebt een flos, Bertje,” zei mijn vrouw. Het klonk of het niet in orde was. Ze klonk raar, en ze friemelde ook aan mijn staart dat ik dacht wat is hierfan de bedoeling.

Ze aaide en kneep in de vacht van mijn staart en ik foelde wat zij zag en dat was dat er haren alle kanten uitstonden. Het deed geen pijn. Het was gewoon een gefoel, dat kun je hebben en ik heb het soms. Een flos.

Flos

Mijn staart is alteit mijn staart, hij is mijn lichaam en toch mijn staart, ik kan erdoor springen en dan hou ik mijn richting vast en soms leg ik spesjaal mijn staart in de zon dan word ik zelf helemaal wam tot in mijn oore toe dat is een heerlijke erfaring.
En soms is mijn staart dik dan ben ik aan het spelen en dan foel ik de kik ervan de spanning, ik ben dan in mijn oer en mijn staart ook. Na het spelen is mijn staart weer zoals hij was en ik ook. Het gaat helemaal vanzelf.
Dat ben ik dus gewend. Mijn staart en ik, het gaat vanzelf.
Dus daarom snapte ik die flos ook niet.
Hoe kan zoiets nou opeens in je leven komen?
Een flos.

Friemels

Toen mijn vrouw het zei, keek ik eerst naar haar en toen naar de flos en zij keek naar mij. Maar ik had er helemaal geen mening ofer. Alleen dat ik liefer niet dat gefriemel eraan wilde en toen pakte ze de kam om mijn staart te kammen dus toen ben ik eefe ergens anders gaan liggen.
Ik ben dan wel seeniejor en soms is mijn gezond niet optiemaal maar ik find wel, niet alles dat raar is dat is een probleem. Die flos maakt mij niets uit.
Later zei mijn vrouw nog: “Bertje, de flos is weg.” En eerlijk waar, dat maakte mij ook niks uit.

Van mezelf weet ik, rustig en ontspannen liggen kan ik alleen als ik mijn poote dicht bij me hou. Dus tegen me aan. Of poote tegen zichzelf aan. Echt waar.

Open

Op Feesboek en ook op het blog hier zie ik dat er ook katermannen en poezen zijn die heel anders liggen. Op hun rug dus dat je helemaal hun buik kunt zien. Of opzij en dan de poote oferal de lucht in. Het ziet er eerlijk waar ontspannen en rustig uit en ook dat ik denk zo dat ligt lekker, zo heb je de wind door je buikvacht dat lijkt me ook wel eens fijn.
Alleen ik kan het niet.
Ik bedoel ik durf het niet.

Bang

Froeger moest ik op straat leven en nou ik huiskater ben snap ik helemaal niet meer hoe ik dat gedaan heb, mijn vrouw ook niet. Ze zegt dat ik vast adresjes had waar ik wat kon eete en slaape. Maar ik weet wel dat ik van die tijd angstklachten heb, dus dat ik kan schrikken en dan ben ik een tijdje bang.
Ik kan bang zijn van de postbode aan de deur dan hoor ik stemmen en ik weet niet wat er gaat gebeuren. Of de glazenwasser die keihard geluid maakt op de ramen en ik zie hem geeneens. Als mijn vrouw haar buitenjas aan heeft en dan de huiskamer inkomt dan foel ik me bang wegens dat ik denk ik moet in de taksi naar de dokter dat wil ik niet en ik moet vast. En ik ben ook bang als er opeens harde geluiden zijn of grote auto’s in de straat of enge fogels. En vast nog dingen meer.

Steun

Dan krijg ik steun van thuis en dat helpt. Ik krijg liefe woordjes en ook knuffels, en soms eete van haar fingers dan kom ik weer tot mezelf en dan kan ik weer mijn gewone leefe doen en dat doe ik dan ook. En dan lig ik weer zoals ik graag lig dus met mijn poote tegen me aan.

“Kom dan Bert,” zei mijn vrouw en ze klopte op het bed. Ik keek nog eens goed. Ja, op bed. Maar hoe dan en waar presies?
Soms gaat het vanzelf en soms helemaal niet.

Tweedes

Als het vanzelf gaat dat is het gemakkelijk. Ik ga als tweedes naar de slaapkamer, loop daar eefe rond, ga aan de paal hangen voor het rekke en strekke en ook voor mijn nagels en dan zegt mijn gefoel dat ik op het bed wil, gezellig erbij. Dus hop, erop. Daar heb ik mijn eigen kussen en vaak ligt daar een kussensloop op of een handdoek of een dekentje, ik wil weleens wat anders daarom is het.

Maar er zijn ook keren dat het helemaal niet lukt. Dan sta ik foor het bed te kijken en het is net of ik van binnen niet meer weet hoe ik moet springen.
Dat komt door de artroosie.
Soms weet ik het opeens. Soms niet. Dan ga ik weer naar beneden, want trappen op en af dat lukt gewoon dat is loope en dan met trappen.

Krieties

Nou zegt mijn vrouw dat ze iets gaat bedenken. Maar ik weet nou al dat ik me krieties foel. Dus ik hoef geen loopplank dat is voor honden. En een klein trapje dat is niks ik ben een grote kater dus ik moet mijn poote ergens op kunnen zetten dat ik foel hier sta ik stevig.
Tim, dat is de kater die hier voor mij was, had ook artroosie. En hij wilde ook geen trapje dat snap ik. Toen kreeg hij van die hele grote kussens voor de bank en het bed om oferheen te lopen. Ik heb dat ook gehad en toen snapte ik wat een dappere kater hij was want ik fond het eng en ik deed het niet.

Knuffels

Dus nou praate we erofer tijdens de knuffels, of nou ja mijn vrouw praat. Ofer op bed springen en wat het gemakkelijk maakt en ofer artoosie en ofer gezelligheid. Ik krijg er wel buik-knuffels bij en eerlijk waar ik luister nooit goed dat kan ook helemaal niet als je moet spinnen. Maar ik lig gewoon stil en ik geniet erfan want artroosie of niet, buik-knuffels zijn superfijn.