Haaaaalo liefe frientjes,
Deze keer ga ik een mienie blog schrijfe, een kleine blog dus. Weten jullie waarom? De aaipet is kapot. De batterijen doen het nie en daarom kan hij nie meer oplaaie.
Frouwtje hep de aaipet bij een meneer gebracht en die doe kijke of hij nog gereepareerd wil. Nou belde die meneer toevallig net, en hij heef gezegd dat de aaipet verouderd is en niet meer gemaak kan worden. Nou dat weer Belle, wat een pech, dat zijn weer onvoorziene uitgaaven. Zo hebbie niks aan vaakanziegeld en is het in 1 keer pats boem op. Frouwtje foelde zich eg waar furrdrietig en wat doe je dan als poes?
Trooste
Dan doe je dicht teege haar aan kruipe op de bank, en geef je sagte kopjes en ga knorren. Je doe gewoon trooste als je saame bent. Ze doet het bij mij ook als ik mij nie heppie foel. Maar ik zag dat ze opknapte en ze zei, als het leefe eefe teege zit is het de kunst om positief te blijfe. En dat gaan we gewoon doen ! Die centen foor een nieuwe aaipet die komen er wel. Frouwtje kan goed de handen uit de mouwen steeken en de centen furrdienen.
Maar nu eefe terug naar het hier en nu. Het was weer mijn beurt foor de blog en dacht ik, 
hoe moet dat nou zonder aaipet ? Nu hep frouwtje ook een aaifoon en zeg ze, Belle ga jij eens probeere om met je poote op de aaifoon te tiepe. Maar dat is eg waar heel moeiluk. Het scherm is klein en het toetsenbord ook, mienie dus. Als ik met mij poote er op sla, dan toets ik wel vier letters tegelijk in. Ik moet dus niet meppe met mijn poote, dat snap ik nu. Nou ben ik dus aan het oefenen met de blog te schrijfe. Als ik nou heel foorsigtig en gekonsentreerd met mijn poote op een toetsje druk dan gaat het. Maar gaat heeeel langzaam en als ik eefe uit mijn konsentraazie ben dan druk ik wel vijf letters tegelijk in. Dus ik ben nou heeeeel lang bezig, maar het gaat.
Ik wil jullie toch niet teleurstellen om deze keer de blog oofer te slaan. Nee zeg frouwtje, we doen kijke naar alternatieven, en wat er wel mogelijk is.
Kerremus
Het was geen rustige week met de kerremus foor de flat. Het was mooi weer dus alle raame en de balkondeur waren oope. Dan komp er feel herrie binne. Op het balkon ligge ging dus nie. Maar gelukkig was de kerrumus s’avonds al froeg stil. Dat was omdat er bijna geen mensen doen koome.
Belle heef frouwtje geseg, leefe is vandaag de dag heel duur geworden. Mensen gaan nie de draaimolen betaale foor 2 minuten draaie, dat kost te feel geld. We doen eg waar hoope dat de kerrumus folgend jaar nie meer terug komp. Kan eg nie hoor in een woonwijk. En er was ook nog een buurman in de flat de hele week aan het boore. Dat is dan ekstra herrie. Furrhuizen doen we niet Belle zeg frouwtje. Je doe nooit weete waar je terecht komp en het kan nog erger ! Oofer het algemeen is het rustug in de flat. Bofendien zeg ze, is er grote wooningnood.
Logeren
Dat doe ik wel begrijpen. Zelluf heb ik in een asiel gezeten, wel 5 maanden lang. Ik was blij dat ik van de straat ben gehaald. Maar dat kleine hok op een kamer met feel andere miauwende katten vond ik niet fijn. Toen kwam ik alleen op een kamer maar dat hielp niks. Er kwam maar geen huisje foor mij vrij.
En toen ik echt agressief werd en uit frustratie een puinhoop van mijn hok ging maken, werd ik uit het asiel gezet. Ik mocht ik logeren in een huisje wat nu mijn forever home is geworden, bij frouwtje. Ze heef geseg, we blijfe hier lekker woone hoor.
Nu hep ik geloof ik toch best wel feel geschreefe. Mijn poote doen zeer fan de inspannng en mijn ooge zijn waazig geworden. Tijd om tefreede languit te gaan ligge op het hippiekleed en te riekeksen.
Ik doe met jullie allemaal mee hoor foor freede, ik doe keihard krijse. Liefe frientjes, hep het goe
en tot de volgende keer op de nieuwe aaipet !
Dikke knuf van Belle
Het luik kleppert een vrolijk melodietje achter me. Dat klinkt net zo enthousiast als ik me voel. Mijn hoofd tuimelt van de energie iedere keer als ik de purrrfecte ingevingen van m’n katlega’s lees. Al mijn furriends helpen mee om Muisbezorgd op de kaart te zetten.
an een verstoten straatschoffie zonder toekomst in een geliefde pursonality met een eigen thuis. Hij miauwde al over Muisbezorgd. Weten jullie dat nog?
Vandaag, de dag dat mijn furhaal op de blog komt van Ollie is het Dodenherdenking. Morgen is het Bevrijdingsdag. Verdriet en vreugde tegelijkertijd, naast elkaar, poot in poot, dwars door alles heen. Zo gaat het morgen ook hier.
Van mezelf ben ik niet heel druk, ik ben meer een fieseloofies ingestelde katerman die nadenkt over het leefen, de weereld en hoe ik meer eeten kan krijgen, dat laatste is belangrijk omdat ik elke dag minder krijg dan ik zau willen en veel minder dan ik noodig heb, mijn vrouw zegt dat dat niet waar is, folgens haar zau ik dan niet te dik zijn, maar wie is er hier nau te dik?!, ik niet in ieder gefal!
bang dat ik dan stiekum terug werd gebracht naar het aasiel, en toch was ik na twee weeken een kieloo ronder geworden, mijn mensen snapten er niks van, en ik ook niet want ik dacht er niet eens over na, ik wilde alleen maar eeten en aandagt, en als ik dan aandagt kreeg moest ik bijten of krabben.
Niet netjes
Wat een week was het weer… Eindelijk lente, er zwemmen alweer kleine eendjes in de sloot naast m’n achterpad, en in een weiland verderop heb ik een heleboel kleine beebieschaapjes zien stuiteren, maar daar blijf ik toch liever uit de buurt.
geworden, maar die heb ik nog nooit ontmoet. En heel eerlijk gemauwd, ik zat daar ook helemaal niet op te wachten.
Nadat m’n temperatuur was gecontroleerd vond ik het tijd om even een wandelingetje door de onderzoekskamer te maken terwijl m’n gegevens in de leptop gezet werden. Nou, er was genoeg te zien en te snuffelen, al kon ik niet overal bij. Maar dat komt de volgende keer wel, want volgende maand heb ik alweer een tweede date staan omdat het dan tijd is voor de spuit die ik als huis- tuin- en weilandkater elk jaar krijg.
Miauw lieve allemaal, het zal geen van onze furriendjes ontgaan zijn. Deze week hadden we een speciale dag. Heel Nederland kleurde oranje. Er werd feest gevierd zelfs tot achter de regenboogbrug, en hoe.
naar zijn wang. Met een paar zachte tikjes er tegenaan kreeg ik hem wakker. Slaapdronken begon ik meteen over de lessen van Willem te tetteren en miauwde over de dag van de Koning. ‘Wat een timing, kleintje’ geeuwde mijn mensenbroer. ‘Was Willem uitgerekend vandaag in jouw droom?’ Geen idee wat hij nou purrcies bedoelde. Ik sprong in de vensterbank van de slaapkamer om wat anders te gaan doen en zag iets wat me vaag bekend voor kwam. Allemaal tweevoeters, furkleed in oranje. Rijen met rood-wit-blauwe kraampjes en er speelde ergens al Nederlandstalige muziek. ‘Leve de Koning!’ schreeuwden de letters op de gevel van het buurtcafé. Purrcies de kreet die ook in mijn droom voor kwam. Zou het weer die tijd zijn voor dat ene feest waarvan Willem altijd miauwde dat het iets met hem te maken had. Of heeft?”
veld kwam de geur van gefrituurde snackies je tegemoet. Ondanks dat het steeds drukker werd, viel er plotseling een stilte. Alleen het geknetter van de frituur was nog te horen. Alle koppen draaiden om. Lege bekertjes stuiterden op de grond, de menigte schoof uiteen en maakte plek in het midden. Op een hoge troon furscheen hij, Willem. Waarop de katermannen weer miauwden: “leve de Koning!” Willem zwaaide terug met zijn staart en miauwde: ‘de barbeque is geopend! Mrrrauw’, om daarna uit de hoge mand te springen en mee te doen met het feest. Ook al moeten wij Willem hier beneden missen, regenboogland is een Koning rijker.”