Alle berichten van TegnieseDienst

Belle heeft adfies voor het suppietroopiese

Haaaalo liefe frientjes,
Hoe gaat het met jullie allemaal, en met jullie baasjes en frouwtjes ? De zoomer fliegt eg waar keisnel, mij frouwtje zeg dat ook. We doen feel genieten van de keiheete zomer en tussendoor hebben we sup sup suppietroopiese daagen.

Je doe gewoon feel languit ligge en ferder rieleksen. Maar dat maak niks uit, je moe je niet druk maake met die keihitte. Fan de week komt het sup sup suppietroopiese weer terug. La maar koome, wij zijn heelemaal foorbereid!
Jullie weete nog wel dat ik schreef oofer de koelmat die heeelemaal uit Sjienaa moes koome?

Koelmat

Nou die is eindeluk binne gekoome! Het werd hoog tijd ook, zo stom dat zon paaket de heele weereld oofer fliegen moet doen. We konden het folgen op de aaipet met de trek&trees. Het stomme was dat toen eindeluk het paaket op Schiphol was geland, het in een fragtwaage heel Nederland heeft doorkruizen gedaan foordat het bij mij bezorrugd was. Nou, forige week kwam frouwtje met het paaket naar boofe. Ze zei, Belle kijk eens, hier is eindeluk je koelmat uut Sjienaa!

Op doozen ben ik gek, maar dit zat in een plestik furrpakking. Daar moet in niks fan hebbe, dus frouwtje dee het oopenmaake. Daar kwaame 2 koelmatten uit. Het was 1 plus 1 graatis, dus die andere kan frouwtje ook fan mij leene als haar voeten moete afkoelen. Nou lig er 1 koelmat op de bank waar ik lig, flak naast frouwtje, en 1 koelmat op het hippiefloerlkeed. Ik moet jullie eg waar zegge, het is een waare furrademing om er op te ligge.
Ik rook aan de koelmat, en de Sjieneese geur was goed en gelijk geaksepteert. Ik ging er op ligge en foelde gelijk het koele opstijge in mij keiheete lichaam. Ik snap nie dat zo’n mat zomaar koel kan zijn, want hij hoef geeneens in de koellast en ook nie in de frieser! Het is zooooo heerluk, ik doe er zellufs op slaape. Ik heb teege frouwtje geseg, dit is de beste aankoop ooit. Ik heb wel meer kado’s gekreege, zo,n stomme fliegende fogel die krijst, of een muis wielen, ik kijk er niet naar om.

Laatst heef frouwtje speelgoedwaar ik niks aan fin naar de Dierenambulanse gebracht. Daar zit het nu oferfol met katten en bebies, die zijn daar blij mee. Alleen fan de ballebaan moet je afblijfe, heb ik frouwtje geseg. Dat is een errufstuk fan de ouwe Stokkie en Oscar. Daar zit een mooie herinnering aan, en af en toe als ik zin heb mep ik teege die lichtgeefende bal. Ik hep ook een balletoren, een knal ooranje. Die was
mij faaforiet met het WeeKaa pootballen forige maand. De gebreide muizen uit de Noordpool waar  frouwtje lang heeft gewoond met de Dikkie en de Timmie, daar doe ik ook mee speele. Daar zitten lekker geurende kruiden in van de Noordpool en doe het ook ruike naar eelanden. Dikkie had vaak moeite met poepe en dan moest hij naar die dierendokter. Als hij dan flink was geweest, kreeg hij fan de assiestente een gebreide muis. Op een gegeefe mooment had hij een heele furrzaameling.
En nu heb ik ze, en ik freet ze heelemaal stuk. Frouwtje hep al geseg Belle, als het herruf ga worden pak ik de breipenne en ga ik weer een nieuwe furraameling foor je maake.
Maar foorlopig hebbe we zoomer! Omdat het zo keiheet is hebbe we al maanden alles dag en nacht oope en hep frouwtje het dekbed in de kast opgeborgen. Wij doen dus slaape alleen onder het het dekbedoofertrek. Nou doe frouwtje fan de zeizoenen houwe en de kleuren die daarbij hooren.

Dekbedoofertrek

Doen jullie nog weete dat frouwtje in februwaarie een dekbedoofertrek had met paarse krokussen? Dat sliep zo fijn! Nou, een paar weeke geleeje zat frouwtje te swaaipe op de aaipet.
Belle zei ze het ga augustus worden wat denk jij van een dekbedoofertrek met zonnebloemen?
Nou kan het mij eg nie scheele wat er op bed ligge doe, als het maar goed is. Forige week kwam er weer een paaket binne uit Sjienaa, maar dat was nie zo lang onderweg als mij koelmat. Het is vast gekoome met een straaljaager Belle, die fliegt harder. Wat zat er in het paaket? Een knalgeele dekbedoofertrek met zonnebloeme.
Nou, wij waare er in 1 klap gelijk furrlieft op. Zij het dekbedoofertrek op bed gelegd en het staat eg waar zo gezellug! Ze doe heelemaal bij worden van het knalgeele en de zonnebloeme. En als frouwtje blij is dan ben ik dat ook.

Druk

Dit was mij blog foor deze keer. Moet nog zegge dat ik jullie laatste blogge hep geleese maar niet reejageeren heb gedaan. Het was hier druk in huis en is frouwtje feel op de aaipet. Ze is beezig met een nieuwe proojekt voor haar werruk. Dan zit ze zo lang te tiepen dat ik helemaal niet op de aaipet kan, fandaar. Maar ik hep geseg, de aaipet deele we saame, en nu doen we het beeter furrdeele dat ik er ook op kan.
Doen jullie je allemaal rustug houwe als het sup sup suppietroopiese komp fan de week, en dat jullie baasjes en frouwtjes zich ook rustig houwe doen? Tot oofer 2 weekies!

Dikke knuf van Belle

Japie: wat is de beste kattiek?

Gedoe. Iets anders kan ik het niet miauwen. Het is gewoon gedoe. Al dat wachten op ontbijt. Het ‘ik kom er zo aan’ klonk al eeuwen geleden. Net als de wekker die keer op keer aangeeft dat het nu echt de hoogste tijd is om op te staan.
Maar wie er opstaat? Niet mijn mens. Die ligt zuchtend, kreunend en steunend in bed, terwijl wij drieën – wat miauw ik, wij vieren, want CW is er ook – geduldig wachten op een volle voerbak. Zeker Foppe. Sinds de boze beestjes in zijn buik zich gedeisd houden, heeft hij honger als een leeuw. Op volle sterkte, voor zover dat kan met een lege maag, rent hij de trap op om in haar oor te tetteren dat er beneden een heel peloton staan te verhongeren. Alleen maar, omdat zij moeite heeft met opstaan. Hij doet zijn stinkende best om de hoogste noten er loepzuiver uit te krijgen.
Maar of de manden bij de Meow of Holland om zullen draaien, betwijfel ik. Het maakt niet uit, zolang zijn klaaglijke serenade haar maar op de poot krijgt. Als iemand het kan, is het Foppe.

Redding

CW wacht geduldig

Met dezelfde vaart als waarmee hij omhoog ging, komt hij terug. Zijn kop schuddend van links naar rechts. ‘Ik weet het niet hoor, jongens. Mo doet zo raar. Ze zit op handen en knieën en haar gezicht trekt rare grimassen. Af en toe floept er auw uit, of AU. Ze heeft beloofd dat ze er ècht zò aan komt. Zodra het lukt om omhoog te komen. Ik snap er helemaal niks van. Wil jij eens poothoogte nemen, Cato?’
M’n tante zucht dat er al bang voor was, omdat Mo de hele nacht lag te kreunen. Haar normaal zo rustgevende en poezelige massages leken het alleen maar erger te maken. Het ging zelfs zo ver dat ze tussendoor niet eens wat extra’s heeft gehad, terwijl het voor haar te ruime zomerjurkje wel nodig zou zijn. Tante Cato vindt het maar niks en heeft er een harde kop in dat Mo ooit nog uit die slaapkamer komt.
Hoe moet het nu verder, vraag ik me hardop af. Ik kijk richting het kattenluik waar CW alle registers opentrekt. Ik weet dat ons mens een zwak heeft voor die ouwe dibbes. Maar die heeft geen sleutel om eigenpotig binnen te komen. De enige die ons kan redden, ben ik zelf.

Tergend langzaam

Snel denk ik na over de beste kattiek. Het is een kwestie van leven en dood. Wat zou het beste werken? Moet ik boos worden, of juist heel lief doen? Unaniem zijn we het eens dat de lieve manier de beste aanpak is. Mo is heel gevoelig voor mijn ieniemienie miauwtje. Ik trek alles uit de kast om die er zo schattig mogelijk uit te laten komen als ik schoorpotend haar slaapkamer binnen wandel. ‘Hi lieverd,’ klinkt het gesmoord, gevolgd door ‘auw, auw, auw.’
Ik schrik me alle snorharen in de rondte. Mijn broer heeft gelijk. Hier klopt iets niet. Mo is helemaal niet van de gymnastiek en nu draait ze zich in allerlei bochten. Als ze een been naar achter strekt en een arm naar voren kan ik purcies onder haar door. Mijn pluimstaart kietelt zacht onder haar kin. Zie ik daar een glimlach? Misschien ben ik op de goeie weg. Een natte neus, daar krijg ik meestal ook punten voor. Voorzichtig zoek ik haar op wang en geef een lebber met mijn ruwe tong. Voor het beste effect een paar zachte kopjes er achter aan. Ze wankelt. Ondanks het auw, auw, auw, lijkt er beweging te komen. Tergend langzaam kruipt ze naar de deurpost waar ze zich met een verbeten gezicht omhoog hijst.
Geen idee hoe lang het duurt voor ze voorover gebogen op twee benen staat. De trap af duurt nog langer, maar het maakt niet uit. Ze schuifelt richting de keuken. En daar is waar de voerbakken staan. Nu alleen nog zien te vullen.

Koppie van Japie

Noot van Mo: je kent het wel. Door een simpele handeling ‘schiet het in je rug’. In mijn geval wilde ik een bloempot verzetten. Dat was de druppel na een reeks klusjes. Spit is stom, maar gaat meestal ‘vanzelf’ weer over (met de nodige oefeningen waar Japie al over miauwt).
Opstaan is de grootste uitdaging. Eenmaal in beweging lukt het wel en redden we ons goed genoeg.

Kever heeft een mening over fakansie

Omdat ik het zo druk heb gehad met fechten en beestjes fangen en slank worden aan mijn lijf, ben ik best heel moe, en mijn mensen ook want zij helpen mij natuurlijk altijd, en daarom gaan we nau een paar weekjes fakansie hauden, gewoon in ons huis en in mijn tuin, en dan ben ik straks weer fris en frugtig, Fruitig!! roept mijn vrouw, enniewee ik stuur iedereen heeeeeeel veel lieve kopjes en ik blijf tetteren voor vreede, tot na de fakansie!

Joep blikt nog even terug en vooruit

We zijn nou alweer twee blogs verderder sinds het Derde Grote Weilandfeest, dus misschien denk je wel van Joep, hou er nou maar ‘s over op en ga verder met je dagelijkse leven… Maar het warme gevoel van zo’n groot feest saame, dat blijft gelukkig best lang hangen.

Poot schudden

Niet alleen omdat de opkomst deze keer weer nog groterder was dan het jaar ervoor, maar ook omdat het heerlijk was om alle oude bekenden de poot weer te kunnen schudden en bij te mauwen of te blaffen. Lekker saame genieten van elkaars gezelschap, het mooie weer, het heerlijke eten, lekkere drankjes en snekkies, de diverse workshops en natuurlijk niet te vergeten, het spannende Donkermuis, dat hopelijk een terugkerende tocht op de zaterdagavond blijft bij elke Grote Weilandfeest dat nog komen gaat.

Regenboogbrug

Maar op feesten zoals deze, vooral wanneer het donker is en ‘t uiteindelijk stil wordt in het weiland omdat bijna iedereen ligt te slapen en de barbeknoeis staan af te koelen met de nog gloeiende kooltjes, denk ik meer dan anders aan alle vriendjes die dit jaar niet op het Weilandfeest waren. Gewoon, omdat zo’n feest dan toch anders is zonder wijze woorden, wapperdeflappen, ervaringen delen of katsoonlijke herinneringen ophalen. Op zulke avonden, juist wanneer ik heel errug geniet van alle vrienden om me heen, voelt het alsof het feest toch niet helemaal compleet is.
Natuurlijk zijn er altijd vrienden die afmelden voor het feest omdat ze dan net andere bezigheden hebben, op het huis moeten passen, op vakantie of een beetje ziekjes zijn. Maar die zie ik volgend jaar hopelijk allemaal weer, wanneer ik de datum voor de Vierde Editie heb geprikt.
Nee, het gevoel van niet compleet zijn komt vooral omdat er vrienden ontbreken die ik nooit meer op het feest zal zien, omdat hun leef-tijd op was en ze over de Regenboogbrug zijn vertrokken. En dat is een plek waar ze dan voor altijd blijven. Maar gelukkig blaffen en mauwen we nog steeds heel wat af vanuit onze harten en zijn ze nog vaak in onze gedachten. Want al die mooie herinneringen blijven voor altijd dicht bij ons.

Weiland

Daarom denk ik nu, twee weken later, nog terug aan het moment dat we terugkwamen van Donkermuis en de barbeknoeis opgestookt werden. We verzamelden allemaal zonder iets te mauwen of te blaffen op het achterste stukje weiland, waar het mooiste uitzicht was op alle vriendjes die we moeten missen en die op dat moment als heldere fonkelende sterren boven ons te zien waren. Want iedereen op het veld had wel iemand die hij of zij elke dag moest missen sinds het moment dat dat vriendje vertrok.

En vaak zwaaiden we naar gezamenlijke vrienden, en dan gingen ontelbaar veel pootjes de lucht in. Want ze waren er allemaal, en heel even leken ze weer als vanouds dichtbij. Af en toe ging een troostende poot om iemands schouder, werden er zakdoekjes gedeeld en traantjes weggepinkt. Het was alsof we saame één werden…

Nadat we langzaamaan weer terugliepen naar het feestterrein, was het tijd om afscheid te nemen van de feestneuzen die nog naar huis moesten. Want dat is heel belangrijk, omdat we dan altijd wel ‘tot volgend jaar’ naar elkaar mauwen of blaffen, maar diep in ons hart voelen we gewoon dat daar geen enkele garantie op zit. Je leef-tijd kan zomaar ineens op zijn, hoe jong of oud je ook bent. Maar vergeten doen we niemand, en al die mooie herinneringen die we saame gemaakt hebben blijven we voor altijd met elkaar delen. Dat weet ik heel, heel zeker!

Stil

n dan is het vandaag alweer de achtste van de achtste. Het is stil in het weiland, de gebroeders Paard staan er weer alsof ze nooit een weekendje weg zijn geweest en de hazen spelen weer krijgertje alsof er nooit een feest is geweest. Want het leven gaat gewoon verder als het Weilandfeest voorbij is, de kraampjes, tenten en de Wokkelglijbaan weer afgebroken en opgehaald zijn. Het is weer gewoon een dag waarop ik net m’n ontbijt op heb, m’n eerste knuffels van de dag gedeeld zijn met m’n personeel, ik straks een dutje ga doen tot aan de lunch en daarna zie ik wel verder tot het tijd voor avondeten is. En vannacht wandel ik zoals gewoonlijk met de buurkatten de buurtcontrole. Weer terug naar de alledaagse roetiene, en daar hou ik ook wel van, na zo’n gezellige drukte van een feest. Lekker m’n eigen ding doen, niks meer hoeven regelen, want daar heb ik m’n personeel voor.

Uitkijk

Ik hoorde net dat er straks een nieuwe voorraad blikjes, zakjes en kuipjes aankomt, want Junior is weer over de grens op jacht geweest. Gelukkig maar, want na het feest is m’n kast bijna leeg en volgens ‘t contract met m’n personeel heb ik elke dag recht op een ontbijt, een lunch en een diner. Ik hoop dat ze weer wat van die lekkere kipstukjes heeft weten te vangen, al blijven de reepjes tonijn en zalm ook errug lekker. En ik hoop dat ze ook nog heel veel dozen met cupjes kattenmelk heeft gevonden, want zeker wanneer het zo warm is als de afgelopen weken is het heel belangrijk om goed te blijven drinken.

Dus ik denk dat ik straks eerst maar op de uitkijk ga zitten of ik dat grote bromding al zie aankomen. Dan kan ik straks via de voordeur gelijk naar buiten om in de grote stoel bij de deur lekker in de zon te gaan liggen wachten tot m’n personeel m’n voorraadkast weer heeft bijgevuld en ik geroepen word voor de lunch. En als het me dan uitkomt, rek ik me eerst even uitgebreid uit om daarna op m’n gemak een rondje om het blok te wandelen, de poten te strekken en via de achterdeur weer binnen te komen. Want haast heb ik niet vandaag.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Triton heeft een faakanziebaan

Liefe poezendaames en katermeneeren ik kreeg een meel fan Ollie die mij froeg of ik een blog wil schrijfen omdat Jajim en Frou-Frou op faakanzie zijn.

Nou daar moest ik oofer nadenken want waaroofer moet ik, een oudere al een beetje bejaarde binnenkater, schrijfen. Ben maar op de bank gaan liggen denken.

Ooferleg

Ik naar boofen naar de kaamer fan mijn man-mens op mijn eigen stoel en heb met mijn mensen ooferlegd fan wat moet ik doen.
Mijn man-mens zei fan het is een heele eer dat Ollie jou dat fraagt en misschien kennen zij, die de blogs leezen jou niet, en dan kan je jezelluf foorstellen anders fraag je Ollie maar om raad
Ik heb Ollie een meel terrug geschreefen fan ik zou wel willen maar ik waaroofer dan, Ollie zei gewoon oofer je leefen en hoe je bent en ook fan ik wil je wel hellupen.

Asiel

Nou begin ik heel nerfeus aan mijn eerste schrijfsel bij mijn frou op schoot agter of foor de leptop (dat weet ik niet prezies) en ik krijg steeds kusjes op mijn kop weeges dat ik het spannend find.
Mijn geboortedatum is 2 mei 2011 en mijn feestdag is 15 juli 2011 want toen kwaamen mensen op bezoek in het asiel en toen ze mij, het heele angstige kittentje, zagen waaren ze direkt ferliefd. Ik durfde wel bij de man-mens op de knie te zitten en de frou ging op de grond liggen naar mij kijken en roepen ooh wat heeft hij mooie oogjes en wat mooie grijse streepjes zijn vacht lijkt wel blaauw, hij hoort bij ons. Deeze mensen mochten mij fan het asiel ook aadopteeren omdat zij een rustig huishouden hadden zonder kinderen.
Omdat er een faakanzie geplent was gingen zij buiten op een bankje zitten om dingen te reegelen, toen ze daar zaaten hoorden ze dat er brand was in de mast fan de teelefiesietooren Hoogesmilde en dat die afgebrooken was.
Dat is dus de dag dat ik mijn eigen famielie kreeg, mijn man-mens, mijn frou, oome Zeus (kater) en tante Hestia (poes) en een mensen-oma. Oome Zeus is die mooie koe-kat, dat is een kompliement, en tante Hestia is dus de mooi zwart gekleede poezedaame, folgens onze mensen had ze een zwarte tooga met witte bef en keurige witte teensokjes, zij waaren een echtpaar dat kan je ook op de footoo zien.
Het heeft wel heel feel daagen geduurd foordat ik een beetje gewend was.
Bij oome Zeus en tante Hestia was ik ook feilig daar kon ik mee speelen en fan tante Hestia kreeg ik ook likjes tussen mijn ooren, ik deed dan mijn kop naar fooren en zij gaf een kus. Tante Hestia is twee jaaren geleeden een sterretje geworden, (oome Zeus was eind 2018 al een sterretje geworden) en fanaf toen woon ik alleen met mijn mensen.

Ferleeegen

Ik ben altijd een bange misschien heet het ook wel gefoelige of ferleegen katerman gebleefen, freemde mensen – harde of freemde geluiden, ik ferstop me. In het begin toen ik hier pas kwam woonen kroop ik in het ferste donkerste hoekje onder man-mens zijn buuroo, zellufs mijn mensen konden mij niet finden. Nu durf ik eerder tefoorschijn te koomen want ik weet dat ik feilig ben bij mijn mensen soms zit ik ook gewoon boofen op de ooferloop.

Frienden

Toen alles anders werd
en ik met mijn frou de site saame.nl teegen kwam en daar was Ollie die iedere dag iets schreef en hij eerlluk fertelde dat hij een gefoelige katerjongen was die bang was foor harde geluiden en freemde mensen. Daar waaren mijn frou en ik blij mee om eindelluk te leezen dat er een kater was zoals ik.
Maar nu was ik niet meer alleen want er was Ollie en er was iedere dag een blog waarin katers en poezen schreefen en ook een liefe ferleegen kater Kever. Daar werd ik frienden mee want ik deed wel reeakties op zijn blog en fertelde dat ik ook zo een kater was en dat we wel een beetje hetzellufde waren.
Kever noodigde mij een keer uit bij hem in de tuin om bij te mauwen en bij hem was ik feilig want zijn mensen kwaamen niet bij me, dat was best wel fijn. Figo kwam ook wel bij Kever op fiesiete en wij waaren er soms saamen, Figo kende ik fan Ollie. Toen had ik alweer een friendje.
Het mooie fan Saame.nl is dat iedereen daar mag zijn zoals die is en iedereen is welkom, ik ben blij dat ik daarbij ben.

Fan Saame.nl kwam ook Muisbezorgd.nl in mijn leefen en bij muisbezorgd.nl ben ik nu {pinda}kaasleeferansier en daardoor ontmoete ik nog meer leuke katers en poezedames.
Ik leeferde eerst fanaf huis maar ik wou wel graag een ootoo om de spullen weg te brengen dus deed ik rijlessen en eksaamen, geslaagd

Toen fertelde Joep dat er weer een GWF werd georganieseerd, daar was ik nog nooit geweest omdat ik niet durfde dit keer wou ik eigenlluk wel omdat Figo en Kever ook gingen en dat waren mijn frienden geworden. Dus ik nadenken en nadenken fan hoe ga ik en liefer niet alleen daarom heb ik mijn frachtootoo omgebouwd tot kemper en kunnen er friendjes meerijden.
Gefraagd of ze mee willen rijden en ja hoor graag zellufs, dus ik met Beertje, Figo, Kasper, Bas, Kever en Belle naar Joep’s GWF. Daaroofer de folgende keer.

Ik tetter heel hard met Kever mee foor freede.
Ik geef zagte kopjes aan alle friendjes en friendinnetjes en doe foorzigtig een pootje om één heen die het moeilluk heeft (dieren en twee-beeners).
Jajim,  Frou-Frou en hun mensen-broer geef ik ekstra feel liefs fan Triton