Mina verdient een thuis. Het onderstaande is van hokazo.nl omdat het hele verhaal van Mina er mag zijn, en Mina ook.
Het verhaal van Mina is even triest als bizar. Het begon op een avond zo’n twee jaar geleden, toen onze dierenambulance werd gebeld voor een taxirit naar de dierenarts. Meneer wilde zijn katje laten inslapen, maar had geen vervoer. Het ging om Mina. Het meisje was sinds haar sterilisatie van een kleine week eerder extreem veranderd. De voorheen zo lieve en aanhankelijke Mina was ineens enorm agressief en viel meneer aan zodra hij een voet in de kamer zette. Hij had verschillende keren contact gehad met zijn dierenarts, maar die had geen verklaring en maar één oplossing: euthanasie. Vol ongeloof hebben we het verhaal aangehoord en na een kort overleg besloten we om Mina op te halen en in het asiel op te nemen. We konden gewoon niet accepteren dat het leven van dit jonge meisje (geboren op 5 mei 2016) op deze manier zou eindigen.
Onderzoek
Het gedrag van Mina was echt schokkend. We kunnen er geen ander woord voor bedenken. Ze was inderdaad agressief, maar het was niet ‘zomaar’ boosheid, ze leek echt compleet de 
weg kwijt. Ze ging tekeer als een gekooide tijger, getergd en ontredderd. Ze reageerde heel gevoelig op licht en geluid en vloog letterlijk tegen de tralies op. Het was de meest pure en intense wanhoop die we ooit hebben gezien. Het brak ons hart en er zijn in de eerste dagen behoorlijk wat tranen gevloeid. We hadden zó verschrikkelijk met haar te doen.
We hebben Mina door onze eigen dierenarts laten onderzoeken. We dachten dat ze misschien veel pijn had en daarom zo agressief reageerde, maar er werd niets lichamelijks gevonden. Na uitgebreid overleg met verschillende specialisten was de meest aannemelijke verklaring dat Mina’s hersenen tijdens de sterilisatie enige tijd geen zuurstof hadden gekregen en dat daardoor een hersenbeschadiging was ontstaan. Een zeer zeldzame complicatie. Geen idee hoe het precies had kunnen gebeuren, maar we hadden tenminste een oorzaak…
Contact
Ondanks de schokkende diagnose, waren we optimistisch. Misschien tegen beter weten in, maar we wilden Mina niet zomaar opgeven. En een hersenbeschadiging kán herstellen, dus bedachten we een behandelplan en gingen aan de slag. Twee weken heeft Mina alleen in een donkere, stille ruimte gezeten en hebben we haar zo min mogelijk gestoord. Ze kreeg 
kalmerende medicatie en dieetvoer tegen stress. Na die eerste periode van complete rust, zijn we gestart met af en toe een paar minuten bij haar te gaan zitten en zachtjes tegen haar te praten. Een maand of twee later was Mina zodanig gekalmeerd, dat ze van haar bench naar een kleine privékamer is verhuisd. Een spannend moment, maar ook een echte mijlpaal.
We hebben vanaf toen onze tijd en de intensiteit van het contact met Mina heel langzaam steeds verder opgevoerd. Eerst door het raam, vervolgens met de deur op een kier en uiteindelijk op de grond in haar kamer. Mina werkte keihard om beter te worden en het verloren vertrouwen te herstellen. Zo dapper en zo knap. Ze zocht steeds vaker toenadering, wilde graag geaaid worden en kroop zelfs op schoot. Ze ging enorm vooruit, maar raakte lange tijd wel nog snel overprikkeld, waardoor haar gemoedstoestand razendsnel om kon slaan van lief en aanhankelijk naar (heel) erg boos.
Happy en ontspannen
Het revalidatietraject van Mina heeft vele maanden geduurd, maar op enig moment was ze stabiel genoeg om te verhuizen naar een groepskamer met grote kattentuin. Mina verdiende meer ruimte en vrijheid en we hoopten dat ze daardoor nog meer rust in haar bol zou krijgen. Dat lukte, zelfs zo goed dat we de kalmerende medicatie die Mina kreeg konden afbouwen en stoppen. Mina is nu weer bijna een ‘normale’ kat, met een duidelijke gebruiksaanwijzing. Ze zal waarschijnlijk nooit meer de kat worden die ze ooit was, maar dat hoeft ook niet.
Ze is ook nu écht geweldig en wij houden van haar zoals ze is. Mina is over het algemeen happy en ontspannen, zoekt regelmatig toenadering en wil dan graag knuffelen of lekker even op schoot liggen. En als ze er genoeg van heeft, geeft ze dat heel duidelijk aan. Vooral verbaal, Mina kan echt een chagrijnige mopperkont zijn. Maar de boodschap is dan tenminste wel goed hoorbaar en niet te missen. Uithalen heeft ze naar ons (na de eerste maanden) nauwelijks meer gedaan, maar we respecteren ook haar grenzen en kennen Mina inmiddels natuurlijk zo goed dat we precies weten wanneer we haar beter even met rust kunnen laten.
Een nieuw thuis
We zoeken voor Mina een rustig eenpersoonshuishouden zonder kinderen of andere katten. We denken dat ze dan vooral haar lieve, ontspannen kant zal laten zien. Mina heeft echt een hekel aan haar soortgenoten en hun aanwezigheid doet haar humeur geen goed.
Kinderen, vooral jonge, zijn echt te druk en onvoorspelbaar voor haar en zij zullen bovendien onvoldoende in staat zijn om haar waarschuwingen op tijd te zien (met alle gevolgen van dien).
Haar toekomstige baasje moet geduldig zijn, begrip hebben voor haar achtergrond en voldoende ervaring hebben met katten om hun lichaamstaal te kunnen lezen. Daarnaast is het heel belangrijk dat er geen hoge eisen worden gesteld aan Mina en dat het initiatief tot contact vooral van haar mag komen. Zonder dwang en met respect voor haar grenzen, is ze stabiel en gelukkig. En daar heeft haar baasje natuurlijk alleen maar profijt van.
Mina zal echt het best gedijen in eenpersoonshuishouden. Als er meerdere personen in haar nabije omgeving zijn, krijgt ze toch snel te veel prikkels. We zoeken dus een thuis waar ook in de toekomst (in elk geval zolang als Mina nog onder ons is) geen tweede persoon bij zal komen. Eigenlijk zoeken we voor Mina dus een verstokte vrijgezel van middelbare leeftijd die de nodige kennis van katten heeft.
Mina kan niet vrij naar buiten. Met haar achtergrond en haar toch nog wat onvoorspelbare reactie op onbekende situaties is dat niet veilig. Een catproof afgemaakte tuin (waar ze écht niet uit kan) of kattenren zou echter wel superfijn voor haar zijn. Daar kan ze op een positieve manier haar energie in kwijt en lekker genieten van de frisse lucht en de zon op haar bol.
Oproep
Wil jij in de volgende spotlight?
Stuur dan een mailtje naar: indespot@outlook.com
Wat vertel je: wie ben je, waar kom je vandaan
en wat maak je mee in je leven. Iedereen mag meedoen!
Er horen ook drie mooie foto’s bij je verhaal dus niet vergeten mee te mailen.
Tot de volgende spotlight!
kozen eerst een andere maar die bleek ziek te zijn en mocht niet lang bij ze blijven wonen. Dus weer terug naar het asiel, waar ze mij de eerste keer ook al gezien hadden want toen kwam ik aanlopen om een knuffel te halen. En de tweede keer kwam ze weer dus toen was de keuze snel gemaakt en mocht ik mee naar huis. Mijn mensen hadden nog niet eerder een kat gehad dus er waren nog geen spulletjes voor mij in huis… alles snel gehaald bij de dierenwinkel en toen mocht ik ook mee.
mocht iedere dag naar buiten, dat was nog eens fijn. Baasje en vrouwtje gingen toen een weekje weg en ik mocht naar het kattenpension. Daar kwam ik graag want ik kreeg er een verblijf alleen en mensen die mij bijna heel de dag kwamen aaien. De laatste nacht, net voordat ik naar huis mocht, ben ik rustig ingeslapen. Mijn mensen hebben er veel verdriet van gehad dat ik niet meer naar huis kwam maar het was goed zo. Nu ben ik met veel andere vriendjes samen en ik heb ook geen hekel aan andere katten meer hoor. Dat had ik namelijk het laatste jaar dat ik hier nog was, ook al niet meer.
Mama zag na twee maanden een fotootje van mij toen ik nog maar net geboren was en ze was helemaal verliefd op me. Ik heb gezorgd dat ze nog een heleboel veel foto’s van me genomen heeft en toen was mijn mama helemaal verkocht. Mama wilde graag weer een nieuw poes hebben. Toen heeft een vriendinnetje van mama me gewoon gehaald en mij naar mijn nieuwe mama gebracht. Ik wende heel snel want eerlijk gezegd is ze ook echt heel erg lief voor me.
Ben soms ook wel beetje ondeugend hoor, dan ga ik dingen doen wat ik eigenlijk niet mag zoals papier eten. Dan zeg mamma holle bolle Gijs (als grapje) en legt het papier dan weg. Ook vind ik het leuk om, als mama haar dutje doet, haar wakker te maken. Ik doe dan eerst zachtjes een tik geven tegen haar gezicht.
En op buitenbalkon kijken naar de toeter en de mens en de vliegbeesten.
Knuffel
Wat ik erg leuk vind om te doen is graven. Als ik in het bos ben voor een wandeling dan moet ik gewoon even mijn snuit in de grond stoppen en snoffen. Snoffen wat daar is geweest. En soms ruik ik iets interessants en dan moet ik gewoon meteen graven met mijn poten. Ook vindt het leuk om ballen te zoeken. Vlak bij het bos is een veld waar ze met groene ballen slaan. Deze gaan wel eens over het hek heen en dan ben ik kei snel want die wil ik altijd hebben. Meestal mag dat wel. De bal neem ik helemaal mee naar huis toe. Ik vind dat ik niet genoeg ballen heb maar mijn vrouw zegt dat twintig ballen echt te veel is en dat is best aan het asiel kan doneren.
manspersoon mij voorbij zag rennen in het verblijf besloot hij dat hij mij wilde hebben. Nu ja, ik moest in een bak en dat viel niet mee want ik stribbelde erg tegen maar het lukte ze toch. Daarna mocht ik in een raar brommend ding op vier wielen en gingen we naar mijn forever home. Ik wist natuurlijk niet dat daar al een poezel woonde maar wat was ik blij dat daar een mamapoes was! Ik bombardeerde Molly meteen tot mijn mama en zij sloot mij als kitten ook direct in haar poezenhart. We waren zo blij met elkaar dat we niet eens gebromd hebben.