Kever heeft een mening over de hele weereld

Hier zit ik bij de teekening van Bolle, ik hoorde iets en ging meteen kijken, hij was er efentjes!!

Hopelijk is voor iedereen het nieuwe jaar feilig begonnen, hier was het de dag ervoor ZO hard aan het knallen dat ik al om vijf uur in de middag niet meer naar buiten durfde, binnen fond ik het niet eng hoor, maar ik ben pas de folgende morgen weer mijn tuin in gegaan om te kijken naar dat nieuwe jaar, en dat kon ik nergens finden.

Folgens mijn vrouw kan je zo een nieuw jaar ook niet zien, het IS er gewoon zegt ze, nau ja dat zal dan wel, ik hoop dat het voor iedereen een goed jaar wordt met veel knuffels en snekkies, en dat iedereen weet dat we in dit nieuwe jaar ook weer SAAME zijn, net zoals in het forige jaar.

Pokon en Mikkie

Misschien denk je dat SAAME beteekent dat je bij iemand bent die je lief findt, en dat kan, maar het kan op heel veel ferschillende manieren, ik ben bijfoorbeeld SAAME met mijn ferkering Milamuis, we wonen niet in hetzelfde huis maar toch foel ik dat ze bij me is, en zo is het ook met mijn vrienden, we wonen allemaal ergens anders maar hier op de blog komen we bij elkaar, ik weet dat mijn vrienden er voor me zijn, en ik hoop dat jullie ook foelen dat ik er altijd voor jullie ben.
Soms kan SAAME een beetje moeilijk zijn, zoals ik dat heb met Pokon en Mikkie, ik kijk altijd of ze op het dak zijn of in de tuin van de buuren, dat find ik gezellig en dat hoort zo, we zijn vrienden maar ik heb liefer niet dat ze bij mij in mijn huis of tuin komen!, mijn vrouw legde me uit dat dat prima is, dat SAAME niet hoeft te beteekenen dat je steeds bij elkaar bent, daar was ik stiekum wel een beetje opgelugt over.
Er zijn ook nog de sterren: ik slaap altijd met een vlinderdeeken die van mijn Brammievlinderleeuw is geweest, en ik heb nog speelgoed dat ik van Loes heb gekregen, als ik die dingen zie is het net alsof ze weer efentjes bij me zijn, mooi hè?, als ik mijn letters maak denk ik aan Bertje, want hij is ooit de blog begonnen, ik zwaai elke afond naar de sterren, ze wonen allemaal in mijn hart en daar blijfen ze voor altijd, ik fergeet geen enkele ster!

Famielie

Weeten jullie met wie ik ook SAAME ben?, met Bolle, Billy, Pop, Grote Beer en Molly, zij woonden hier foordat ik kwam en ze wonen nu in hun grafjes in mijn tuin, en ze blijfen altijd bij mij en mijn mensen hooren.
Want dat is mijn eerste SAAME: met mijn mensen!, we zijn een famielie van twee mensen en een hele knappe katerman (dat is een grapje hoor!), het foelt net alsof we altijd bij elkaar zijn geweest en we hopen dat dat nog heeeeeeel lang zo blijft, in ons upje zijn we niet kompleet maar met zijn drietjes wel!

Ik zau het liefste willen dat alle dieren en alle mensen op de hele weereld SAAME zauden zijn, dat er vreede zau zijn en geen ruusie, want ik zie het zo: of we willen of niet, we leefen met zijn allen op deze weereld, dan kan je toch maar het beste vrienden zijn?, je hoeft dus niet persee bij elkaar in huis te wonen, je kan ook in elkaars hart of hoofd wonen, daar is altijd ruimte genoeg, ik denk dat het kan, mijn vrouw weet niet zeker of het gaat lukken maar ze findt het wel een mooi plan, zullen we het gewoon probeeren in dit nieuwe jaar?

***

Ik tetter altijd door voor vreede, en ik stuur zachte kopjes aan mevrouw Kim en Mio, ik hoop dat hij beeter wordt, en ik stuur mevrouw Sylvia zachte neusjes.

Joep ontdekt buiten iets nieuws

Nou is het nieuwe jaar alweer vier dagen oud, en alles begint weer een beetje normaal te worden in huis. De kerssemusseboom is weer ingepakt, net als alle kleine lichtjes. Er staan alleen nog wat kaarsen met van die knopjes aan de onderkant, het soort waar ik rustig aan kan snuffelen zonder m’n snorharen kwijt te raken. En dat is wel zo prettig. O, en m’n eigen rode kralen kerssemusseboom heb ik ook nog steeds staan hoor, want die vind ik altijd leuk. Is gewoon een klein dingetje waar m’n personeel lichtjes doorheen gevlochten heeft, maar ik denk dat ‘ie vooral mag blijven omdat ze die draadjes met piepkleinere dan piepkleine lichtjes niet meer tussen die kraaltjes uit krijgen.

Villa

Misschien zet ik ‘m wel op de grond onder de eettafel, naast m’n rotan villa met dakterras. Dan is ‘t net of ik daar ook nog een tuin met boom bij heb. Want ik heb al zo’n bubbelzwembad bij m’n villa. Nou ja, soms dan, als m’n personeel hun voetbad onder de tafel zet om te gaan ontspannen. Ik hengel dan altijd naar de bubbeltjes die uit dat bad omhoog komen, en soms mep ik er poten vol met water uit of ga ik met m’n voorpoten in die bak staan.
Da’s bij Junior altijd een makkie, daar pas ik zelfs nog wel met alle vier m’n poten bij. Maar als Senior z’n achterpoten in de bak zet wordt ‘t wel wat krapjes…

Buiten

Na zo’n drukke laatste maand van het vorige jaar en de oudejaarsavond met de nieuwjaarsnacht kunnen we hier in huis ook best wel wat ontspanning gebruiken. Er wordt tussen het werken door veel geslapen, maar dat komt misschien ook wel door ‘t sombere weer van de laatste tijd. Want ‘t is nou niet al te best geweest, al hebben we vorige maand toch heus wel een echte witte kerssemus gehad, die bijna een hele week bleef hangen. Tenminste, dat vond ik.
Want toen op 25 december ‘s morgens heel vroeg de gordijnen open gingen was ‘t buiten helemaal wit. Echt, ik kon geen poot voor ogen zien, zelfs ‘t weiland naast ‘t achterpad aan de overkant van de sloot was helemaal verdwenen. Je snapt dat ik gelijk bij de achterdeur klaarstond om naar buiten te gaan, want ik had zooo veel mooie verhalen van de buurtkatten gehoord over die witte buitenwereld en wat een lol dat was om doorheen te rennen en te rollen. En een witte kerssemus schijnt best wel bijzonder te zijn. Maar ik kan je mauwen, ‘t viel me enorm tegen. Niks geen geknerp onder m’n poten, de tuin was gewoon nat. Alsof het regende, maar ik voelde helemaal geen druppels. En toch kwam ik na een kwartiertje druipnat weer binnen. Ik snapte daar helemaal niks van.

Lege poten

M’n buurtkatten hadden ook gemauwd dat ‘t altijd wel een feest werd als ‘t buiten wit was. En dat tweebeners, vooral die kleine, dan ballen maakten van dat witte spul om naar elkaar te gooien. Nou, ik heb diverse pogingen gedaan, maar ik kreeg ‘t gewoon niet te pakken. Elke keer als ik ‘t probeerde stond ik met lege poten, die alleen maar steeds natter werden.
Dus ik ben maar weer naar huis gegaan, om tegen m’n personeel te mauwen dat m’n vrienden me gewoon voor de gek hadden gehouden. Dat ik het hele achterpad had afgewandeld, maar als ik achterom keek zag ik helemaal geen pootsporen waar ik gelopen had. Terwijl ze dat toch écht tegen me gemauwd hadden. Sterker, achter me was het ook gewoon weer helemaal wit, en boven ‘t pad, en naast me, en voor me… Ik heb m’n neus maar gevolgd en was allang blij toen ik m’n eigen tuinhek weer terug had gevonden. Precies op tijd om m’n voorraadkast in de keuken open te horen gaan. Mooi. Misschien dat een lekker ontbijtje de teleurstelling over die witte buitenwereld wat kon verzachten. En binnen was ‘t tenminste droog. En lekker warm.

Knuffels

Zoals gebruikelijk was het na ‘t ontbijt tijd voor knuffels. Kwam mooi uit, want dan kon ik gelijk m’n nog natte jas verder afdrogen aan de stof die m’n personeel altijd over hun eigen vel aantrekt. Alleen was ik nu nog zó nat, dat Senior een dikke warme handdoek om me heen sloeg. En voor deze keer vond ik dat eigenlijk best wel lekker. Buikje rond, knuffels en dan zachtjes weer droog worden. Dat maakte veel goed.
Terwijl ik langzaam in slaap begon te sukkelen hoorde ik m’n personeel praten over mist, en dat de wereld wel heel erg klein was die dag. Mist? Ik tilde m’n kop op, want hier wilde ik toch wel even meer van weten…
Om een lang verhaal wat korter te mauwen, op eerste kerssemussedag heb ik dus geleerd dat mist helemaal niet ‘t zelfde is als de sneeuw waarover m’n vrienden gemauwd hadden. Okee, ‘t is allebei wit, maar bij mist lijkt ‘t alsof de hele wolk naar beneden is gekomen, terwijl die met sneeuw gewoon in de lucht blijft hangen. Ofzoiets. Nou ja, dat is ‘t laatste wat ik hoorde voordat ik onder die dikke handdoek in slaap viel.

Het duurde toch nog wel even voordat ik m’n weiland weer kon zien als ik in de vensterbank boven de verwarming naar buiten zat te kijken. Maar het bleef grauw en grijs. En koud buiten, dus ik heb in de afgelopen dagen lekker vanuit huis gewerkt. Tot eergisteren. Want toen was de zon er ineens weer en heb ik extra straatcontroles met de buurtkatten buiten gelopen om lekker saame te genieten. ‘t Leek ineens wel weer voorjaar…
En ik had natuurlijk gelijk ook een nieuwtje te delen tijdens de wandelingen. Want ík weet nu dat mist niet ‘t zelfde is als sneeuw, maar dat ‘t wel net zo wit en net zo nat is. Dus dat vergeet ik nu nooit meer.

Zachte kopjes en ‘n stevige poot,

Joep

Het was de gekste nacht van mijn leefe

“Hier is altijd alles hetzelfde, Ollie, dus dan heb je zekerheid,” zei ze en zoiets is het beste als je beginnende huiskater bent dat is gewoon zo. Eerlijk waar, zo ging het ook. Elke dag lijkt hier op de andere dag en de nacht ook dus foor iemand als ik met dingen in zijn kop is dat het beste. Alleen nou pas kwam er een ferandering en toen had ik de gekste nacht van mijn leefe.

Muis

Eerst ging alles gewoon. Hapje. Speele. Dan zij naar de slaapkamer en ik hier nog wat rondhangen, wat voor mezelf doen, beetje kijken hier en daar. Ik hoorde wel herrie in de straat en eerlijk waar dat was grieselig.
Nou en toen opeens komt ze naar beneden. Ik zat net ferstopt weeges die herrie.
Gaat ze op het tapijt liggen onder een dekbed. Het licht bleef uit.
En toen snapte ik het.
We speelden muis onder de lap en zij was de muis.
Ik springen en rennen, echt de hele tijd en keihard ook.

BAM

Daarna ging ik eefe naar de lichten in de lucht kijken. Ik foelde me sterk weeges ik was niet alleen. En toen eefe later was het toch te moeilijk al die herrie. Dus ik weer erbij liggen. En toen speelden we weer muis onder de lap en zij was nog steeds de muis. Ik kon nou harder springen weeges ik had erfaring dus dat deed ik ook. Echt BAM.

Nacht

oen deed ze het licht aan. Ik weer in de vensterbank kijken.
Daarna licht weer uit. En ze zei: “Nou kan het weer Ollie.” Het dekbed ging weer op de bank en zij ging weer naar de slaapkamer.
Ik heb dat nog nooit meegemaakt en het was raar. Maar best leuk want een nieuw spelletje daar hou ik van fooral als ik het meteen kan. Dus nou denk ik, misschien ga ik ’s nachts een keer heel stil naar boofe, dat hoort bij speele, dat je sluipt en sluipt en dan opeens BAM dan spring je op de muis onder de lap die dan in bed ligt. Ik foel dat ik het kan. Ik heb erfaring. Ik weet nou ’s nachts spelen dat hoort erbij, dus ik ga het doen.

Bert en de nacht met herrie (13)

Het einde van december naderde en daarmee kwam het besef dat er een nacht kwam met vuurwerk, hoe moest dat met Bert? Een gevoelige kater met angstklachten hield vast nog minder van dat soort herrie dan ik. En in het asiel wisten natuurlijk ook niet hoe hij zou reageren. Dus we waren op onszelf aangewezen, met andere woorden op elkaar. Het nieuwe jaar 2016 was overmijdelijk, wilden we goed door die laatste nacht komen.
En dat wilden we.

Bankhangen

Een paar dagen tevoren druppelde de Bach Rescue Remedy in zijn eten. Er zat geen smaak aan, dus zelfs de kritische Bert at het op. Het verzachtte.
De avond zelf gingen we langer bankhangen dan anders. Aaien. Lieve woordjes. Gewoon bij elkaar liggen. Bert accepteerde dat ik beddengoed neerlegde, hij plofte er meteen gezellig op. Dat ik deze nacht beneden sliep, vond hij gewoon. Tussen de aaisessies door speeden we met het lintje. Bij elke knal die buiten klonk – het was nog niet eens middernacht – keek hij naar mij, ik aaide en zei tegen het vragende katergezicht: “Dat is buiten en wij zijn binnen.” Het stelde hem gerust.

In tegenstelling tot Bert, was ik gespannen. Om hem, want hoe zou het gaan, hoe zou hij reageren, en wat kon ik dan doen. En ook vanwege mezelf, omdat vuurwerk me bang maakt. Maar ik wilde sterk voor twee zijn.
Wel keek ik steeds naar de klok. Straks begon het. En wat zou er dan gebeuren.

Het was 1 minuut over 12, nog voor de explosies, toen Bert in de bak stapte. Wat moet, dat moet. De opluchting van erna werkte door.
Bam-bam op het lintje.
Knuffels. En weliswaar keek hij naar het raam met enige alertheid, maar hij gaf me ook gelijk, wij waren binnen en binnen was ook het lintje. Bam-bam.
Die ochtend werd ik wakker en zag Bert in de vensterbank zitten. Alles was weer gewoon. Een jonge kater had genoeg afleiding aan een lintje.

Lampje

De jaren erna durfden we alletwee meer aan. Bert had er een gewoonte van gemaakt om op bed te slapen. Tegen middernacht deed ik een lampje aan als de decemberherrie buiten begon. We waren alletwee gespannen maar we voelden ook, zolang we blijven aaien en praten zijn we veilig.
Elke tien, vijf minuten meldde ik hoe lang we het al zo goed deden: “Wij kunnen dit hoor Bert, het is bijna over.”
Bert was elke keer de eerste die weer kon slapen. Ik keek naar zijn grote lichaam en voelde me dankbaar voor zijn vertrouwen en dat we weer behouden waren gebleven. En ik besefte wat een zelfvertrouwen hij had opgebouwd. Een volwassen kater, in de bloei van zijn leven, zoals ik vaak tegen hem zei.

Hoekbank

Eind vorig jaar haalde ik het beddengoed weer naar beneden, zodat ik op de bank kon slapen. Door de artrose liep Bert moeilijker trappen – zestien jaar, zo gaan die dingen – en beneden slapen leek me gemakkelijker. Veiliger ook. Ook een kat kan zich verstappen, dat had ik met Tim een keer meegemaakt.
Ik sliep op het korte stuk van de hoekbank, Bert sliep op een kussen op het langere stuk – wel dichtbij, natuurlijk.
Tegen middernacht werden we wakker van de herrie. Bert hing met zijn poten over het kussen en keek me aan. Net als elk jaar ervoor was het weer aaien en praten, tot het minder werd. We hadden steun aan elkaar, we hadden elkaar, we konden alles aan omdat we immers samen waren.

Mila en het nieuwe jaar

Lieve allemaal, fandaag is het een speesjaale dag want dit is de eerste dag van het nieuwe jaar. Het jaar twee-duizen-en-vijf-en-twinnig is nu hier. In het afgelopen jaar had ik zo heel veel meegemaakt en daaruit kwam een ieboek.

Me eigen is zo heel veel tros dat mij ieboek er was en dat iedereen wat warmte en zachtheid kon foelen. Ik hoop ook dat iedereen bekoome is van al het knal en fuuwerk. Mijn liefe fukeer Kever heeft zo heel veel mooie poosters gemaak met daarop een hele mooie foto van hemzelf en een krachtige stoere tekst zoals: ik find fuurwerk stom! En dat is zo Kever! Me eigen is zo tros op jou als fukeer.

Meer warmte

Nu is het nieuwe jaar en voor het nieuwe jaar doen heel veel mensen nieuwe afspraken maken. Ze maken dan een afspraak waarin ze iets beter willen doen of iets minder en dat proberen ze dan het hele jaar door. Mij vrouw ook zij heeft ook van deze afspraken en toen dacht ik bij me eigen van, dat wil ik ook.
In mij ieboek staat ook dat ik soowiesoo meer warmte wil en veel meer gezelligheid. Waar dat dat dan komt maar niet uit. Het kan in je hartje zijn of in je hoofd, misschien wel bij je teene dat kan ook nog zolang het er maar is. Zo heb ik nog veel meer dingen waar ik aan zat te denken. Ik heb er een lijstje van gemaak zodat het makkelijk te lezen is maar ook dat je denkt van ooo dat kan ik ook of dat kan ook op mijn lijstje. Alles mag want we zijn hier saame.

Hier is mij lijstje

1. Ik wens voor dit jaar betere dutplekjes. Ik ga aktief opzoek naar betere dutplekjes zodat kan wisselen als ik dat wil. Ik denk ook dat ik het zo heel fijn vind als een vriendje in het asiel een fijn dutplekje heeft dus ik wil dan een warme kussen brengen.

2. Dit jaar wil ik ook dat andere vriendjes lekkere sneks hebben net zoals ik dus ik ga met mijn vrouw een pakketje maake voor onze vriendjes in het asiel die nog een huisje zoeken. We doen er ook wat bij voor de woefjes zodat zij ook kunnen snekken.

3. Rieleksen is heel belangrijk en zeker na zo heel veel fuurwerk. Misschien is er behoefte aan rieleksen omdat alles zo heel veel was. Wiew is een hele goede keuse. Ik vind dat ik best zo heel veel wiewzakjes kan maken voor vriendjes die dat niet hebben in het asiel. Mijn vrouw en ik gaan ons best doen om dat dit jaar zo heel veel te maken.

4. Beweege. Dit jaar ga ik aktiefer beweege omdat het goed voor me is. Ik ga meer in de tuin zijn en de kontroole doen over de beestjes die Bram altijd deed. Dat als er iemand ferdwaald is dat ik dan aanwijs waar ze heen moeten. Ik denk dat dat iets heel goed is.

5. En dan heb ik ook nog dat ik voor dit jaar hoop en wens dat ik nog stees een goede mienister van zachte zaake zal zijn. Dat dingen weer in balans komen en dat we een waarom krijgen als iets anders gaat. Dat iedereen welkom is en dat we allemaal friende zijn. Dat de lijn tussen sterren en geen sterren eefeveel is zodat we allemaal saame zijn. Voor mij is Bram nog stees hier al werkt hij in regenboogland. Hij tel eefeveel mee als iemand anners. Ik vind dat daar geen ferschil in is ook al woont hij nou ergens anners. Ook vind ik dat we niet aan pesten moge doen want dat is niet zo heel leuk. Sommige vriendjes hebben een annere kleur van facht en sommige mauwen in een annere taal en weer annere hebben een aparte naam maar we zijn tenslotte allemaal dezelfde. We zijn allemaal friende. Folgens mij vrouw is dat normen en waarde maar die twee ken ik nog niet zo heel goed. Ik doe mij best.

Saame

Ik vind het ook heel fijn dat ik jullie allemaal weer zie in dit nieuwe jaar. Dat we saame met z’n alle nog zo heel veel mooie ferhale en herinneringen mooge deele met elkaar. Dan is het tijd voor de allereerste groet van dit jaar.
Ik wens jullie een fijne week met allemaal liefe mooie dingen en een warm hart. Ik blijf mee mauwen voor freede want die gaat er koome en alles wordt beter!!

Pootgetekend, Mienister van zachte zaake,

Milamuis