Alle berichten van TegnieseDienst

Joep en het voorjaar en nog meer

‘t Was best vermoeiend de afgelopen week, want wat zijn er veel vriendjes jarig geweest, miauw… Bijna elke dag had ik wel een feestje, en daar lijkt nog geen eind aan te komen! Wat zou dat toch zijn, dat april zo’n mooie maand is om geboren te worden?

Voorjaar

Het enige dat ik kan bedenken is dat iedereen benieuwd is naar het voorjaar. Want echt, het lijkt wel of alles buiten losbarst in prachtige kleuren en lekkere luchtjes deze maand. Dit is nou al m’n tweede april die ik meemaak, en ‘t wordt elk jaar steeds leuker want nu is ’t heerlijk om buiten te zijn. Vooral ‘s nachts na m’n straatinspecties en tuincontroles, dan lig ik lekker lui buiten in de tuinstoel te slapen omdat ‘t echt helemaal niet koud meer is. En ik kan je verzekeren, het is in m’n tuin een heel stuk rustiger dan binnen, vooral als je personeel hebt zoals ik, dat elke nacht druk bezig is om een heel bos om te zagen…
Nadeel is alleen dat ik ‘s nachts geen vogeltjes hoor, want die slapen dan blijkbaar ook. Nou ja, af en toe wat gesnater van een eend, als die met heel veel gespetter de sloot naast ‘t achterpad als landingsbaan gebruikt. Katsoonlijk vind ik dat zulk soort nachtvluchten verboden zouden moeten worden, want ik word er elke keer weer wakker van…

Muizen

In ‘t grasland achter m’n huis is trouwens nog steeds geen enkele Weilandmuis te vinden, niet ‘s nachts, maar ook niet overdag. Zou de allerlaatste muis vorig jaar zomer tijdens het Eerste Grote Weilandfeest dan toch écht op de Hibatsjie van Chef Tiga zijn beland?
Ik heb van mijn vriend Kever vorig weekend zes beebieknoeperts gekregen, en die heb ik ‘s avonds nog in m’n weiland losgelaten. Maar de volgende ochtend kon ik er nog maar drie terugvinden, en die hadden geen idee waar de anderen waren gebleven. Hopelijk zijn ze nu niet helemaal teruggelopen naar Keef’s tuin, want gisteravond kwam er geen eentje meer toen ik ze riep…
Hopelijk komt de familie Paard binnenkort weer om ‘t weiland te begrazen, en kunnen zij wat muizen meenemen. Want die zijn toch minder machtig als hapje dan de Knoeperts. En anders zie ik het er toch van komen dat er voor ‘t komende Weilandfeest muizen uit andere windstreken moeten worden gehaald, samen met Japie en m’n andere vrienden van Muisbezorgd.

Weilandfeest

Nou is dat helemaal niet het probleem hoor, want er schijnt nu al een overvloed te zijn aan Achterhoekse Akkermuizen, Sappige Strandmuizen, Hartige Hunnebedmuizen, Knapperige Kanaalmuizen, Brosse Bosmuizen, Limburgse Luxemuizen, Pittige Parkmuizen en Zeeuwse Zachtemuizen. En alles daartussenin. Behalve die lokale Woelige Weilandmuis, dat wil nog steeds niet lukken…
Maar, ik maak me nog geen zorgen hoor, want het duurt nog bijna drie en een halve maand voordat ‘t Weilandfeest weer losbarst. In die tijd kan er nog heel veel gebeuren en wie weet lopen er over twee maanden wel meer Weilandmuizen rond dan dat we met z’n allen op kunnen. Al zullen Japie en ik en iedere katlega van Muisbezorgd in de week voor ‘t feest nog flink de poten uit de vacht moeten steken om al die andere soorten krakend vers te kunnen aanleveren, zodat iedereen op ‘t feest een ruime keuze aan smaken heeft om uit te kiezen. Maar ik weet zeker dat dat helemaal goed gaat komen.
Vijftig

O, en voordat ik nu m’n vijftigste blog afsluit wil ik nog oprecht sorry mauwen tegen alle vrienden die zaten te wachten op antwoord op hun reacties bij m’n vorige blog of op Feestboek. Ik weet dat ik had beloofd dat ik m’n personeel niet eerder achter de leptop vandaan zou laten gaan voordat ze gereageerd hadden op al die lieve verjaardagsletters die ik vorige week gekregen heb, maar ze moesten onverwacht extra aan het werk. En omdat in hun arbeidsovereenkomst staat dat brokjes verdienen voorrang heeft tenzij er sprake is van een medisch noodgeval met mij, had ik dus geen enkele poot om op te staan en ging de leptop een paar dagen dicht…
Intussen is alles uiteindelijk toch wel weer goed gekomen en ik denk dat nu écht iedereen teruggemauwd is. Nu nog even alle andere berichten beantwoorden en dan kan ik weer lekker naar buiten, de zon in en kijken of de Weilandmuizen al terug zijn.

Stevige poot en zachte kopjes,

Joep

Mila ofer hoe hou je pauze

Lieve allemaal, soms heb je eefe pauze nodig. Of het nou komt omdat het lente is of omdat je veel taken van thuis hebt het maakt allemaal niks uit. Pauze is belangrijk.
Dat heb ik geleerd want als je alleen maar doorgaat met je taken dan ben je zo heel erg moe en als je dat te vaak doet dan ben je overwerkt. Jouw kop kan misschien wel denke van alles is in orde maar jouw lijf weet toch anders en die zegt gewoon stop!

Hoe moet het

Beebie plantjes zijn ook niet meteen groot en zij hebben best veel tijd nodig om te groeien en zo gaat dat met ons ook. Wij hebben ook tijd nodig om te groeien. Soms ben je nog een kitten maar je kan ook al groot zijn en toch groeien maar dan in je kop. Maar nu is de fraag, hoe hou je pauze? Dat je eefe tijd voor jezelf neemt. Ik heb een lijstje gemaakt waarvan ik denk dat het misschien kan helpen, misschien ook niet want iedereen is natuurlijk anders.

1. Ketnipbites

Als je moeilijk kunt ontspannen of een pauze kan nemen dan adfieseer ik ketnipbites. Dat zijn sneks met ketnip erin. Daar wordt je haai van in je kop maar je kop gaat dan niet meer denken van: ik moet dit nog, ik moet dat nog of haal ik het wel. Nee.. je kop gaat dan alles zacht vinden en taken? Wat zijn dat? Dus dit is voor iedereen die eefe een stille kop nodig heeft om bij te tanken. Het kan en mag oferal maar het is slim om het thuis wel eefe te melden dat je gaat wiewen anders denkt je mens straks dat je kapot bent en dat is niet de bedoeling.

2. De gloeiende vijf

Voor wie deze niet begrijpt, de gloeiende vijf betekent dat je in vijf mienuute zoveel mogelijk gaat rauzen of rennen. Dat je eefe je kardiejo voor je lijf doet en alles mag. Je kan bijvoorbeeld krabpaalspringen doen of traprennen waarbij je van boven naar beneden rent en andersom. Maar het belangrijkste is dat je die vijf mienuute haalt en dat je eefe nergens aan denkt. Dus stil in je kop.
Merk je dat er toch nog iets zit, ga nog een keertje rennen net zo lang tot het weg is. En daarna kun je genieten van een snek want je hebt goed je best gedaan! Oja, vergeet niet, laat je mens hierbuiten dus niet denken dat je mens een krabpaal is of een trap.

3. Vakanzie

Soms heb je gewoon behoefte aan helemaal niks. Als je merkt dat elke dag stees zwaaarder wordt dan is het tijd voor vakanzie. Dan kan jouw kop en jou lijf eefe helemaal opladen met niks doen. Dus wanneer je elke dag denkt.. pfff hoe hou ik dit vol of hoe doe ik dit? Maak een kleine vakanzie plenning. Twee daage kan al genoeg zijn. Dat je eefe je taake laat liggen voor wat het is en dat je bijvoorbeeld lekker op de vensterbank gaat liggen en naar buiten gaat kijken. Het kijken naar buiten kan heel terapeuties werken.

Balans

Als je nou heel veel stress erfaart of je kop is wat moeilijker dan kan je ook een plenning maake voor elke maand. Dat je elke maand zomaar eefe twee daage niks doet. Je zet het natuurlijk wel op de kaalender dat ze thuis weete van je vrije daage.
Balans vinden kan soms echt heel moeilijk zijn en zeker nu de daage langer zijn en de zon meer schijnt. Want wat gebeurt er? Je denkt hee de zon is nog op dus ik heb nog taake. Maar is dat zo? Al is de zon zo lang wakker dan wil het niet zeggen dat je ook de hele tijd taake moet doen.

Taake

Mij lukt dat niet al ben ik mienister van zachte zaake en daar is niks mis mee. Voor mij is het fijnste als ik een en zelfde roetiene heb zodat ik weet wat ik kan doen of niet. Dat lukt natuurlijk niet altijd in deze drukke maatschappij dus doe ik af en toe een wiew pause. Als ik gewiewd heb ga ik weer aan de slag of ik doe het de volgende dag. En als de taake van thuis te zwaar lijken dan kun je saame eefe overleggen natuurlijk of de druk wat minder kan want het moet wel saame en fijn zijn. Zo probeer ik pause te hebben.
Misschien heb jij geen pause nodig dat kan ook want dat weet jij van jezelf het beste. Eefe ies anders, ik ben blij dat er regen is geweest want de plantjes waren zo heel erg droog.
Ik tetter mee voor vreede en geef iedereen een zacht neusje!

Poot getekend, mienister van zachte zaake, Milamuis

Minnie en het avontuur met de foogels

Ik zat op de bank een beetje te tsjillen. Had alle fensterbank kontroles al gedaan en ook al wat brokjes gegeten. Dus dan is het tijd voor wat Minnie tijd. Of me time zoals de Engelse katjes dat zeggen. En toen hoorde ik het. Een geluid. Het is het geluid wat elke kat kent. Of je nou kitten bent of super senior. Het was het geluid van een foogel.

Foogel

Snel klom ik op de leuning van de bank. En van daar uit met een klein hupsje op de fensterbank. Het was een grote zwarte foogel en die zat op het schuurtje. Kra kra deed die. Ik deed kek kek terug. Het leek hem niet te deren. Of misschien zag die me niet. Dat kan ook natuurlijk. Ik hoorde Frau achter mij fraage, zeg Minnie, waarom doe jij altijd kek kek als je een foogeltje ziet? Miauw! Dat is een hele goed fraag. En heel eerlijk geloof niet dat ik daar het antwoord op weet.
Dat kek kek naar foogels doen is gewoon iets oers. Iets wat vanzelf gaat als ik een foogel zie. Is ook wel weer echt iets foor tweebeners hoor om zo’n vraag te stellen. Foor mij en ik denk foor heel veel katjes is dit gewoon iets dat vanzelf gaat. Dus ik mauwde terug dat ze die fraag maar aan een kenner moet sturen. Zoals meneer Vonk of mefrau Sterrin. Die weten vast wel waarom dat is.
Maar goed terug naar de foogels nu. Ja ikke mauw meerfoud want ondertussen was er een tweede foogel naast komen zitten. Die was wat sierlijker dus ik denk dat dat mefrau kraai was. In mijn tuin zijn allemaal lekkere plantjes en bloemetjes en bij de buren zijn lekkere besjes dus ik snap het wel dat ze hierheen waren komen fliegen.

Duiven

Frau kwam achter mij zitten en aaide oofer mijn kopje. Ik deed mew. Je stoort me bij het foogel kijken. Ik schudde m’n kopje en ging een beetje verzitten. Oh ok zei ze dan blijf ik van je af. Mag ik wel met je meekijken? Pfff nou miauw als je dat perse wil nou fooruit dan maar.
Ondertussen was meneer kraai op de schutting gaan zitten. Kra kra deed die weer. En ikke deed weer kek kek terug. Deze keer zag die me wel zitten. Hij draaide zich met zijn rug naar me toe. Zo fan als ik je niet zie dan ben je er niet. Tsja daar had ie wel gelijk in. Als ik laag bij de grond blijf of half achter het gordijn zit dan ben ik ook goed furrborgen.
Nou… hoorde ik achter me. Frau moest lachen. Foor andere dieren ben je misschien goed furrborgen maar ik heb meestal wel door dat je daar zit of bent hoor. Tsja miauw we woone ook al bijna 10 jaar saame dus jij kent me te goed hihi. Nou en wat er toen gebeurde… Zelfs Frau zat met groote ogen te kijken.

Er kwamen ook nog een paar duiven aangefloogen. Eentje ging ook op de schutting zitten. Niet naast de kraai want dat durfde die denk ik niet maar met twee duifen afstand er tussen. En de tweede duif nou die maakte het helemaal mooi. Dat kan je op de foto wel zien. Die ging naast de twee nep duife zitten die buurman op zijn schuurtje heeft staan.
Of nu ja ik denk dat het nep duiven zijn. Want als ze wel echt zouden zijn dan kunnen ze wel heel goed en wel heel lang stil zitten. En ze zien er ook een beetje uit als de stenen die in de tuin liggen. Die duif ging er echt precies naast zitten. Als die andere duif een fotokameraa had gehad dan had die er denk ik zo een foto van gemaakt. Folgens mij vonden ze het allebei wel grappig want ik had het idee dat is koer hi hi koer hi hi hoorde.

Tsjillen

Zo zaten al die foogels een tijdje op en bij de tuin tot dat het denk ik weer tijd was om verder te fliegen. En toen was het voor mij tijd om weer even verder te gaan met tsjillen. Met een groote glimlach om mijn bekkie. Dat dan weer wel.
Nou dit was het weer voor deze keer. Tetter tetter ik tetter keihard mee foor Freede!
Pootje van Minnie

Lucky is bijna jarig

Hoi allemaal, als jullie dit lezen, ben ik bijna jarig. Ik word ook tien jaar, net als Moos. Daarmee ben ik nog wel altijd de jongste hier in huis, op konijntje Jip na trouwens want die is nog maar 3 jaar. Ik las eerder in de blog van katlega Joep dat hij ook jarig geweest is, nog gefeliciteerd! Zouden er veel katers en poezen jarig zijn in deze tijd denken jullie? Wij zijn allemaal een beetje vlak na elkaar jarig hier, behalve Dropje want die wordt dit jaar 12 maar dan pas als het lekker warm is, midden in de zomer.

Krullieland

Omdat 10 toch een speciale verjaardag is, heb ik al veel cadeautjes gekregen, dat is echt leuk. Ik ben erg verwend en ik moet de spulletjes wel delen maar dat vind ik niet erg om te doen. Nu weten jullie wel dat ik ook zusjes heb he? Hier in Krullieland woont ook mijn zus Dropje en in ’t Katshuisch woont mijn adoptiezusje op afstand, Lobke. Toen Moos nog niet bij ons woonde was ik hier ook de enige kerel eigenlijk, nu ik er over nadenk maar ik vind het toch ook fijn om een leuke katervriend te hebben. Allemaal gezellig samen is het fijnste dat er is. Nu betekent een verjaardag dus dat de andere kittens die samen met mij bij onze mamapoes in het nestje zaten, ook jarig zijn. Daarom heb ik mijn zusje Ginger gevraagd of zij ook wat wilde schrijven, zodat jullie ook eens goed kennis met haar kunnen maken. Zij heeft samen met haar vrouw er wat moois van gemaakt en dat willen we graag met jullie delen. Hier komt ze:

Ginger

Hallo allemaal,
Mag ik me even voorstellen: ik ben Ginger en ik ben het zusje van Lucky, de stoere roodwitte katermans die vorig jaar naar Krullieland verhuisd is met zijn personeel en 3 kattenvriendjes.
Lucky heeft elke twee weken een eigen blog. Wow, hoe geweldig is dat?
Omdat we deze week onze tiende verjaardag vieren, heeft Lucky me gevraagd om voor een keertje ook wat woordjes te miauwen.
Lucky en ik zaten samen met onze moeder en nog een broertje en zusje in een pleeggezin van het asiel. Ik was het enige helemaal rode katje. En dan ook nog een poesje, terwijl rode katten meestal katers zijn. Onze moeder en de andere 3 kittens waren rood met wit. Van de 4 kittens was ik haantje de voorste: klom als eerste op de bank en de vensterbank en sprong er weer af. De anderen deden mij dan na. Maar ik liep nogal eens tegen een tafelpoot aan en dat vond mijn pleegmoeder maar raar. Daarom is ze met een laserlampje gaan schijnen en mijn broertjes en zusje doken op het bewegende lichtpuntje af, maar ik niet. Ik bleek blind geboren te zijn.
Wat nu? Bij het asiel was een vrijwilliger die al een blinde kat had en waar er eentje leeft kunnen er ook 2 wonen. Dus ben ik toen ik oud genoeg was om op eigen pootjes te staan bij Ton en Carina en 3 katten in huis gekomen en Lucky is bij Heidi en Hans gaan wonen bij 2 andere katten. Dat is ons verhaal in een notendop.
Ons personeel heeft nog contact met onze  pleegmoeder Monika en van haar hebben we allebei een cadeautje gehad omdat onze 10e verjaardag toch wel een mijlpaal is. Hoe leuk is dat?
Knuffels van Ginger

Vriendjes

Zo, nu weten jullie ook meteen van alles over Ginger, zij is heus een lieve zus hoor. Ze is erg slim en eigenlijk veel dapperder dan ik als het erover gaat. Nu ja, ik ben natuurlijk nog wel altijd een heuse verkenner maar zij kent hun huis van boven tot onder uit haar hoofd en weet precies waar alles staat, zonder dat ze dat kan zien. Dat is toch super knap hoor vind ik. Ginger lijkt nogal op mij qua kleur als we het over het rode vachtje hebben maar ik heb ook nog veel wit. We hebben wel dezelfde snuit zeggen mijn mensen dan altijd maar ik ben wat groter.
Nu ja, best veel groter eigenlijk want jullie weten wel dat ik een nogal flinke kater ben natuurlijk. Ach ja, zo is iedereen toch goed zoals hij of zij is en dat is belangrijk om te onthouden. Iedereen is prima en het is fijn om zusjes te hebben en samen te kunnen zijn. Ginger woont wel ergens anders maar ze blijft voor altijd mijn zus. En dan maakt het niks uit of je ergens anders woont want we blijven gewoon vriendjes.

Knuffels van Lucky
PS Er was nog een zusje meer maar die is helaas al een sterretje geworden en er is ook nog een broertje. Allemaal rode of rood witte poezels dus, net als onze mama

Kever heeft een mening over zijn tuin bijhauden

Toen ik net hier in huis kwam wonen wist ik nog helemaal niet wat een tuin was, ik moest dus heel erg wennen aan mijn tuin, of eigenlijk fond ik mijn tuin grieselig, ja echt waar!, dat wennen heeft best een tijd geduurd, wel maanden lang folgens mijn vrouw, ik kan me dat niet meer zo presies herinneren omdat het al jaaren geleeden is, maar ik weet nog dat ik heel langzaam mijn tuin begon te fertrauwen, ik was niet bang meer maar juist nieuwsgierig.

Tuin

Natuurlijk had Bolle zijn landgoed piekoobelloo achter gelaten, alles zag er keurig uit en ik kon ruiken dat Bolle oferal op patroeje was geweest, daardoor was ik niet bang meer en durfde steeds meer op onderzoek te gaan in zijn en mijn tuin.

Ik leerde steeds meer, zo leerde ik dat er ferschillende tijden in het jaar zijn en dat die lente-zomer-herrufst en winter heeten, ik leerde ook hoe die aanfoelen en wat ze beteekenen voor mijn tuin, ik ontdekte dat er veel beestjes op bezoek komen, en dat er ook allemaal beestjes in mijn tuin wonen, ik weet nu dat er zelfs ONDER de grond beestjes leefen, hoe dat kan snap ik niet maar toch is het zo!
Mijn vrouw zegt altijd dat zij het meeste werk doet in mijn tuin, en ja: natuurlijk helpt ze me altijd wel, mijn man soms ook, maar jullie geloofen toch niet dat mijn vrouw in mijn tuin gaat werken als het reegent?, en als het fijf uur in de morgen is zie ik haar ook nooit, en dan ben IK er dus wel!, en van wie kon ik leeren wat ik dan moest doen, en hoe ik het beste voor mijn tuin kan zorgen?

Pom

Dat heb ik allemaal geleerd van Pom, de buitenpoes van mevrouw Kim, die op 21 feebruari een ster is geworden, Pom wilde niet binnen wonen maar woonde in een huisje in de tuin van mevrouw Kim, en ze had een slaapzak die eigenlijk voor mij was bedoeld maar die ik eng fond, Pom was er dol op en dat fond ik zo fantasties!, Pom wist ALLES over tuinen, loogies want ze had jaarenlange erfaaring en ze hield de tuin van mevrouw Kim altijd keurig netjes bij.
Pom was miniklein, net als Pokon, en toch was ze nergens bang voor, niet voor die grote zwartwitte vogels, en niet voor kra-kra-kraaien, ze trok zich nergens iets van aan, ze wilde haar leefen op haar eigen manier leefen, en dat kon doordat ze bij mevrouw Kim woonde als tuinpoes.

In het leefen

Als ik door mijn tuin loop en zie hoe mooi alles is denk ik aan Bolle, die ik nooit heb gekend maar toch ook weer wel, ik denk aan Popje, Beer, Molly en Billy die er hun grafjes hebben, ik denk aan Brammie en Loes die als vlinder foorbij komen, ik denk aan Oscar en het stoelenfeest, en ik denk aan Pom, de kleine zwartwitte damespoes die zo dapper was en waar mevrouw Kim zo goed voor zorgde.
En ik weet dat in de natuur en in het leefen alles komt en gaat, en na het ferdriet van de reegen en de kau van de winter komt altijd weer het begin van de lente, foorzichtig maar niet tegen te hauden, dat heeft Pom me ferteld, en zij kon het weeten.

****

Ik tetter NATUURLIJK weer voor vreede, maakt niet uit hoe lang het noodig is, ik ga door!, ik stuur onze vriend Joep van de blog heeeeeel veel feeliesietetters, hij fierde gisteren zijn tweede ferjaardag!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes, en ik stuur spesjale kopjes naar mevrouw Emmy en poes Noa.