De afgelopen week heb ik eigenlijk helemaal niks bijzonders gedaan. Dat leek me even het beste, na de stunt die ik vorige week heb uitgehaald waarmee ik m’n personeel de stuipen op ‘t lijf heb gejaagd. Dus ik heb me heel netjes gedragen, heb m’n inspectierondes buiten afgewisseld met lekker lui binnen op het grote bed liggen. Of op de stoel onder de eettafel, of in de vensterbank in de zon.

De week

‘k Heb gevochten met m’n vis die boven de bank met een elastiek aan het plafond hangt, gepootbald, m’n hippe snuffelzakjes en m’n ketnipmuis ondergekwijld, met m’n knikkerbaan gespeeld en achter balletjes aangerend.
O, en ik heb ook nog netjes m’n etensbakjes met natvoer in twee keer leeggegeten en heel veel kopjes, likjes en knuffels aan m’n personeel gegeven. Want daar worden ze altijd blij van, en als m’n personeel blij is dan is de kans groot ‘t voor mij wat lekkere snekkies oplevert…

Weilandfeest

Er zijn trouwens al heel veel reacties binnengekomen op het Grote Weilandfeest 2025, met hele goeie ideeën. Jammer genoeg heeft m’n personeel het de afgelopen week heel druk gehad met brokjes verdienen, dus ze hebben flink wat achterstand opgelopen om te reageren. Maar ik beloof met m’n poot op m’n hart dat ik er alles aan ga doen om ze in de komende dagen achter de leptop te krijgen om alles te noteren en te beantwoorden!
‘t Duurt dan nog wel bijna vier maanden voordat het zo ver is, maar er kan natuurlijk al een hoop geregeld worden. Zo heb ik kattakt gehad met de kater van de Dubbele Wokkelwaterglijbaan, en hij heeft al toe kunnen mauwen dat die er ook dit jaar weer komt. En ik ben nog in onderhandeling met de nieuwe waakhond van het tentenbedrijf maar dat heeft nog wel wat poten in de aarde vanwege de taalbarrière, dus ik ben nu op zoek naar een tolk die blafs én mauws verstaat om te vertalen zodat ik binnenkort m’n poottekening onder de reservering kan zetten. Wie zou me daarbij binnenkort willen helpen?

Bram

Binnenkort is ook wel vroeg genoeg, want voor nu ga ik lekker languit in de vensterbank voor het grote raam liggen, om extra te denken aan mijn vriend Kater Bram. Het is vandaag namelijk precies een jaar geleden dat hij z’n laatste grote reis over de Regenboogbrug maakte. Hoewel ik weet dat hij daar veilig is aangekomen en een mooi plekje gevonden heeft tussen alle vriendjes die hem al waren voorgegaan, mis ik Bram aan deze kant nog steeds enorm en denk ik vaak aan hem. Als het helder weer is en m’n personeel lekker ligt te slapen, klim ik in het donker op ‘t schuurdak om naar de sterren te zwaaien. En dan weet ik Bram altijd weer te vinden tussen al die andere prachtige sterren. Want Bram heeft een speciaal plekje in m’n hart. Ook zonder al zijn mooie letters, wijze woorden en prachtige blogs is Bram nog steeds dicht bij me. Hij was de mooie vlinder die me spelenderwijs de wereld liet ontdekken en hij was de wind die door het hoge gras in ‘t weiland streek toen ik als kleine kittenkater m’n eerste stappen buiten zette.
Nu ik, een jaar later, inmiddels zelf een jonge katermans ben geworden denk ik nog steeds aan Bram. Want échte vrienden blijven voor altijd bij je…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Van de week was m’n personeel niet echt blij met mij, als ondernemende jonge katermans. Terwijl ze me altijd uitdagen en motiveren om steeds een stapje verder te gaan ontdekken, nèt even dat pootje erbij te zetten om wat angst voor het onbekende te overwinnen. Maar deze keer ben ik geloof ik net iets te ver gegaan. ‘t Was maar een metertje of wat, maar dat was meer dan genoeg wat m’n personeel betrof.

Beneden

‘t Zit namelijk zo.
Toen ik alweer ruim een jaar geleden voor ‘t eerst naar buiten mocht, bleef ik bij voorkeur stevig met alle vier m’n pootjes op de grond. Lekker in de tuin, op ‘t achterpad, of in m’n weiland. Later kwam daar aan de voorkant van ‘t huis ook nog de parkeerplaats bij, en dat was me toen al ver genoeg.
Terwijl ik thuis in de woonkamer heel graag tot aan ‘t plafond in m’n Quapasklimzak klom, bleef ik buiten veel liever op klomphoogte, zoals Junior altijd zegt. Want daar stond geen lekkere zachte bank zoals binnen om me op te laten vallen als ik snel weer naar beneden wilde. Natuurlijk kon ik ook prima zelf weer uit die klimzak komen hoor, dat deed ik als ik geen haast had. Kop omhoog, kont omlaag en dan gewoon laten zakken. Pootje voor pootje. Maar soms wilde ik ook wel ‘s weer vlug beneden zijn, als ik zag dat m’n vooraadkast open ging en er iets lekkers voor me gepakt werd. En dan was en is ‘t toch het snelste om gewoon los te laten.

Op hoogte

Nou moet ik toegeven, het was op zich niet onaardig om op de grond te blijven, want in die begintijd buiten had ik het springen nog niet helemaal door. Okee, ik kon binnen op de bank komen, en als ik het dan een beetje uitkiende durfde ik ook op de stoel onder de eettafel te springen.
En toen het eenmaal zomer werd vorig jaar sprong ik zonder moeite heel sierlijk op de tuinstoelen buiten, ik vond dat ik binnen al lang genoeg geoefend had.
Maar daar bleef het niet bij. Via de tuinstoel kon ik heel gemakkelijk op de tuintafel komen, en toen ontdekte ik dat er op hoogte buiten veel meer te zien is.
Ik verzamelde al m’n moed en waagde de eerste sprong in de grote bloempot waarin een mini kersseboom staat. Wat een uitzicht, zeker toen de schutting er nog niet stond tussen mijn tuin en die van de buren kon ik m’n hele weiland in de gaten houden. Terwijl ik steeds dapperderder begon te worden ontdekte ik dat ik m’n stiletto’s ook heel gemakkelijk in de schutting naast de poort kon zetten, om zo naar boven te klimmen. Er ging écht waar een hele nieuwe wereld voor me open toen ik over de rand van de schutting keek…

Balkon

Van ‘t één kwam ‘t ander. Ik kwam er achter dat ik vanaf die schutting op de balk kon klimmen die er boven hing en pootje voor pootje schuifelde ik dan dwars door de takken van de oude druivenstruik naar ‘t dak van de schuur. Was een makkie en ik had dat al een paar keer met veel succes gedaan voordat ik betrapt werd door m’n personeel. Nou, toen ze zagen dat ik boven op de schuur rondliep brak er bijna paniek uit. Er werd een trap naast de schuur gezet in een poging me van ‘t dak af te halen, en ik heb écht heel veel tikken met m’n voorpoot uit moeten delen als hun handen te dicht bij me in de buurt kwamen. Tenslotte was ik helemaal zelf op de schuur gekomen, en ik wist de weg terug heus wel. Maar ze waren heel ongerust, dus ik ben maar even van ‘t dak af gekomen om te mauwen dat ze rustig konden gaan slapen.
Ik heb daarna de hele nacht weer lekker op de schuur gezeten en naar alle sterren gezwaaid die ik zag. Vanaf het hoogste punt dat ik toen kon bereiken.

Springen

Maar ja, dat was vorig jaar. In de tussentijd heb ik natuurlijk niet stilgezeten.
Vanaf m’n schuurdak heb ik deze week zo ‘s zitten bekijken en berekenen of ik daar vandaan de sprong zou kunnen wagen naar de balkons van de bovenburen, maar ik kwam tot de conclusie dat zoiets niet mogelijk zou zijn zonder één van m’n negen levens op ‘t spel te zetten. En aangezien ik heel erg zuinig ben op alle negen legde ik me erbij neer dat het schuurdak eigenlijk wel het hoogst haalbare zou blijven…
Totdat ik dus van de week m’n voordeur uit wandelde, op weg naar ‘t weiland voor de dagelijkse muizenstandcontrôle. Meestal loop ik m’n huis uit via de achterdeur, langs de wildernis naast de sloot en dan ga ik gelijk rechtsaf de brug over. Maar nu was het lekker warm in de zon, dus ik besloot de lange route te nemen over de parkeerplaats, langs de zijkant van ‘t huizenblok naar de brug.
En toen zag ik ‘m ineens…

Afstand

De hele grote takken die ik altijd vanaf ‘t schuurdak had gezien bleken een stam in de grond te hebben, gewoon naast ‘t huis. ‘t Viel me nu pas op omdat daar altijd een vrachtwagen voor staat, waardoor ik nooit langs de zijkant van ‘t blok kan lopen. Maar nu was die wagen ineens weg en schoten er duizend-en-één gedachten door m’n kop die helemaal niks te maken hadden met de muizen in ‘t weiland.
Voorzichtig zette ik een poot tegen de onderkant van de boom, en voordat ik er erg in had zat ik er in en kon ik ineens op m’n eigen schuurdak kijken. Maar weet je wat het mooie was? Als ik heel voorzichtig over een dunne tak in de boom zou balanceren kon ik op het dak van de bergingen van de bovenburen komen. En daar vandaan was het maar een klein sprongetje naar het balkon van de bovenbuurman op de hoek. En die afstand durfde ik zelfs wel met m’n ogen dicht te overbruggen.

Bovenburen

Dus toen mijn personeel even in m’n tuin  stond en me op de balustrade van het balkon bij de bovenburen zag wandelen kregen ze bijna een hartverzakking. Gelukkig hadden ze geen van twee hun telefoon bij zich, dus er is geen enkel bewijs dat ik over die reling heb gelopen. Tegen de tijd dat de telefoon binnen uit de oplader was gehaald stond ik alweer op ‘t balkon en keek met m’n allerliefste snuit tussen de spijlen door in de camera. Want ze kunnen toch niet lang boos op me blijven.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Zo hee, en dan is ‘t inmiddels alweer maart… Dat gaat de goede kant weer uit, nog even en m’n personeel komt ook weer zonder dikke jas de tuin in.

Ik hoor alweer vogeltjes fluiten als ik buiten wandel, en er komen een heleboel grote vogels overvliegen die heul veel herrie maken. Ik heb het daar niet zo op wanneer ik op m’n catwalk langs de schutting lig, zeker niet sinds ik op tv een hele grote vogel zag die in één duikvlucht een konijn optilde en meenam.
Nou weet ik heus wel dat ik geen konijn ben, maar zou zo’n grote vogel dat ook weten? Ik blijf liever met alle vier m’n poten op de grond. Of in ‘t water, zodra de temperatuur weer aangenaam is. Maar vliegles, daar zit ik echt heus niet op te wachten.
De gele toeters op die lange stelen in de tuin beginnen plaats te maken voor paarse, witte en gele bloemetjes met sprietblaadjes. En die bloemetjes zijn schijnbaar zó belangrijk dat er zelfs een echte vakantie naar vernoemd is. Tenminste, toen m’n personeel nog jong was, want tegenwoordig heet die vakantie naar ‘t voorjaar, dat jammer genoeg nog ver te zoeken was de afgelopen week.

Eten

Eigenlijk heb ik de afgelopen dagen maar weinig gedaan. Nou ja, ik heb bijna een hele dag op ‘t huis gepast, omdat m’n personeel over de grens op nieuwe voorraad voor in m’n kast ging jagen. En ze hadden er helemaal niet bij stilgestaan dat het vakantie was dus dat ze niet alleen struikelden over andere Hollanders die daar ook op jacht waren, maar ook veel lege schappen tegenkwamen. Maar ‘t is ze uiteindelijk toch gelukt om weer genoeg voorraad te vinden, dus ik kan weer even een paar weekjes vooruit.
Gelukkig hebben ze deze keer precies meegenomen wat ik graag lust, want de laatste keer kwamen ze met zakjes runderhart thuis. En heus echt waar, ik heb ‘t geprobeerd hoor maar ik vind ‘t zoooooo afgrijselijk vies! Terwijl ik toch echt geen moeilijke eter ben, want ik heb een tijd geleden toch ook m’n etensbakjes met paard, struisvogel, eland, kangoeroe en zelfs insecten helemaal leeggegeten. Maar met runderhart doen ze me echt geen plezier. En dat schijnen ze nu eindelijk te snappen.

Thuis

‘t Was best wel lekker rustig hoor, zo’n dagje alleen thuis. Er stond genoeg te eten en te drinken voor me klaar, en ik kon eindelijk ‘s lekker doordutten zonder dat er foto’s gemaakt moesten worden, of ik weer knuffels kreeg omdat ik zo lief lag te slapen. Nadeel was alleen dat ik niet even lekker naar buiten kon wanneer ik wilde, dus ik moest weer ouderwets op de bak. Nou ja, er zijn ergere dingen dan dat. Voor een keertje vind ik dat helemaal niet erg, al ga ik toch liever even achter de hortensia’s tegen m’n schuur aan zitten, bovenop de hosta’s.
Vorig jaar heb ik al m’n best gedaan om ze uit m’n tuin te krijgen, maar ze kwamen toch weer allemaal op. Dit jaar dus weer een nieuwe kans, want ik ben er van overtuigd dat de aanhouder wint. En als ze wéér opkomen, zit ik er toch hard aan te denken om ze dan gewoon maar met wortel en al uit te graven, want ik vind ‘t echt niks.

Saame

Ik was blij toen ik, na een hele dag binnen zitten, ‘s avonds laat m’n personeelsauto de straat weer in zag komen en ik stond al klaar achter de voordeur om de gebruikelijke tassencontrole uit te voeren nog voordat de sleutel in ‘t slot werd gestoken. Want eerlijk is eerlijk, saame is ‘t toch veel leuker dan alleen.
Maar er zat helemaal niks voor me bij in de tassen die naar binnen werden gezeuld, dat had ik al snel in de gaten. Want wat moet ik nou met pakken sap, sokken, shirts en overhemden waar ik niet eens in pas, een kaasschaaf of flessen badschuim?
Ik stond net op ‘t punt om teleurgesteld naar de keuken te lopen om nog wat van m’n brokjes te nemen die al sinds begin van de middag in m’n etensbak zaten, toen Senior met een grote krat binnenkwam en op de grond neerzette. Tot aan de rand gevuld met m’n favoriete knabbels, snekjes, soepjes en natvoer! Ik kon m’n geluk niet op en liep een paar keer om de krat heen, op zoek naar wat ik er het eerste uit zou halen. Maar dat was  dus helemaal niet de bedoeling..

Nadat de jassen aan de kapstok waren gehangen en m’n personeel op hun bak was geweest werd de krat met míjn spullen op ‘t aanrecht gezet. En laat dat nou net de enige plek in m’n huis zijn waar ik niet op kan komen…
M’n avondeten kwam gewoon uit m’n voorraadkast. Niks mis mee natuurlijk, maar ik had best wel een hapje uit die grote krat willen hebben, want daar zat weer genoeg lekkers in. Terwijl m’n personeel hun eigen spullen aan ‘t opruimen was, bleef mijn krat onaangeroerd buiten m’n bereik staan. Vanaf de eettafel heb ik m’n nieuwe voorraad scherp in de gaten gehouden, maar m’n personeel had zelfs de moed om het licht uit te doen en te gaan slapen! Er zat voor mij niets anders op dan met ze mee te gaan en tussen hen in te gaan liggen. Dan was ik er in elk geval gelijk bij zodra ze m’n voorraad gingen bijvullen!

Voorraadkast

Nou, ik kan je verzekeren dat het best moeilijk in slaap komen is hoor, zo tussen tweebeners die de hele nacht bomen aan ‘t omzagen zijn. Maar ik heb het volgehouden en stond toen de wekker ging als eerste in de keuken.
Helaas, er werd eerst weer natvoer uit m’n voorraadkast geserveerd, en zelf ging m’n personeel aan de koffie en ontbijt. ‘Kom op zeg’, mauwde ik nog, ‘mijn boodschappen moeten ook nog opgeruimd worden!’
Uiteindelijk ben ik maar voor ‘t aanrecht op de grond gaan zitten terwijl ik strak naar m’n nieuwe voorraad bleef kijken. En toen kwam m’n personeel pas in beweging. De bijna lege opbergmandjes kwamen uit m’n voorraadkast en de zakjes, kuipjes, blikjes en hartjes werden gesorteerd op smaken en netjes opgeborgen. M’n snekpot werd bijgevuld en m’n brokjes gemengd.
Tegen de tijd dat de krat leeg en m’n voorraadkast weer vol was ben ik als een speer naar buiten gerend om de hosta’s te bemesten om daarna weer over te gaan tot de orde van de dag: lekker dutten in de vensterbank, met m’n billen boven de verwarming. Want ‘t is nog steeds geen zomer.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep