Alle berichten van TegnieseDienst

Moos wil ook wat zeggen

Hoi allemaal, hier ben ik weer samen met mijn broer Moos. Hij wil ook graag wat schrijven deze keer en dat is natuurlijk prima. Moos is een slimme jongen die goed weet hoe hij met een beperking kan omgaan maar we noemen dat hier niet zo. We zeggen juist dat hij heel speciaal en uniek is want dat klinkt natuurlijk veel beter en hij kan heel veel dingen gewoon goed. Soms zelfs beter dan ik. Ik zal Moos nu aan het woord laten zodat jullie weten wat er zoal speelt in zijn katerleven.

Moos

Hoi lieve vriendjes, Moos hier. Ik ben dus net als Lucky een rood witte katermans maar onze kleur rood is wel anders. Hij heeft meer donkerrood in zijn vacht en is veel witter aan de onderkant dan ik. Mijn haren zijn meer abrikoos kleurig zegt mijn vrouw dan. Dat vindt ze dan leuk want dan kan ze me Moos Abrikoos noemen. Nou, ik ben heus geen stuk fruit hoor maar goed, als ze dat leuk vindt moet ze dat vooral maar zeggen. Ik hoor het toch niet als ze dat zegt. Daarover wil ik dus wel vertellen.

Toen mijn mensen mij gezien hadden op Snuitjesboek, zat ik nog in het asiel. En no offence hoor, want ze waren daar heel lief en zorgden goed voor me maar het was niet mijn ding daar en ik had het er niet echt naar mijn zin. Ze kwamen me voldoende lekkers brengen hoor maar ik ben niet zo graag alleen en dol op knuffels dus dat leek me een stuk prettiger als dat gewoon de hele dag kon maar ja, er zijn in een opvang natuurlijk veel meer beestjes waarvoor ze moeten zorgen. Hoe dan ook, mijn vrouw had me dus gezien en toen hebben ze gebeld of ze naar me mochten komen kijken. Dus zo gezegd, zo gedaan. Ik had meteen een klik met mijn man en liep direct naar hem toe voor knuffels. Ze hebben nog een poosje bij me gezeten en toen werden de papieren in orde gemaakt en mocht ik mee. Het vangen bleek niet zo makkelijk want die gekke mand zag ik niet helemaal zitten. Ik heb inmiddels wel geleerd hoe ik daarin moet zonder te krabben of bijten dus dat is wel knap toch?

Na een lange reis kwamen we thuis aan. Daar mocht ik op zolder om even te wennen aan alles, aan alle geluiden en geuren maar ik had het daar zo gezien. Ik heb er een poosje gezeten totdat ik naar beneden kwam. Met Lucky had ik al kennisgemaakt toen maar we moesten wel een beetje aan elkaar wennen. Je krijgt er immers niet zomaar alle dagen een broertje bij. Als mijn mensen mij riepen toen ik op zolder zat, kwam ik niet altijd. Ik zat wel eens onder het bed en dan zag ik hun voeten, dan kwam ik wel hoor. Maar ze vroegen zich wel af waarom ik niet altijd meteen kwam kijken, terwijl ik eigenlijk helemaal niet zo bang was en ook graag knuffels wilde hebben.

Horen

Het heeft nog een poosje geduurd en ineens wisten ze het. Ik hoor gewoon niet zo goed als de meeste katten doen. En dan bedoel ik niet dat ik Oost-Indisch doof ben, want dat zijn veel katten volgens mij. Dat betekent dat je het wel hoort als je mensen wat tegen je zeggen maar dat je net doet alsof je het niet hoort. Dat is iets dat katten heel goed kunnen en dat ook helemaal erbij past. Dus als jullie dat wel eens doen, niks mis mee hoor want dat hoort erbij. Ik ben alleen echt slechthorend wat wil zeggen dat ik niet alles hoor. Dat betekent dat ik bijvoorbeeld wel de auto hoor als mijn mensen thuis komen, ook wanneer de deurbel gaat als de postmevrouw komt en soms ook bepaalde andere geluiden maar dat kan verschillend zijn. Soms hoor ik het ook helemaal niet en slaap ik heerlijk door terwijl er buiten best veel geluid of zelfs herrie is.
Als je niet goed hoort zoals ik, kan dat soms lastig zijn maar we hebben een goede manier gevonden om ermee om te gaan. Als ik contact wil met mijn mensen, dan ga ik dichtbij ze zitten, soms doe ik dan een zachte miauw of geef een kopje zodat ze weten dat ik erbij wil zijn. Dan krijg ik knuffels en ik weet dat ze tegen me praten want dan kijken ze me aan en blijven ze aaien. Dat is een prima manier om contact te hebben en zo doen we het vaak. Het slechte horen betekent wel dat ik niet vrij in de tuin mag lopen maar de onderdelen van onze nieuwe, grote ren zijn inmiddels hier en deze wordt de komende week nog in elkaar gezet zodat we daar alle ruimte hebben. Ik kan nu ook buiten maar zou wel graag wat meer ruimte hebben natuurlijk.

Anders

Als poezel zijnde is het niet erg als je anders bent dan een ander. Je bent er niet minder of maar juist uniek. Dus doof of slechthorend, misschien mis je een pootje (zoals vriendje Beam en die lieve rode poezel waarvan ik de naam vergeten ben, sorry) of een staartje, zie je slecht of ben je blind zoals bijvoorbeeld Ginger, het zusje van Lucky en haar zusje Abby of is er wat anders aan de poot? Dat maakt jou juist zeer speciaal en dat is iets dat je zeker niet mag vergeten! Je mensen vinden jou dan ook bijzonder en zullen zeker niet zoveel bij je willen zijn en je liefde geven! Die jij, ook al ben je net even anders, gewoon beantwoordt, ook al gaat het dan misschien wat anders en hoor je, zoals ik, het niet altijd. Het kan ook zijn voordelen hebben, want ik heb geen last van vuurwerk met het oudjaar en hoor het ook niet als de buurkindjes aan het gillen zijn. Ook dat is prettig want ik kan dan gewoon lekker doorslapen en word niet gestoord in mijn rust.

Knuffels van Moos en de rest

PS deze keer alleen foto’s van Moos want we hadden er best veel en konden anders niet kiezen

Kever heeft een mening over de naazomer

Foordat ik mijn letters ga maken, wil ik mijn vrienden en vriendinnen bedanken voor alle lieve woorden voor Mikkie, we hebben ze doorgegeefen aan zijn mensen en die hebben ze weer aan Mikkie ferteld, hij kan het goed gebruiken want hij is nog steeds bij de dokter, maar hij mag binnenkort weer naar huis, gelukkig maar!

~~~

Troopies

Mijn zomer lijkt elke keer wel voor altijd te zijn, ook dit jaar kan ik me bijna niet meer herinneren hoe het VOOR mijn zomer was, ik find mijn zomer het allerfijnste dat er bestaat, nau ja er zijn meer allerfijnste dingen, maar mijn zomer hoort daar zeker bij, ik hau zoooooveel van zon, hoe meer zon er is hoe fijner, ook als het keiheet is find ik dat fantasties, ik heb het nooit te warm, zau ik misschien een troopiese Kever zijn?!

Een paar daagen geleeden lag ik in mijn tuin en foelde ik ineens druppels… het reegende!, ik bleef gewoon in de struiken liggen want daar komt de reegen niet, totdat de reegen daar plotseling WEL kwam en ik snel naar binnen rende om tegen mijn mensen te tetteren dat ze me droog moesten maken met mijn haswand, dat is een haswand die spesjaal voor mij is als ik nat ben.

Naazomer

Na een paar minuutjes wilde ik weer naar buiten, maar het reegende nog steeds, echt keihard, hoe kan zoiets?, mijn vrouw legde me uit dat het al bijna het einde van de zomer is, dat heet naazomer, en toen begreep ik het: dus daarom is het froeger donker, en daarom liggen er allemaal appeltjes en peertjes in mijn gras, daarom waait het ineens vaker, en daarom foelt het in mijn tuin soms te frips om in het gras te liggen: mijn zomer is bijna afgeloopen…

Ik weet als tuinKever natuurlijk dat er na mijn zomer een herfst komt, en daarna een winter, dat is een tijd om meer binnen in mijn huis te zijn, en daar moet ik nu efentjes aan wennen, dat is omdat ik mijn hele zomer zo veel in mijn tuin ben, nieuwe dingen find ik altijd een beetje moeilijk, ik ga mijn zomer missen, dat weet ik nu al, van mij mag het wel altijd zomer blijfen, maar ik heb geleerd dat dat niet kan, hoe graag ik dat ook zau willen.

Ik werd er een beetje sip van, en mijn vrouw begreep dat meteen, zij findt de zomer ook het fijnste en ze haudt niet van de herfst en de winter, fooral niet als het reegent, Je bent echt een kind van mij Keef!, zei ze, maar dat was maar een grapje hoor!

Fieren

Het feest van mijn zomer is bijna foorbij, dat is jammer, maar mijn vrouw zei dat we nau Saame dan maar een feest van de herfst en de winter gaan maken, ja dat find ik een goed plan!, we weeten nog niet presies hoe, maar ik geloof dat je oferal en altijd feest kan fieren, misschien is het niet het feest waar we op gehoopt hadden, maar nau we er toch zijn gaan we ook dansen en rennen en genieten.

***

Ik blijf keihard tetteren voor vreede!!
En iedereen die iemand mist stuur ik zachte kopjes.

Joep over een bewogen week

Afgelopen woensdag was ‘t alweer een jaar geleden dat het even heel stil werd op de site van Saame…
Mevrouw Bert schreef daar donderdag al een prachtige blog over, waarin ze zowel over Tim, de voorganger van Huiskater Bert, als Ollie, de opvolger van Bert, hele mooie letters schreef. Maar vooral over Bert, en zijn voor mij toch nog plotselinge vertrek naar over de Regenboogbrug.
Ik had net 22 blogs op m’n naam staan, dankzij het vertrouwen dat Bert in mij, toen nog een kittenkatertje van amper 1 jaar, had uitgemauwd. Toch nog wat onzeker maakte ik m’n eerste blog, maar na 22 keer had ik het toch wel behoorlijk onder de voorpoot, al mauw ik ‘t zelf. En toen ineens was m’n mentor, m’n grote voorbeeld, één van m’n allergrootste helden, aan z’n laatste reis begonnen.

Herinneringen

Dagen, wekenlang daarna ben ik van slag geweest. Geen zin om te spelen, geen zin om naar buiten te gaan. Ik lag binnen op ‘t grote bed, of op de bank of in de vensterbank. Te denken en te verzinnen hoe het eruit zou zien daar achter de Brug. Ik had contact met m’n vrienden op Feestboek die al meer ervaring hadden met dierbaren die vertrokken, en daar heb ik een heleboel van geleerd. Zo kon ik het gemis, de leegte en de verslagenheid een plaatsje geven, niet alleen van Bert maar ook van mijn lieve vriend Brammiesaurus, die zo’n vijf maanden eerder uit m’n leven verdween.
Sindsdien zijn ze allebei nog steeds heel dicht bij me, samen met al die andere sterren waar ik ‘s nachts naar zwaai. Want liefhebben is ook loslaten om daarna voor altijd diep in je hart alle mooie herinneringen met je mee te blijven dragen…

Planten

Wat ik voor de rest nog heb gedaan deze week? Nou, eigenlijk niet zo heel veel. Vooral buiten genoten van ‘t mooie weer, lekker in de zon gezeten en gewandeld. O, en toezicht gehouden op m’n personeel  tijdens ‘t poten van de laatste planten in de volle grond. Maar daarvoor moest eerst plek gemaakt worden, dus Senior ging enthousiast met de snoeischaar in de weer om de oude hortensidingessen in te korten. Precies, de planten die in m’n persoonlijke buitenkattenbak staan, en die ik al het hele jaar goed bemest en bewaterd heb. Dat leek me een mooi moment om even de poten te strekken en een pauze te nemen, want toezicht houden is best hard werken hoor.
Maar toen ik weer terugkwam in m’n achtertuin schrok ik best wel, want alle uitgebloeide bloemen en heel veel grote bladeren waren gewoon… WEG!
Geen enkele praaivessie dus meer tijdens m’n dagelijkse bakgang… Nou ja, er staat nu nog één hortensidinges, maar die staat écht te dicht op de schutting om even katfortabel achter te kunnen gaan zitten. En die nieuwe planten zijn gewoon nog te klein om onder te bemesten en bewateren, dat duurt nog jaren voordat ik daar onder pas…

Plank

Midden in de week ontdekte ik trouwens dat het best wel lekker rustig ligt op de plank in de grote kledingkast, dus daar heb ik uit protest voor het genadeloos snoeien en de inbreuk op mijn privaat twee ochtenden, tussen ontbijt en lunch, heerlijk liggen dutten. ‘t Duurde even voordat m’n personeel door had waar ik was gebleven, want ik had me tussen een heel smal spleetje van de schuifdeur doorgewurmd. Ze hebben uren naar me lopen zoeken en ik hoorde ze een paar keer langs lopen en gniffelde zachtjes in m’n voorpoten, terwijl ik lekker tussen de wollen vesten en de truien lag. Pas op de tweede dag zagen ze me uit de kast komen voor m’n lunch, dus toen was de lol er voor mij alweer af om me in de kast te verstoppen. Maar ik hou dat plekje zeker in gedachten voor als het straks weer winter gaat worden.

Reismand

En wat denk je? Gisteren werd ik vlak voor m’n avondeten ineens in m’n kladden gepakt en in m’n reismand gezet. Ik heb nog twee geslaagde pogingen gedaan om me er weer uit te wringen, maar de derde keer lukte het me niet meer. Daar zat ik dan, terwijl ik eigenlijk naar buiten had gewild om de restanten van de hortensidingessen te bewateren en bemesten, maar m’n personeel was onverbiddelijk. Ik werd op schoot bij Senior in dat blik op wielen gezet, en er was geen ontkomen meer aan.
Nog voordat we de straat uit waren begon ik alle liedjes die ik van Kianjo tijdens haar workshop op het GWF had geleerd te zingen, maar m’n personeel begreep me niet. Nou, en toen heb ik het matje in m’n reismand maar bemest en bewaterd, net toen we voor de deur van die lieve dierendoktermeneer gestopt waren. Terwijl ik m’n matje aan het dubbelvouwen was om toch nog droog te kunnen zitten, zag ik m’n personeel een beetje pips rond de neus worden en werden de deuren heel snel opengezet. Tsja, een verteerde muis ruikt nou eenmaal niet naar bloemetjes…
Gelukkig is de mat in de wachtkamer uit m’n mand gehaald, netjes in een vuilniszak gestopt en buiten bij ‘t restafval in de container gegooid, zodat ik met schone droge billen rustig kon wachten tot ik aan de beurt was.

Dokter

Misschien vraag je je nu af waarom ik ineens naar die lieve dierendoktermeneer moest? Nou, niks ernstigs hoor. Junior had even daarvoor tijdens het kriebelen onder m’n kin een heel klein roze bobbeltje ontdekt. En omdat ze niet wist wat ‘t was wilde ze ‘t na laten kijken.
De lieve dierendoktermeneer keek er naar, pakte een tangetje, draaide het bobbeltje uit m’n kin en legde ‘t in z’n hand. ‘t Was zó klein dat Junior er zelfs haar leesbril voor op moest zetten, en toen zag ze dat er pootjes aan ‘t bobbeltje bewogen. Bleek dat ik een teek gevonden had zonder dat ik ‘t door had!
Nou ja, voor alles is een eerste keer mauw ik dan maar…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

🐾 Doerak en het eerste jaar met Bliksem

Hallo allemaal,
Het was stil in mijn huis aan de rand van Doetinchem. In de tuin rook ik de lucht van lavendel, dat deed me altijd aan Tante Fleur denken. Nu zij er niet meer was is er iets veranderd. Niet alleen in mijn huis maar ook bij mijzelf. Als senior katerman had ik een taak gekregen. Een taak die ik goed ga uitvoeren.

Tante Fleur had mij, net voor zij haar laatste dutje deed, iets toevertrouwd. Met een zachte stem had zij gevraagd: Zorg goed voor Bliksem, Doerak. Hij is nog jong maar hij heeft een groot hart. Leer hem wat jij weet.
En zo begon mijn eerste jaar waarbij ik mentor van Bliksem werd.

Bliksem

Bliksem was een jonge, nieuwsgierige kater, met een vacht zo zwart als de nacht en ogen die glinsterden als de sterren. Bliksem was snel, onstuimig en soms een beetje roekeloos. Net als ik was als kitten. Maar Bliksem lette goed op mij. Alsof ik de baas was.
Elke avond als we samen in de jungle zaten begon zijn les. Ik leerde hem hoe je stilletjes over schuttingen liep, hoe je de geur van de regen kon ruiken, en hoe je de wind kon gebruiken om te weten waar gevaar schuilde. Ik liet hem de geheime plekjes zien, waar de egels woonde en waar de muizen feestjes hielden. En hoe je heel hoog kon zitten en alle tuinen kon overzien.
Maar het belangrijkste wat ik hem leerde was geduld. Niet alles hoeft snel. Soms is wachten beter. Maar in het begin snapte Bliksem dat niet helemaal.
Bliksem deed best wel luisteren. Hij maakte soms fouten, natuurlijk. Hij viel eens in de vijver toen hij een kikker achterna zat. En hij schrok soms van zijn eigen schaduw. Maar elke keer stond hij op, keek naar mij en leerde.
En ik? Ik voelde trots. Niet alleen omdat Bliksem groeide, maar omdat ik voelde dat tante Fleur nog steeds bij mij was. Ik voelde dat als de blaadjes ritselde en als de sterren fonkelden.

 

Aan het eind van het eerste jaar, op een heldere lenteavond, Zat Bliksem alleen op het dak van het huis. Ik keek met half gesloten ogen naar Bliksem. Bliksem riep: Ik snap het nu Doerak. Ik keek hem aan en dacht: dan is mijn taak volbracht.
En al was mijn taak volbracht, mijn hartje zit vol liefde voor Bliksem, en volgens mij wordt Bliksem later ook een mentor. Maar dat is een verhaal voor later.

Regen

Er was ook nog een emo moment met Bliksem. Het was een dag dat de regen tegen het raam tikte. Ik zat met Bliksem onder een grote struik te schuilen. Bliksem was stil. Ik zag dat zijn ogen naar een ster keken. Hij voelde dat dit tante Fleur was, en ik zag dat hij haar miste. Dus ik schoof tegen hem aan, duwde mijn kop tegen hem aan en miauwde: Ik ook, elke dag. Maar weet dat zij trots op ons zou zijn.
Ik keek ook naar de ster en dacht: Zij gaf mij een taak, en jij Bliksem jij hebt geleerd vanuit je hart. Daar ben ik super trots op.
En ineens hield de regen op, en was het heel stil. Alles in onze jungle rook ineens naar Tante Fleur.
Ik en Bliksem zullen haar nooit vergeten, en zolang we haar verhalen vertellen leeft ze voort in ons.
En toen begonnen we alle twee zomaar te spinnen in het beginnende donker van de nacht. Samen spinnen dat klonk als een lied voor tante Fleur, terwijl één ster extra begon te flikkeren.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik weer knuffels, lekker eten, snacks en veel zon.
🐾 Poot van Doerak

Belle en de toestand beneden voor de flat

Haaaaloo liefe frientjes, hier ben ik weer en zit achter de aaipet om een leuke blog te tiepe. Wat hebbe we toch een mooie zoomer he ?! De eene keer is het keiheet en de andere keer hebbe we wat koelere daage, maar ik fin de afwisseling fijn!

Vaakanzie

Toen we een week hadde met het keiheete stond mijn frouwtje iedere dag froeg op. Daar was ik blij mee, want daarom kreeg ik ook froeg ontbijt. Moet je zo froeg de deur uit om te werruke vroeg ik aan frouwtje ? Nee hoor zei ze op het werruk is het rustug en hebbe de mensen zoomervaakanzie. Daarom ben ik ekstra feel thuis Belle, en zo fieren we saame ook zoomervaakanzie. Maar toch ging ze froeg weg de heele week en weete jullie waarom? Omdat het keiheet was ging ze iedere dag heel froeg strandwandelen, pootje baaje in de zee en zonnen. En foordat het druk werd op het strand was ze alweer thuis en ging ze saame met mij koffie zetten. Dat was gezellig en terwijl ze koffie dronk sprong ik op de bank naast haar en kreeg ik een snek. Dus zo hadde en een heele leuke vaakanzieweek.

Benee

Jullie weete dat ik in een groote flat woon en benee is een groot parkeerterrein voor alle ooto’s van de mense. Nou forige week gebeurde er toch wat, we konde onze ooge niet geloofe. Wehebbe ieder dinsdag weekmarkt en dat is gezellig. Mannen gooie s’morgens al heel froeg om half
5 met dingen om de kraame om te zette. Soms worden we er wakker fan, soms niet. Frouwtje
koopt dan altijd vis en krijg ik ook een stukkie. Soms is het makreel of haaring of kook ze kaabeljauw. Ik lus alles en smul er feel van. Om 12 uur komt er altijd een draaiorgel en die speel keihard, maar toch finne we het altijd gezellig, eg Hollands Belle, zeg frouwtje dan. Aan het einde van de middag koome die mannen weer om de kraame af te breeke. Dat is ook weer herrie, maar daarna is het rustug en begint de aafond.

Dat dachten we, maar wat er toen gebeurde, je kan je ooge niet geloofe! Opeens was er keiharde herrie, ik sprong in het raam op de slaapkaamer en zag heeele groooote treelers en ze bleefe staan ronken met hele harde mootoren aan. Broemmmmm, broemmmmmm.
‘
Wij hebbe niet zo’n heele breeje straat en de ootoos en fietsers moesten er omheen, het was eg waar een gaaos zo geseg. En een fiese lucht dat die treelers deeje uitstoote. Frouwtje zei, Belle het is zoomer, we gaan nie de balkondeur en raame dicht doen, dat doe we nie ! Nou, in die treelers zat geen beweeging en ze bleefe maar ronken en toen kwaame er nog meer treelers de straat inrijje.

Dinosaurers

Frouwtje zei, Belle we krijge 3 daage dinosaurers-ekspo foor de deur van het wiekent. Ze zijn froeg gekoome want het is heel feel werk die dinosaurièrs op het parkeerterrein te zette. Het zijn heeele grooote beesten Belle, maar ze zijn nie eg hoor. Ze zijn naagemaak, dus je hoef er nie bang fan te zijn. Nou, beste frientjes dan ben je blij dat je hoog woon. Sommige fan die dino-beesten stonden op een waagen, en die beesten waare zo groot en hadden ze zulluke groote gefaarlijke koppen met groote tande. Nee, die zaage er niet lief uit. Frouwtje zei ook, wie komt hier nou naar kijke Belle, en kinderen krijge de schrik fan hun leefe. Katten ook dacht ik. Die treelers stonden maar te ronken en opeens kwam er wat beweeging in. Ze moesten stuk foor stuk een grooote draai maake naar het parkeerterrein, maar dat lukte nie so goed. Ze ramde bijna een paar oowto’s en een lantaarnpaal, het ging maar net goe. Iedereen stond te kijke op het balkon en was het een groot spektakel, en maar stinke die groote treelers. Het heef lang geduurd hoor, het was allang donker toen de laatste treeler gearriveerd was. Ze hadden ook kerrevens bij zich, dat was foor de mense om in te slaape. Er was ook een hondje bij en die bleef heel lang blaffen toen alle mensen van de flat al sliepe. Ook waren de mannen keihard spulle aan het uitlaaden en aan het schreeuwe, en werden de dinosauriërs ook uitgelaaje. Toen werd er een man in onze flat zo boos en die hep heel hard geroepe dat het afgeloope moest zijn met die herrie, en toen was het gelukkig stil. Kan eg nie he, of je nou een mens ben of een kat, iedereen wil rust fooral als het donker is.

Nou, in het weekend was pas de Dino-Expo geopend, maar folgens mij was er niet feel belangstelling. Maandag zijn die mannen weer alle dinosauriërs gaan inlaaje in die groote treelers en was het weer een heeel spektakel, met herrie en ronkende mootoren. Toen ze weg gingen was het al donker en hebbe we geswaait en gezeg, daaaaaaaaaag, en kom foorlopig nie meer terug!
De folgende dag was er weekmarkt, maar aan die geluiden zijn we gewend en heeft frouwtje ook weer foor mij een stukkie vis gekookt. Verder was het een fijne week met zon en niet van dat keiheete, dus hep ik weer wat kunnen treene. Omdat frouwtje zofeel op het strand is geweest heeft ze feere van fogels foor mij mee genomen en die aan een hengel gebonden. Zo hep ik weer een leuk speeltje met nieuwe feere er aan, want die andere had ik bijna opgevreten.

Circus

Frijdagmiddag hoorde ik weer geluiden die ik niet zo goed kende. Er kwamen er weer groote reelers aanrijden, maar niet zo heel groot als die andere van de week. Ik dach, nee toch niet weer die akelige dino beesten. Belle zei frouwtje, we hebbe van het wiekent weer wat anders voor de deur. Het is Magic Circus, dus ik ging gelijk foor het raam zitte. Het is geen circus met dieren hoor zei frouwtje, dat is ferbooden. Wat ze wel in die tent hebben weet ik niet, ik ga niet kijke zei ze, het kan mij niks scheele. Nou, toen gingen er weer mannen uitlaaje en was er herrie, maar niet zo lang gelukkig. En s’avonds stond er een mooie tent met lichies, het leek wel Kersemus ! Het is een soort kindercircus, het interesseert mij ferder niet als het maar rustug is, dach ik. En dat was gelukkig zo. Ook hier zijn niet feel mensen en kinderen op af gekoome, want ik kan alles zien
fanuut het raam. Morrugemiddag gaan ook zij weer opbreeke want de weekmarkt moet doorgaan, anders heb ik ook niet mijn lekkere visje.

Binnen

Ik hep weer heel feel beleeft he? Mijn leefe binne is rustug en die van frouwtje ook, maar hier beneeje aan de flat is er iedere keer wat. We krijge nog een dorrupsfeest van 3 daage binnekort, en dan is er eggie waar keiharde muziek tot laat in de afond als het al donker is. Maar frouwtje zeg furrstandige woorden, wat komt gaat ook weer weg Belle. En zo is het! We gaan allemaal nog genieten van naaazoomer en zon. Daarna komp de herruf en zijn alle feesten buite afgeloope. Dan is het weer fijn fin ik met frouwtje saame op de bank met een warrume pleet, en hebbe we gezellig de kaarsjes aan.

Genoeg getiept foor deze keer en ik ga afsluite. Wees allemaal tefreede met wat je hep, en geniet iedere dag dat je in een fijn huisje woon, en dat er foor je wor gesorrug!

Dikke kopstoot van Belle