Laat ik maar gelijk met mijn kattenluik de keuken in vallen. Via de postduif komen verontruste berichten van furriendjes binnen die zich zorgen om ons maken. Omdat we pauze hebben ingelast op Beestboek.

Dat is heel lief, maar gelukkig nergens voor nodig. Soms is een reden heel simpel. Mijn mens heeft haar arm overbelast, waardoor ze rust moet houden. Ze mag haar telefoon alleen voor het hoognodige gebruiken. Ook moet ze oppassen met muizen. Al snap ik niet goed wat een muis met haar arm te maken heeft. Verder ben ik extra voorzichtig omdat er boodschappen tussen zitten van vage types die dreigen mijn furhalen en foto’s te pikken. Die zou ik pas terugkrijgen als ik heel veel brokjes betaal. Tot op heden blijft het bij bluf, maar ik ben wel heel erg op mijn katvive. Daarom blijven we een tijdje stil. Via deze letters breng ik jullie op de hoogte van het wel en wee van de afgelopen dagen.

Tante Cato

Dat m’n tante wat gedoe heeft met de plastic plasdoos hebben jullie nog kunnen lezen op

Beestboek. Er zat een ontsteking in haar blaas en daar moest ze pillen voor. Altijd heb ik gedacht dat mijn tante streng maar rechtvaardig was. En dat ze poeslief was voor ons mens. Inmiddels weet ik dat ze niet voor de poes is als het op pillen aan komt. Ze heeft Mo keihard in haar vingers gebeten. Al gingen niet alle pillen er vlot in tante Cato leek er wel goed van op te knappen.
Van de week ging ze echter weer van bak naar bak naar bak. Toen de Upurr voor reed dacht ze dat ze een romantische dagje uit zou hebben met haar Willem. De taxi reed echter linea recta naar witjas, die haar opsloot in een kooitje met een bak vol plastic korrels. Ze mocht pas naar huis nadat ze er een paar druppels uit had weten te persen. Knappe koppen hebben daar met een vergrootglas naar gekeken en die kwamen er achter dat er een megagrote familie irritante beestjes in haar buik vakantie aan het vieren is. Het zijn afstammelingen van Ene Coli. Nu moet ze opnieuw pillen. De doos met pleisters staat binnen pootbereik.

Foppe

Mijn broer moet binnenkort naar de tandarts. Een paar dagen terug was hij al bij witjas voor een – heel moeilijk woord – preoperatief onderzoek om te beoordelen of zijn lijf dat wel aan kan. Er is het nodige gepraat met mensen die er heel veel over geleerd hebben. Die zijn het er over eens dat het beter is om zijn gebit een stralende look te gaan geven, omdat de ontsteking in zijn bek gevaarlijk is voor zijn gezond.
Om reden die ik eerder noemde, furtelt Foppe er niets over op Beestboek. Maar willen jullie heel veel voor hem duimen? Want het is best spannend. Dat merk ik aan mijn mens die er zenuwachtig over doet.

Snuiter

De vlieringsnuiter heeft onlangs met heel veel stof en kabaal de vloer verstevigd, zodat de koelingen er niet door heen kunnen zakken. Het moet gemiauwd, de fundering van de bedrijfsunit van Muisbezorgd ziet er purrrfect uit. Maar verder…. Breek me de bek niet open. Want een bende! Overal staan herriemakende machines (gelukkig alleen als de snuiter er bij is). Over de rollen dikke watten kan ik amper heen kijken en ik verzwik mijn poten over de stapels losse planken.
Toen hij ook nog wegging zonder slagroom met mij te delen, heb ik mijn beklag gedaan bij Mo. Ze zegt dat hij nog een paar keer terug komt om de puntjes op de i te zetten. Dat is hem geraden! Hij moet snel zijn, want het Grote Weilandfeest is al over tien weken. Wat denken jullie, is het verstandig om alvast een plan B achter de poot te hebben?

Koppie van Japie

Hebben jullie al naar buiten gekeken? Overal wapperen grote lappen stof aan hoge palen. Bij de buren hangt de vlag aan een lange stok die vastzit aan de muur. Gisteren zag ik de doeken ook al. Toen hing het roodwitblauw halverwege. Vandaag staat de driekleur met oranje wimpel fier bovenaan. Mo heeft me verteld dat het hoort bij nare gebeurtenissen van lang geleden. Toen maakten mensen heel veel ruzie en dat doen ze alweer en nog steeds. Terwijl ruzie maken stom is. Eerlijk gemiauwd doe ik het ook wel eens. Bijvoorbeeld als er een nieuwe kater in de buurt is komen wonen. Dan moeten we allebei brallen. Met gegrom, staren en een hoge rug imponeren we elkaar. Uiteindelijk draait een van de twee zich om en loopt met opgeheven kop weg. Daarmee geeft hij de ander of het nakijken of zich gewonnen. Meestal blijft het bij veel bluf en weten we wie voortaan de baas is in de wijk.

Furjaardag

Vandaag staan wij niet alleen stil bij 80 jaar Bevrijding wij vieren zelf ook feest. Voor mijn grote broer Foppe die tien vliegen van zijn furjaardagstaart mag blazen. Ik weet nog hoe slecht hij er aan toe was toen ik zelf een klein Japietje was. Zijn stempelkaart was in mum van tijd bijna vol. Dat hij zijn zevende en zelfs zijn achtste furjaardag haalde, was een

wonder. Als je hem nu ziet, herken je hem bijna niet meer terug. Foppe is Hollands Glorie. Zijn jas was niet eerder zo vol en stevig. Jarenlang was hij een slungel.
Nu zit er een dun laagje spek op zijn eens zo magere ribben. In de plastic plasdoos liggen tegenwoordig keurige drollen in plaats van een vieze stinkende drab. Voor die furjaardag waarvan we dachten dat hij die niet zou halen, kreeg hij een ballon opgestuurd in de vorm van een groot hart. Om hem moed en liefde te geven. Die ballon hangt er nog steeds! Wat zo bijzonder is, is dat de ballon af en toe wat uitgeblust is en dan opeens weer uit zichzelf bol gaat staan. Al twee jaar lang! Net als een hart dat klopt. Deze glanzende rode ballon staat symbool voor de veerkracht, liefde en levenslust van Foppe.

Ster

Mo krijgt in deze tijd van het jaar regelmatig natte ogen. Dat komt door Beestboek die haar eraan herinnert wat er allemaal rond deze periode gebeurde. Foto’s van Oom Sjaak, die zich de ene dag kiplekker voelt en een dag later als een dood vogeltje opgerold in een hoekje ligt. De witjassen kunnen hun vinger er niet op leggen wat er purcies met hem aan de poot is. Op Foppes vijfde feestdag doet hij enthousiast mee met alle spelletjes en gaat rollebollend door het kattenkruid, alsof er geen vuiltje aan de lucht is.
Achteraf gezien was het alsof hij alle kracht voor die ene dag had bewaard om hem onvergetelijk te maken. En dat heeft hij gedaan. 5 Mei 2020 was een dag met een gouden randje. Amper vierentwintig uur later werd het gitzwart. Sindsdien zwaaien we iedere avond naar onze roodwitte furriend. Al heb ik Sjakie nooit in hoogst eigen kater ontmoet in alles voel ik dat ik hem ken. Mijn broer, tante Cato en ons mens halen regelmatig herinneringen op. Als er bezoek is, gaat het gesprek vaak over hem. Stiekem weet ik dat hij een pootje heeft geholpen om mij in dit huishouden binnen te loodsen. De boel kon hier wel een beetje in poesitieve zin opgeschud worden. En hoe?!

Katdo

Het zal niemand ontgaan zijn dat ik mijn tanden heb gezet in Muisbezorgd. Deze florerende organisatie met katlega’s door het hele land en zelfs over de landgrenzen is in korte tijd een groot succes geworden. Eerlijk is eerlijk, ik heb niet zelf aan de wieg gestaan van Muisbezorgd. Dat was de legendarische Oom Sjaak, die Foppe de fijne kneepjes van het muizenvangvak heeft geleerd. Mijn grote broer heeft die kennis en ervaring aan mij overgedragen, waarna ik het tot in de purfectie heb gepurfectioneerd. Door zijn slechte gezondheid was Foppe zijn vaardigheden een beetje kwijtgeraakt.
Als furjaardagskatdo heb ik hem een opfriscursus gegeven. Hij is het nog niet verleerd. Sindsdien sleept hij de ene na de andere eigenpotig gevangen Hellevoetse Huismuis mee. Na jaren van grote zorg is dat de lekkerste kers op zijn furjaardagstaart.
Van katte proficiat, Foppe. We maken er vandaag een groot feest van.

Koppie van Japie

‘Japie, ga je mee naar boven?’ De stem van mijn mens komt van ver. Ze vraagt het nog eens. Deze keer fluisterend in mijn oor. Loom strek ik mijn poten uit, knipper met mijn ogen, geeuw uitgebreid en kijk in het rond. Om me heen zijn de muren van de slaapkamer, onder me een slordig opgevouwen dekbed dat goddelijk ligt, juist omdat het niet zo netjes strak getrokken is. Ik snap niet wat ze bedoelt. De enige manier om in dit vertrek te komen is de trap op. Hoe kan ik mee naar boven gaan als ik daar al ben?

Machtig

Gemorrel aan het plafond in de gang maakt me met één klap klaarwakker. Het geheime luik komt knarsend en piepend naar beneden. Dat is dus boven! Het verboden terrein waar de vlieringsnuiter oorverdovende dingen deed waar wij niet bij mochten zijn. Die snuiter heb ik trouwens al tijden niet gezien. Zou het werk af zijn? Mo klopt uitnodigend met haar hand op de houten treden. ‘Ga je nog mee?’ Dat laat ik me geen twee keer miauwen. Zo’n kans krijg ik misschien nooit meer.
Ik heb de eer om voorop te gaan. Onwennig zet ik mijn voorpoot op de eerste tree. Het voelt anders dan de trap met de vale vloerbedekking naar de eerste verdieping, maar verder werkt het precies hetzelfde. Daar draai ik mijn poot niet voor om en sjees naar boven. Mijn mens komt sjokkend achter me aan. Tegen de tijd dat ze kromgebogen onder het lage dak staat, heb ik er al drie rondjes op zitten. Wat een machtige ruimte.

Droom

Boven aan de houten trap is een kleine overzichtelijke ruimte. Een planken vloer met aan de kant van mijn linkerpoot een groot apparaat aan de muur dat er voor zorgt dat we in de winter warme poten houden. Bij het rechtsaf slaan kom ik in een veel groter deel uit waar daglicht naar binnen stroomt door een raampje dat zelfs open kan. Eerlijk gemiauwd kan ik er mijn kont niet keren, zo’n bende is het er. Die snuiter heeft duidelijk nog werk te doen. Stapels latten, bergen gereedschap, vuilniszakken met restjes en een grote rol met heel dikke watten. Ik slalom er om heen, stap over wiebelende planken en tijger onder de laagste delen van het dak door.
Als ik de troep weg denk, zie ik een walhalla aan mogelijkheden. Aan de ene kant kunnen vriezers, een paar op een rij. Zo houden we de smaken gescheiden. Zilte Zeemuizen, Hartige Hunnebedmuizen, Sappige Sallandse Heuvelrugmuizen, Wonderlijke Weilandmuizen, noem maar op. Aan de andere kant opslag van isoboxen in allerlei maten. In het midden een lange inpaktafel. Ik zie het helemaal voor me. De koelwagens kunnen beladen worden via het dakraam. Ik heb de De Rossige nog nooit een muis zien vangen, maar dat hij zonder vrees op daken kan lopen dat heeft hij wel bewezen. Hij zou het purrrrfect doen om de leiding over de bevrachting vanuit het klapraampje op zich te nemen.

Uiteenspatten

Mo is met een duimstok van alles aan het opmeten. Dat komt goed uit. Kan ze gelijk de maten opschrijven van de koelingen. Die passen precies in de nis naast de schoorsteen. Vlak bij de trap kan een balie komen om pursoonlijk een bestelling af te halen. ‘Kijk Japie,’ begint ze, ‘ik had gedacht om hier een krabpaal tot aan het plafond te maken. Daar een kruipsluipgang om verstoppertje te spelen.’
Ho, ho, wacht eens even, waar heeft mijn mens het nu allemaal over?! Het wordt hier geen speeltuin. Nou ja, misschien een kittenhoekje. Dat is leuk voor de kleintjes die met hun ouders meekomen die een muizenafhaalmenu besteld hebben. In mijn kop noteer ik speelgoedmuizen om als katdootje mee te geven voor die ukkies. Jong geleerd is oud gedaan. Verder geen fratsen, anders is de vergunning niet op tijd rond voor het Grote Weilandfeest begint. De katlega’s van Muisbezorgd moeten ruim de gelegenheid hebben om proef te draaien. ‘Gaat het wel goed met je, Japie?’ vraagt Mo bezorgd als ze schrik in mijn ogen ziet. Ze heeft totaal niet in de gaten dat mijn droom zojuist uiteengespat is.
Snel dender ik het steile trappetje af voor ze nog meer stomme voorstellen doet. Want over de bestemming van de vliering is het laatste nog niet gemiauwd.

Koppie van Japie