Alle berichten van TegnieseDienst

Lucky over bang en dapper zijn

Hoi lieve allemaal, het is hier bijzonder weer moet ik zeggen. De ene dag is het warm en schijnt het zonnetje lekker en de andere dag komt het er met bakken uit gevallen. Er is zelfs af en toe donder en bliksem bij dus dan zul je mij niet buiten zien hoor. Ik vind dat nogal eng en dan mag ik ook niet buiten want dat kan best gevaarlijk zijn. Ze noemen dat soort weer wisselvallig op de televisie maar ik weet niet precies wat dat is. Ik vind het vooral raar als het zeg maar eerst lekker warm en zonnig is en ik dan buiten lig te genieten en ineens naar binnen moet omdat er spontaan druppels vallen. En soms nog veel ook. Ik moet dan wel steeds aan de ooievaars denken want die worden dan toch wel kletsnat als het zo hard regent. Dat vind ik maar sneu. Maar ja, die kunnen nu niet binnen bij iemand gaan wonen want zo is de natuur nu eenmaal niet bedacht. Ze hebben gewoon lekker veel ruimte buiten nodig om te wonen en vooral ook te kunnen vliegen.

Verkennen

Als mijn mensen niet allebei weg zijn, mag ik vaak ’s morgens vroeg al de tuin in om te verkennen. Kom ik gisteren buiten, staat daar ineens zo’n raar gek ding op twee wielen op de stoep. Ik moet zeggen dat ik het al eens eerder gezien heb maar dat was nog toen we in het andere huis woonden en nog niet in Krullieland waren. Mijn vrouw heeft ook een andere van dat soort dingen dat zij een fiets noemen maar deze heeft een mandje voorop. Daar zou ik denk ik wel in passen maar daar begin in toch maar niet aan. Ik heb het hele ding besnuffeld tot ik zeker wist dat het oké was en ben toen maar verder de tuin in gelopen. De fiets staat inmiddels aan de andere kant van het huis en gisteren kwam mijn vrouw ermee thuis. Ik had haar als eerste gehoord en stond natuurlijk direct in de gang toen ze binnen kwam om haar welkom te heten en een knuffel te krijgen.
Jullie weten wel dat ik nogal van het verkennen ben en dan ben ik niet zo’n bangerd maar weet je wat ik wel nogal spannend en soms een beetje eng vind? Als de deurbel gaat. Nu was ik vorige week op een mooie zonnige dag (die heet niet voor niets zondag denk ik dan) een beetje in onze tuin aan het rondstruinen en mijn vrouw was er ook bij. Die was plantjes aan het weghalen die er volgens haar niet horen te staan. Ik dacht nog, die zijn toch ook gewoon mooi groen en horen erbij maar het werden er teveel volgens haar. Maar goed, op dat moment gaat dus de deurbel. Iets over visite hadden ze het al over gehad en de bbq was uit de kelder gekomen. Toen de bel ging, bromde ik heel hard en liep nog harder weg. Daar was mijn vrouw wel een beetje verbaasd over maar goed, het zal wel en ze ging de deur open maken.

De bel

Na een minuutje of tien kwam ik toch maar onder de struiken uit om eens te kijken wie er gekomen was maar he, die mensen die had ik al meer gezien en die brengen altijd snacks mee en ze geven knuffels. Dus dat leek me wel oké en ik ben ook kopjes gaan geven. Voorzichtig bij de bbq gedaan want die was warm maar ik moet je wel zeggen dat ik die lekkere lucht van gebakken vleesjes en zo die er later op lagen, wel prettig vond. Je weet maar nooit of er misschien eens een stukje kip of zo valt. Dan moet je daar toch zeker als de kippen, huh kater, bij zijn.
De deurbel is wel een dingetje voor ons hoor. De bel gaat niet zo vaak en dat gebeurt natuurlijk alleen als er iemand aan de buitenkant van de deur op dat ronde knopje drukt. Van mij hoeven ze dat eigenlijk nooit te doen maar als de postmevrouw het niet doet, dan weten mijn mensen natuurlijk niet dat ze iets wil komen afgeven. Ik weet nu hoe de auto van de postmevrouw klinkt en ik zal je zeggen, als ik deze hoor, dan brom ik ook zachtjes. De post heeft een elektrische auto zegt mijn vrouw dus die hebben een speciaal geluid dat we goed herkennen. Moos hoort niet zo goed maar hij weet het zelfs wanneer ze eraan komt. Als ze dan op de bel druk, schrikken we toch nog vaak en dan ren ik als een speer naar boven want daar zit Molly en die kan me helpen als ik bang ben. Moos rent vaak naar de kamer van de computer want daar kun je je heel goed verstoppen achter de gordijnen. De postmevrouw komt nooit binnen en ze brengt meestal wat voor ons mee dus dat scheelt veel. Ze geeft het af en sjeest weer weg met haar knalgele mobiel. Mooi zo want dan kunnen wij weer snel tevoorschijn komen en gaan inspecteren wat ze gebracht heeft. Altijd belangrijk natuurlijk.

Post

Komt er bij jullie ook zo’n speciale auto met de post? Wij hadden dat toen we in het andere huis woonden ook al maar dat was niet altijd een gele bedenk ik nu maar wel vaak dezelfde mevrouw. Niet dezelfde als hier in Krullieland want dat zou te ver zijn om iedere dag te rijden natuurlijk.
Vaak heeft ze hier ook alleen maar dingen die in de bus passen dus dan hoeft ze niet aan te bellen. Wel zo fijn voor ons en onze gemoedsrust trouwens. Ook al bedoelt ze het heus goed en geeft ze af wat voor ons is. Ik blijf het spannend vinden als er iemand aanbelt. En dat zal ook nooit veranderen denk ik.

Knuffels van Lucky

Kever heeft een mening over de zon

Deze zomer is mijn leefen net als de zon – rond, warm en frolijk, ik leef ook MET de zon; elke dag ga ik heel froeg in de ochtend naar mijn tuin en geniet ervan dat het nog lekker frips is, iedere middag kruip ik onder de struiken omdat het warm wordt, en in de afond als het weer koeler is ga ik in mijn gras liggen of op één van mijn stoelen.

Soeselig

Ik ga ook wel eens ergens anders liggen, op de grote stoelen bijfoorbeeld, of op de teegels bij het terras, en natuurlijk ren ik ook rondjes op mijn gras om in form te blijfen, of ik plaag de dikke duif een beetje, hij zit altijd in mijn tuin en is niet bang voor mij, dat hoeft ook niet want ik doe hem niets, maar soms ren ik ineens naar hem toe, het is een grapje en dat weeten we allebei, ferder is elke dag hetzelfde en dat find ik heerlijk.

In mijn tuin ferfeel ik me nooit, ik weet altijd wel iets te doen, Ja, liggen bedoel je! roept mijn vrouw naar me, maar dat find ik flouw, ik doe van alles in mijn tuin, en dan mag ik daarna best efentjes liggen en uitrusten, ook al moet ik toegeefen dat ik van de zon vaak wel een beetje soeselig word, en misschien zelfs efentjes in slaap fal.

Dat ik in mijn tuin slaap is iets nieuws, dat had ik tot nu toe nog nooit gedaan, ik durfde het niet zo goed, ik fond dat er teveel gebeurt: er komen mensen langs lopen in de tuinen naast mijn tuin, de hond blaft ineens, Pokon klimt over het gaaas heen, mijn mensen komen naar buiten en ga zo maar door, dus ik was altijd aalert, ik dacht altijd Je weet maar nooit.

Durfal

Een paar weeken geleeden fiel ik laat op de afond een keer in slaap op mijn rieten stoel, en ik merkte dat er dan niets grieseligs gebeurde, ik sliep en ik werd wakker en alles was gewoon in orde, ja Pokon had in de tussentijd wel mijn eeten opgegeeten binnen, maar dat find ik geen probleem, en ik denk dat als er iets biesonders is Pokon mij dat wel fertelt, maar hij had niets gezegd en alles was feilig.

Zo ging ik in de afond en nacht steeds iets langer slaapen op mijn stoel, en soms, als het HEEL warm is in de nacht, bleef ik de hele nacht buiten slaapen, tot een uur of vijf want dan foel ik altijd dat ik heel hard knuffels noodig heb, en zeker als ik buiten heb geslaapen heb ik natuurlijk URGENT (dat is een moeilijk woord voor dringend) knuffels en aandagt noodig, dus naar binnen en hop de toeter aan!

Mijn mensen worden meteen wakker en zeggen dat ik een nachtvlinder ben, een durfal, ik krijg ekstra veel knuffels en kusjes want ze hebben me gemist, ik klim op bed en slaap efentjes gezellig tussen mijn mensen in, totdat ik weer naar buiten moet, want mijn tuin roep me.

Folgens mijn vrouw ben ik een grote jongen geworden, en dat is zeker waar, ik heb iets nieuws geleerd, ik durf best in mijn upje de hele nacht buiten te zijn, en ik durf ook best buiten te slaapen, ik heb fertrauwen in mijn tuin en mijn leefen gekreegen, en misschien ook wel in mezelf.

Natuurlijk tetter ik nog altijd voor vreede, zo hard mogelijk!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Hoe Joep zijn lunch misliep

Nou, wat mij deze week overkomen is… ongelofelijk gewoon. ‘t Weekend was kattastisch geweest. En de dinsdag tot en met nu ook. Maar de maandag… Die liep toch even wat anders dan ik in m’n kop had.

Naar buiten

Ik was die dag gelijk na ‘t ontbijt, zoals gewoonlijk, lekker naar buiten gegaan omdat ‘t heerlijk weer was. ‘k Heb rustig door de buurt gewandeld, beetje ‘t weiland geïnspecteerd en wat bijgemauwd met de buurkatten. Na een heerlijke dut onder wat struiken vond ik dat ‘t wel tijd was voor lunch, dus ben ik weer op huis aangegaan. Maar toen ik m’n achtertuin in kwam zag ik tot m’n stomme verbazing al gelijk dat de tuindeur dicht zat. Terwijl die nog wagenwijd open had gestaan toen ik ‘s morgens onder ‘t tuinhek door tijgerde. En m’n personeel was ook in geen velden of wegen of in de achtertuin te vinden.
Ik sprong op m’n kussen dat op de tuintafel ligt en drukte m’n neus tegen de pas gewassen ramen aan, om te zien of ik m’n personeel binnen zag… Maar niks hoor. Ik mauwde twee keer heel hard, maar er kwam helemaal niemand.
Pas toen herinnerde ik me dat ze ‘s morgens voordat ik de deur uitwandelde hadden gezegd dat ze eind van de ochtend weg moesten, en dat ik uiterlijk om 11 uur weer thuis moest zijn. Dus ik had m’n innerlijke alarmklok al op kwart voor 11 gezet voordat ik de achterdeur uit wandelde, maar ja, dat dutje onder die struiken was onbedoeld wat uitgelopen dus toen was ik te laat. En m’n personeel had niet eens op me gewacht!

Lunch

Een beetje teleurgesteld was ik wel, want nou had ik m’n lunch gemist. Geen soepie, geen leverworstmuis, geen reepje tonijn of kupjes kattenmelk. Ik keek weer door het raam of er misschien een extra bakje bij m’n brokjes stond, maar nee hoor. Ik bedacht me dat dat ook helemaal geen zin had om dat binnen bij m’n eettafel op de grond te zetten want hoewel ik al twee jaar in m’n huis woon, heb ik nog steeds geen eigen sleutel. Hoeft ook eigenlijk niet, want ik heb prima personeel dat ook de portierstaken op zich neemt. Eén, hooguit twee mauwtjes zijn altijd voldoende om elke deur te openen. Behalve maandagmiddag dus.
Heel even schoot het door me heen dat er misschien wel iets lekkers voor me in de tuin was neergezet, dus ik keek vanaf de tuintafel m’n omheinde landgoed over.

Maar nee hoor, er was zelfs geen droog brokje te bekennen… Gelukkig had ik ’s morgens een stevig ontbijt gehad, en dat was zó lekker dat m’n etensbak daarna gewoon gelijk weer de kast in kon. Ik was op dat moment wel heel errug blij dat ik netjes m’n etensbak had leeggegeten voordat ik naar buiten ging, anders zou ik in de tijd dat m’n personeel weg was misschien wel ‘s kunnen verhongeren…

Thuis

Ik besloot op m’n dikke kussen op de tuintafel wat te gaan slapen, want dan zou de tijd misschien wat sneller gaan. En net toen ik goed en wel lag, zag ik bij de schuur een grote bak staan. Even dacht ik dat ik misschien aan het holuni… halocine… nou ja, dat ik het me verbeelde, dus ik sprong van tafel om poothoogte te gaan nemen. De bak stond er écht en zat vol met koel water, dus ik nam een paar slokjes voordat ik terug ging naar m’n kussen. Even een lekkere lange dut, en als ik daarna dan wakker werd zou de tuindeur vast alweer open staan.
Gek eigenlijk hè, want ik ben altijd heel errug graag buiten als ‘t lekker weer is. Maar nu ik even niet naar binnen kon baalde ik daar best wel van. Omdat dit nog nooit eerder was voorgekomen voelde ‘t heel vreemd om zomaar buitengesloten te zijn.
Natuurlijk was m’n innerlijke alarmklok wel op tijd afgegaan, en had ik m’n personeel wel minuten lang horen roepen naar me. Ik had zelfs het rammelen van de snektrommel gehoord, maar ik had nog geen trek en ben gewoon niet gekomen omdat ik té lekker onder die struiken lag. Daar had ik toen dus wel spijt van…

Wakker

Ik werd wakker van de buurpup die blafte, en ik keek hoopvol richting m’n tuindeur. Maar die zat nog steeds dicht. Ik rekte me uitgebreid uit, sprong van tafel en besloot nog wat te gaan drinken voordat ik dat hele eind om het huizenblok ging lopen om in de voortuin te gaan liggen. Want dan kon ik m’n personeel daar opwachten en gelijk ‘s even een stevig potje tegen ze mauwen als ze eindelijk weer thuiskwamen waarom ze de achterdeur dicht hadden gedaan toen ze weggingen.
Eenmaal bij de voordeur aangekomen zag ik daar, naast de stoel die er staat, ook zo’n zelfde grote bak met water als in de achtertuin staan. Ik was daar net even wat uit aan ‘t lebberen toen ik het bromblik van m’n personeel de straat in hoorde komen. Ik likte m’n snuit snel af en ging met de meest verontwaardigde kop die ik kon trekken voor de deur zitten wachten terwijl m’n personeel het tuinpad op kwam. Aaien? Nee, natuurlijk niet. Daar konden ze mijn buitensluiting écht niet zo maar goed mee maken.

Eettafel

Zodra de voordeur open ging schoot ik als eerste m’n huis in en liep met m’n neus én m’n staart omhoog direct voor m’n personeel uit, de gang door naar de keuken, om naast m’n eigen eettafel m’n ongenoegen over de gemiste lunch te laten horen. Dat had meteen effect want nog voordat m’n personeel de schoenen uit had gedaan werd m’n voorraadkast opengetrokken en kreeg ik een heerlijk soepje geserveerd.
Pas toen ik dat op had wilde ik wel een paar aaitjes en kriebels. En heel veel lieve woordjes. Maar ik had m’n personeel wel even heel duidelijk gemaakt dat hun afwezigheid en die twee oneindig lange uren dat de deur gesloten was niet nog ‘s moest gebeuren!

Stevige poot en zachte kopjes,

Joep

Doerak geeft een update

Hallo allemaal, Hier een update van Doerak. Jullie kennen mij natuurlijk wel. Al vanaf 2015 doe ik mee op de website van Bert. Toen was ik nog een jonge katerman van 3 jaar. Ik las alle verhalen van Bert en van zijn vriendjes en vriendinnetjes en plaatste ook mijn avonturen. Eerst samen met Tante Fleur en nu samen met Bliksem en ook met Roover. Die hoort er ook bij. Bert had ineens zijn reis over de Regenboogbrug gemaakt en er was veel verdriet. Hoe kon dat nou? En toen na een tijdje was Ollie er. En Ollie doet het goed. Dat kan ik als senior katerman van 13 jaar wel zeggen.

Buitenkater

Zoals jullie kunnen zien op internet ben ik een echte buitenkater. Heerlijk in de jungle bezig zijn, klimmen op schuttingen, en daken, en natuurlijk zonnen op mijn tuinstoel in de tuin. Er kwamen veel vriendjes in de tuin maar ik was wel de baas. Baas Doerak noemen ze mij.
Maar vorig jaar zomer veranderde er iets. Als ik in de zon lag hadden mijn mensen in de gaten dat ik kneep met mijn ogen. Dat was niet goed en ik moest mee naar de witte jas. De witte jas zag dat ik op beide ogen een glaucoom had zitten. De witte jas zei dat ik al blind was. Om erger te voorkomen moesten zelfs mijn ogen eruit, anders zou ik nog zieker worden. Dat vond ik raar en mijn mensen waren erg verdrietig maar zeiden dat dit wel moest gebeuren. Het zou goed komen en daarna zou ik gewoon weer Doerak zijn die fijn in zijn jungle kon lopen en zonnen.

Nieuwe manier

In november 2024 ben ik door de witte jas geopereerd. De eerste weken daarna was heel raar en niet fijn. Ik had een kap op mijn hoofd, mijn ogen waren weg en ik had allemaal draadjes zitten waar mijn ogen waren. Het was toen geen fijne tijd maar de witte jas zei dat alles goed zou komen. Als mijn mensen niks veranderen in huis en in de tuin dan was er niks aan de hand. Ik zou alles kunnen vinden en ruiken. De eertse 3 weken sliep ik beneden met mijn man of vrouw mens. Na 3 weken mocht eindelijk de kap eraf en gingen de draadjes uit mijn hoofd. Ik zag er ook veel beter uit zeiden mijn mensen. En zelf voelde ik me ook veel beter. Ik ging gelijk op onderzoek uit in huis.
Mijn nieuwe manier van leven ging beginnen. In huis kon ik gewoon alles vinden. Echt waar. Mijn etensbak, mijn waterbak, mijn snacks, de kattenbak. Ik sprong gewoon op de bank, stoel, het bed, het aanrecht en de wastafel. Mijn neus en mijn snorharen weten precies waar ik ben. En ik loop nooit ergens tegenaan. Bliksem heeft mij al die tijd goed in de gaten gehouden. Als ik in de jungle ben, of ik ga wandelen in de poort, gaat hij altijd mee. Dat is lief.
Van mijn mensen kreeg ik een tuigje voor in de tuin en als ik ga lopen in de poort. Het was een mooi tuigje maar in de jungle vond ik er niks aan. Dus dat hoeft nu niet meer. Ik vind prima mijn weg in de jungle en zonder tuigje doe ik veel meer. Mijn mensen vonden dat eerst best wel spannend, maar ik ben doerak de baas van de jungle. Alleen als ik ga wandelen in de poort moet ik het tuigje om. Soms vind ik dat raar want ik ruik nog steeds alles in de poort. Maar mijn mensen zijn bang dat ik dan de weg niet kan terugvinden. Best stom wel. En touwens Bliksem gaat dan altijd met mij mee.

Update

Dit was mijn update tot nu toe. Ik ben nog steeds Doerak alleen zonder ogen. In huis kan ik alles wat ik eerst ook kon. In mijn jungle kan ik ook nog alles. Ik kan alleen niet meer klimmen op schuttingen en daken. Soms probeer ik dat wel maar dat mag niet van mijn mensen vanweges dat ze mij dan niet kunnen pakken. In de poort kan ik niet meer zonder tuigje lopen en moeten mijn mensen altijd mee. Dat vind ik best wel raar.
Ollie bedankt dat ik mijn verhaal mocht vertellen over mijn operatie. Dan weten al onze vriendjes en vriendinnetjes nu hoe het met mij gaat. Het gaat dus goed met mij. In het begin was het niet fijn maar nu gaat het helemaal goed.
Allemaal een fijne week met veel snacks, zon en knuffels.

Poot van Doerak

Belle en het raadsel van de drinkfontein

Haaalo liefe frientjes,
Wat ik nu weer hep meegemaak, ben daarnet zo geschokken en frouwtje hep nog het schaamrood op de kaake zeg ze.
Ik kreeg zojuist een bericht op de Feesboek Messinger van Ollie en zijn frouw. Zij vroegen waar ze blog bleef ! Ik dacht is het nu al weer tijd, ik schrijf de blog altijd om de 2 weeke ? Frouwtje begon zenuwagtig terug te bladeren en zei, Belle het klop, we hadden de blog al moeten inleeferen. Kom op Belle, nu moet je als een haas de blog schrijfe, ik zal je hellupe. Haas dacht ik? Wat een freemde opmerking, ik ben een poesendame.
Ze zei, laten we eerst een bericht op de Messinger terug stuure aan Ollie en frouw, met de meededeeling dat de blog foor 5 uur fanmiddag wordt verstuurt via de iemeel en dat het ons heel errug spijt dat we het zijn furrgeete. Het was ook zo druk geweest met de werkmannen in huis, en het keiheete. Frouwtje had feel gewerkt en de weeke fliegen keihard foorbij. We kunnen het eigenluk niet meer goed bijbeene.
We zijn dus nu saame achter de aaipet gekroope en met een noodgang de blog aan het tiepe. Er is inspieraazie genoeg, lees het folgende maar.

Kaadootje

Frouwtje zeg, jij woon hier al een jaartje in je “forever“ huisje. Jij kwam hier binne als logeerpoes, omdat je was heel agressief. Bij het Dierenhospitaal in Den Haag was jij onhandelbaar en zeien ze, ga jij maar een poosje bij mefrouw Corine loogeren, dan kom je misschien tot je posietiefen en kan je daar socialiezeere. Om een laaaang furrhaal kort te maake, hep ik bij mefrouw Corine geen lelijke poot uitgestooke, niet gekrapt en ook niet bebeete of geblaase. Na 2 daage was ik folleedig tot rust gekoome, gaf ik kopjes, sliep ik naast haar op het groote bed, en begon ik te speele.
Omdat adoptie bij andere mensen niet lukte zei mefrouw Corine, Belle jij mag foorgoed hier blijfe woone en van nu al aan heet ik frouwtje.
Omdat dit nu een jaar is gelee wilde frouwtje mij ferrassen met een kaadootje.

Doos

Ze zat maar op de aaipet te koekeloeren en ik foelde het aan dat ze iets foor mij ging bestelle. Ziezo Belle de ferassing komt er binnenkort aan, we zullen de postboode met de doos in de gaate houwe.
Gisteremiddag ging frouwtje boodschappen doen, en vind ze benee in de hal van de flat waar wij woone een doos, maar de inhoud was weg… het was een katten-drinkfontein die frouwtje foor mij had besteld, een pragtig kaadoo foor mij!
Ze dacht hoe kan dat nou ? Op de doos staat mijn adres, maar iemand heeft de doos oopegemaak en de drinkfontein van Belle meegenoome. Ze ging dus weer terug met de lift naar boofe en fertelde mij wat er was gebeurd. Ze was zo geschrokke en furrdrietig, wie maakt er nou een pakket foor ons oope en pikt de inhoud mee?
Oooooooo zei Belle dat mag nie, dat is steele, wat ga je nou doen frouwtje? Boodschappen doen deed ze niet meer en zei ze, Belle ik moet nu in aksie koome! Wij hebbe een diegietaal scherm benee in de hal hange en daar kan je meededeelingen opzette, dus dat heef ze gedaan zodat iedereen het kan leese. We hebbe ook van de flat een epp waar je oproepen op kan zette.
Frouwtje heeft geschreefe ofer de leege doos, en dat iemand van de bewooners in de flat de katten-waterfontein heeft meegenomme, en dat zoiets nie mag. Nou, toen kwaame er liefe reejakzies van bewooners in de flat, ook van kaaters en poesen die hier woone. Ze zouwe allemaal hellupe zoeke. Op de Feesboek hebben we een een spesiejaale groepspaagina van de flat. Daar heeft frouwtje ook op geschreefe, en kreege we ook feel reejakzies. Iedereen zou hellupe zoeke, want zomaar een pakket openen en de inhoud meeneeme wat niet van jou is, da mag ni !!! Frouwtje had fanacht slecht geslaape, ik ook, omdat ze ieder uur draaie dee en dan wor ik ook wakker. Ze stond al foeg op omdat ze moes werken en mijn brokke moet ferdiene, maar ze was weer druk aan het appe op de telefoon. Ik zei, ga nou eens rustig zitten, wat doe je nou ? Ze zei Belle, ik ben onze huismeester aan het Whatsappe, hij past goed op ons en op onze flat dat er niets errrugs gebeurd. Benee in de hal hang een bewaakingskaamera en ik ga hem fraage om hij kan terug zien wie de doos heeft opengemaak en de drinkfontein heeft gejat, want dat is gewoon zo. Ik foelde dat frouwtje boos was door de heele sietuwaazie. Dus zij eppe op die telefoon en de huismeester schrok ook, en eppte terug dat hij de film zou terug kijke op de kaamera. Toen heeft frouwtje met een noodgang haar ontbijt naar binne gewerkt en is ze keihard met de oowto naar het werk gereden.

Drinkfontein

Om 1 uur fanmiddag stormde ze hier de foordeur binne. Ik lag te slaape en schrok me rot. Ze doet altijd rustug, maar nu maakte ze herrie. Belle zei ze, ik heb heeeeeel goed nieuws, de drinkfontein is terecht ! Ik kon het bijna niet geloofe en was eggie waar ook furrdrietig geworden. Moet je horen meiske, de buurman van de 12e etaazje heeft de drinkfontein meegenoome, maar niet ekspres.
Hij heeft het dus niet gejat, ik zal het je uitlegge. Toen frouwtje aan het werk was hoorde ze ping, ping op de telefoon, en was er een whatsapp gestuurt. Maar kijke doe ze nie, want frouwtje doet op maandag zieke mensen masseren, en dat kan je nie onderbreeke om te kijke naar een epp die een ping geef. Maar toen frouwtje klaar was met het werk ging ze gelijk op de telefoon kijke. De buurman kon alles uitlegge. Bewooners van de flat halen doozen en pakketten uit de postkastjes als ze uitsteeke en legge die dan in de hal bij de liften op de bank. Maar in die hal kan niemand koome, alleen bewooners die een sleutel hebbe kunne doorloope naar de hal. Dus doozen die op de bank worden gezet staan feilig daar. Bewooners doen dat om elkaar te hellupe, dat doozen en pakketten niet uit de postvakjes door freeme mensen worden gejat.
Maar nou is er nog iets, die bank in de hal dient ook foor een soort mienie-kringloopwinkel, en kan iedere bewooner daar iets neerlegge wat die kwijt wil, en kunne andere bewooners de spulle graatis meenemme. Dat vond iedereen een keigoed plan, daarom is dat nu zo. Jullie foele het misschien al aan liefe frientjes, de aap komp uit de mouw ! Die meneer, die buurman van de 12e eetazje, kwam zaaterdag benee en zag op de bank dat er een doos oope stond met een drinkfontein erin. Er stonden ook nog andere dingen op de bank, kopjes en borden en zo. Dus de buurman dach, die open doos met de drinkfontein erin is foor de weggeef, snappe jullie het ? Hij wilde eggie waar de drinkfontein niet jatte hoor, hij wist niet beeter dan dat het graatis was. Hij dacht dat is leuk foor mijn kleine hondje om uit zo,n drinkfontein te drinken, en wilde hem daarmee furrassen. Maar de buurman ekskuuseerde zich zofeel naar ons. Dat stond dus allemaal in de epp op frouwtjes telefoon. En ook dat hij om 4 uur fanmiddag de drinkfontein aan de deur langs komp brengen.

Aan de deur

Wat een aardige en eerluke buurman he ?! Wij zitten dus in spanning te wachte… als hij maar niet keihard belt ! De buurman was net aan de deur met de drinkfontein. Hoeraaaaa, daar is de ferrassing. Ik schrok wel van de bel en lig nu eefe achter het bed in het opbergvak, mijn schuilplaats. Maar zo meteen kom ik foor de dag want ik ben wel nieuwsgierig naar het kadoo, bovendien rammel ik ook van de honger, inmiddels. Frouwtje moet de drinkfontein nog wel eefe installeeren roep ze, maar dat komp fast goed! Liefe frientjes eind goed al goed, zo heet dat, en ik zal jullie de folgende keer alles furrtelle wat mijn erfaaring is met zo’n drinkfontein. Een fijne foortzetting van de zomer en tot gauw weer.

Warme kopstoot foor jullie allemaal van mij, Belle.