Alle berichten van TegnieseDienst

🐾 Bliksem vraagt zich af, wie is er nu de koning?

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Het is zo dat ik normaal gesproken de wereld beschouw als mijn persoonlijke koninkrijk. Maar deze ochtend was ik toch wel zwaar in de war. Ik zat op de vensterbank en staarde naar buiten. Het was 27 april, maar ik dacht toch echt dat de wereld gek was geworden.
Waarom draagt iedereen ineens die lelijke oranje kleur? Miauwde ik verontwaardigd tegen mijn man mens. En waarom hangt mijn uitzicht vol met rood-witte lappen?
Het was koningsdag. Overal waar ik keek zag ik mensen in oranje shirts, oranje hoedjes en overal hingen vlaggetjes met oranje wimpels. De hele straat was veranderd in een oranje zee.

Ome Doerak

Is dan iedereen Koning? Dacht ik, terwijl ik mijn zwarte vacht uitpluisde. Ik keek naar de buurman die net luidruchtig een oranje tompouce naar binnen werkte. Als hij koning is dan is de democratie ver te zoeken dacht ik. En volgens mij zijn wij, katermannen en kattenpoezen de koning. Ome Doerak was een koning, Roover is een koning, ik ben een koning en tante Fleur was een Koningin. Dat vind ik.
Even later stapte ik toch maar voorzichtig naar buiten. Ik schudde mijn poten eens goed. Overal liepen mensen met spullen uit hun huis, een soort “gratis af te halen” markt op straat.
Is dit de koninklijke schatkamer dacht ik? En ondertussen inspecteerde ik een rammelend oranje kroontje op de grond. Ik sprong spontaan op een kleedje en begon in een doos met knuffels te graven. Dat vond de buurvrouw niet leuk want zij probeerde haar oude spullen te verkopen.
Toen ineens begon de muziek te spelen. Keiharde oranje boven muziek. Ik schrok mij een koninklijk hoedje.
De koning heeft het zwaar dit jaar dacht ik. Terwijl ik een oranje vlaggetje in de wind zag wapperen. Ik dacht bij mijzelf: Deze koningsdag is maar een chaotische bedoeling.
En ineens was het stil. De muziek was weg, de mensen waren weg, maar de sporen van de chaos waren overal. Hoofdschuddend keek ik het aan. Blijkbaar is het koningschap een tijdelijke ziekte. De rust was hersteld. Eindelijk dacht ik. De troon is weer van mij alleen.

Muisje

Toen ik terug in de vensterbank, veilig achter het glas, keek ik naar buiten. Ik nam gelijk een strategische beslissing. Ik ging languit liggen, precies op de plek waar de zon scheen.
Laat de mensen maar die oranje gekte hebben, dacht ik. Er is maar één de echte koning in deze straat. En die koning gaat nu heerlijk slapen.
Ik sloot mijn ogen en droomde van een wereld waar de enige oranje tompouce een smakelijk muisje was.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Minnie moest boven blijven (de hele dag)

Het was de dag met de maan erin. Zoals jullie fast al wel weten want dat had ik al eerder gemauwd in mijn foorige blog. Want wij kregen dus nieuwe ramen.
De dag begon froeg want Frau wou op tijd op staan. Dat snapte ik ook wel want ze wou natuurlijk niet met zonder fagtje aan zijn als die mannen langs kwamen. Ik ging ook maar ff snel mijn fagtje schoon poetsen zodat ik goed foor de dag zou komen.

Naar boofe

Nou en toen was het hallef negen het tijdstip dat ze foor de deur zouden staan. Ik zat al foor het raam te wachten. Ik zag ze aankomen rijden dus ik snel naar Frau dribbelen en mauwen dat ze er waren. Zo gauw kon ik haar niet finden. Ik ben boven Min dat riep ze.
Eefe later kwam ze naar beneden gelopen. Ze liep de gang in en pakte mijn kattenbak. Daarna liep ze de trap weer op en zette ze mijn weecee in de kamer neer waar ook haar groote mensenmand is. Ik zat daar met een gefronst kopje naar te kijken. Furrfolgens kwam ze weer naar beneden en pakte ze mijn brokjes en water bakje.
Ook die gingen mee naar boofe. Ik werd nou toch wel heel erg nieuwschierig met wat zij nou allemaal fan plan was. Want hey dat zijn dus wel ff al mijn spulletjes he! En toen, toen gebeurde het. Want wat rook mijn neusje? Snif snif snif snif deed mijn neusje. Ikke rook noepies! En het geurtje kwam van boofe. Hmm had ze nou ook al mijn noepies mee naar boofe genomen. Sjeempie wat een gedoe.
Nou goed ik liep mijn neus achterna en dribbelde dus de trap op naar boofe. En wat er toen gebeurde!!! De deur van de kamer waar de groote mensenmand in staat werd dicht gedaan. Heyyy wat doe jij nou mauwde ik. Zo kan ik er niet meer uit! Ja Minniet dat is ook de hele bedoeling erfan. Of dacht je dat ik voor me lol al die spullen van jou naar boofe heb gesleept? Hier boofe zit jij veilig als zij beneden de ramen foor en achter gaan doen.

Deur dicht

Ik fond het nog steeds niet leuk om opgesloten te zitten maar ik snapte wel waarom ze het deed. Wat niet weg neemt dat ik het toch wel nog ff keihard op een miauwen heb gezet. Wou toch echt wel laten weten wat ik erfan fond! Daarna ben ik maar in de fensterbank gaan zitten zodat ik precies kon zien wat er allemaal gebeurde.
Frau is wel een paar keer ff bij mij wezen buurten om te zien of het goed met mij ging. Dat fond ik wel fijn. Na een tijdje ging de deur weer helemaal open. Ik rende naar buiten en stoof meteen de trap af. Roets roets floog zo de woonkamer in. Goed zo Minnie hoorde ik achter mij. Bleek dat dus precies de bedoeling te zijn haha. Ze gingen nou boofe aan de slag dus moest ik foor de feiligheid ff beneden blijven. Nou is er in de tuin altijd van alles te zien dus dat fond ik helemaal niet erg. En mijn suuper de luukse krabpaal met hangmatje staat er natuurlijk ook. Toen alles helemaal klaar was zijn Frau en ik eens helemaal uitgebreid gaan chillen om zo helemaa tot rust te komen.

Teevee

Een paar dagen later liep ik de woonkamer in en zag ik haar druk bezig met iets. Frau wat ben je aan het doen? En wat is dat daar op de teevee. Dat is een spelletje liefe Minnie. En ik ben jou aan het namaken. Ik moest keihard miauw lachen. Ok toegegeven het lijkt wel een beetje maar ik vond het toch wel een heel maf idee. Gekke tweebeners ook altijd hihi.
Nou dit was het weer foor deese keer! Blijfen jullie net als ik nog steeds keihard meetetteren foor Freede?
Pootje van Minnie

Lucky over het kattenluik

Hallo lieve vriendjes, hier is Lucky alweer. Soms gaat het zo snel dat er weer een nieuwe blog gemaakt moet worden dat ik het bijna niet meer bijhoud. Maar het is wel altijd gezellig om te doen dus ook nu ben ik er weer. Ik had nog beloofd om verder te vertellen over het kattenluik dat we nu hebben dus bij deze.

Luik

Nou, laten we eens beginnen bij het begin. Zoals jullie allang weten zijn zowel Moos als ik geen fan om zelf door het kattenluik heen te gaan. Nadat we heel vaak voor het luikje zijn gaan zitten en onze meest zielige snuit getrokken hebben, uiteraard in combinatie met een zo mogelijk nog zieligere miauw, hebben we het voor elkaar gekregen dat onze mensen de deur open zetten of alleen het luikje. Kijk, als het heel mooi weer is dan is het geen probleem dat de achterdeur van het huis helemaal open staat.
Binnen regenen kan het niet maar het is vooral voor de temperatuur dat het niet kan. Als de zon niet zo heel hard schijnt wordt het binnen sneller koud en mag de deur niet helemaal open. Dat vinden wij anders daarna ook niet prettig als het binnen koud is en we willen slapen. Daarvoor hebben we dus dat luik gekregen en ook dat we zelf naar buiten kunnen gaan als onze mensen er niet zijn.

Open

Maar goed, met mooi weer kan de deur dus open. Dan kunnen we gezellig binnen of buiten gaan zitten, net waar we dan het meeste zin in hebben natuurlijk. Geen probleem maar wat doe je dan als kater zijnde als je mensen niet thuis zijn en de deur op slot moet? Daarvoor krijg je dan dus dat speciale luik. Dat we niet leuk vinden en ook wel ingewikkeld trouwens. Als ik ervoor sta en met mijn poot probeer het luik te openen, dan klinkt het net als de bus waar de postmevrouw brieven en kaarten in steekt maar veel verder kom ik dan niet. Letterlijk en figuurlijk dus echt niet.
Mijn mensen hebben uitgelegd dat ik dan eerst mijn snuit er tegenaan moet duwen maar eerlijk gezegd, dat lukt me gewoonweg niet. Sommige katten schijnen dat heel snel te kunnen leren en ook goed te kunnen, maar voor mij is dat duidelijk niet weggelegd.
Maar nu hebben we een oplossing want onze man heeft iets gemaakt van hout. Jullie kunnen op de foto zien dat Moos en ik het nu wel snappen. Het houten ding is zo gemaakt dat het onder de klep van het luikje gezet kan worden. Dit betekent dat het luik op die manier altijd open blijft staan. Dit is gewoon super handig voor ons want nu kunnen we goed naar buiten kijken, de buitenlucht opsnuiven en alles alvast vanaf binnen bekijken. Je wilt als kater/verkenner immers wel weten of alles veilig is, ook als je alleen de ren in gaat. De vogels denken namelijk nog altijd dat de ren een volière is dus die komen we daar ook regelmatig tegen.
Als we naar buiten willen en het houten ding staat onder het klepje is het dus peanuts om buiten en ook weer binnen te komen. Hup, kop erdoor en meteen ons lijf er achteraan en we zijn er al. Dat onze mensen dat nu niet eerder bedacht hebben voor ons, is werkelijk het enige dat ik me afvraag. Ze hadden kennelijk hun hoop op Moos gevestigd dat hij wist hoe het moest, maar helaas lukte het hem ook niet.

Hoe het werkt

De enige die er zelf door weet te komen is trouwens onze zus Dropje. Maar zij wist altijd al hoe het luik werkte, eerlijk is eerlijk. Ze heeft het vaak voorgedaan maar ik blijf het ingewikkeld vinden om het zelf te doen. Met de nieuwe constructie zijn we superblij want nu kunnen we zelf bepalen wanneer we binnen of buiten gaan. Dat is toch geweldig als je van die mensen hebt die met je meedenken en wat leuks en nuttigs voor je maken!

We mogen soms ook buiten als het nog of al donker is en dat is me toch spannend. Af en toe mag ik ook buiten de ren maar niet de hele tijd want dat is niet leuk voor Moos. Ik moet als broer ook solidair met hem zijn natuurlijk en hem niet steeds alleen laten. Saame staan we immers sterk en we zitten nu ook vaak met zijn tweetjes in de ren. Hij vindt het ook erg leuk als het dan donker is en we kunnen het zien als onze mensen met de auto thuis komen. De belangrijkste reden waarom ik soms wat verder de tuin in mag dan hij heeft nu met beweging te maken. Dat heeft de witte jas gezegd omdat die gekke bak waarin ze je wegen van die rare cijfers aangaf. Iets met afvallen zei ze nog maar toen heb ik gebeten en ben ik weer direct in mijn reismand gaan zitten. Dat voelde een stuk veiliger aan moet ik zeggen. Hierover volgende keer meer.

Knuffels van Lucky

We sturen troostknuffels naar de mensen van onze woefer vriend Khumba, die onverwacht een mooie ster geworden is. We zwaaien nu naar hem als het donker is, doen jullie mee?

Kever heeft een mening over te druk zijn

Omdat het de hele week lente was in mijn tuin heb ik het keidruk gehad, zo druk dat ik helemaal geen tijd had om een blog te maken… elke keer als ik er aan wilde beginnen moest ik weer nieuwe plantjes tsjekken, of achter Pokon aan loopen die in mijn tuin was geklommen, of naar insektjes kijken die oferal fliegen, en nog veel meer, ik had geen mooment rust.

Opletten

Ik moest ook nog op mijn vrouw letten, want als ik er efentjes niet bij ben doet ze maar wat in mijn tuin, en dan wordt het een rommeltje, dat wil ik natuurlijk niet, dus eigenlijk is het de schuld van mijn vrouw dat ik geen blog heb gemaakt.

Op de footoos lig ik toefallig te slaapen, of in de zon met mijn buik omhoog (sorrie Milamuis!) maar dat was steeds maar heel efentjes, echt waar!

****

Ik tetter wel gewoon weer voor vreede, en ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Joep en het Derde Grote Weiland Feest

Eindelijk, het lijkt erop dat de lente er nu toch echt aankomt. Tenminste, zodra de zon schijnt, want dan kan ik heerlijk in m’n tuin genieten van de warmte op m’n vacht.
Maar als het hard waait dan kies ik er toch nog even liever voor om overdag lekker in de vensterbank achter glas te genieten van de zon want ik heb er een hekel aan om buiten uit m’n jas te waaien.

Aanpoten

Dit weekend wordt ‘t voor mij hard aanpoten, want de potten met pindakaas die een tijdje geleden zijn binnengekomen wil ik in het weiland gaan uitrollen. M’n personeel heeft al toegezegd om de potten voor het grote hek dat om ‘t weiland heen staat neer te zetten en de deksels er af te halen. Dat laatste is belangrijk, niet alleen omdat ik die dingen er zelf niet afgedraaid krijg, maar ook omdat Senior al jaren doppen en deksels spaart voor de opleiding van hulpblaffers. En Junior spaart dapper mee sinds ze elkaar kennen. Het is een goed doel waar ik, totdat het idee van die potten pindakaas voor de Weilandmuizen bij me opkwam, nooit een bijdrage aan kon leveren omdat er op mijn eten en drinken nooit een bruikbare dop zit. Maar daar gaat nu dus eindelijk verandering in komen. Mede dankzij de Weilandmuizen die de potten leeg eten, en deze eigenwijze kater. En wie weet hoeveel meer van mijn vrienden ook nog plastic doppen sparen. Stel je toch voor, dat we dan over een tijdje kunnen mauwen dat we met z’n alle saame een paar puppieblaffertjes naar school hebben kunnen sturen. Dat zou toch kattastisch zijn…

Muizen

Maar goed, terug naar de muizen en de pindakaas. Had ik al ‘s gemauwd hoe die combinatie eigenlijk ontstaan is?
Je weet waarschijnlijk al dat ik zelf gek ben op kaas. Gisteravond zat ik zelfs nog te smullen van een blikje tonijn met kip en kaas. En dan lik ik m’n bakje altijd zo goed schoon dat ‘t gelijk weer terug de kast in zou kunnen, als m’n personeel niet al m’n bakjes na gebruik altijd onder heet water wil afspoelen.
Jarenlang heb ik dus altijd gedacht dat ik zo goed was in muizen vangen omdat ik naar kaas rook als ik op jacht ging. Want muizen hebben daar een neus voor. Totdat ik van de buurtkatten hoorde dat muizen en kaas niet de allerbeste combinatie is. Maar wat muizen dan wel aten kon niemand me mauwen, want de buurtkatten bestuderen geen muizengedrag, ze vangen ze alleen maar. En tot het Eerste Weiland Feest waren ze ook niet echt de fijnproevers die ze nu intussen geworden zijn, want muis was voor hun gewoon muis. Rauw uit het pootje, want anders kenden ze nog niet.

Saus

Maar toen werd de eerste Weilandmuis van de gril geserveerd, en maakten ze kennis met veel van de andere muizensoorten die we met de teams van Muisbezorgd overal in het land en daarbuiten vingen. Niet alleen van de gril, maar ook van de barbeknoei. En de satésaus bleek niet aan te slepen te zijn tijdens de feesten.
Nou werd die saus altijd door anderen klaargemaakt, dus ik had geen idee wat daar in zat. Maar dat het heel errug lekker was, daar was iedere bezoeker het over eens.
Het brokje viel bij mij pas toen m’n personeel een keer zelf saus maakte voor over hun kip op een stokje. Gelukkig lusten zij geen muis, anders was m’n eigen voorraad in de vriezer al snel op geweest. Maar ik heb vanaf de eettafel zitten volgen hoe ze hun saus klaarmaakten, met melk en een paar flinke lepels pindakaas uit een hele grote pot.

Natuurlijk zou ik voor het komende Weiland Feest nu dus zelf liters satésaus kunnen maken, met flink wat kattenmelk en pindakaas. Maar ik ben een hele praktische katermans geworden, dus ik bedacht dat als de Weilandmuizen pindakaas zouden eten, dat dat heel veel tijd zou schelen omdat de saus dan al in de muis getrokken zou zijn in plaats van dat we die er na het garen nog ‘s overheen zouden moeten gieten. Dat zou ook heel veel vieze poten en schoonmaakbeurten schelen, want die poetstijd kan altijd beter gebruikt worden voor gezellig saame feesten.
Het duurde dan ook niet lang voordat het onderzoeksteam van Muisbezorgd de poten ineen sloeg en de eerste proefmuizen gevuld met pindakaas van de gril kwamen. En iedereen was het er over eens dat die Weilandsatémuizen dit jaar op geen enkel feest mochten ontbreken…

Pindakaas

Tsja, het is natuurlijk wel even werk om al die grote potten pindakaas dit weekend naar kategische plekken in het weiland te rollen, maar dat heb ik er graag voor over. En ik weet ook dat er op meer plekken in het land grote potten pindakaas worden uitgezet, zodat er op het Derde Grote Weiland Feest een ruime variatie aan satémuizen verkrijgbaar zal zijn.
Wanneer de eerste potten pindakaas leeg zijn en de Weilandsatémuizen daarna gevangen kunnen worden ga ik zelf ook nog wat katsperimenteren. Want ik begin al te watertanden bij de gedachte alleen al om die overheerlijke muizen op ‘t feest onder een dekje van gesmolten kaas op een bedje van kattengras te kunnen serveren…
Katbitie om zelf ooit een restaurant te openen heb ik niet, maar smakelijke recepten verzinnen en uitwisselen is altijd leuk. Voorlopig nog wel even lekker achter glas vanuit de vensterbank op deze vroege zaterdagmorgen, want ‘t waait me buiten nog net iets te hard om de potten pindakaas nu al het weiland in te gaan rollen.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep