Dit is mijn nieuwe faase

“Ollie,” zei mijn vrouw, “Kom je nou nog spelen? Ik wacht op je.“ Ja nee, hoe was het, mijn gefoel was er nog niet. Ik lag op het grote groene kussen en ik rolde me op mijn andere zij. Eefe gaape. Misschien dat ik dadelijk kwam.

Spelen

Ik snap niet meer waarom ik de hele tijd moest speele toen ik hier pas woonde. Toen als mijn vrouw thuis kwam van eefe weg had ik een groot gefoel van ik moet rennen, vangen, graafe, alles doen en het moet meteen. En het moest ook elke ochtend en afond en tussendoor.
En nou als ze thuiskomt kijk ik van komt ze een knuffel doen.
Dus dit is nou mijn nieuwe faase dat ik meer ontspanning heb.

Kussen

Er is ook best veel anders nou. Ik ga ’s morgens niet meer naar boofe maar ik wacht tot ze beneden komt en knuffels doet, dan lig ik gestrekt op het tapijt klaar. “Je bent toch niet lui aan het worden, Ollie?” vroeg ze en ik deed mijn ooge dicht.
Ik wil ook niet meer saame op het tapijtje liggen maar wel dat ze erbij komt op mijn kussen.

Knuffels

En ik doe aan knuffels in de keuken , daar is het klein en dat is gezellig. Mijn vrouw gaat dan zitten en ik ook en dan krijg ik friemelknuffels van opzij mijn kop en heel soms erofer en eronder en liefe woordjes. Dat kon ik eerst niet.
Soms ga ik daar liggen met al mijn poote onder me dan moet ze ofer me heen hangen en friemelknuffels doen dat doet ze tot ze in een pan wil kijken.
De keuken daar kom ik nou dus heel graag.

Dus dit is mijn nieuwe faase. Dat ik meer rust in mijn kop heb en dat ik andere knuffels ontdek. Ik ben nog steeds allergies en dat is foor alteit zo, maar knuffels zijn steeds anders.

Toen kwam Bert toch op schoot (18)

De ene kater is de andere niet en dat is wennen voor een vrouw. Ik bleef hopen dat Bert toch op schoot zou komen, net zoals Tim dat voor hem had gedaan. Een stille wens, die ik heel af en toe onder de aandacht bracht, en een wens die op een vreemde manier werd vervuld.

Spanning

Het gebeurde dat ik van mijn werktafel opkeek en dacht: wat staat Bert toch raar. Gespannen, met zijn achterpoten wat krom en uit elkaar, zo stond hij anders nooit.
Hij ging naar de bak, ik typte weer verder.
Hij kwam terug, ik keek en zag weer dat rare staan. Dan het wat rondlopen. Weer staan. Ik had zoiets nooit eerder gezien dus ik begreep het niet. Het was avond dus ik wist: straks begint de dienst van de nachtkliniek en die is een heel eind ver met de taxi. Ik wist ook, Bert raakt overstuur van taxi’s. Alle gedachten aan even-aanzien verdwenen toen Bert vreemd begon te miauwen.

Schoot

Een uur later zaten we bij de dierenarts die dienst had, ik nog half in de pyama, de taxi was sneller geweest dan ik verwachtte.
De dierenarts betastte Bert overal. Duwen, trekken, in de bek kijken, dingen die je als vrouw-van vanzelf wel uit je hoofd laat maar die dan opeens nodig zijn.
Toen diende Bert te lopen,  laten zien hoe stabiel hij was. Daarom moest ik in de hoek van de behandelkamer gaan zitten, zodat hij naar me toe zou lopen.
Ik er zitten: “Kom maar hoor Bertje.”
Bert liep naar me toe en klom alsof het vanzelf sprak op schoot en ging er liggen. Ik aaide hem voorzichtig, hopend dat dit positief was en niet een signaal van foute boel.
De dokter zei niks raars te zien. Hij diende  infuus toe.

Warm

In de taxi terug, met het reiskorfje op schoot, begreep ik het vreemde staan van Bert eerder op de avond. Want door de bodem van het korfje heen, voelde ik de handdoek daarin opvallend warm worden en ook dat er een stukje ontlasting in gelegd werd.
Eenmaal thuis ging Bert tevreden slapen. De obstipatie was verholpen.

Ik keek naar het kleine stukje en dacht, dat ís honderden euro’s waard, gezien alles wat ik vanavond heb afgerekend. Misschien moet ik er een kunstwerk van maken.
Dat ik het niet deed, spijt me nog steeds een beetje. Zo’n kostbare herinnering immers aan die ene keer dat Bert op schoot kwam.

Mila was zomaar even kwijt

Lieve allemaal, ik ben niet de enige die een tjek doet tijdens de boodschappen want iedereen wil snekken. Dus is het voor mij zo heel normaal dat ik een tjek doe. Pas was er iets anners. Ik was kwijt. Niet kwijt kwijt maar gewoon kwijt.

Snek

Mijn vrouw komt heel vaak op bezoek en dan doen we altijd kriebelen en neusje neusje. Dat vind ik zo heel erg fijn. Mijn motortje gaat meteen draaien en dan weet ik dat ik een snek krijg. Ik weet alleen niet welke snek. Soms is het een snoepje en soms is het een likwitsnek. Ik lust alles dus dat is makkelijk. Mijn manspersoon had laatst een keertje wiewsnoepjes gekocht en die mocht ik meteen uitproberen. Ik kan je zeggen dat ze heel krunsjie waren en dat ik te weinig had want ik wilde nog meer. Mij hoofd werd zo heel zacht van binne en mij motor ging in volle toere draaien.

Dan heb ik niet zo heel veel kontroole over hoe mij motortje draait. Als ik zo’n wiewsnoepje heb dan vind ik alles nog fijner en dan wil ik vaak nog meer kriebelen en kopjes geefe. Meestal geeft mijn manspersoon er drie of vier en dan kan ik helemaal fliege in mij hoofd. Alles word dan zo heel zacht en fluffig en dat vind ik zo heel erg fijn.
Pas kreeg ik er vijf. Vijf wiewsnoepjes! Dat was best veel en ik vond ze erg lekker. Ze kraake goed, ze ruiken lekker naar wiew en ik doe altijd kwijle als ik zoies proef.

Bij het eerste snoepje gebeurt er nog niet zo heel veel maar als ik de tweede en derde op eet dan wel. Dan voel ik al meteen dat ik moet kriebelen. Ja ik moet. Alles in mij lijf zegt gewoon keihard, KRIEBELS NU!, en dan ga ik gewoon overal tegen aan kriebelen. Toen ik het vierde snoepje op had voelde ik me best een beetje wankel op mijn pootjes en bij het vijfde snoepje zag ik alleen nog maar zonnestraale. Toen wist ik meteen van ik moet ergens gaan liggen en spinnen en gewoon lekker genieten van een hele lange dut. En dat is wat ik ging doen.

Zolder

Ik vertrok naar de zolder en liep daar wat rond en toen vond ik mijn iedeejale dutplek. Ik kroop erin en mijn oogjes waren al dicht voordat ik eigenlijk goed lag. Ik had geen tijd om te trappelen of iets anders want de wiew was best sterk. Mijn motortje deed het nog steeds zo heel hard. En in mijn hoofd ging ik naar droomeland.
In mijn droom zag ik mij mooie katermans Kever. Zijn vacht was zo heel netjes gekamd en zijn voetjes waren super wit. Hij had een heel mooi strikje om zijn nek en zijn snorharen blinkte in de zon. Mij hart deed boemsieboem toen ik mij Kever daar zo mooi zag. Ik wandelde op hem af want ik wilde best een roomantiese afond met deze knappe jonge.

Saame liepen we naar een poeserestaurant waar een bankje met deekes voor ons klaar stond. Op tafel stonden allemaal bakjes met verschillende sneks. Er was een soepje met spikkeltjessaus en er was een bakje met alleen maar stukjes vlees. Kever pakte met zijn bek een stukje vlees en wilde deze aan mij geefe toen ik iets heel bekends hoorde. Het ging van Mieltje? Milameisje, waar ben je? Ik vond dit heel raar want was mij vrouw nou ook hier? En terwijl ik op deet was met mijn katermansje, hoorde ik gepraat op de achtergrond: Waar is ze dan? Ze ligt niet op bed en ook niet in haar mandje. Is ze wel binnen? Zit ze ergens opgesloten?

Stem

Vaag hoorde ik allemaal geluiden om me heen maar dat leidde me niet af van mij avond met mij katermansje. Ik wilde dat stukje vlees wel toen ik inees een stem dichtbij hoorde: Daar ben je dus! Hai lieve knuffelbeertje van me, heb je zo’n lekker bedje gevonden?
Mijn katermansje verdween en het restaurant ook. Ik was terug op de zolder in een super lekker warme wasmand vol met handdoeken. Mijn vrouw was er en we deden een klein beetje kriebelen want ik was nog een beetje moe van alle wiew. Ik had ook geen zin om uit de wasmand te komen omdat het zo lekker lag.

Voor mij volgende keer denk ik dat drie of vier snoepjes genoeg zijn want vijf is best veel en al helemaal als ik zo van de waps ga. Nou was ik eefe kwijt maar ik werd gevonden. Wat nou als ik dan helemaal kwijt ben? Brrr.. daar wil ik niet over nadenken. Drie snoepjes is genoeg!

Ik wens jullie fijne warme dutplekjes toe en ik tetter mee voor freede want die moet er gewoon koome en ik geef een kopje voor wie het nodig heeft.

Pootgetekend, mienister van zachte zaake,

Milamuis

Minnie over op de foto gaan

De fagjes schoonmaak machine stond aan. Ik vind het fijn om daar boven op te gaan liggen. Die wordt namelijk na een tijdje lekker warm. En het apparaat kan ook spinnen. Heel fijn is dat. Frau zegt dat dat geen spinnen is maar sentriefuugeren. Mauw, het zal wel. Ikke find het gewoon fijn om bovenop te liggen.

Nou en dus zo ook afgelopen zondag dat ik daar boven op lag. Lag lekker te chillen. En had mazzel want de zon scheen ook nog eens. Zo lekker bovenop mijn bolletje. Ik droomde al helemaal weg. Van lekkere muisjes. En fan foorbij vliegen fooguls. En net toen ik echt in slaap sukkelde hoorde ik het.

Muisstil

Min? Minnie? Waar ben je? Zucht dacht ik. Geen idee wat er is maar ik lig net zo lekker. Dus ik hield me muisstil. Dat lukte voor even. Tot dat ik voetstappen op de trap hoorde. Ze kwam naar boven gelopen. Ah daar ben je hoorde ik haar zeggen terwijl ze voor me kwam staan.
Ze gaf me een aai over mijn koppie. Lig je daar lekker te liggen vroeg ze mij. Mauw dacht ik. Dat zie je toch. Dus ik rolde met mijn ogen en probeerde gewoon weer verder te chillen. De zon scheen nog steeds dus dat zou me toch moeten kunnen lukken. Zelfs met Frau hiervoor me die tegen me aan praat.
Nou en toen kwam het. Ze had haar telefoon mee. Ik zag dat ze op het fotomaak knopje drukte. Nee he! Mauw ik heb nou echt eefe geen zin in een fotosessie hoor. Daar trok ze zich niks van aan. Ze ging gewoon fotoos maken. Je ligt er zo mooi bij lieverd. Dus dat worden prachtige fotoos voor op je blog. De blog? Oh ja die moet ik ook nog mauwen. Maar kunnen die footos daarna niet gemaakt worden? Ze mompelde iets over dat het licht mooi en goed was.
Als je naar de fotoos bij dit blog kijkt dan kan je goed zien dat ik er echt geen zin in had. Find ik zelf dan he haha. Ging op een gegeven moment uit protest ook gewoon andersom zitten. Zo, zet mijn kont maar op de foto. Dat dacht ik. Ja nee niet dat dat hielp want doen kwam ze gewoon aan de andere kant staan.

Protest

Toen heb ik het toch maar toegelaten. Onder mauwend protest. Dat wel. Toen ze klaar was en weer naar beneden liep toen ging ik hier toch eens goed over nadenken. Want wat is dat toch dat personeel wat maar doet wat ze zelf willen. Hebben wij dieren daar geen mauw, blaf of tok in?
Dus toen bedacht ik me dat er een wet moet komen. En dat ik dat als Minniester Purresident wel eens even ging regelen. Die wet zegt dan dat personeel eerst moet fraage of een dier op de foto wil. Of het uitkomt zeg maar. En als het antwoord nee is dan mag de telefoon met camera of gewone camera er niet bij gepakt worden. Natuurlijk is het wel belangrijk om samen te ooferleggen. Dus als het nu nee is wanneer is het dan ja? Oh en ook belangrijk. Als je ja mauwt of blaft en de footoos worden gemaakt. Waar mogen de footoos dan geplaatst worden. Want wij dieren hebben ook recht op preifusie.

Katfisseurs

Dat ik dat zou allemaal zat te bedenken bedacht ik me dat het uitwerken fan dit plan toch teveel is voor mij alleen. Dus ik sprong van de wasmachine af en dribbelde naar de aaipet. Ik stuurde een berichtje naar een van mijn katfiseurs. Gelukkig had die wel even tijd om mij hiermee te helpen. Na wat heen en weer gemauw krulde ik mezelf tevreden op op de groote mensenmand. Ik was helemaal moe van alles. Tijd foor een lekkere lange groote dut! Ik hoorde hoe de foordeur ging dus mooi dacht ik. Ga jij maar ff lekker buiten wat doen dan kan ik hier boofe ff lekker bijkomen.

Nou dit was het weer voor deze keer. Wat vinden jullie ervan als er fotoos van je worden gemaakt? Vind je dat leuk, minder leuk of wil je het sowieso liever niet. Daar ben ik wel benieuwd naar. Sowieso blijf ik keihard meetetteren foor Freede!

Pootje van Minnie

Lucky laat Moos ook wat zeggen

Hoi lieve allemaal, hier zijn we weer met een nieuwe blog. Ik zeg expres we want ook Moos heeft deze keer meegeholpen. Zoals ik al gezegd heb krijgen Moos en ik dit jaar en dat duurt nog maar een paar maandjes, allebei dubbele cijfers want we worden dus allebei 10 jaar. Moos is als eerste jarig, in de maand maart. Het is als jullie dit lezen al de maand februari en mijn vrouw heeft verteld dat het de kortste maand van het hele jaar is. Niet dat wij ons daar nu veel van aantrekken hoe lang een maand duurt maar als het zo is dat er minder dagen in deze maand zitten dan in een andere, dan vind ik dat eigenlijk niet zo erg want dat betekent dan misschien ook dat het minder lang koud of nat is en dat we sneller voorjaar krijgen? Of zou dat zo niet werken denken jullie?

Maar goed, zijn verjaardag is niet het enige jubileum dat Moos viert want het was gisteren precies een jaar geleden dat hij bij ons is komen wonen! Dat lezen jullie denk ik eens wel bij meer poezels en dat is dan toch een beetje een speciale dag. We hebben ook extra snoepjes gekregen want Moos mocht iets lekkers en speciaals uit de voorraadkast uitzoeken en daarin mochten wij ook mee delen met hem. Moos wil zelf ook wel graag iets vertellen voor de mensen en poezelvrienden die hem misschien nog niet zo goed kennen. Nu maakt Moos dus deze keer ook even een stukje van de blog.

Moos

Hoi allemaal, ik ben Moos. Ik ben een rood met witte kater en woon bij Lucky, Molly, Dropje, konijntje Jip en onze mensen. Ik woonde eerst ook in het andere huis in Nederland maar daar zat ik vaak onder de bank omdat Dropje en ik elkaar niet altijd even leuk vonden. Dat heb je nu eenmaal wel eens. Toen we naar Krullieland verhuisden, kreeg ik mijn eigen kamer maar om eerlijk te zijn had ik het daar zo bekeken want het was er niet zo heel groot en ik zag mijn mensen niet de hele tijd. Dus mocht ik verhuizen naar de rest van de benedenverdieping en intussen heb ik het hele huis gewoon al helemaal verkend natuurlijk. Drop en ik kunnen nu al een beetje beter samen en zij komt ook gewoon in de kamer als ik daar ergens lig. Ik ben zeker niet meer bang voor haar nu maar we proberen gewoon zoveel mogelijk ons eigen ding te doen, zoals de mensen dat dan noemen en dat gaat het wel oké hoor. En ach, soms kun je toch wel eens niet zulke goede vrienden met elkaar zijn, dat hoort er dan ook bij.
Ik ben een flinke katermans, niet zo flink als bijvoorbeeld Keef maar ik mag er wel zijn en mijn mensen denken dat ik hier wel een beetje flinker geworden ben maar ik lust dan ook graag alles wat ze me voorschotelen en meer nog. Ik zat eerst met twee andere poezels in het asiel maar die hadden al een eigen huisje gevonden. Mijn mensen hadden me op Beestboek gezien en toen hebben ze voor mij gebeld en zijn ze komen kijken. Ik mocht meteen mee. Waarom ik niet eerder een huisje gevonden heb, weten ze niet zo goed maar ze denken misschien dat het komt omdat ik niet zo goed hoor. Dat is helemaal niet erg zeggen ze hier en ik hoor wel wat hoor, maar lang niet alles. Dat is nu eenmaal zo en dat hoort gewoon bij mij. Ze hadden ook gezegd dat ik niet zo goed at, maar dat is niet bepaald waar. Ik eet echt alles en ook in grote hoeveelheden ook als het ff kan.
Ik vind het hier heel prettig wonen, ik onderneem ook steeds meer en doe alles wat mijn broer doet en voordoet. Dat weten mijn mensen niet maar Lucky vertelt me dingen die ik kan doen zoals op het bureau liggen, bij je mensen op de bank kruipen en aaitjes halen, mijn kopje scheef houden zodat ik wat lekkers krijg en dat soort dingen. Dat leer ik allemaal van hem. Hij heeft me bijvoorbeeld ook laten zien dat je op de aanrecht kunt springen en dan vogel TV kunt kijken. Dat doe ik dagelijks en ik lig ook vrijwel altijd op het bureau als mijn vrouw aan de laptop zit. Ik kan nu bijvoorbeeld ook snoepjes van een speciale plaat afhalen waarbij ze in de gaatjes verstopt zitten. Dat heeft Lucky mij laten zien en dat doe ik nu ook. Hierover vertelt Lucky de volgende keer meer trouwens. Hij gaat me binnenkort ook laten zien wat er buiten allemaal te beleven valt, dus dat lijkt me wel wat.

Lucky

Hier Lucky nog even…Moos en ik verkennen regelmatig het huis. Soms alleen, vaak ook samen. We gaan zeker minstens eenmaal op een dag samen de kelder in om daar eens goed rond te snuffelen. Omdat er veel water gevallen is komt er water in de put in de kelder omhoog. Dat is heel spannend hoor maar nu spring ik er niet in. Voor mij geen natte pootjes hoor. Er zit een pomp in de put zodat het water er ook weer uit kan. Ik moet wel zeggen dat we samen sterk staan en dat we elkaar goed aanvullen als het om ontdekken gaat. Hij ontdekt vaak speelgoed dat we dan ook krijgen als we het eenmaal gevonden hebben, zodat we er lekker mee rond kunnen rennen. En ik zorg er dan weer voor dat werkelijk alle plekjes in huis besnuffeld en ontdekt worden. Zoals je op de foto kunt zien onder de trap…hoe ik daar gekomen ben weet mijn man niet maar hij vond het wel bijzonder dus ik mocht meteen weer op de foto.

Knuffels en kopjes van Lucky en Moos (en natuurlijk ook van de rest) vanuit een wit Krullieland. Er is geen sneeuw nu of een wit gordijn maar het is heel koud geweest vannacht (de maan en alle sterren waren goed te zien dus we hebben flink gezwaaid naar alle sterrenvriendjes) en nu is de tuin helemaal wit.