Nou, afgelopen week viel best wel mee hoor, ik heb braaf woensdag m’n laatste pillies, fijngemalen door m’n ontbijt en diner, netjes opgegeten. Eigenlijk smaakte het eten me prima, ik merkte niet eens dat er iets doorheen zat…
Natuurlijk heeft de zon ook goed mee geholpen dat ik me al snel weer steeds beterderder ging voelen, want ik heb buiten heel veel lekker lui liggen dutten. En genoten van alle extra aaien en knuffels die ik kreeg want m’n personeel was best wel bezorgd. Ik ben nog maar één keer eerder ziek geweest in m’n leven, en dat was toen ik een muis had gegeten die niet zo lekker viel. Als ik daar nog aan terug denk begint m’n maag alweer te draaien, dus dat doe ik maar niet verder. Tenslotte was ik toen nog een behoorlijk onervaren kittenkater die heel erg graag wilde slagen voor de internetcursus “Hoe vang ik een Weilandmuis” die Tante Luna Poes had geschreven. Uiteindelijk ben ik daar toen wel voor geslaagd, maar je moet niet vragen hoe…
Weilandmuis
Maar ehhh, over Weilandmuizen gemauwd, ik was van de week weer aan de wandel in m’n weiland, en toen kwam ik ineens beebie Weilandmuisjes tegen. Ik heb ze even geabso… geopso… nou ja, geobserdingest, zonder een poot naar ze uit te steken. Want het waren nog niet eens éénhapssnekkies, zo klein waren ze nog maar. Dus ik ben plat op de grond gaan liggen om ze te bekijken, en op een gegeven moment liepen er zelfs een paar gewoon 
heel brutaal over m’n voorpoten heen. Ik wist zeker dat ik ze met één razendsnelle tik allemaal tegelijk had kunnen pakken, maar ik heb me ingehouden. Want deze kleine muisjes moeten eerst nog flink wat groterder groeien, anders vallen ze zo door het rooster van de Hibatsjie en dat is nou ook weer niet de bedoeling.
Maar ik ben heel blij dat de Woelige Weilandmuizen eindelijk weer terug zijn, dus er is gelijk een Weilandmuizenjachtverbod ingesteld voor de komende twee maanden. Gelukkig snappen mijn collega-buurkatten dat allemaal helemaal, want die willen dit jaar ook graag naar het Weilandfeest komen en ze hopen dat er dan genoeg Weilandmuis voor iedereen zal zijn.
Feest
Gek eigenlijk hè, dat de tijd zo snel gaat. Nog maar twee en een halve maand en dan barst ‘t feest alweer los. Er is al een hele hoop geregeld, maar ook nog genoeg te doen. En vanaf 1 juni kun je je aanmelden als je er (weer) bij wilt zijn, en dan hoop ik ook weer dat er een paar mooie workshops aangemeld gaan worden, net als vorig jaar.
Zelf wil ik natuurlijk weer de zwemworkshops gaan geven, voor beginners en gevorderderden. Maar ik neem ook de workshop “Catwalkwandelen op diverse hoogtes” voor m’n rekening. Te beginnen op een catwalk die tien centimeter boven de grond staat, met als hoogtepunt de catwalk voor de gevorderde durfal op zes meter boven het maaiveld. En natuurlijk staat de veiligheid bij deze cursussen weer voorop hè, want net als vorig jaar wil ik iedereen ook nu graag na afloop van ‘t feest weer heelhuids richting huis zien vertrekken!
Kort
Nou, ik hou ‘t deze blog maar kort, want vorige week had ik heul veuls teveel letters gemauwd. Gelukkig waren Ollie en mevrouw Olliebert zo lief om die lange blog toch op de 
site te zetten zodat jullie m’n belevenissen bij die lieve dierendoktermeneer ook konden lezen. Maar ik heb beterschap beloofd en toegemauwd dat ik m’n blogs niet meer zo lang zal maken.
Dus als ik nu alle letters van deze en vorige week bij elkaar op laat tellen kom ik precies uit op de goeie lengte die een blog hoort te zijn. Ongeveer. Bijna.
Maar ‘t gaat om ‘t idee, toch?
Stevige poot en zachte kopjes,
Joep
Hoi allemaal, is echt heel troopies buiten. Prr, de zon is heel warm en alles staat in bloei. De mooie bloemen in de tuin waar mijn hommeltjes op af komen. En de bijtjes natuurlijk ook. En ik zag ook hele mooie flinders vliegen. Er was een paarse en een witte. Dan moet ik even gedag zeggen als poesedame en ze proberen om niet te vangen en op te eten. Soms wil ik dat nog wel eens doen maar in mijn poesehartje weet ik dat het eigenlijk niet netjes is.
je één keer iets lekkers pakt. Dat je bijvoorbeeld één keer op een dag een snoepje pakt uit het bakje. Of dat je deze van je man of vrouw krijgt. Als lekker snoepje heb ik heel graag de dentabits van Whiskas. Dat is snoep speciaal voor je tannen. Daar worden ze wit van en je bek ruikt lekker fris. Ik geloof dat deze alleen in kipsmaak te verkrijgen is. Het liefst zou ik de hele bak leeg willen schrokken, zo voelt dat dan omdat het zo lekker is. Maar ik kan me soms best goed beheerse.
Krunsj
moeten groter zijn. En in het doosje zit te weinig. Van mij mag het iks iks el zijn. Prrr dat is lekker! De geur is gewoon goed. Zodra de deksel eraf gaat wil je schrokken. Dat hoor met snacks ook zo te zijn. Lekker zoveel mogelijk in je bek hebben. Nu ga ik een cijfer geven. 1 is heel slecht en 10 is heel goed. Van mij krijgt deze Whiskas krunsj een 8. Ze mogen groter zijn en meer. Hoe wil ik anders een prachtig maatje meer worden net als mijn mamavoelens. Haar levenswerk is het allermooiste en dat wil ik ook. Prr prr ik wens jullie veel snack momenten en snoep plezier. Tot de volgende blog. Prrr.
De foorige keer had ik in mijn blog gemauwd oofer dat we een hek in de foortuin kregen. Nou die staat er inmiddels. Heel fijn want dan kan er niet zomaar meer iemand in onze tuin. Geen mens of dier. Of nou ja dat dacht ik.
Nou daar schrok die zwart witte kater wel een beetje van. Dat had ie niet furrwacht en snel sprong die op de grond. Mauw mauwde ik. Dit is mijn tuin weet je wel niet wie ik ben? Hij deed zijn staart de lucht in, gaf geen antwoord en liep mijn tuin uit. Ik ging dezelfde route weer terug als hoe ik gekomen was. Om furrfolgens weer bij Frau op schoot te kruipen.
dezelfde brutaale snuiter ging. Meteen heb ik een berichtje naar een van de katfiseurs van mijn katbinet gestuurd om dit zaakje eens even aan te gaan pakken. Ik find het helemaal niet erg als er nieuwe katjes in de wijk komen wonen. Dat is wel gezellig juist en ook foor hun mensen. Maar ze moeten zich wel weten te gedragen finden jullie ook niet?
Hoi lieve allemaal, hier is de altijd verkennende kater Lucky weer vanuit Krullieland. Soms voel ik me een soort reporter omdat ik dan verhalen vertel die ik hier beleef maar dat is natuurlijk wel altijd leuk om te doen. Maar goed, ik vertelde vorige keer toch al iets over de witte jas aan jullie maar het is niet zo heel erg geweest hoor.
Spul
Vorig weekend had mijn man een hoop reclamefolders op tafel liggen. Die brengen ze dus iedere week maar nu zag hij een mooie krabton erin staan. Dat is net zoiets als een krabpaal maar dan met holletjes erin waarin je fijn kunt slapen of doezelen en een mooi zacht kussen bovenop. Hij is deze toen in de winkel wezen kopen en had geluk want het was al de laatste. Die hebben wij nu maar mooi gekregen. De krabton is voorzien van drie holletjes om in te slapen, er hangen twee hartjes aan met elastiekjes zodat we daar mee kunnen spelen en ons zelf geen pijn kunnen doen en je past er ook prima bovenop als je een grote kater bent. Ik denk dat het ongeveer tien seconden duurde en toen zat ik er al in. Ik blijf gewoon de grote verkenner hier in huis. Zo weet de rest ook meteen dat de krabton veilig is en heb ik deze goedgekeurd. Klaar voor gebruik en prima om in te dutten.
In mijn leefen als bijna dertienjaarige katerjongen is er al best veel gebeurd, ik find eigenlijk dat ik genoeg spannende dingen heb meegemaakt voor mijn heele leefen, en ik wil nau het liefste dat alles altijd gewoon is, met soms kleine nieuwe dingen zoals ekstra knuffels, een ander krabkarton of brokjes die ik nog niet ken, dat find ik prima en zelfs leuk, maar grote feranderingen hoefen voor mij niet, daar word ik bang van.
Er waren mannen in mijn tuin, en ze liepen ook steeds door mijn huis, ze bleefen de heele ochtend en ook een stuk van de middag, daarna was het stil en ben ik foorzichtig gaan kijken, eerst in huis en daarna in mijn tuin, ik mocht maar een klein stukje de tuin in, er stond gaaas, net als toen ik hier nog maar kort woonde, ik zag meteen dat mijn hek weg was en dat er allemaal haut en masjienes in de tuin stonden.