Joep en het voorjaar en nog meer

‘t Was best vermoeiend de afgelopen week, want wat zijn er veel vriendjes jarig geweest, miauw… Bijna elke dag had ik wel een feestje, en daar lijkt nog geen eind aan te komen! Wat zou dat toch zijn, dat april zo’n mooie maand is om geboren te worden?

Voorjaar

Het enige dat ik kan bedenken is dat iedereen benieuwd is naar het voorjaar. Want echt, het lijkt wel of alles buiten losbarst in prachtige kleuren en lekkere luchtjes deze maand. Dit is nou al m’n tweede april die ik meemaak, en ‘t wordt elk jaar steeds leuker want nu is ’t heerlijk om buiten te zijn. Vooral ‘s nachts na m’n straatinspecties en tuincontroles, dan lig ik lekker lui buiten in de tuinstoel te slapen omdat ‘t echt helemaal niet koud meer is. En ik kan je verzekeren, het is in m’n tuin een heel stuk rustiger dan binnen, vooral als je personeel hebt zoals ik, dat elke nacht druk bezig is om een heel bos om te zagen…
Nadeel is alleen dat ik ‘s nachts geen vogeltjes hoor, want die slapen dan blijkbaar ook. Nou ja, af en toe wat gesnater van een eend, als die met heel veel gespetter de sloot naast ‘t achterpad als landingsbaan gebruikt. Katsoonlijk vind ik dat zulk soort nachtvluchten verboden zouden moeten worden, want ik word er elke keer weer wakker van…

Muizen

In ‘t grasland achter m’n huis is trouwens nog steeds geen enkele Weilandmuis te vinden, niet ‘s nachts, maar ook niet overdag. Zou de allerlaatste muis vorig jaar zomer tijdens het Eerste Grote Weilandfeest dan toch écht op de Hibatsjie van Chef Tiga zijn beland?
Ik heb van mijn vriend Kever vorig weekend zes beebieknoeperts gekregen, en die heb ik ‘s avonds nog in m’n weiland losgelaten. Maar de volgende ochtend kon ik er nog maar drie terugvinden, en die hadden geen idee waar de anderen waren gebleven. Hopelijk zijn ze nu niet helemaal teruggelopen naar Keef’s tuin, want gisteravond kwam er geen eentje meer toen ik ze riep…
Hopelijk komt de familie Paard binnenkort weer om ‘t weiland te begrazen, en kunnen zij wat muizen meenemen. Want die zijn toch minder machtig als hapje dan de Knoeperts. En anders zie ik het er toch van komen dat er voor ‘t komende Weilandfeest muizen uit andere windstreken moeten worden gehaald, samen met Japie en m’n andere vrienden van Muisbezorgd.

Weilandfeest

Nou is dat helemaal niet het probleem hoor, want er schijnt nu al een overvloed te zijn aan Achterhoekse Akkermuizen, Sappige Strandmuizen, Hartige Hunnebedmuizen, Knapperige Kanaalmuizen, Brosse Bosmuizen, Limburgse Luxemuizen, Pittige Parkmuizen en Zeeuwse Zachtemuizen. En alles daartussenin. Behalve die lokale Woelige Weilandmuis, dat wil nog steeds niet lukken…
Maar, ik maak me nog geen zorgen hoor, want het duurt nog bijna drie en een halve maand voordat ‘t Weilandfeest weer losbarst. In die tijd kan er nog heel veel gebeuren en wie weet lopen er over twee maanden wel meer Weilandmuizen rond dan dat we met z’n allen op kunnen. Al zullen Japie en ik en iedere katlega van Muisbezorgd in de week voor ‘t feest nog flink de poten uit de vacht moeten steken om al die andere soorten krakend vers te kunnen aanleveren, zodat iedereen op ‘t feest een ruime keuze aan smaken heeft om uit te kiezen. Maar ik weet zeker dat dat helemaal goed gaat komen.
Vijftig

O, en voordat ik nu m’n vijftigste blog afsluit wil ik nog oprecht sorry mauwen tegen alle vrienden die zaten te wachten op antwoord op hun reacties bij m’n vorige blog of op Feestboek. Ik weet dat ik had beloofd dat ik m’n personeel niet eerder achter de leptop vandaan zou laten gaan voordat ze gereageerd hadden op al die lieve verjaardagsletters die ik vorige week gekregen heb, maar ze moesten onverwacht extra aan het werk. En omdat in hun arbeidsovereenkomst staat dat brokjes verdienen voorrang heeft tenzij er sprake is van een medisch noodgeval met mij, had ik dus geen enkele poot om op te staan en ging de leptop een paar dagen dicht…
Intussen is alles uiteindelijk toch wel weer goed gekomen en ik denk dat nu écht iedereen teruggemauwd is. Nu nog even alle andere berichten beantwoorden en dan kan ik weer lekker naar buiten, de zon in en kijken of de Weilandmuizen al terug zijn.

Stevige poot en zachte kopjes,

Joep

Het luisteren van Bert (28)

De eerste drie, vier maanden dat Bert bij me woonde, speelden we vooral veel. Dat leek het belangrijkste. Bert had spanningen, moest wennen en ik had op mijn beurt behoefte aan overzichtelijke activiteiten die me het gevoel gaven dat alles in orde was.

Dat was het natuurlijk niet, verre van.
Bert onzeker. Ik in de rouw vanwege mijn kleine rode rode kater Tim.
Alleen als we speelden, begrepen Bert en ik de wereld. Het lintje. De muis onder de lap. Elke dag op vaste momenten een aantal keren speelkwartier, dat mocht uitlopen, zolang we alle twee maar konden vertrouwen op de structuur.

Geleidelijk ontstond er zo rust om beter naar elkaar te kijken. Wie die ander was, in dit huis. Bert keek naar mij zoals ik naar hem keek, met belangstelling.
Elkaar leren kennen tijdens het spelen was het ene.
Het andere was aaien en praten. Bij elkaar liggen. Samenzijn.

Er kwamen avonden dat we boven op het grote bed lagen, in het schemerlicht van een nachtlampje. Op die avonden begon ik te ervaren dat Bert kon luisteren.
– Kijk Bert, dat schemerlampje, dat heb ik voor Tim gekocht, dan voelde hij zich geruster.
Bert keek kalmpjes in de richting die ik aanwees.
Ik vertelde verder. Over de oude dag van Tim, zijn onzekerheid, dat ik hem hielp.
– En ik help jou ook Bert, altijd, wat er ook gebeurt.
Aaien en knorren.
Het moedigde me aan om meer over Tim te vertellen. Hoe anders hij was geweest en dat anders zijn ook goed was:
– Jij bent weer groot van postuur en wollig in je vacht, en dat is ook mooi.
En ik vertelde over het asiel waar Tim uit kwam, en hoe ook hij moest wennen en het spelen dat hij deed, en dat hij een trauma had van heel vroeger:
– Dus dat mag Bert, je mag gewoon zijn zoals je bent, daar hou ik rekening mee.

Het waren avonden waarop we elkaar nader kwamen, we elkaar beter leerden begrijpen. Bert luisterde naar wat ik zei en hij voelde daardoor hoe ik was, wat er in mij was. En ik vond troost in zijn luisterende aanwezigheid, door te kunnen praten over Tim, en daarbij af en toe te kunnen kijken naar het vriendelijke gezicht van Bert.
Ik sliep erna altijd goed. Bert ook.

Misschien ben ik gewend

Ik lag boofe op het bed te slapen, gewoon eefe niks aan mijn kop en breed slaape, mijn poote alle kanten uit, dat kan op het bed dat is groot en ik ben ook groot, waar was ik. O ja. Nou ik lag dus te slaape en toen hoorde ik beneden geluiden.
Mijn vrouw was thuis.

Vraag

Ik van het bed af, bonk op de trappen, naar beneden, een knuffel brengen. Vind ze fijn, weet ik. Dus ik doe dat.
“Ben je gewend, Ollie,” vroeg ze, “dat je helemaal uit jezelf boven gaat slapen?”
Ik gaf nog een kopje dat was foor de afleiding.
Want het was een moeilijke vraag.

Ben ik gewend of niet en hoe weet ik dat. Het is wel zo dat ik de dag snap. Wat er eerst komt en daarna en dat ik naar de badkamer mee wil en dat mag ook. Als de dag anders gaat, dan zegt ze dat dus dan is het ook weer gewoon.
En als het nacht is staan de deuren open, ik kan oferal heen en dat doe ik.
Ik wil heel feel niet en heel feel wel en ik weet, mijn mening telt ook mee daarom foel ik me ook geruster in mijn kop.
Dat ik erfaren heb hier ben ik feilig en hier ben ik ook iemand.

Bang

Maar eerlijk waar ik heb het ook dat ik soms opeens bang ben. Dan is er in de straat iets. Of oferdag ben ik alleen en ik denk opeens misschien komt ze nooit meer terug wat moet ik dan en als ze dan toch terug komt ben ik ekstra blij. En ik neem nog elke dag mijn pillies tegen bang zijn en spanning dat heeft ook met froeger te maken en daar kan ik niks ofer zeggen.
Dus misschien ben ik nog niet helemaal gewend dat kan ook.

Het is alleen wel zo dat ik nou heb ontdekt boofe op het grote bed kan ik goed slapen en dat doet deze jongen dan ook!! Alleen het mag niet op de foto zegt ze weeges prifee.

Mila ofer hoe hou je pauze

Lieve allemaal, soms heb je eefe pauze nodig. Of het nou komt omdat het lente is of omdat je veel taken van thuis hebt het maakt allemaal niks uit. Pauze is belangrijk.
Dat heb ik geleerd want als je alleen maar doorgaat met je taken dan ben je zo heel erg moe en als je dat te vaak doet dan ben je overwerkt. Jouw kop kan misschien wel denke van alles is in orde maar jouw lijf weet toch anders en die zegt gewoon stop!

Hoe moet het

Beebie plantjes zijn ook niet meteen groot en zij hebben best veel tijd nodig om te groeien en zo gaat dat met ons ook. Wij hebben ook tijd nodig om te groeien. Soms ben je nog een kitten maar je kan ook al groot zijn en toch groeien maar dan in je kop. Maar nu is de fraag, hoe hou je pauze? Dat je eefe tijd voor jezelf neemt. Ik heb een lijstje gemaakt waarvan ik denk dat het misschien kan helpen, misschien ook niet want iedereen is natuurlijk anders.

1. Ketnipbites

Als je moeilijk kunt ontspannen of een pauze kan nemen dan adfieseer ik ketnipbites. Dat zijn sneks met ketnip erin. Daar wordt je haai van in je kop maar je kop gaat dan niet meer denken van: ik moet dit nog, ik moet dat nog of haal ik het wel. Nee.. je kop gaat dan alles zacht vinden en taken? Wat zijn dat? Dus dit is voor iedereen die eefe een stille kop nodig heeft om bij te tanken. Het kan en mag oferal maar het is slim om het thuis wel eefe te melden dat je gaat wiewen anders denkt je mens straks dat je kapot bent en dat is niet de bedoeling.

2. De gloeiende vijf

Voor wie deze niet begrijpt, de gloeiende vijf betekent dat je in vijf mienuute zoveel mogelijk gaat rauzen of rennen. Dat je eefe je kardiejo voor je lijf doet en alles mag. Je kan bijvoorbeeld krabpaalspringen doen of traprennen waarbij je van boven naar beneden rent en andersom. Maar het belangrijkste is dat je die vijf mienuute haalt en dat je eefe nergens aan denkt. Dus stil in je kop.
Merk je dat er toch nog iets zit, ga nog een keertje rennen net zo lang tot het weg is. En daarna kun je genieten van een snek want je hebt goed je best gedaan! Oja, vergeet niet, laat je mens hierbuiten dus niet denken dat je mens een krabpaal is of een trap.

3. Vakanzie

Soms heb je gewoon behoefte aan helemaal niks. Als je merkt dat elke dag stees zwaaarder wordt dan is het tijd voor vakanzie. Dan kan jouw kop en jou lijf eefe helemaal opladen met niks doen. Dus wanneer je elke dag denkt.. pfff hoe hou ik dit vol of hoe doe ik dit? Maak een kleine vakanzie plenning. Twee daage kan al genoeg zijn. Dat je eefe je taake laat liggen voor wat het is en dat je bijvoorbeeld lekker op de vensterbank gaat liggen en naar buiten gaat kijken. Het kijken naar buiten kan heel terapeuties werken.

Balans

Als je nou heel veel stress erfaart of je kop is wat moeilijker dan kan je ook een plenning maake voor elke maand. Dat je elke maand zomaar eefe twee daage niks doet. Je zet het natuurlijk wel op de kaalender dat ze thuis weete van je vrije daage.
Balans vinden kan soms echt heel moeilijk zijn en zeker nu de daage langer zijn en de zon meer schijnt. Want wat gebeurt er? Je denkt hee de zon is nog op dus ik heb nog taake. Maar is dat zo? Al is de zon zo lang wakker dan wil het niet zeggen dat je ook de hele tijd taake moet doen.

Taake

Mij lukt dat niet al ben ik mienister van zachte zaake en daar is niks mis mee. Voor mij is het fijnste als ik een en zelfde roetiene heb zodat ik weet wat ik kan doen of niet. Dat lukt natuurlijk niet altijd in deze drukke maatschappij dus doe ik af en toe een wiew pause. Als ik gewiewd heb ga ik weer aan de slag of ik doe het de volgende dag. En als de taake van thuis te zwaar lijken dan kun je saame eefe overleggen natuurlijk of de druk wat minder kan want het moet wel saame en fijn zijn. Zo probeer ik pause te hebben.
Misschien heb jij geen pause nodig dat kan ook want dat weet jij van jezelf het beste. Eefe ies anders, ik ben blij dat er regen is geweest want de plantjes waren zo heel erg droog.
Ik tetter mee voor vreede en geef iedereen een zacht neusje!

Poot getekend, mienister van zachte zaake, Milamuis

Minnie en het avontuur met de foogels

Ik zat op de bank een beetje te tsjillen. Had alle fensterbank kontroles al gedaan en ook al wat brokjes gegeten. Dus dan is het tijd voor wat Minnie tijd. Of me time zoals de Engelse katjes dat zeggen. En toen hoorde ik het. Een geluid. Het is het geluid wat elke kat kent. Of je nou kitten bent of super senior. Het was het geluid van een foogel.

Foogel

Snel klom ik op de leuning van de bank. En van daar uit met een klein hupsje op de fensterbank. Het was een grote zwarte foogel en die zat op het schuurtje. Kra kra deed die. Ik deed kek kek terug. Het leek hem niet te deren. Of misschien zag die me niet. Dat kan ook natuurlijk. Ik hoorde Frau achter mij fraage, zeg Minnie, waarom doe jij altijd kek kek als je een foogeltje ziet? Miauw! Dat is een hele goed fraag. En heel eerlijk geloof niet dat ik daar het antwoord op weet.
Dat kek kek naar foogels doen is gewoon iets oers. Iets wat vanzelf gaat als ik een foogel zie. Is ook wel weer echt iets foor tweebeners hoor om zo’n vraag te stellen. Foor mij en ik denk foor heel veel katjes is dit gewoon iets dat vanzelf gaat. Dus ik mauwde terug dat ze die fraag maar aan een kenner moet sturen. Zoals meneer Vonk of mefrau Sterrin. Die weten vast wel waarom dat is.
Maar goed terug naar de foogels nu. Ja ikke mauw meerfoud want ondertussen was er een tweede foogel naast komen zitten. Die was wat sierlijker dus ik denk dat dat mefrau kraai was. In mijn tuin zijn allemaal lekkere plantjes en bloemetjes en bij de buren zijn lekkere besjes dus ik snap het wel dat ze hierheen waren komen fliegen.

Duiven

Frau kwam achter mij zitten en aaide oofer mijn kopje. Ik deed mew. Je stoort me bij het foogel kijken. Ik schudde m’n kopje en ging een beetje verzitten. Oh ok zei ze dan blijf ik van je af. Mag ik wel met je meekijken? Pfff nou miauw als je dat perse wil nou fooruit dan maar.
Ondertussen was meneer kraai op de schutting gaan zitten. Kra kra deed die weer. En ikke deed weer kek kek terug. Deze keer zag die me wel zitten. Hij draaide zich met zijn rug naar me toe. Zo fan als ik je niet zie dan ben je er niet. Tsja daar had ie wel gelijk in. Als ik laag bij de grond blijf of half achter het gordijn zit dan ben ik ook goed furrborgen.
Nou… hoorde ik achter me. Frau moest lachen. Foor andere dieren ben je misschien goed furrborgen maar ik heb meestal wel door dat je daar zit of bent hoor. Tsja miauw we woone ook al bijna 10 jaar saame dus jij kent me te goed hihi. Nou en wat er toen gebeurde… Zelfs Frau zat met groote ogen te kijken.

Er kwamen ook nog een paar duiven aangefloogen. Eentje ging ook op de schutting zitten. Niet naast de kraai want dat durfde die denk ik niet maar met twee duifen afstand er tussen. En de tweede duif nou die maakte het helemaal mooi. Dat kan je op de foto wel zien. Die ging naast de twee nep duife zitten die buurman op zijn schuurtje heeft staan.
Of nu ja ik denk dat het nep duiven zijn. Want als ze wel echt zouden zijn dan kunnen ze wel heel goed en wel heel lang stil zitten. En ze zien er ook een beetje uit als de stenen die in de tuin liggen. Die duif ging er echt precies naast zitten. Als die andere duif een fotokameraa had gehad dan had die er denk ik zo een foto van gemaakt. Folgens mij vonden ze het allebei wel grappig want ik had het idee dat is koer hi hi koer hi hi hoorde.

Tsjillen

Zo zaten al die foogels een tijdje op en bij de tuin tot dat het denk ik weer tijd was om verder te fliegen. En toen was het voor mij tijd om weer even verder te gaan met tsjillen. Met een groote glimlach om mijn bekkie. Dat dan weer wel.
Nou dit was het weer voor deze keer. Tetter tetter ik tetter keihard mee foor Freede!
Pootje van Minnie