Alle berichten van TegnieseDienst

Kever heeft een mening over zijn kondietsie

Gelukkig is mijn tuin weer helemaal van mij en mijn mensen, er zijn geen mannen met masjienes meer en alles ziet er weer netjes uit, dat was best een heleboel werk want oferal in de tuin stonden stoelen en andere dingen die terug naar hun goede plek moesten, nu hebben mijn mensen en ik dat allemaal weer opgeruimd.

Plantjes

Ferder heb ik gekeken hoe mijn vrouw nieuwe plantjes in de grond zette en als ik ze niet leuk fond heb ik ze weer uitgegraafen, dat mag ik best want het is ook MIJN tuin, mijn vrouw roept weleens Keef wat heb je nou weer gedaan?, dan doe ik net alsof ik niets hoor, want ik weet heel goed welke plantjes wáár moeten staan, veel beeter dan mijn vrouw, zo is het nau eenmaal.

Mijn gras is weer bijna helemaal goed, er zijn alleen nog een paar plekjes waar het kaal is, daar doet mijn vrouw zaadjes in de aarde, en na een tijdje komen hele kleine minisprietjes omhoog, dat is beebiegras!, gras wordt dus gebooren uit een klein korreltje, hoe KAN zoiets?!?

Ik heb het ALTIJD druk in mijn tuin!

Mijn vrouw had ook nog allemaal bakjes met aarde waar ze mee aan het rommelen was, ze deed er waater in en zei dat ik maar goed moest kijken want er zauden plantjes in die bakjes komen, en ja hoor: na een paar daagen keeken allemaal kleine groene dingetjes boofen de aarde uit, als die groene dingetjes groter worden zet mijn vrouw ze in de aarde in de tuin, Dat is beter, want in zo’n potje hebben ze te weinig ruimte zegt ze, ik kijk altijd goed wat ze doet, dan kan ik het op een dag misschien zelf ook.

Achterin de tuin is nau veel meer zon dan er eerst was, omdat er veel grote planten weg zijn, er was ook heeeeel veel van iets dat heet kli-mop, zooo heee dat groeide echt oferal en nau niet meer, ik heb daardoor een nieuw plekje om oferdag te liggen, het is onder de grote stoelen, toen al die kli-mop er nog was paste ik daar niet onder maar nu wel, ik lig er elke dag en het is een fantastiese plek: ik lig in de schaaduw en kan Pokon naar beneeden zien komen op de ladder en tegelijk de hond naast mij in de gaaten hauden.

Beestjes

Er zijn weer allemaal beestjes, zoals Loes en Brammievlinders, ik zie bijtjes en andere bzzzz-beestjes, ik zie slakjes en soms een worm, die find ik zo spannend!, meestal zitten ze onder de grond, daar woonen ze, maar als mijn vrouw een gat maakt voor een plantje zit er soms een worm in dat gat, die is in de war want waar is zijn huis gebleefen?, mijn vrouw pakt hem (of haar, dat kan ik niet zien) en laat mij er efentjes aan snuffelen, ik ruik dan hoe het onder de grond ruikt, dat is een hele aaparte lucht, donker en een beetje stoffig, en daarna zet ze de worm foorzichtig op de aarde zodat hij een nieuw huisje kan maaken.

Ook mijn twalet is weer terug, dat is flakbij waar mijn mensen altijd zitten, naast het hek tussen mij en de hond, Bolle had daar ook al zijn weecee, het is gewoon de beste plek voor een twalet, mijn mensen zeggen weleens dat het er ruikt alsof het altijd een weecee is geweest, dan trekken ze een fies gezicht, en gaan ze mijn poepsen er uit scheppen, die gaan in een grote zak om weg te gooien, dat maakt mij niet uit, ik maak gewoon weer nieuwe.

Ik zit in mijn gras!!

Ruimte

Ik denk dat het fijnste aan mijn nieuwe tuin toch wel is dat ik nau meer ruimte heb om te rennen, eerst stonden de stoelen op mijn gras, nau staan ze ferder naar achteren, elke dag maak ik kleine beentjes (dat beteekent dat ik door mijn kniejen ga, als je dat doet kan je harder) en ren ik echt KEIHARD rondjes over mijn gras, zo blijf ik in form en in kondietsie, en dat is hard noodig, want jullie begrijpen vast wel hoeveel werk zo een tuin is.

***

Ik tetter fanuit mijn tuin weer voor vreede!, en ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Joep geniet nou extra van zijn leven

Nou had ik aan het begin van de week toch echt ‘t idee dat de zomer al was begonnen, maar kat, kat, kat, wat viel dat weer tegen toen de wind van zee kwam opzetten en ik bijna uit m’n jas waaide… ‘t Leek wel weer herfst!

Warmerderer

Gelukkig heb ik in m’n tuin genoeg plekjes om uit de wind te blijven en te genieten van de zon, want die bleef gelukkig wel schijnen. En ik kon ook lekker rennen door ‘t hoge gras in m’n weiland. Eerst tegen de wind in, oren plat op m’n kop en de snorharen tegen m’n wangen, om daarna weer met de wind onder m’n staart op volle snelheid terug richting huis te gaan. Dat heb ik begin van de week elke dag wel een paar keer gedaan, en gelukkig was ‘t gras te hoog voor m’n personeel om foto’s te maken want ze zagen alleen af en toe ‘t puntje van m’n staart boven de grassprieten uitkomen…
En weet je wat ‘t leukste was? Om keihard dwars door alle uitgebloeide paardenbloemen heen te rennen want die pluisjes vlogen dan alle kanten uit. Soms moest ik even stoppen om een nies los te laten als er zo’n pluis in m’n neus vloog, want dat kriebelde best wel. Maar dan rolde ik gelijk even door ‘t gras, met alle vier m’n poten in de lucht. Soms bleef ik zelfs ook nog even lekker liggen genieten van de zon, want ‘t was echt net alsof ‘t in dat weiland warmerderer was dan in m’n eigen tuin.

Knuffels

Als ik ‘s avonds dan weer thuis kwam stond m’n personeel al met de borstel klaar, want de eerste keer dat ik door ‘t weiland gereest was liet ik binnen een heel spoor van pluisjes en graspollen achter op ‘t donkergrijze laminaat. En daar waren ze niet echt heel blij mee…
Ik werd dan opgetild en terwijl Senior me in z’n armen hield, lieve woordjes tegen me fluisterde en knuffeltjes gaf, werd ik zachtjes van kop tot en met staart door Junior geborsteld en gekriebeld. En dan niet alleen m’n rug, maar ook onder m’n kin, op m’n buik en aan m’n poten. Heerlijk vond ik dat! Wist ik veel dat ze gelijk even controleerden of ik geen rare beestjes in m’n vacht mee naar huis had genomen… Dat was best wel even een tegenvaller, want rare beestjes kunnen toch ook best wel vriendjes worden dacht ik zo. Maar ik hoorde van m’n personeel dat ik met dat soort beestjes geen vriendjes wíl worden, omdat ze me kunnen bijten waardoor ik heel veel jeuk krijg, en misschien zelfs ziek kan worden.

Frisserderder

Nou, daar schrok ik toch best wel een beetje van, want ik wist helemaal niet dat er van dat soort beestjes bestonden die in m’n vacht konden gaan zitten. Ben ze tijdens ‘t wassen ook nog nooit tegengekomen en ik heb de buurkatten er ook nog nooit over gehoord.
Maar toch, een gewaarschuwd katermans telt voor twee. Dus toen het halverwege de week een stuk frisserderder werd omdat de zon niet kwam opdagen maar de wind bleef, heb ik lekker thuis met m’n bips boven de verwarming gehangen want ik vond ‘t gewoon te koud buiten. En vanuit de vensterbank kon ik zo ook gelijk prima toezicht houden op m’n personeel terwijl ze in m’n achtertuin aan het werk waren. Want er moesten stenen uit ‘t terras worden gehaald en daar waag ik m’n stiletto’s écht niet aan, stel je voor dat er eentje afbreekt. Okee, ik heb later die dag nog wel even een pootje toegestoken om kuilen te helpen graven voor de nieuwe fruitstruiken, want dat kan ik heul veul snellerderder dan m’n personeel met zo’n klein schepje.

En heel eerlijk gemauwd, ik had ook best nog wel wat mest aan de kuilen willen toevoegen voordat die struiken er in gingen, maar dat mocht dan weer niet. Dus toen ben ik een beetje brommend maar weer achter de hosta bij de schuur gaan zitten, want die plant groeit als een tierelier sinds ik de grond daaronder als kattenbak gebruik. Kuiltje dichtgooien en dan een beetje aanstampen met m’n voorpoten, echt een aanrader om de tuin lekker groen te houden.
Daarna ben ik maar weer binnen in de vensterbank gaan liggen. Lekker in slaap gevallen, want ik wist heel zeker dat m’n personeel ‘t wel even zonder mijn hulp af kon.

Genieten

Al met al heb ik de afgelopen week dus eigenlijk niet zo heel veel bijzonders gedaan of meegemaakt. Geslapen, gespeeld, geknuffeld, gewandeld. Nog meer geslapen, lekkere snekkies gegeten, maar natuurlijk ook m’n brokjes en natvoer, straatcontrole gedaan vanaf de vensterbank, op m’n catwalk en ‘t schuurdak gezeten en een paar nachtdiensten gedraaid met de buurtkatten.
Misschien is dit wel de bekende stilte voor de beruchte storm en moet ik er nog even van genieten nu ‘t nog kan, want vandaag precies over negen weken barst ‘t Tweede Weilandfeest los.
Dus de komende week neem ik het er denk ik ook nog even van…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Mila bespreekt het wassen

Lieve allemaal, wat gaat de klok toch zo heel snel van dit jaar. Pas was ik nog jarig en kreeg ik allemaal lekkers en nou is het eind van deze week al weer November. Dan is er nog één maandje en dan begint het nieuwe jaar alweer.

Mij kop vind het zo heel moeilijk om de tijd zo bij te houden. De ene keer doe je je ooge dicht en wanneer je ze weer open doet is het inees zo heel veel later. Daar snap ik niks van en nou is het ook zo dat de klok zelf even terug is gegaan. Eerst was het drie uur in de nacht en daarna inees twee. Ik foel dat ik garnaale wil wegens het moeilijke allemaal. Ja ik doe eerst eefe garnaale en dan gaan we door met de blog.
Daar ben ik weer en mij buik is vol met fis en garnaale. De visboer had een prachtige grote gamba uit Argentienieje en die was zo heel erg lekker dat ik het meteen in één keer in mij bek deed. Dat was heel ontspanne en nou ben ik helemaal klaar voor de blog en de woordjes.

Attentie

Mila heeft nog vaakansie dus dit is eerder gemaakt en zo kunnen we toch Mila lezen.

 

Huiskater

Allereerst wil ik eefe stilstaan bij Ollie, ons katermansje van mevrouw Bert. Hij is pas in ons midden gekoome en ik ben nou al zo heel erg tros op hem. Hij doet sins kort compjoeteren en hij weet al hoe hij een blog maakt met woordjes. Hij kan ook al zelfies doen voor op de feesboek en hij doet zo heel erg hard zijn best om huiskater te zijn.
Zo kreeg hij laatst een nieuwe meubel en hij wist meteen hoe dat moest, nou dat is toch super dapper en heel slim! Het is ook een hele mooie meubel met een hele zachte kussen erop. Nou ik denk dat hij daar heel erg lekker op kan dutten. Ik kijk elke dag en elke dag zie ik hoe Ollie zo heel mooi groeit. Ik ben zo heel erg tros op Ollie!

Wassen

Vandaag wil ik het ook over wassen hebben want misschien heb je het wel nodig of weet je niet meer presies hoe het werkt of heb je het geeneens gedaan dat kan ook nog. Als poesedame van twaalf jaar in leef-tijd ben ik zo heel erg netjes op mij vacht. Ik vind het belangrijk dat mij vacht schoon is want dat ruikt lekker. Maar het staat ook netjes en vriendelijk als je vacht mooi schoon is en je haartjes zitten goed.
Mij liefe Kever furkeer weet dit zo heel erg goed want hij neemt altijd een borsteltje mee als we een picknick doen in de tuin. Hier komen hele makkelijk tips en adfiesen zodat jij ook heel schoon kunt straale en het mooiste is, iedereen kan meedoen. Laten we beginnen!

Pootjes

Ik begin altijd bij mijn pootjes. Dat is gewoon slim, want die gebruik ik om de rest van mijn vacht mee te doen. Ik lik m’n pootjes net zolang tot ze helemaal schoon zijn, en dan ga ik met diezelfde poot heel precies over mijn snoet en snorharen heen. Ja, tot ik voel dat alles weer op de juiste plek zit. Dat is belangrijk, want stel je voor dat iemand naar je kijkt en je snoet is niet schoon, dat is niet zo netjes. Daarna doe ik mij buik want daarvoor moet ik eerst eefe zitten of liggen en wordt mij rug vies.
Voor mij buik neem ik de tijd want dat is mijn leefeswerk en daar ben ik altijd zuinig op omdat ik net zo mooie leefeswerk wil als mij mamavoelens ster Loes. Ik zorg dat alle haartjes in de goede richting staan, dat voel je wel als je gaat wassen.

Gimles

Als mij buik helemaal schoon is dan doe ik ook eefe mij hals en borst zodat dat ook helemaal netjes is met de rest van mij buik. Hier houden we eefe een pauze als je klaar bent want de rug en staart kost best wat beweging en enersjie. In de pauze blijf je gewoon eefe zitten zoals je zit of je gaat op alle vier je poten staan. Maar wacht eefe met eete of drinke anders maak je alles weer nat en vies. Als je er klaar voor bent dan gaan we beginnen. De rug is lastig want je moet je kop helemaal naar links draaien en dan van boven naar beneden een lik beweging maken met je tong.
Misschien helpt mijn gimles hierbij of misschien kan ik ook nog wel eens jooga les doen op de blog want dat is makkelijk voor als je je gaat wassen. En al krijg je het niet helemaal schoon de eerste keer dat geef helemaal niks want je ben aan het oefenen. Je leert het en dus gaat het elke keer een beetje beter. Als je linker rugkant hebt gedaan, probeer je dit ook bij de rechter kant. En als je voelt van ja ik ben schoon dan komt als laatste de staart aan de beurt. Dit is makkelijker want je gaat van je billen over de staart heen en dit doe je net zolang tot je staart schoon voelt.
Vergeet je billen niet mee te nemen want die horen er ook bij maar als aller-aller laatst!

En als je nu klaar bent dan zeg ik, goed gedaan! Je bent nou schoon en netjes. Ik hoop dat jullie wat aan de tips en adfiesen hebben. Ik ga de woordjes afsluiten met een fijne week wens. Zacht kopje voor iedereen!

Poot getekend, mienister van zachte zaake,

Milamuis

Japie: over van alles en nog wat

Boven aan de vliering trap

Laat ik maar gelijk met mijn kattenluik de keuken in vallen. Via de postduif komen verontruste berichten van furriendjes binnen die zich zorgen om ons maken. Omdat we pauze hebben ingelast op Beestboek.

Dat is heel lief, maar gelukkig nergens voor nodig. Soms is een reden heel simpel. Mijn mens heeft haar arm overbelast, waardoor ze rust moet houden. Ze mag haar telefoon alleen voor het hoognodige gebruiken. Ook moet ze oppassen met muizen. Al snap ik niet goed wat een muis met haar arm te maken heeft. Verder ben ik extra voorzichtig omdat er boodschappen tussen zitten van vage types die dreigen mijn furhalen en foto’s te pikken. Die zou ik pas terugkrijgen als ik heel veel brokjes betaal. Tot op heden blijft het bij bluf, maar ik ben wel heel erg op mijn katvive. Daarom blijven we een tijdje stil. Via deze letters breng ik jullie op de hoogte van het wel en wee van de afgelopen dagen.

Tante Cato

Dat m’n tante wat gedoe heeft met de plastic plasdoos hebben jullie nog kunnen lezen op

Troost geven aan tante Cato

Beestboek. Er zat een ontsteking in haar blaas en daar moest ze pillen voor. Altijd heb ik gedacht dat mijn tante streng maar rechtvaardig was. En dat ze poeslief was voor ons mens. Inmiddels weet ik dat ze niet voor de poes is als het op pillen aan komt. Ze heeft Mo keihard in haar vingers gebeten. Al gingen niet alle pillen er vlot in tante Cato leek er wel goed van op te knappen.
Van de week ging ze echter weer van bak naar bak naar bak. Toen de Upurr voor reed dacht ze dat ze een romantische dagje uit zou hebben met haar Willem. De taxi reed echter linea recta naar witjas, die haar opsloot in een kooitje met een bak vol plastic korrels. Ze mocht pas naar huis nadat ze er een paar druppels uit had weten te persen. Knappe koppen hebben daar met een vergrootglas naar gekeken en die kwamen er achter dat er een megagrote familie irritante beestjes in haar buik vakantie aan het vieren is. Het zijn afstammelingen van Ene Coli. Nu moet ze opnieuw pillen. De doos met pleisters staat binnen pootbereik.

Foppe

Mijn broer moet binnenkort naar de tandarts. Een paar dagen terug was hij al bij witjas voor een – heel moeilijk woord – preoperatief onderzoek om te beoordelen of zijn lijf dat wel aan kan. Er is het nodige gepraat met mensen die er heel veel over geleerd hebben. Die zijn het er over eens dat het beter is om zijn gebit een stralende look te gaan geven, omdat de ontsteking in zijn bek gevaarlijk is voor zijn gezond.
Om reden die ik eerder noemde, furtelt Foppe er niets over op Beestboek. Maar willen jullie heel veel voor hem duimen? Want het is best spannend. Dat merk ik aan mijn mens die er zenuwachtig over doet.

Snuiter

De vlieringsnuiter heeft onlangs met heel veel stof en kabaal de vloer verstevigd, zodat de koelingen er niet door heen kunnen zakken. Het moet gemiauwd, de fundering van de bedrijfsunit van Muisbezorgd ziet er purrrfect uit. Maar verder…. Breek me de bek niet open. Want een bende! Overal staan herriemakende machines (gelukkig alleen als de snuiter er bij is). Over de rollen dikke watten kan ik amper heen kijken en ik verzwik mijn poten over de stapels losse planken.
Toen hij ook nog wegging zonder slagroom met mij te delen, heb ik mijn beklag gedaan bij Mo. Ze zegt dat hij nog een paar keer terug komt om de puntjes op de i te zetten. Dat is hem geraden! Hij moet snel zijn, want het Grote Weilandfeest is al over tien weken. Wat denken jullie, is het verstandig om alvast een plan B achter de poot te hebben?

Koppie van Japie

Kever heeft een mening over grenzen

Iedereen en alles heeft gefoelens, misschien alleen steenen niet, daarvan weet ik het niet zeeker, maar ferder foelen we allemaal van alles, en die gefoelens bestaan in twee soorten: gefoelens van je lijf, en gefoelens van je hart.

Als ik bijfoorbeeld honger heb fertelt mijn lijf dat aan me: mijn buik gaat rommelen omdat ie leeg is, en als ik moe ben fallen mijn oogen bijna dicht en moet ik gaapen, dat is allemaal heel heel makkelijk te begrijpen.

In de war

Gefoelens in mijn hart zijn anders, sommige zijn heel sterk: als ik naar de dierendokter ga ben ik BANG, daar hoef ik niet eens over na te denken, dat foel ik meteen!, als ik knuffels krijg van mijn mensen ben ik heppie en gaat mijn motor van brom-brom-brom, maar het kan ook zo zijn dat ik wel merk dat ik iets foel in mijn hart en dat ik er geen woorden voor heb, of dat ik zoveel dingen tegelijk foel dat ik er van in de war raak, en zo was het forige week.

Tuinvrienden

Jullie weeten toch dat ik tuinvrienden heb?, Mikkie, Pokon en Juultje zijn mijn tuinvrienden, Mikkie en Juultje zijn kindertjes van kater Bolle die hier voor mij woonde, ze zijn ongefeer net zo aud als ik, ongefeer twaalf jaaren, en ze blijfen altijd netjes op het dak van het schuurtje of in de tuin van de buuren.

Pokon is een puuberkatertje, zo noemen mijn mensen hem, en hij kan oferal komen waar hij wil omdat hij zo klein en leenig is, en nu met dat nieuwe hek komt hij NOG makkelijker in mijn tuin, elke morgen heeeel froeg eet hij mijn eeten op als mijn luikje weer oopen is, in de nacht is het dicht, totdat ik in de ochtend naar buiten wil, dan doen mijn mensen mijn luikje van het slot en staat Pokon al te wachten, oferdag ligt hij vaak in mijn tuin, dat find ik allemaal prima, echt waar, maar wat er nau een paar daagen geleeden gebeurde…

Omdat het zo warm was was ik nog heel laat buiten in mijn tuin, ik lag op een van mijn stoelen, mijn vrouw sliep al, mijn man kwam me twee keer ophaalen maar ik wilde buiten blijfen, omdat het al zo laat was is mijn man ook naar bed gegaan, en mijn luikje bleef oopen om mij weer naar binnen te laaten.

Maar… Pokon was stiekum ook in mijn tuin en ging natuurlijk meteen naar binnen!, hij at mijn eeten op, speelde met mijn speelgoed, krabte aan mijn kartons en ging toen een dutje doen, ik fond het eerst niet zo erg maar na een tijdje werd het me toch tefeel, ik maakte mijn vrouw wakker, zij zette Pokon naar buiten en ik liep mee, mijn vrouw zei nog Keef, blijf nau hier maar ik wilde buiten tsjekken of Pokon echt wegging, en daardoor moest mijn luikje WEER oopen blijfen.

Een mienuut nadat mijn vrouw weer naar bed was gegaan liep Pokon dus weer naar binnen en begon alles opnieuw, ik tetterde totdat mijn man opstond, maar Pokon ferstopte zich, mijn man zag hem niet en ging terug naar bed.

Knuffels

Pas om zes uur in de ochtend werd mijn vrouw wakker omdat ze iemand hoorde rennen in de slaapkamer, ze wist meteen dat het Pokon was, tilde hem op, zette hem naar buiten, en… deed mijn deurtje op slot!, ik was er efentjes nerfeus van, maar ineens snapte ik waarom dat was, ik kroop op bed bij mijn mensen, aan het foeteneind, mijn vrouw ging ondersteboofen liggen om met mij te knuffelen en zo hebben we een tijd geleegen, ik was helemaal blij en ook heeeeeel erg moe van de hele nacht op Pokon moeten letten.

Pokon en ik

De folgende dag toen ik Pokon in mijn tuin zag werd ik zomaar ineens heel boos, ik gaf hem een tik en hij maakte zich klein, ik wist zelf niet presies waarom ik nau boos was want zo ben ik helemaal niet!, daar werd ik ferdrietig van, ik liep naar binnen en ging op de grond liggen, helemaal in de war, mijn vrouw kwam naast me zitten en zei dat ik Pokon best een keer een tik mocht geefen, dat dat beteekent dat ik een grens aangeef, dat ik zeg Tot hier en niet verder legde ze me uit, en ze zei dat ze heel goed snapte dat het me tefeel was geworden dat Pokon de hele nacht in mijn huis was.

Ja, zo was het presies, ik snapte wat een grens is, een woord dat ik niet in letters kon zeggen maar wel kon foelen, en nau ik weet wat het is durf ik nog wel eens een grens te maken!

****

Ik tetter weer KEIhard voor vreede, ik ga net zo lang door tot het is gelukt!, en ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes!!