Categorie archieven: Joep

Joep heeft vandaag koningsdag

Vandaag schijnt het een bijzondere dag te zijn, omdat de koning van Nederland z’n verjaardag viert. Hier in ‘t dorp waar ik woon zijn heel veel tweebeners vrij, zijn de winkels dicht en zitten grote en kleine tweebeners al op kleedjes in de straat, tussen al het speelgoed en andere spullen waar ze op uitgekeken zijn, in de hoop daar iemand nog blij mee te kunnen maken.
Ik snap het niet helemaal, maar dat komt misschien omdat ik zelf maar één koning ken en dat is Gijs, de koning van de Haltestraat. En Gijs is toevallig een hele goeie vriend van me, dus ik weet zeker dat híj vandaag z’n verjaardag niet viert. Plus dat Nederland volgens mij wat groterder is dan de Haltestraat met alle omliggende straten en steegjes en pleinen, dus degene waar heel ‘t land nou feest voor viert en Gijs kúnnen toch gewoon niet dezelfde zijn?

Ochtend

Vanmorgen vroeg, toen de zon net opkwam, zag ik al tweebeners in de straat sjouwen met grote tassen maar ik herkende ze bijna niet. Ze klonken en roken bekend, maar de vacht op hun kop had ineens een andere kleur dan anders, en de lappen die ze omgeslagen hadden zagen er ook heel anders uit dan gewoonlijk. Gelukkig was ik vannacht, tijdens m’n inspectieronde, al een beetje voorbereid door m’n buurkatten die veel meer ervaring hebben met de gebruiken van tweebeners dan dat ik heb. Ze mauwden ook dat al dat vreemde gedoe morgen weer over is, maar dat het vanavond nog best lang luidruchtig in ‘t dorp kan blijven, met knallers en lichtjes in de lucht als ‘t feest afgelopen is.
Nou ja, een gewaarschuwd katermans telt natuurlijk voor drie, dus ik gaf de tweebeners die ik tegenkwam en ken een kopje en ik kreeg van hun een aai of een kroel terug, alsof het een hele gewone zaterdag is.

Mijn jas

Maar ik blijf het toch wel een beetje vreemd vinden hoor, dat juist vandaag bijna alle tweebeners diezelfde kleur lappen omgeslagen hebben, terwijl ze op elke andere dag van ‘t jaar juist zo hun best doen om verschillend van elkaar te zijn.
Wat dat betreft heb ik ‘t gewoon heel gemakkelijk hoor, want toen ik geboren werd kreeg ik al gelijk een mooie jas van m’n vader en moeder, en die zit zó lekker dat ik ‘m nooit zou willen omwisselen voor een andere kleur jas. Gelukkig vindt m’n personeel de jas die ik aan heb ook heel errug mooi en moeten ze er niet aan denken om me iets anders aan te trekken. Daar krijgen ze de kans ook echt niet voor, want ik ben purrrfect zoals ik ben met een jas die als gegoten zit. En voor ieder ander die toch een poging wil wagen, ik heb achttien aangescherpte stiletto’s en ik ben niet bang om die te gebruiken…

Speelgoed

Eigenlijk past mijn jas zelfs wel helemaal bij zo’n dag als vandaag, al is het een andere tint oranje dan de lappen van de tweebeners en de slingers in de straat. Maar ik vind dat helemaal niet erg, want ik blijf toch wel een eind uit de buurt van alle drukte en de herrie. Nee, ik blijf liever in m’n vensterbank liggen kijken naar wat er buiten gebeurt. En als de zon straks doorkomt dan ga ik op m’n kussen op de tuintafel liggen, of in de stoel. Lekker dutten, of misschien wel toezicht houden in de achtertuin als m’n personeel daar aan het werk gaat.
Of zal ik toch ook misschien nog een uurtje of wat op een kleedje voor de deur gaan zitten? Volgens m’n personeel heb ik meer dan genoeg speelgoed waar ik niet meer naar omkijk, al denk ik daar zelf toch wel wat anders over…
Nou ja, wat je ook gaat doen vandaag, maak er saame een hele mooie dag van. Ik ga toch alvast maar wat spullen die m’n personeel niet meer gebruikt voor de deur zetten. Wie weet kan ik daar iemand anders nog blij mee maken…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep en het voorjaar en nog meer

‘t Was best vermoeiend de afgelopen week, want wat zijn er veel vriendjes jarig geweest, miauw… Bijna elke dag had ik wel een feestje, en daar lijkt nog geen eind aan te komen! Wat zou dat toch zijn, dat april zo’n mooie maand is om geboren te worden?

Voorjaar

Het enige dat ik kan bedenken is dat iedereen benieuwd is naar het voorjaar. Want echt, het lijkt wel of alles buiten losbarst in prachtige kleuren en lekkere luchtjes deze maand. Dit is nou al m’n tweede april die ik meemaak, en ‘t wordt elk jaar steeds leuker want nu is ’t heerlijk om buiten te zijn. Vooral ‘s nachts na m’n straatinspecties en tuincontroles, dan lig ik lekker lui buiten in de tuinstoel te slapen omdat ‘t echt helemaal niet koud meer is. En ik kan je verzekeren, het is in m’n tuin een heel stuk rustiger dan binnen, vooral als je personeel hebt zoals ik, dat elke nacht druk bezig is om een heel bos om te zagen…
Nadeel is alleen dat ik ‘s nachts geen vogeltjes hoor, want die slapen dan blijkbaar ook. Nou ja, af en toe wat gesnater van een eend, als die met heel veel gespetter de sloot naast ‘t achterpad als landingsbaan gebruikt. Katsoonlijk vind ik dat zulk soort nachtvluchten verboden zouden moeten worden, want ik word er elke keer weer wakker van…

Muizen

In ‘t grasland achter m’n huis is trouwens nog steeds geen enkele Weilandmuis te vinden, niet ‘s nachts, maar ook niet overdag. Zou de allerlaatste muis vorig jaar zomer tijdens het Eerste Grote Weilandfeest dan toch écht op de Hibatsjie van Chef Tiga zijn beland?
Ik heb van mijn vriend Kever vorig weekend zes beebieknoeperts gekregen, en die heb ik ‘s avonds nog in m’n weiland losgelaten. Maar de volgende ochtend kon ik er nog maar drie terugvinden, en die hadden geen idee waar de anderen waren gebleven. Hopelijk zijn ze nu niet helemaal teruggelopen naar Keef’s tuin, want gisteravond kwam er geen eentje meer toen ik ze riep…
Hopelijk komt de familie Paard binnenkort weer om ‘t weiland te begrazen, en kunnen zij wat muizen meenemen. Want die zijn toch minder machtig als hapje dan de Knoeperts. En anders zie ik het er toch van komen dat er voor ‘t komende Weilandfeest muizen uit andere windstreken moeten worden gehaald, samen met Japie en m’n andere vrienden van Muisbezorgd.

Weilandfeest

Nou is dat helemaal niet het probleem hoor, want er schijnt nu al een overvloed te zijn aan Achterhoekse Akkermuizen, Sappige Strandmuizen, Hartige Hunnebedmuizen, Knapperige Kanaalmuizen, Brosse Bosmuizen, Limburgse Luxemuizen, Pittige Parkmuizen en Zeeuwse Zachtemuizen. En alles daartussenin. Behalve die lokale Woelige Weilandmuis, dat wil nog steeds niet lukken…
Maar, ik maak me nog geen zorgen hoor, want het duurt nog bijna drie en een halve maand voordat ‘t Weilandfeest weer losbarst. In die tijd kan er nog heel veel gebeuren en wie weet lopen er over twee maanden wel meer Weilandmuizen rond dan dat we met z’n allen op kunnen. Al zullen Japie en ik en iedere katlega van Muisbezorgd in de week voor ‘t feest nog flink de poten uit de vacht moeten steken om al die andere soorten krakend vers te kunnen aanleveren, zodat iedereen op ‘t feest een ruime keuze aan smaken heeft om uit te kiezen. Maar ik weet zeker dat dat helemaal goed gaat komen.
Vijftig

O, en voordat ik nu m’n vijftigste blog afsluit wil ik nog oprecht sorry mauwen tegen alle vrienden die zaten te wachten op antwoord op hun reacties bij m’n vorige blog of op Feestboek. Ik weet dat ik had beloofd dat ik m’n personeel niet eerder achter de leptop vandaan zou laten gaan voordat ze gereageerd hadden op al die lieve verjaardagsletters die ik vorige week gekregen heb, maar ze moesten onverwacht extra aan het werk. En omdat in hun arbeidsovereenkomst staat dat brokjes verdienen voorrang heeft tenzij er sprake is van een medisch noodgeval met mij, had ik dus geen enkele poot om op te staan en ging de leptop een paar dagen dicht…
Intussen is alles uiteindelijk toch wel weer goed gekomen en ik denk dat nu écht iedereen teruggemauwd is. Nu nog even alle andere berichten beantwoorden en dan kan ik weer lekker naar buiten, de zon in en kijken of de Weilandmuizen al terug zijn.

Stevige poot en zachte kopjes,

Joep

Joep is vandaag jarig

De afgelopen dagen is m’n personeel druk bezig geweest met oude foto’s. Af en toe keek ik even met ze mee, maar heel eerlijk gemauwd had ik daar na een stuk of tien plaatjes al snel genoeg van en ben ik lekker naar buiten gegaan, de zon in.

Voor mij was ‘t een lekker rustig weekje, maar m’n personeel had ‘t er maar druk mee tussen hun dagelijkse bezigheden door. Na een tijdje hoorde ik hun ooohhh’s en aaahhh’s geeneens meer door de open tuindeur en draaide ik me nog ‘s lekker om op m’n kussen op de tuintafel en sliep verder.
Maar elke keer als ik weer even binnen kwam voor een hapje of wat likjes water, zat m’n personeel naar ‘t beeldscherm van de leptop te wijzen en riep ‘hee Joep, herinner je je deze nog?’
Uit beleefdheid mauwde ik dan even, nam een hap en ‘n slok en maakte weer dat ik naar buiten kwam. Want natuurlijk herinnerde ik me alles wat aangewezen werd op ‘t scherm, ik was er tenslotte zelf bij geweest…

Poeseren

Al vanaf dag één dat ik hier op mezelf ging wonen werden er foto’s van me gemaakt. Nog niet eens met een échte camera, maar gewoon, met de telefoon. Want die had m’n personeel altijd bij zich, en ach, dat werden vaak toch best nog wel aardige plaatjes. Ik had er ook helemaal geen verstand van en soms merkte ik niet eens dat er foto’s gemaakt werden, want ik hoorde of zag daar bijna helemaal niks van. Ik had het toen ook eigenlijk gewoon veuls te druk met spelen en ontdekken.
Toen ik wat ouderder werd kreeg ik een beetje door wanneer ik op de foto gezet werd, want dat merkte ik vooral aan het gedrag van Junior. Ze kwam dan heel stilletjes naar me toe om me niet te storen, maar omdat ze niet de snelste is om actiefoto’s te maken bleef ik dan soms even stil zitten en keek ik recht in de telefoon, zodat ze een foto kon maken.
Poeseren, heet dat geloof ik. En daar draaide ik toen al niet eens m’n poot voor om.

Feestboek

Eigenlijk had ik gedacht dat er in die eerste dagen dat ik hier was wel genoeg plaatjes en filmpjes waren geschoten en dat de lol er uiteindelijk wel van af zou gaan, maar toen kreeg ik m’n eigen Feestboekpagina. En dát was leuk! Ik mauwde bijna elke dag wat ik meegemaakt had, met een foto of een filmpje erbij. En langzaam maar zeker kreeg ik steeds meer vriendjes die ook een eigen pagina hebben, of die iets mogen mauwen of blaffen op de pagina van hun personeel. En terwijl ik toen nog te klein was om naar buiten te mogen, werd m’n wereld achter die leptop steeds groter. Gewoon, lekker in m’n luie stoel of op schoot berichtjes voorgelezen krijgen.
Al ging dat, zeker in het begin, met de nodige spellings- en grammaticafouten van m’n personeel. Maar we gingen elkaar steeds beter verstaan en daardoor ook beter begrijpen, waardoor we nu samen een kattastische band hebben. Ik hoef tegenwoordig soms alleen maar te kijken en ze snappen al precies wat ik bedoel. De training ‘Non-verbaal communiceren met personeel volgens eigen inzicht’ kan ik dan ook écht aan al m’n vrienden aanraden.

Beebie

Maar goed, ik dwaal af.
Ik had het over oude foto’s. Zelf heb ik daar niet zoveel mee, maar ik hoorde al van de buurtpoezen dat tweebeners af en toe graag weer iets uit het verleden willen zien, en mijn personeel is daar blijkbaar geen uitzondering op. Hoewel ik nog nooit foto’s heb gezien van toen zij zelf beebie-tweebenertjes waren, want de leptop en de telefoons staan vol met alleen maar foto’s van mij, vanaf de allereerste dag dat ik hier m’n poot binnenzette tot aan gisteren. Honderden, duizenden, misschien wel miljoenen foto’s, maar zover kan ik niet eens tellen op m’n achttien tenen. M’n personeel had het er gisteren zelfs zó druk mee dat m’n lunch vijf minuten te laat geserveerd werd. Moet toch niet gekker gaan worden vind ik!
Maar net voordat ik er iets over wilde gaan mauwen werd de leptop dichtgeklapt en kreeg ik een lekker kommetje kattensoep. Ze waren klaar met al die foto’s en mijn rust was dus weer voorbij.

Feest

Nou hebben ze geprobeerd om me uit te leggen waar ze zo druk mee bezig waren, maar ik begrijp er niks van. En wat heb ik er aan dat al m’n foto’s en filmpjes nu bij elkaar staan, van 0 tot 1 jaar en van 1 tot 2 jaar? Ik heb alleen onthouden dat de eerste foto’s van vandaag gelijk in het mapje van 2 tot 3 jaar gaan. Want m’n personeel zegt dat ik vandaag m’n tweede verjaardag mag vieren, maar het is hier toch elke dag feest? Dus waarom zou ik maar één keer per jaar een dag als vandaag vieren? De zon schijnt, de vogeltjes fluiten, m’n eten- en drinkbakken zijn gevuld, m’n huis ligt vol met speelgoed en ik krijg elke dag net zoveel knuffels, aaien en kroelen als ik wil.
Al zou ik vanavond een lekkere lauw gestoomde zalmmoot écht niet laten liggen, als m’n personeel vindt dat m’n verjaardag zo nodig gevierd moet worden…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep is Bewust Enig Katermans en wel hierom

De afgelopen week heb ik ‘n pootje toegestoken in de tuin. ‘t Was zulk lekker weer dat m’n personeel besloot om nog wat bolletjes te planten en zaadjes voor de bijtjes en de vlindertjes te strooien. Er zijn fruitstruikjes in potten gezet en de derde druif is eindelijk van z’n pot naar de volle grond verhuisd. Kortom, ik heb me weer helemaal kunnen uitleven met kuilen voor de planten en kuiltjes voor de bollen te graven, om ze daarna weer zorgvuldig dicht te gooien.

Nou moeten er nog een paar betonnen borderranden verplaatst worden, maar dat graaf- en sjouwwerk laat ik lekker over aan m’n personeel. Stel je voor dat ik daarbij één van m’n stiletto’s afbreek…

Buurpoes

Dinsdag heb ik Zosja, de Poolse buurpoes van twee deuren verder, even streng moeten toemauwen voordat ik haar mijn tuin heb uitgejaagd, omdat ze steeds brutaler begint te worden. Want terwijl ik binnen nietsvermoedend lekker aan m’n lunch zat, wandelde zij stilletjes m’n tuin in en ging gewoon lekker lui in m’n tuinstoel liggen, alsof ze thuis was! Nou, dan heeft ze aan mij de verkeerde katermans hoor, want mijn tuin is van mij en daar komen geen ongenode gasten binnen. Per slot van rekening ben ik niet voor niets een Bewust Enig Katermans in huis en tuin. ‘t Zou toch wat zijn, als alle buurtkatten gewoon maar in en uit zouden wandelen wanneer ‘t hun uitkwam…
En weet je wat nog het ergste was? Ze liet zich gewoon aaien door míjn personeel. Nou, die twee heb ik natuurlijk de rest van de dag niet meer aangekeken, ik negeerde uit protest ‘s avonds ‘t natvoer dat ze voor me neergezet hadden en heb alleen wat brokjes gegeten. Geen kopje, kroel, spin of miauw gunde ik ze, dat stelletje overlopers.

Baas in huis

Dat heb ik net zolang volgehouden totdat ze in bad waren geweest en een schone pyjama hadden aangetrokken. Want aan mijn personeel moet mijn luchtje zitten, en niet die van de buurpoes.
Heel even heb ik er zelfs over zitten denken om ze op staande voet te ontslaan, maar dat idee heb ik snel losgelaten omdat ik zelf m’n verpakkingen natvoer niet open krijg.
En weglopen was ook geen optie, want m’n rolkoffer is net groot genoeg om wat snekkies in mee te nemen als ik naar m’n vriend Keef ga. Daar passen écht geen krabpalen, manden, kleedjes, speelgoed of eten- en drinkbakjes meer bij, laat staan m’n hele voorraadkast met natvoer, soepjes, muizen, brokken en snekkies.
Dus nadat ik m’n natvoer op had heb ik m’n snoet afgeveegd aan hun benen. Ik ben bij ze op schoot gesprongen en heb flink liggen rollen zodat al m’n losse winterharen in hun pyjama’s bleven steken. Zal ze leren, wie de baas in huis is…

Goedmaken

Tegen de tijd dat m’n personeel naar ‘t grote bed wilde, lag ik er al languit dwars in. Ze schoven voorzichtig elk aan een kant onder ‘t dekbed, op ‘t randje van ‘t matras. Nou ja, toen heb ik ‘t maar weer helemaal goedgemaakt met ze door nog even een flinke wasbeurt met extra kroelen te geven zodat ze allebei weer van top tot teen naar mij roken en daarna zijn we alle drie tevreden in slaap gevallen.
En Zosja? Die is nu geloof ik nog steeds een beetje boos op me omdat ik haar m’n tuin uit heb gejaagd. Maar dat komt wel weer goed hoor, want gisteren kwamen we elkaar tegen op ‘t achterpad en liep ze langs zonder naar me te blazen.
Misschien vraag ik haar morgenavond wel mee voor een rondje weilandinspectie, samen met wat andere buurtkatten. En dan kunnen we na afloop met z’n allen naar elke stralende ster zwaaien die we zien. Want ‘t leven is té mooi om lang boos te blijven…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep ontmoet een nieuwe vriend

Nou, de lente mag dan zijn begonnen, maar ik kon er de afgelopen week weinig van maken… Zon, geen zon. Lekker warm, niet meer lekker warm. Heerlijk lentebriesje, koude wind. En alles daar tussenin…

Bolletjes

Het enige dat meezat was dat ‘t groen in de tuin begint uit te barsten. Overal staan de knoppen aan de takken op springen. Ik hoor weer vogeltjes fluiten, naast ‘t weiland in de hoge bomen. En m’n personeel mauwde dat aan de andere kant van ‘t dorp alweer kleine bolletjes wol door ‘t weiland huppelen. Nou ben ik daar best wel benieuwd naar om die een keer te ontmoeten, want ik heb gehoord dat katten graag met bolletjes wol spelen. Maar ik weet de weg niet naar de andere kant van ‘t dorp omdat ik altijd in de buurt van m’n huis blijf, want dat is me ver genoeg. En eigenlijk mag ik van m’n personeel ook helemaal niet met bolletjes wol spelen, omdat ze bang zijn dat ik dat op ga eten en dat ik dan naar die aardige dierendoktermeneer moet.
Dus in gedachten stel ik me dan maar de bol wol voor waar Junior met dikke naalden sjaals of truien van maakt, maar dan in een witte, bruine, zwarte of gevlekte kleur, die stuiterend door een weiland hupsen. Alleen denk ik er dan wel nog vier pootjes onder, en een kopje aan de voorkant. Want anders kunnen ze natuurlijk niet stuiteren of zien waar ze heen moeten.

Muis

De hele week heb ik nachtdienst gewerkt, samen met de buurkat. Altijd gezellig, zo samen op pad, en hij heeft me al naar heel veel mooie plekjes in de buurt laten ontdekken. Natuurlijk zijn we niet de hele nacht op pad, want als we een inspectieronde gedaan hebben zoeken we een lekker plekje om even de pootjes wat te laten rusten. Meestal komen we dan ook de andere buurtkatten van dienst daar tegen, en dan wisselen we de laatste nieuwtjes uit. Over hoe het thuis gaat, of tips voor lekkere brokjes of snekkies, of interessante plekjes in de wijk.
Als jonge katermans kan ik nog heel veel van de ouwe garde leren. Maar ook zij hebben al maanden nog steeds geen enkele muis in de buurt kunnen vinden. En ik hou dan natuurlijk heel wijs m’n kaken op elkaar over de muizenfamilie die ik een tijdje geleden heb helpen verhuizen naar ‘t weiland aan de andere kant van de weg.

Geritsel

‘t Was eergisternacht, toen ik met de buurkat weer op ronde was, dat ik wat geritsel onder de struiken hoorde. En heel eerlijk gemauwd, ik was blij dat ik niet alleen was, want net toen ik richting het geluid sloop stond ik ineens oog in oog met een enorm gevaarte op korte pootjes dat onder de struiken vandaan kwam. Ik zette m’n rugharen op en m’n staart werd wel drie keer zo dik, en ik begon keihard te blazen. Het gevaarte schrok van me, en binnen 0,001 seconde had ‘ie zich opgerold tot een bal. Ik kon er werkelijk geen snuit of pootjes meer aan terug vinden.
M’n nieuwsgierigheid won het toch van m’n schrik, zeker omdat het gevaarte niet meer bewoog. Terwijl de buurkat van een afstandje toekeek, snuffelde ik aan de bal en gaf er heel zachtjes een tikje tegen met m’n voorpoot. Het voelde raar, een beetje stekelig zoals sommige struiken in de buurt. Ik besloot om naast de buurtkat te gaan zitten, en te wachten op wat er zou gaan gebeuren.

De stekel

Heel zachtjes mauwde de buurkat tegen me dat die bal helemaal geen gevaarte was, maar een heel vriendelijk dier. Hij kende ‘m, want hij woonde hier al jaren in de buurt met z’n gezin. En elk voorjaar werden ze wakker uit hun winterslaap, en gingen in ‘t donker op zoek naar eten. De buurkat had me expres meegenomen naar deze plek, om me kennis te laten maken met dit voor mij onbekende wezen, dat blijkbaar dus geen enkel kwaad deed.
Voorzichtig liep ik terug naar het dier, en ineens zag ik dat er pootjes uit de bal staken, en er kwam een puntig neusje tevoorschijn. We bleven doodstil zitten terwijl de stekel naar ons toe kwam, wat snuffelde aan m’n voorpoten en toen langs ons heen een tuin in liep. De buurkat mauwde dat daar voor de stekel vaak voer wordt neergezet, en dat als eind van de zomer de beebiestekeltjes groot genoeg zijn gegroeid de hele familie daar dan komt eten.

Vriendje

Ik vraag me nu dus af of ik deze week nou een nieuw vriendje heb ontmoet. Misschien dat ik wat vaker naar die plek onder de struiken ga, om ‘m wat beter te leren kennen. Ik heb gehoord dat hij kattenvoer lust, maar liever wat meelwormen of een rauw eitje heeft. En een bakje vers water.
Misschien moet ik ‘m maar ‘s uitnodigen in mijn eigen tuin. M’n personeel vindt dat vast ook heel leuk, want als ze vogeltjes de winter door helpen hebben ze ook wel iets lekkers voor de stekels. Altijd gezellig, zeker als ‘ie dan ook nog z’n hele familie meeneemt. En wie weet lust ik ook wel meelwormen…

Zachte kopjes en ‘n stevige poot,
Joep