Kever heeft een mening over koorts

Ongefeer een week geleeden moest ik net nadat ik had gegeeten overgeefen, dat gebeurde in het gangetje, ik at gewoon de brokjes die nog helemaal heel waren weer op, totdat ik mijn vrouw hoorde zeggen Ah Keef, wat ben jij nou aan het doen?, ik dacht Wat denk je?, maar liep wel snel naar binnen omdat ze nieuwe brokjes in mijn bakje deed, en die find ik toch lekkerder.

Aaien

Weer een paar daagen later moest ik in de ochtend overgeefen, daarna foelde ik me prima en ging naar buiten, een paar uur later kwam wéér alles uit mijn buik naar buiten, er zat een grote spriet gras in, mijn vrouw belde de dokter en die zei dat ze mij in de gaaten moest hauden, maar ik foelde me heel normaal.
Pas aan het einde van de middag, toen ik nog een keer en nóg een keer en nóg een keer over moest geefen foelde ik me niet fijn meer, ik kroop in mijn mand en had pijn in mijn buik, ik bewoog me niet meer en ik wilde niets eeten, ik wilde ook geen knuffels of aandagt, ik was alleen nog maar ziek, mijn vrouw aaide me, ik moest er van kreunen, en draaide me van haar weg.
Ik merkte wel dat mijn mensen heel druk deeden en dat er paniek was, maar ik kon niet eens meer prootesteeren toen ik in mijn reistas werd gezet, daarvoor foelde ik me te ellendig, maar onderweg heb ik de hele tijd getetterd dat ik het er niet mee eens was.

We kwamen bij een gebouw dat ik wel ken (ik fond er forige keer ook al niks aan om daar te zijn) en na een tijd mochten we naar een dokter, hij foelde aan mijn buik, ik gromde en piepte van de pijn, daarna kreeg ik zomaar een of ander ding in mijn bips, nau ja!!, de dokter zei dat ik koorts had, hoe hij dat wist snap ik niet, en ik kreeg een prik, gelukkig mocht ik toen weer in mijn tas, want anders was ik echt van die taafel gesprongen en zelf naar huis geloopen!

Weer thuis

Toen we na een hele lange tijd in de trem weer thuis waren klom ik uit mijn tas en ging languit op de grond liggen, ik moest keihard spinnen, zo blij was ik dat ik weer thuis was, ik kreeg heeeeeeeel veel knuffels en kusjes, mijn man kamde me zachtjes en ik bleef maar brom…brom…brom… doen, ik was zo opgelugt!, mijn mensen legden me uit dat ik nu moest gaan eeten en niet meer over mocht geefen, als ik weer moest spuugen moest ik terug naar dat ziekenhuis voor dieren, dat snapte ik wel maar ik had echt geen honger, mijn buik deed nog steeds pijn en ik was keimoe van alles wat ik had meegemaakt.

Ik heb de rest van de afond geslaapen, mijn mensen kwamen steeds naar me kijken, en ik kreeg allerlei lekkers voor mijn neus gezet, het rook allemaal heerlijk en toch had ik er geen zin in, pas om twee uur in de nacht dacht ik dat ik wel weer iets zau lusten en heb ik natvoer en brokjes gegeeten, zooo heee en dat ging gewoon!, ik had geen pijn in mijn buik en ik was niet meer misselijk!, ik heb een paar keer een paar hapjes gegeeten terwijl mijn mensen zeiden dat ik zo een grote tijger was, en toen zijn we met zijn drietjes gaan slaapen, we waren alledrie helemaal moe.

Gelukkig hoefde ik niet meer te spuugen en foelde ik me elke dag weer wat beeter, ik had nog wel veel ekstra knuffels noodig en mijn mensen hadden ekstra aandagt van mij noodig, dat merkte ik wel, als ik sliep kwamen ze steeds kijken, en als ik at stonden ze ook te kijken, ikzelf liep mijn mensen steeds achterna en zo waren we alledrie op elkaar aan het passen, dat foelde feilig.

Eeten

Ik lust alles weer!!

Mijn vrouw moest vaak heel erg zuchten als ze mij knuffelde en ze legde me uit dat dat kwam omdat Bolle een ster was geworden nadat hij zo moest overgeefen, en mijn mensen waren bang dat ik hetzelfde had, ja dat snapte ik, maar gelukkig ben ik weer gewoon Kever die rent in de tuin, die keigoed veeren kan fangen, die altijd meer eeten wil en die fijf keer per nacht muziek maakt voor knuffels, daar mopperen mijn mensen soms over maar ze zijn fooral blij dat ik me weer goed foel en dat we met zijn drietjes zijn, ik ook natuurlijk, want daarom maak ik zoveel muziek: om te fieren dat alles weer goed is.

****

Ik zwaai naar een nieuw sterretje, het is ⭐️ Mio, en ik stuur mevrouw Kim heeeeeel veel zachte kopjes.
En ik blijf ook doortetteren voor vreede!!

Joep kreeg een vreemde cactus

Toen ik op mezelf ging wonen kreeg ik een mandje van m’n personeel. Maar die heeft een hele tijd staan verstoffen, omdat ik van huis uit helemaal geen mandjes gewend was en er, in m’n eigen huis, dus helemaal niet naar om keek. Ik lag de eerste dagen veel liever naast die mand, op een kussentje onder de eettafel. Dat kwam omdat ik nog een ienieminibeebiekatertje was en niet doorhad hoe ik zelf op de grote bank kon komen. Want dat leek me een heerlijk plekje, maar ik durfde toen nog niet te springen…

Als m’n personeel op die bank zat tilden ze me er ook op, om in hun armen geknuffeld te worden. En soms viel ik dan bij ze in slaap als ik moe was van het spelen en ‘t ontdekken in m’n huis. Maar het gebeurde ook wel ‘s dat ik helemaal geen zin had om te knuffelen, en dan ging ik op een ander plekje op de grote bank liggen. Het duurde dan ook niet lang voordat ik een blauw-wit dekentje kreeg, dat wel 4x werd dubbelgevouwen en ingestopt tussen de kussens van de bank. En dat werd míjn plekje in de woonkamer.

Een zak

Na een tijdje ontdekte ik dat ik in m’n eigen huis ook kon klimmen, en vanaf toen sloeg ik gewoon m’n nageltjes in de bank of ‘t beddengoed en klom dan pootje voor pootje naar boven. Zo kon ik zelf uitmaken waar ik wilde gaan liggen, en dat beviel me prima. Klimmen deed ik ook veel liever dan springen. Dat vond ik gewoon een beetje eng, omdat ik niet wist wat ik aan ‘t eind van m’n sprong zou tegenkomen. Maar als ik gewoon op m’n gemakkie naar boven klom, kon ik altijd eerst even kijken of het daar wel interessant genoeg was om te gaan zitten of liggen. En of dat er misschien iets nieuws te ontdekken was.
‘t Duurde dan ook niet lang voordat m’n personeel met een enorme grote zak thuiskwam, die ze aan het plafond naast de bank ophingen. Daar kon ik naar hartelust in klimmen vertelden ze vol trots, maar ik vond het een doodeng ding want hij zwieberde van links naar rechts en van voor naar achter toen ik er de eerste keer in wilde klimmen…

Cactus

Gelukkig had m’n personeel dat al snel opgelost, en kon ik vanaf de vloer helemaal tot aan het plafond naar boven. En zo ontdekte ik dat je op grote hoogte veel meer uitzicht hebt om van alles goed in de gaten te kunnen houden.
Om een lang verhaal wat korterderder te maken, vorig jaar werd er ineens een hele grote doos bezorgd en is m’n personeel een tijdje bezig geweest om de inhoud daarvan in elkaar te zetten. Maar uiteindelijk stond ‘ie er, m’n eigen cactuskrabpaal. Van de vloer tot aan het plafond, met plankjes om op te zitten, en bijna bovenin een soort mandje. Dit leek een klimpaal 2.0, en een hele mooie aanvulling op m’n eerdere lange klimpaal.
Maar om heel eerlijk te zijn, ik moest er echt wel even aan wennen. De cactus staat naast de tuindeur, en geeft een prima overzicht van de woonkamer, de keuken en een stukje tuin. Alleen ‘t weiland kon ik, sinds de schutting met de buren er staat, niet meer zien. En dat was dan wel weer jammer. Eigenlijk had ik ‘m zelf liever aan de andere kant van m’n woonkamer gehad, pal naast het grote raam, maar dan zou de deur van de kast van m’n personeel niet meer open kunnen…
Toen de zomer zo’n beetje voorbij was en het wat kouder werd ben ik dat mandje ‘s gaan uitproberen, omdat ik al gemerkt had dat het boven in die cactus warmer was dan helemaal beneden op de vloer. En eerlijk? Vanaf dat moment was ik niet meer uit dat mandje te krijgen…

Mandje

Nou heeft mijn personeel weinig mauwtjes nodig om me te snappen, dus het kleedje in de vensterbank in de slaapkamer werd ook vervangen door een mandje. En dat ligt me toch heerlijk! Ik kan vanaf de ochtend tot ergens in de middag heerlijk in de zon liggen, als die tenminste weer ‘s wil schijnen. En ‘t is een kattastische werkplek als ik straatcontrole vanuit huis heb, want ik zie alles en iedereen voorbij komen. En ‘t grote voordeel is dat hoe ik me ook in dat mandje draai en uitrek, ik kan er niet uitvallen omdat m’n oude krabpaal met twee verdiepingen er tegen aan staat. M’n personeel gebruikt de bovenste plank van die krabpaal om op te hangen als we samen naar buiten kijken, of als ik even tijd en zin heb om met ze te knuffelen of te spelen. En als ze op jacht zijn geweest zie ik precies wanneer ze weer thuiskomen en kan ik op m’n gemak naar de voordeur wandelen om de tassen te inspecteren. Want ook dat moet nog steeds gebeuren.

Werkplek

Sinds een weekje heb ik in de vensterbank in de woonkamer nu ook mandje staan. Eentje van takken, dus die rekt niet mee als ik m’n poten strek. Maar er ligt een lekker zacht zwart dekje in, dus ook die heb ik goedgekeurd. Tot verbazing van m’n personeel, want ze lieten het kleedje waar ik altijd op lag onder de mand liggen zodat ik nog kon kiezen . Ze hadden nooit gedacht dat ik ooit nog ‘s een mandjeskater zou gaan worden, en nu heb ik er zelfs drie in huis, waar ik graag gebruik van maak.
De mand in de slaapkamer is nu m’n werkplek geworden, die in de woonkamer is om te relaxen met uitzicht op m’n tuintje, het achterpad en ‘t weiland, en m’n cactusmand is de plek waar ik ga liggen als ik eigenlijk niet gestoord wil worden. Hij hangt zó hoog, dat Mamarazzi Junior een krukje moet uitklappen om op te gaan staan, en dan kan ze nét over de rand kijken om te aaien en natuurlijk weer foto’s te maken. Senior kan er wel gewoon bij want die is een stuk langer, maar ik maak ze altijd wel duidelijk als de aaitijd om is, want dan tik ik met m’n poot tegen hun hand en dan weten ze al genoeg. Maar dat was gewoon een kwestie van m’n personeel goed opvoeden…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Nou heb ik een gehijm

Echt waar ik ben hier nou al vier maanden en ik kan steeds meer en snap fan alles en soms heb ik iets dan weet ik dit is biesonder. Ik heb nou een gehijm. Dat is iets dat ik alleen foor me eigen weet en niemand anders maar ik wil graag weete ben ik de eenige met een gehijm?

Likjes

Ik doe dus al een poos af en toe likjes geefe aan mijn vrouw. Dat vindt ze fijn. Ze foelt dan mijn gefoel zegt ze en dat geloof ik ook daarom doe ik het en ook om mij te uiten weeges ik heb ook een gefoelsleefe.
Dus likjes dat snappen we alletwee.

Spelletje

Alleen toen met het fuurwerk was er iets leuks. Ze lag toen op het tapijt en onder een dekbed en ze bewoog onder het dekbed en toen wist ik we speele grote muis en zij is die muis.
Ik fond het jammer toen het ophield en ze weer ging slaape bofen.
Het ging net zo goed met springen en bijten, ik had er zin in.
Zo’n leuk spelletje dat mag niet ophouden.

Dus wat ik nou doe en dat is mijn gehijm is dat ik doorspeel. Dan doe ik hapjes, ik bijt in haar fingers, eefe hier en eefe daar, dan speel ik dat ze grote muis is alleen ze weet het niet.
Bijte bijte bijte, tot ze zegt Hè-Ollie.
Dan eefe niet.
Ik doe een likje, alles is weer gewoon en ze zegt liefe-jongen en dan doe ik weer eefe bijte. En nog een keer.
Ik bijt in de grote muis en ik kan misschien wel winnen dat is mijn spelletje.

Mijn mening

Als huiskater mag je ook best dingen foor jezelf houden, dat is mijn meening. We deelen het huis, we doen saame knuffels en saame speele, we snappen wat gebeurt er op een dag, dus dat is heel feel, en een gehijm dat mag best, dat hoop ik wel, want dit is mijn eerste gehijm ik heb er dus geen erfaring mee.

Hoe Bert kon troosten (17)

Wanneer een asiel-kater een thuis vindt bij een vrouw, is het voor beiden een proces van wennen en op elkaar afstemmen. Bert had spanningen en moest veel spelen. Ik had verdriet om mijn vorige kater Tim en moest veel huilen. Dat combineerde niet.

Spelen

Of beter gezegd, dat combineerde in het begin niet. Bert en ik vonden geleidelijk een weg om hierin met elkaar om te gaan.
Ik structureerde het spelen van Bert in: elke ochtend en elke avond, zo lang als hij wilde en ik keek op de klok want ik wist, gemiddeld wil hij 15-20 minuten. Daardoor hield ik wat greep op de tijd en ik wist, tussendoor spelen kan ook. Want ik had ook nog een eigen bedrijf te leiden, ik was kostwinner voor ons beiden. Dus, spelen kon. Alleen ’s nachts weigerde ik. Er waren grenzen.

Warm

Dat ik verdriet had, kon Bert op zijn beurt min of meer verdragen. Moest ik huilen, dan mocht ik mijn gezicht in zijn vacht duwen tot de plekken in zijn vacht te nat werden. Na het huilen kwam het stille verdriet, en dan bood Bert zijn grote warme lichaam aan als troostende nabijheid.
Zelf vond ik het niet eerlijk tegenover hem. Al dat verdriet, hij had recht op een vrolijke vrouw. Maar verhelpen kon ik het niet, al ging ik wel vaak fietsen om dan het verdriet toe te laten. Kwam ik thuis, dan keek hij me onderzoekend aan en wist genoeg. Tijd om samen te liggen en zacht te aaien.

Hoekje

Het gebeurde allemaal met een grote vanzelfsprekendheid, die me nu verwondert. Dat Bert met zijn angstklachten zo goed was in de emotionele zorg. Dat hij precies begreep wat ik nodig had oen ook in staat was die troost te geven.
Geleidelijk verdween het verdriet om Tim, of nee, dat was anders, het verdriet vond onderdak in een hoekje van mijn hart, waar het nog steeds is. Niet alles gaat over.

Troost

En nu is Ollie er, die helemaal niet kan omgaan met verdriet, hij zit nog zo in de knoop met zichzelf dat hij nodig heeft dat ik elke dag hetzelfde ben. Dat ben ik ook, min of meer, dat wil zeggen alleen binnenshuis.
Buitenshuis denk ik aan Bert, er komen tranen, en ook is er een echo van de liefde die we deelden, en zijn vermogen tot troosten vervult me opnieuw met een zachte vreugde, net als toen.

Mila en de sinaasappels

Lieve allemaal, het is nog stees winter maar ik merk elke dag dat de zon stees meer komt. Binnekort is het dan echt lente want de maand Januwaarie is bijna om en dan is het nog maar twee maanden tot de lente er is. Zelf kijk ik heel erg uit naar de lente want dat vind ik zo heel erg fijn. Ik hou van de zon en de zonnestraale en ik vind dat alles nou wel een beetje te lang duren. Van mij mag het altijd wel lente of zomer zijn.

Boodschappen

Nou is het in de avond nog donker en al heel vroeg zelfs. Ik heb mijn avondeten nog niet op of de zon is alweer weg. Voordat ik mijn avondeten krijg gaat ooma met mijn vrouw vaak nog eefe boodschappen doen om te zorgen dat alles in huis is. Dat is niet elke dag hoor maar een of twee keer in de week. Nu was ze wel met mijn vrouw boodschappen wezen doen en kwam ze thuis met tassen vol.
Dat vind ik zo heel erg gezellig want ik wil altijd graag meekijken naar welke boodschappen ze hebben gehaald. En dan zie ik ook meteen of er iets voor mijn leefeswerk bij zit want ik snoep zo heel graag. Ik lust echt bijna alles. Van soepje tot sneks en van moes tot likwitsnek. Mij bek vind alles lekker en ik ook.

De eerste tas die mijn ooma en vrouw leeg maakte zat vol met pakjes met vlees op een schaaltje. En dan heb je roodvlees en kip maar geen vis op een schaaltje. Dat doen hun niet op de brood. Dat hoeft ook niet want ik heb het liefer in mij bek. Er kwamen ook vierkante pakken uit die ook lang waren. Mij vrouw zei dat dat melk was. Dat heb ik wel eens gehad en dat lust ik wel maar ik krijg het eigenlijk nooit meer. Als ik iets van melk of zo krijg dan is het joggurt en dat vind ik wel zo heel erg lekker. Dat zat trouwens ook in de tas, van die pakjes met verschillende smaken joggurt.

De tweede tas was volgens mij zo heel erg zwaar want dat deden mijn ooma en vrouw met z’n tweetjes tillen. Daar kwamen grote flessen uit met een donkere kleur en eentje die helemaal doorzichtig was. Het was ooma’s vitamine water zoals ze dat zegt. En het water heeft ook nog eens bubbeltjes. De donkere fles heeft ook bubbeltjes en die is voor mijn manspersoon. Het is koola zeeroo en dat drinkt hij graag. De bubbeltjes zelf vind ik heel erg eng. Ze prikken in mijn neus en dat vind ik geen fijn gefoel. Alsof er heel veel mini prikjes in je neus komen.

Sinaasappels

Daarna kwamen er nog meer tassen die niet zo zwaar leken. Mijn vrouw kwam de kamer binnen met twee netjes aan haar handen. De ene waren oranje ballen en de andere groene. Dat waren de appels en de sinaasappels. De sinaasappels gingen meteen in de fruitmand en die staat op het kleine tafeltje voor in de kamer. Daar kan ik zo heel makkelijk bij want dat tafeltje is niet zo hoog en ik hoef dan niet zo hoog te springen. Soms ga ik op het tafeltje voor aandacht omdat ze me dan van de tafel afpakken en dan krijg ik knuffels. Maar nu waren ooma en mijn vrouw nog stees bezig met het uitpakken van de tassen want er waren best veel tassen. Er was een ook blauwe pak en die ken ik heel goed want daar komt mijn bak vulling uit. Dus dat is fijn dat er weer een pak is. Dit keer zaten er geen kleine moesjes in de tas van ooma. Misschien haalt ze die morgen wel. Mevrouw Bram hier: Mila komt niks te kort, er is genoeg aan brokjes en snackmateriaal maar dit meisje denkt altijd dat er te weinig is!

Prikken

Ooo dat was mijn vrouw. Heb je de sinaasappels gezien? Ze ruiken raar en het prikt een beetje in mijn neus. Oh en wat mijn vrouw zegt dat klopt zo helemaal niet hoor. Ik doe alleen maar een tjek om te kijken wat er allemaal is. Ik vind het zo heel belangrijk dat er van alles is en dat er dat dan ook is. Zoals de sinaasappels. Zelf lust ik ze niet maar er moeten er wel genoeg zijn want mijn manspersoon doet ze in een glas en mijn ooma eet ze zo op. En als je dan maar een of twee sinaasappels hebt dan gaat dat niet. Nou zijn er zes sinaasappels en dat is wel genoeg.
Zit er helemaal geen moesje in de tas of een likwitsneks? Ik moet eefe gaan tjekken hoor. De sinaasappel tjek is eigenlijk een afleiding om te kijken wat mijn ooma allemaal gekocht heeft en zo weet ik wanneer ik weer om sneks kan vragen.
Zo vind ik de boodschappen tjekken altijd erg leuk omdat ik dan van alles ruik en zie en ook weet wat er is. Doen jullie dat ook? Of maakt het niks uit wie thuis de boodschappen tjekt?

Voor nu een zacht kopje en een tetter voor freede want die gaat er komen.

Poot getekend, mienister van zachte zaake,
Milamuis