Alle berichten van TegnieseDienst

Lucky beleeft het voorjaar

Hoi lieve allemaal, ik vind het hier erg fijn wonen in Krullieland en nu is het soms beter weer dus dat betekent dat ik vaker naar buiten kan en ook mag. Misschien is het nog niet overal steeds mooier weer maar je kunt al aan kleine dingen merken dat het voorjaar toch op komst is. Ja, er zijn zeker nog dagen bij dat het best koud is en ik eigenlijk het liefste binnen lig op mijn zelfgemaakte bed op de bank. Ik houd, net als alle andere poezels hier trouwens, het meest van lekker warm aan mijn lijf en ja, dus als dat betekent dat je het beste binnen kunt blijven, dan doe ik dat maar. Niet dat ik dat nu altijd even leuk vind hoor, daar ben ik eerlijk in.
Ik ben en blijf een verkenner, hoeveel jaren ik ook mag worden, dus met regelmaat een rondje door de tuin daar houd ik zeker van. Bij voorkeur alleen wel met de zon op mijn rug en kop natuurlijk. Ongeveer een week geleden denk ik hoewel ik niet aan uren, dagen of weken doe trouwens als kat, was het ineens heel mooi weer. Kever schreef daar ook al over trouwens. Mijn vrouw ging die dag weg, iets met een dagje uit met attracties en sprookjes zei ze nog maar ik hoefde niet mee. Goed ook denk ik dan maar weer want dat is toch echt een mensending. Mijn man bleef gezellig thuis en zo konden wij veel bij hem liggen en knuffels halen.

Zondag

Het was op een zondag dus de naam van de dag zegt het eigenlijk al: dan hoort de zon lekker te schijnen. Dat is helaas niet altijd zo maar deze dag was het heerlijk zonnig en ook de temperatuur liep ook ineens omhoog tot we best een heel eind dubbele cijfers hadden dus dan snappen jullie wel waar ik te vinden was. Mijn man ging de auto wassen en stofzuigen en ik mocht mee naar buiten. En ineens toen ik buiten kwam merkte ik dat het anders was dan de keren daarvoor. Ik rook het in de lucht, zeg het in de tuin en merkte het ook aan mijn vacht: het voorjaar was ineens gekomen! In de lucht rook ik allerlei bloemetjes en het rook niet meer naar regendruppels of zelfs naar van die witte vlokken. En in de tuin zelf zag ik ineens allerlei bloemetjes die daar hun kopje boven de grond uitgestoken hebben. Gele, paarse, witte, roze en ook nog eens in allerlei soorten en maten. Er zijn er hier superveel. Ik mocht ook even in de voortuin en daar waren er ook al zoveel.
Weet je waaraan ik ook kan merken dat het voorjaar wordt? Er komen meer vogels in de tuin en buurpoes is er iedere dag minstens één keer maar soms ook vaker. Toen de zon scheen en ik weer binnen was, kwam de poezel die erg op Dropje lijkt gezellig in onze tuin en ging ze daar slapen. Jullie snappen wel dat ik haar spoor later wel ben gaan zoeken. Daarbij ben ik helemaal achter in de tuin geweest, tot aan het hek. Dat was best ver en ook spannend. Er komen daar al kleine knopjes aan de bomen en struiken en er zitten steeds vogeltjes. Heel veel zelfs. Vaak zijn het kleine vogels waar je gezellig naar kunt miauwen (ook als je een binnenkat bent, kan dat natuurlijk) maar er zijn ook grotere bij. Soms is het een merel of een duif maar we hebben ook al een reiger en ooievaars gezien. Aan die laatste kun je merken dat de lente eraan komt, zegt mijn vrouw. Ooievaars gaan namelijk als het slechter weer wordt naar een warmer land maar komen terug als het hier voorjaar wordt. Dus dat is nu ook zo en daar ben ik blij om.

Elf

Een paar dagen geleden waren we wel een beetje geschrokken en Moos die niet zo goed hoort, had het zelfs gemerkt. Er was pardoes een meesje tegen het raam aangevlogen, wel buiten natuurlijk. Mijn vrouw dacht dat ie weer meteen verder vloog dus hij zal zich niet al te erg pijn gedaan hebben maar ze zien dan niet goed dat er nog glas tussen zit en botsen er dan tegenaan. Ze is wel voor alle zekerheid even buiten wezen kijken maar hij was weer weggevlogen. Gelukkig maar ook want ik denk dat het best pijn gedaan moet hebben want het was een harde bons. Mijn man gaat nu vogelstickers erop plakken en daarna komt er extra folie. Dan kunnen wij toch buiten kijken en snappen de vogels dat ze niet door het glas heen kunnen vliegen.
Het is blog nummer 11 vanuit Krullieland en mijn vrouw zegt dat het toevallig erg grappig is dat het dit cijfer gekregen heeft. Het is namelijk dit weekend carnaval. Dat kennen ze in Nederland natuurlijk ook en hier pakken ze het groot aan. Carnaval is een feest voor mensen die zich dan verkleden (dat kan bijvoorbeeld ook als kat als je dat zou willen) en dan gaan ze naar optochten met lichtjes en mooie, grote wagens en zo kijken. Als kat zijnde hoef je daar niet aan mee te doen maar met wat geluk zijn je mensen vaker thuis dan anders en krijg je meer knuffels en snekkies. Met carnaval is het cijfer 11 belangrijk dus dat is wel echt heel toevallig en grappig dat ik net nu aan blog 11 toe ben, toch?

Heel veel knuffels en kopjes van Lucky en de rest

Kever heeft een mening over een klup beginnen

Ollie fertelde pas dat flokken uit het tapijt trekken één van zijn hobbies is, hij is tapijtbewerker, ik fond dat leuk om te leezen want ik hau daar ook van, het lukt mij nog niet om flokken los te maken, maar ik trek al wel draaden omhoog!

Krabben

Ik hau heeeeel veel van krabben, maakt niet uit waaraan, en het maakt ook niet uit of ik lig of zit of sta, ik find het altijd en oferal helemaal top, heeeeel soms krab ik per ongeloos aan mijn krabkartons, dat doe ik liefer niet want het zijn MIJN kartons en dat weet iedereen dus hoef ik er niet aan te krabben, ik krab veel liefer aan andere dingen, zoals de floerbedekking, het kleed op de floer, de gordijnen, de stoelen, de bank, de muur, het bed en alles wat op het bed ligt, de teegels in de tuin, mijn rieten stoelen in mijn tuin, het gras in mijn tuin, en ook aan mijn mensen.

Kunst

Natuurlijk maak ik ook nog muziek op de spieraal, maar dat is iets anders, dat is niet gewoon een beetje krabben, dat is kunst, dat heeft met gefoel en ritme te maken, daar heb ik lang op moeten oefenen en dat oefenen doe ik nog steeds, want ook taalent moet je bijhauden.

Wat het draaden trekken betreft ben ik al best fer op een stukje floerbedekking naast de bank, elke dag ga ik daar een paar keer naar toe en krab met folle kragt, ik zet mijn hele gewigt er achter, En dat is niet niks! roept mijn vrouw, flouw hoor, maar enniewee ik hoop dat als ik zo doorga ik binnenkort ook flokken los kan maken.
Misschien fraag je je af of ik dat allemaal mag, want ik hoor best wel eens dat andere katten dat niet mogen, ik heb daar eigenlijk nooit over nagedacht, ik krab gewoon net waar ik toefallig ben als ik ineens zin krijg om te krabben, in het begin zeiden mijn mensen weleens Kee-eef…, dat beteekent dat ze het er niet mee eens zijn of dat ze het liefer niet hebben, maar ik trek me daar niets van aan want ik woon hier toefallig ook, en bofendien zau ik mijn mensen ook nooit ferbieden om ergens aan te krabben.

Meubel

Toen ik hier net woonde legde mijn vrouw op plekken waar ik vaak ging krabben krabkartons neer, die fond ik meteen gaaf, ik heb er twee in de woonkamer en in de slaapkamer drie, ik kan er heerlijk op liggen, ik find het de fijnste plek om gekamd en geborsteld of geknuffeld te worden, en als ik er op lig kan ik ook makkelijk bij de floerbedekking om te krabben, dus dat is handig.

Zo heb ik ook plankjes met van dat tauw aan alle deuren hangen, die in de slaapkamer gebruik ik weleens maar de anderen nooit, ik heb ook krabpaalen gehad, je weet wel: zo een soort dikke stok met tauw er om heen, daar heb ik froeger weleens aan gekrabd maar ik fond er niks aan, mijn vrouw was wel heel antoesjast en ik kreeg veel kompliementen, en toch heb ik aan mijn nieuwe krabmeubel dat voor het raam staat, met ook zo een paal, presies NUL keeren gekrabd, de eenige die er aan krabt is Pokon, en dat mag hij best van mij.

Mijn vrouw roept weer iets, wacht eefen… o ze fraagt waarom ik pasgeleeden op mijn meubel ging staan en toen op mijn achterpooten en TOEN aan de gordijnen ging hangen met mijn naagels, ik kan me dat niet herinneren maar het kan best hoor, ik denk dat ik me toen zo foelde, mijn vrouw zegt dat ze liefer heeft dat ik aan de krabpaal ga krabben maar ik heb dus net uitgelegd waarom ik dat niet doe.

Hobbie

Ik ben een makkelijke jongen find ik zelf, maar ik krab waar IK dat wil, ook al noemt mijn vrouw me een sloopkip, dat maakt me niets uit, en ik find het keigaaf dat Ollie ook tapijtbewerker is, het is een goede hobbie: iedereen kan het, het is niet duur, het is gezond omdat je er lekker bij beweegt, en je maakt je huis ook nog eens mooier.

Ollie zei dat er misschien wel meer poezen en katers zijn die aan tapijtkrabben doen, en dat we een klup kunnen beginnen, en dat find ik een goed plan, dan kunnen we tips geefen aan elkaar, en uitleggen hoe je het beste kan krabben, en footoos laaten zien van wat we hebben gemaakt, en misschien wel een wetstrijd hauden van wie het beste heeft gekrabd, wie wil er in de klup?, ik doe alfast mee!!

***

Ik stuur iedereen die iemand mist heel veel lieve kopjes, en ik tetter weer KEIHARD voor vreede!!

Joep was een dagje alleen thuis

Zo hee, en dan is ‘t inmiddels alweer maart… Dat gaat de goede kant weer uit, nog even en m’n personeel komt ook weer zonder dikke jas de tuin in.

Ik hoor alweer vogeltjes fluiten als ik buiten wandel, en er komen een heleboel grote vogels overvliegen die heul veel herrie maken. Ik heb het daar niet zo op wanneer ik op m’n catwalk langs de schutting lig, zeker niet sinds ik op tv een hele grote vogel zag die in één duikvlucht een konijn optilde en meenam.
Nou weet ik heus wel dat ik geen konijn ben, maar zou zo’n grote vogel dat ook weten? Ik blijf liever met alle vier m’n poten op de grond. Of in ‘t water, zodra de temperatuur weer aangenaam is. Maar vliegles, daar zit ik echt heus niet op te wachten.
De gele toeters op die lange stelen in de tuin beginnen plaats te maken voor paarse, witte en gele bloemetjes met sprietblaadjes. En die bloemetjes zijn schijnbaar zó belangrijk dat er zelfs een echte vakantie naar vernoemd is. Tenminste, toen m’n personeel nog jong was, want tegenwoordig heet die vakantie naar ‘t voorjaar, dat jammer genoeg nog ver te zoeken was de afgelopen week.

Eten

Eigenlijk heb ik de afgelopen dagen maar weinig gedaan. Nou ja, ik heb bijna een hele dag op ‘t huis gepast, omdat m’n personeel over de grens op nieuwe voorraad voor in m’n kast ging jagen. En ze hadden er helemaal niet bij stilgestaan dat het vakantie was dus dat ze niet alleen struikelden over andere Hollanders die daar ook op jacht waren, maar ook veel lege schappen tegenkwamen. Maar ‘t is ze uiteindelijk toch gelukt om weer genoeg voorraad te vinden, dus ik kan weer even een paar weekjes vooruit.
Gelukkig hebben ze deze keer precies meegenomen wat ik graag lust, want de laatste keer kwamen ze met zakjes runderhart thuis. En heus echt waar, ik heb ‘t geprobeerd hoor maar ik vind ‘t zoooooo afgrijselijk vies! Terwijl ik toch echt geen moeilijke eter ben, want ik heb een tijd geleden toch ook m’n etensbakjes met paard, struisvogel, eland, kangoeroe en zelfs insecten helemaal leeggegeten. Maar met runderhart doen ze me echt geen plezier. En dat schijnen ze nu eindelijk te snappen.

Thuis

‘t Was best wel lekker rustig hoor, zo’n dagje alleen thuis. Er stond genoeg te eten en te drinken voor me klaar, en ik kon eindelijk ‘s lekker doordutten zonder dat er foto’s gemaakt moesten worden, of ik weer knuffels kreeg omdat ik zo lief lag te slapen. Nadeel was alleen dat ik niet even lekker naar buiten kon wanneer ik wilde, dus ik moest weer ouderwets op de bak. Nou ja, er zijn ergere dingen dan dat. Voor een keertje vind ik dat helemaal niet erg, al ga ik toch liever even achter de hortensia’s tegen m’n schuur aan zitten, bovenop de hosta’s.
Vorig jaar heb ik al m’n best gedaan om ze uit m’n tuin te krijgen, maar ze kwamen toch weer allemaal op. Dit jaar dus weer een nieuwe kans, want ik ben er van overtuigd dat de aanhouder wint. En als ze wéér opkomen, zit ik er toch hard aan te denken om ze dan gewoon maar met wortel en al uit te graven, want ik vind ‘t echt niks.

Saame

Ik was blij toen ik, na een hele dag binnen zitten, ‘s avonds laat m’n personeelsauto de straat weer in zag komen en ik stond al klaar achter de voordeur om de gebruikelijke tassencontrole uit te voeren nog voordat de sleutel in ‘t slot werd gestoken. Want eerlijk is eerlijk, saame is ‘t toch veel leuker dan alleen.
Maar er zat helemaal niks voor me bij in de tassen die naar binnen werden gezeuld, dat had ik al snel in de gaten. Want wat moet ik nou met pakken sap, sokken, shirts en overhemden waar ik niet eens in pas, een kaasschaaf of flessen badschuim?
Ik stond net op ‘t punt om teleurgesteld naar de keuken te lopen om nog wat van m’n brokjes te nemen die al sinds begin van de middag in m’n etensbak zaten, toen Senior met een grote krat binnenkwam en op de grond neerzette. Tot aan de rand gevuld met m’n favoriete knabbels, snekjes, soepjes en natvoer! Ik kon m’n geluk niet op en liep een paar keer om de krat heen, op zoek naar wat ik er het eerste uit zou halen. Maar dat was  dus helemaal niet de bedoeling..

Nadat de jassen aan de kapstok waren gehangen en m’n personeel op hun bak was geweest werd de krat met míjn spullen op ‘t aanrecht gezet. En laat dat nou net de enige plek in m’n huis zijn waar ik niet op kan komen…
M’n avondeten kwam gewoon uit m’n voorraadkast. Niks mis mee natuurlijk, maar ik had best wel een hapje uit die grote krat willen hebben, want daar zat weer genoeg lekkers in. Terwijl m’n personeel hun eigen spullen aan ‘t opruimen was, bleef mijn krat onaangeroerd buiten m’n bereik staan. Vanaf de eettafel heb ik m’n nieuwe voorraad scherp in de gaten gehouden, maar m’n personeel had zelfs de moed om het licht uit te doen en te gaan slapen! Er zat voor mij niets anders op dan met ze mee te gaan en tussen hen in te gaan liggen. Dan was ik er in elk geval gelijk bij zodra ze m’n voorraad gingen bijvullen!

Voorraadkast

Nou, ik kan je verzekeren dat het best moeilijk in slaap komen is hoor, zo tussen tweebeners die de hele nacht bomen aan ‘t omzagen zijn. Maar ik heb het volgehouden en stond toen de wekker ging als eerste in de keuken.
Helaas, er werd eerst weer natvoer uit m’n voorraadkast geserveerd, en zelf ging m’n personeel aan de koffie en ontbijt. ‘Kom op zeg’, mauwde ik nog, ‘mijn boodschappen moeten ook nog opgeruimd worden!’
Uiteindelijk ben ik maar voor ‘t aanrecht op de grond gaan zitten terwijl ik strak naar m’n nieuwe voorraad bleef kijken. En toen kwam m’n personeel pas in beweging. De bijna lege opbergmandjes kwamen uit m’n voorraadkast en de zakjes, kuipjes, blikjes en hartjes werden gesorteerd op smaken en netjes opgeborgen. M’n snekpot werd bijgevuld en m’n brokjes gemengd.
Tegen de tijd dat de krat leeg en m’n voorraadkast weer vol was ben ik als een speer naar buiten gerend om de hosta’s te bemesten om daarna weer over te gaan tot de orde van de dag: lekker dutten in de vensterbank, met m’n billen boven de verwarming. Want ‘t is nog steeds geen zomer.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Mila en het vest van Oma

Lieve allemaal, wat hebben we afgelopen weekend toch zo heerlijk genoten van het zonnetje. De straale waren overal en ze waren super warm.

Ik was die dag ook eventjes buiten voor wat straale en die waren net zo fijn als binnen. Alleen waren er buiten zuchtjes wind en die heb ik binnen natuurlijk niet. Er waren ook meer vogeltjes buiten dan normaal maar dat is natuurlijk wegens dat het bijna lente is. Dit ook de laatste blog van Februari want mijn volgende blog komt in Maart en dat is de maand van de lente!

Krookus

Wat gaat de tijd dan toch zo heel snel. Je merkt het overal al. Ik hou van lente en als er dan overal bloemetjes komen en beestjes vind ik dat zo heel bijzonder. Ik was dus even in de tuin geweest toen het zo mooi weer was en weet je wat ik daar zag?
Een krookus bloem! Deze was zo heel klein en had een paarse kleur. Als de krookus uit de grond komt dan is de lente echt heel dichtbij. Binnenkort kunnen we allemaal saame buiten zitten of liggen of gewoon zijn want dan is het elke dag een warme zonnestraal. Nou nog niet en vandaag ook niet. Vandaag is het maar grijs en niet zo lekker als in het weekend.

Als zonnepaneeltje zoek ik altijd de lekkerste plekjes op om te dutten of voor een langere slaap. Nu had ik iets nieuws gevonden. De deur naar boven was dicht dus ik kon niet op oomas bed liggen of ergens anders zoals op de zolder. Dat maakt niet uit want ik kan beneden ook overal liggen waar ik wil. De bank heeft super fijne kussens en de zwarte kussen is mijn favooriet. Die ligt het lekkerst en is ook het warmst van allemaal.
Soms lig in mijn mandje op de krabpaal en soms gewoon op de krabpaal. Wat ik ook doe en wat niet altijd mag is op tafel liggen en dan bedoel ik de grote tafel in de woonkamer. De tafel staat bij het grote achterraam waar de warme zonnestraale door naar binnen schijnen.

Hobby

Maar nu was er iets anders. Ooma heeft een hobby en dat vind ik zo heel erg fijn. Ooma heeft altijd een stoel bij de achterraam aan de tafel staan. Daar zit ze altijd als ze doet kompjoeteren maar ook als ze een hobby doet. Tegenwoordig doet ooma breien. Dat is dat ze met een touwtje zo heel veel mooie dingen kan maken. Ze heeft dan ook twee van die lange pinnen en daarmee speelt ze met het touwtje. De bol rolt ze niet zoals wij katten dat doen, zij laat de bol liggen.
Daar snap ik al niet veel van want een rollende bal is zo heel veel leuker. Maar ooma doet iets anders. Zij heeft die pinnen dan vast en dan knoopt ze zo dat touwtje om die pinnen heen. Dit doet ze dan een hele poos en dan komt er een lap stof te voorschijn. Ik wist niet dat je zo mooi kon knopen.

Telkens als ooma haar hobby deed was ik er ook bij want ik vind dat bolletje wol zo heel erg leuk om er tegenaan te tikken. Maar nu is het bolletje op en wordt er niet meer geknoopt. Dat vind ik wel jammer want dat vond ik zo heel leuk. Maar nu weet ik waarom het bolletje op is. Er is een hele grote deeke van gemaakt. Dat heet een vest Mila! Een hele mooie blauwe deeke. Ooma was er niet maar mijn vrouw wel. Die kwam kopjes en neusjes halen toen ik net bezig was met de nieuwe deken. Vest Mila, een vest!. Ooma had haar nieuwe deeke op de stoel laten liggen en dat zag er zo heel erg warm uit. Vandaag startte de dag al grijs en ik was opzoek naar iets warms.

Vest

Met een kleine sprong zat ik zo boven op dat warme deeke van ooma. Eerst wist ik eigenlijk niet zo goed wat ik er mee aanmoest maar toen ik mijn pootjes ging verzetten voelde ik pas hoe zacht dat dat ding was. Ik was meteen flieft op haar deeke en nam het meteen in beslag. Eerst ging ik even trappelen en spinnen, daarna verzette ik mijn pootjes nog een paar keer tot ik goed stond. Toen gingen mijn billen omlaag en zat ik.
Mijn vrouw kwam even neusje neusje doen en uiteindelijk liet ik me omvallen op de warme nieuwe vest die ooma had gebreid. Ik voelde de zachtheid overal om me heen en de warmte die erbij hoorde. Ik kreeg nog kusjes op mijn kop geplant en toen gingen langzaam mijn oogjes dicht. Ik hoorde mijn vrouw nog wel hoor maar ik kon mijn ogen niet meer openhouden op zo’n warme zachte vest van ooma. Vandaag is het prima dut weer dat is zeker!

Ik wens jullie een fijne warme dutweek op super warme deekes.

Poot getekend, mienister van zachte zaake,

Milamuis

Izzy, Belle, Moby, Dopey zeggen tot ziens

Hallo allemaal, hier Izzy, Belle, Moby, Dopey, vandaag zijn wij verdrietig omdat wij afscheid van jullie moeten nemen. Geen verhalen meer maken over onze belevenissen en deze met jullie delen.

Reacties

Toen mevrouw Doorie en Doorie ons vroegen om in plaats van hun elke twee weken een verhaal over onze belevenissen te schrijven schrokken we wel.
Zouden we dat wel kunnen?
Beleven we wel zoveel?
Zouden de lezers het wel leuk vinden?
We werden er echt helemaal zenuwachtig van.
Toen zei onze vrouw `nou we gaan het proberen want we moeten mevrouw Doorie en Doorie toch helpen hiermee`. Dus we hebben hun verteld dat we het zouden doen.
Wij en vrouw zijn er eens rustig voor gaan zitten en hebben goed nagedacht.
Al snel kwamen de verhalen over onze belevenissen op gang en vrouw schreef alles in een boekje zodat we het niet zouden vergeten.
Vrouw ging achter de laptop zitten en begon te tikken soms wel uren lang. Inmiddels hadden we toch al aardig wat belevenissen op de laptop gezet en ingestuurd met foto´s naar mevrouw Olliebert. Zij zou ze op de blog zetten.
De dag van onze eerste blog durfden we bijna niet te kijken… wat waren we zenuwachtig zeg!
Onze vrouw opende de blog en begon te lezen… wat waren het leuke reacties van iedereen. En we hebben ze ook meteen beantwoord.
Pppppfffff wat waren we blij dat het zo goed ontvangen werd.
Bij de 2e blog waren we niet meer zo zenuwachtig en bij alle blogs daarna helemaal niet meer. We kregen er steeds meer plezier in.

Dank

Maar nu is er een einde gekomen om onze belevenissen met jullie te delen. We willen jullie dan ook allemaal bedanken voor jullie steun, support en bovenal de leuke reacties.

Dank jullie wel allemaal en misschien ooit nog een keer tot horens,

Dikke knuffel en liefs van
Izzy, Belle, Moby, Dopey en onze vrouw Ceciel