Alle berichten van TegnieseDienst

Kever heeft een mening over tak-tiek

Katten zijn eigenlijk kleinere leeuwen en tijgers, dat komt doordat we bij dezelfde groep dieren hooren (ja toefallig weet ik zulke dingen!), je kan nog goed zien dat wij hetzelfde zijn als tijgers en leeuwen: we doen veel dingen net als zij dat doen en we lijken op elkaar, mijn vrouw zit nau te lachen en roept dat ik meer op een zwarte beer lijk maar dat is natuurlijk niet waar, ik ben een soepele en slanke tijger die zo stil sluipt dat je hem niet hoort foordat het te laat is.

Jagers

Net als leeuwen en tijgers zijn katten jagers, daarom hebben we de konsentraatsie, het geduld, de goede oogen, ooren en neus om de beestjes te fangen die we eeten, dat jagen doen we fooral in de nacht, en dat is omdat we diertjes eeten die in de nacht wakker zijn zoals muisjes en ratjes, veel katten eeten ook nog vogels maar daar heb ik geen ferstand van, ik find vogels leuk en ik kijk graag naar ze maar ik doe ze helemaal niets.

Zelf jaag ik trauwens niet meer op beestjes, waarom zau ik?, ik heb altijd brokjes klaar staan, en ook al ben ik dan een tijger ik wist nooit zo goed wat ik met die muisjes of ratjes aan moest, als ik heel eerlijk ben find ik natfoer uit een zakje of blikje veel lekkerder.

Oferdag

Boofendien ben ik behalfe een tijger ook een huiskater met een smooking, een knuffelljongen van 12 jaaren, ik ben misschien gewoon wel een beetje te aud om de hele nacht door de woestijn of de djungel te lopen, zoals Pokon dat doet, ik ben liefer binnen bij mijn mensen, dat is fooral fanwege die knuffels, ik heb heeeeeel veel knuffels noodig en oferdag is dat geen probleem, mijn mensen zijn best vaak thuis en als ik tetter dat ik knuffels wil is het zo gereegeld, maar in de nacht is dat anders.

Jullie weeten toch dat ik spieraal speel?, mijn mensen werden daar altijd wakker van en dan kon het knuffelfeest beginnen, maar de laatste tijd slapen ze gewoon door als ik muziek maak, erg hè?, mijn man legde me uit dat dat komt omdat ze er aan gewend zijn, nau ja!!, maar gelukkig heb je als tijger ook nog iets dat heet tak-tiek, dat beteekent dat je een plan maakt om iets voor elkaar te krijgen, en laat dat maar aan mij over!, ik kruip nau elke nacht op het bed omhoog, tussen mijn mensen in, en ga flak naast hun hoofden heeeeeeeeel zachtjes tetteren, alsof ik een pasgebooren beebiekitten ben dat helemaal alleen is en zijn mamma en pappa zoekt, en ja hoor: suukses!

Tijger

Mijn vrouw zegt vaak dat ze best een keer een hele nacht door zau willen slapen, zonder iemand die haar wakker maakt, daarbij kijkt ze naar mij maar ik ben nau eenmaal een tijger, en tijgers jaagen in de nacht, daar kan ik ook niks aan doen, folgens mijn vrouw jaag ik nergens op en fang ik al helemaal niets, maar dat klopt dus niet, want als tijgerKever jaag ik op knuffels, en raad eens?, ik fang ze nog ook!

****

Ik tetter weer KEIHARD voor vreede, ik blijf gewoon doorgaan!, en ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes!

Joep denkt aan het weilandfeest

Nou, dat was weer wat hoor, de afgelopen week… Van ‘t weekend lag ik lekker onder m’n kersenboom van de zon te genieten.

Pootjes

M’n personeel was druk in de weer met een zwart ding dat op de tuintafel was gezet. Er zaten drie pootjes onder, maar ‘t bewoog helemaal niet, zelfs niet toen ik er heeeel lang naar bleef kijken. Dus ik besloot om maar ‘s wat dichterbij te gaan inspecteren, want ik was best wel benieuwd wat m’n personeel nou weer m’n tuin had ingesleept.

Tot m’n verbazing zag ik dat dat ding heel erg leek op ‘t golfballetje waar ik binnen zo graag mee speel, omdat het zo’n leuk geluid maakt als ‘ie tegen de kast of de deur of de muur rolt wanneer ik ‘t een zwieper geef. Maar dit ding op tafel was iets groterderder dan m’n balletje, en ik had gelijk al gezien dat ‘ie niet kon rollen, want hij had een hele andere vorm. En hij had pootjes. En die heeft m’n balletje dan weer niet.

Bloempot

Nieuwsgierig liep ik een rondje om dat zwarte ding op m’n tafel, en ik had geen idee wat ik ermee kon. ‘t Voelde koud aan, dus even dacht ik dat m’n personeel een nieuwe zomermand voor me gekocht had, zo eentje waar het binnen lekker koel blijft terwijl het buiten heel erg warm is.
Ik ging op m’n achterpoten staan en keek naar binnen in dat zwarte ding. Hmmm. Dat zou daar onderin best wel lekker kunnen liggen, als ze dat glimmende metalen ding dat bovenop lag er uit zouden halen. Want daaronder leek het verdacht veel op een grote stenen bloempot, en ik weet uit eigen ervaring dat die ‘s zomers heerlijk koel zijn om in te liggen.
Maar dan moest wel dat deksel naar beneden. Alleen vroeg ik me af hoe kon ik er dan makkelijk in en uit zou kunnen komen, want ik had al lang gezien dat er onderin alleen maar een smalle schuif zat waar ik precies twee voorpoten in kon steken, maar meer toch echt niet.

Ineens wist ik ‘t: m’n personeel had dit zwarte ding vast en zeker voor me gekocht om m’n eigen Topkwaliteit Tuinmuizen in te kunnen kweken! Onderin kon ik wat stro leggen, door ‘t schuifje kon ik dan zien hoe het met ze ging en eten geven, en door dat glimmende metalen ding bovenin konden ze niet ontsnappen als ‘t deksel open stond. Ik zag het al helemaal voor me, maar m’n droom werd wreed verstoord toen Senior zei dat ik van de tuintafel af moest, me oppakte en terugzette onder m’n kersenboom terwijl Junior zwarte stenen in m’n muizenkweekbak stortte. Niet veel later zag ik vlammen boven de rand uitkomen, en toen die uitgingen deed ze het deksel dicht.
Echt, ik snapte er niks meer van. Ik kon toch geen Topkwaliteit Tuinmuizen leveren uit een vieze kweekkast?
Junior kwam naar buiten met een groot bord, en ik kon van onder m’n kersenboom niet zien wat er op lag, maar ‘t rook wel errug interessant.

Senior

Dus ik sprong uit m’n bloempot en liep naar de tuintafel, maar toen ik met m’n voorpoten tegen de tafelrand omhoog keek leek dat zwarte ding ineens wel heel groot. En ik voelde aan m’n snorharen dat dat ding op tafel nu best wel warm was geworden. Senior zei nog ‘Nee Joep’ en ik hoorde dat ‘ie het meende dus ik besloot om maar even de poten te gaan strekken op ‘t achterpad. Misschien was daar wel iets te beleven. In elk geval scheen de zon nog steeds, en ik kon ook heerlijk uit de wind in een tuinstoel achter de schuur gaan liggen om te zien wie er allemaal voorbij zou komen. Of misschien liep ik wel gewoon door naar m’n weiland, waar ‘t gras nog steeds hoog staat, om op zoek te gaan naar Weilandmuizen. Want die tuinmuizenkwekerij kon ik wel vergeten…
Toen ik weer terug in m’n tuin kwam was m’n personeel net klaar met eten en was de tafel leeg. Ze hadden helemaal niks voor me bewaard! Ik keurde ze geen blik waardig terwijl ik de keuken inliep. Maar bij binnenkomst rook ik dat mijn avondeten al geserveerd was, want er lag kip met kaas in m’n etensbak. En mauw nou zelf, dan kun je toch gewoon niet boos blijven op je personeel?

Zalm

De volgende dag werd dat zwarte ding weer gevuld met stenen, alleen stond ‘ie nu niet meer op tafel maar op een verhoging die Senior gemaakt had. Ik sprong op m’n tuintafel om te zien wat ze nou eigenlijk met dat zwarte ding aan ‘t doen waren, want er kwamen weer heerlijke luchtjes vanaf. En raad ‘s? Deze keer kwam Junior naar buiten met niet alleen borden, maar ook met mijn etensbak! Dus we hebben lekker met z’n drietjes buiten gegeten, al was het niet meer zulk lekker weer als de dag ervoor.
Maar dat maakte me helemaal niet uit, want ik kreeg een stukje lauwe zalm uit een klein pannetje dat in dat zwarte ding had gestaan, en dat was me toch lekker… Daarna kwam er ook nog een stukje lauwe kip in m’n bakje, en ineens moest ik weer terugdenken aan het Weilandfeest vorig jaar, toen Chef Tiga de lekkerste hapjes op z’n Hibatsjie gemaakt had.

Feest

Als m’n personeel dat zwarte ding weer ‘s gaat opstoken, ga ik heel goed kijken hoe ze dat doen. Dan gaat ‘ie over zeven weken ook mee het weiland in tijdens het feest, en dan kunnen we saame van de lekkerste muizensateetjes genieten. Ik zit er zelfs over te denken om ook nog een workshop ‘Veilig babbeknoeien voor beginners’ te geven, want misschien heeft jullie personeel ook wel zo’n ding in de tuin staan en dan kun je thuis zelf ook heerlijke hapjes bakken. Ik ga van ‘t weekend alvast even nadenken over welke sausjes ik allemaal kan maken en wat ik daarvoor nodig heb.
Want ‘t Tweede Grote Weilandfeest komt nu steeds dichterbij…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Mila zoekt de warmte op

warmte Hoi lieve allemaal, hier ben ik weer Milamuis op woensdag. Mijn verhaal begint vandaag dat ik helemaal compleet in de war ben. Niet zoals je boemsie boemsie hebt met je mooie katermans of poesedame, maar een hele andere boemsieboem. Het heeft te maken met de zon.

Druppels

Afgelopen week was ik mezelf aan het wassen want mijn vacht zat niet zo netjes. Dan moet ik dat meteen even goed maken. Daarna wilde ik even naar buiten voor misschien wat gym en de updeets van de straat. Want dat hou ik als poesedame ook bij.
Maar het regende kei hard echt zo hard dat mijn vacht dan meteen plat is en mijn model eruit is. Nou dat wil je ook niet. En eerlijk waar het heeft de hele week geregend. Elke keer als ik naar buiten wilde voor wat roddels of wat snofwerk dan kwamen er kei veel druppels.

Zonnebaade

Soms kan je nog onder een struik zitten als het miezert maar bij deze regendagen kon dat niet. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat mijn hoofd goed in de war was. Want het leek wel herfst in plaats van zomer. En daar schrok ik van want ik heb niet eens echt kunnen zonnebaade. Net zoals mijn mooie katermans Kever lekker in de tuin liggen en mijn buik bruinen. Wel heel netjes zodat niet alles zichtbaar is. Dat vind ik als poesedame heel belangrijk. Kever mag dat wel maar niet zijn bloem. Dat is prievee. En eigenlijk hoort dat bij iedereen zo. Maar iedereen is vrij om zelf te kiezen. Ik doe wel een knip oog de andere kant op als er prievee voorbij komt.
Maar ik wilde nog steeds de zon in want het is zomer en ik wil gewoon zomer. Ik heb het hele jaar kei hard gewerkt aan mijn mooie maatje meer net als mijn mooie mamavoelens en tante Trudi en dan wil ik dat ook sjoowen. Maar ik heb het anders gedaan. Want ik wist niet wanneer de zon weer terug kwam van vakanzie want zo leek het. De zon was op vakanzie. Nou leuk hoor. Ik was wel een dag wat meer sjagrijnig. Ik deed een keer boos kijken naar Toby omdat hij zo kei blij was. Daarna gaf ik hem een kopje want ik was boos om niks. Hij vond het kei eng dat ik dat deed. Nu is alles weer goed tussen ons.

Opwarmen

Ik wilde opwarmen net zoals de zon dat doet. Ik hou van de zon en van warmte. Ik ben een echte zonnepaneel die de zon opslaat in mijn lijf. Bram mauwde dat het kei tegnies was maar dat is niet zo. Ik ben een bijna maatje meer poesedame, de zon die op mijn lijf straalt maakt me warm. Mijn vacht, mijn oren, mijn poote en mijn hartje. Ik ga keihard spinnen omdat ik zo warm ben. Nu zag ik alleen maar regen buiten en ik besloot een andere zon op te zoeken. Namelijk mijn vrouw!
Zij was aan het geemen op de telefoon en die had een dekentje over haar benen heen. Wegens dat het gezellig is zegt ze. Ja ja, volgens mij wilde zij ook zon. Ik ga je mijn plan vertellen van hoe ik het gedaan heb.

Op schoot

Eerst mauwde ik heel zachtjes, zo van: ‘vrouw, waar ben je?’. Ik zag haar natuurlijk wel maar ik deed alsof ik haar niet zag. Ik kreeg al meteen een ‘haaai Mieltje’ van haar en toen ging mijn motor al draaien. Ik sprong op haar benen en gaf haar een kopje. Nou dat was meteen fijn want ik kreeg kusjes en kriebels terug. Het is belangrijk dat je niet te lang wacht en dat deed ik ook niet. Ik ging meteen rond draaien op haar benen en zitten. Door mijn poten gehurkt op haar schoot. Dan komen de kriebels vanzelf en dan is het goed om je lijf soepel te maken. Dus in plaats van zitten ga je omvallen, maar zachtjes. Nu heb je gewonnen want nu zijn jullie allebei kei ontspannen en lekker aan het opwarmen. Het is hier heel slim om je billen een beetje onder de deken te krijgen. Dat doe je door je billen te schuiven alsof je niet helemaal lekker ligt. Je man of vrouw weet dit en ziet dit wel. Als het warmte goed is doet je man of vrouw de deken goed en lig je er een beetje onder. Dit blijf je volhouden net zolang als dat je wilt en je helemaal goed ligt. Ik was een stapje verder gegaan want ik ben helemaal onder de deken gekropen. Het was donker, warm en veilig en ik wilde meteen mijn mamavoelens leefeswerk naast me.

Dit is mijn favoriete opwarming als de zon er niet is. Probeer het maar een keertje, tenzij je angstklachten hebt en zo want dan moeten we wachten op de echte zon. Ik geef jullie warme zon kopjes en neusjes want ik ben helemaal warm. Ik wens jullie een fijne week met veel zon. Tot de volgende blog.

Attentie

Mila heeft deze week weer een snipperdag, dit blog is dus een herplaatsing.

Belle: wie ik ben en hoe het gekomen is

Hoe ik, poes Belle, van een angstig en boos meisje, een lieve en blije poes ben geworden.

Hier ben ik Belle een cyperse poes, zoals ze dat noemen, en ik ben 5 jaar. Op een dag werd ik aangereden, ik weet meer door wat. Het kan een auto geweest zijn een fiets of een brommer, maar ik lag opeens op de straat. Ik was natuurlijk vreselijk geschrokken, mijn rug deed pijn en ik kon ook niet goed opstaan. Ik was in sjokk denk ik. Toen hebben lieve mensen de dierenambulance gebeld en die kwamen met een rotgang aanrijden. Ze pakte mij op en hup ging ik in de dierenambulance en brachten ze mij naar het dierenhospitaal.

Gelukkig had ik niks gebroken, maar wel pijnlijke kneuzingen in mijn rug. Ik kreeg een spuit, pijnstillers en medicijnen om van de sjokk te bekomen. Lieve verzorgsters brachten mij naar een hok en daar stond een zacht bedje voor mij klaar. Ik kreeg lekker eten en goed te drinken en kwamen ze veel bij mij kijken en met mij praten.

Eigen hok

Maar ik moest niets van die lieve verzorgsters weten. Ik wilde geen bedrust in een hok en al die handen iedere keer, ik was er bang van en ik was ook boos. Blazen dat ik deed als ze weer kwamen, ik haalde hard uit met mijn poote en krabte naar die verzorgsters. Ze wisten met mij geen raad. Ondertussen was mijn rug weer in orde en mocht ik verhuizen naar een andere kamer.
Daar had ik ook een eigen hok en stond het deurtje los zodat ik overdag rond kon lopen in de kamer. Maar ik vertikte het en bleef boos in het hok liggen. Iedere verzorgster kon een flinke mep krijgen of een lelijke beet. Zo gingen de weken voorbij, en werden het maanden. Hoe moet dat nou met Belle zeiden de verzorgsters, ze kan hier niet eeuwig blijven ! We gunnen haar weer een fijn huisje met een lief baasje of vrouwtje, maar dat is moeilijk te vinden als we niet weten hoe haar werkelijke karakter is.

Stokkie en Oscar

Er was een verzorgster, en zij wist raad. Ze zei we gaan mevrouw Corine bellen. Zij heeft veel ervaring met katten en heeft ze met veel liefde gezorgd voor de oude Stokkie en Oscar, die op hoge leeftijd door haar waren geadopteerd, en inmiddels van ouderdom waren ingeslapen. Dus werd op een dag mevrouw Corine gebeld. We hebben een poes Belle heet ze, die al een poos bij ons in het dierenhospitaal zit zei de verzorgster. Ze ligt alleen maar in haar hok, is boos, haalt uit, bijt en krabt. We denken dat het beter voor Belle is als ze een poosje uit logeren gaat, zodat ze kan socialiseren en kan wennen aan mensen en een huiselijk leven. Nou zat mevrouw Corine natuurlijk niet te wachten op een agressieve poes, maar ze zei stuur maar een foto van Belle.

Mevrouw Corine belde al gauw terug en ze zei, aan haar koppie te zien heeft Belle wel een lief karakter denk ik. Ze mag bij mij een poosje logeren, dan kijken we of ze ontdooit.
Ik werd de volgende dag gelijk gehaald. Eenmaal thuis schoot ik onder de kast. Laat maar, dacht mevrouw Corine, Belle komt er vanzelf wel weer onder vandaan. Mevrouw Corine ging lief tegen mij praten en ze deed rustige muziek aan met vogelgeluiden, zachte belletjes en kabbelend water. Ik raakte ontspannen en high. Nou, toen ben ik na een dag onder de kast vandaan gekropen en heb ik het huis geinspecteerd. Het lekkere eten beviel mij wel en ik kreeg langaam het vertrouwen dat het hier best fijn kon zijn, dus ik dacht laat de logeerpartij maar beginnen!
Er waren zachte mandjes om in te liggen en leuke speeltjes. Ik kwam na een paar dagen helemaal los en begon te rollenbollen en te spelen van blijdschap. Rennen dat ik deed in huis, en sprong met een noodgang op de klimpaal. Ik gaf mevrouw Corine voorzichtig kopjes en kontjes tegen haar elleboog en later durfde ik dat ook tegen haar hand. En even later liet ik toe dat mevrouw Corine mij zachtjes aaide over mijn koppie, ik vond het zowaar fijn. Ik kwam helemaal los en miauwde vriendelijk terug tegen mevrouw Corine als ze tegen mij sprak.
En op een nacht sprong ik ineens bij mevrouw Corine op bed, wat was dat een lekker warm en zacht plekje! Ik begon mevrouw Corine te steeds meer te vertrouwen en lief te vinden, en gaf haar een lik over haar neus toen ze ’s morgens wakker werd. We speelden samen op bed met een muis aan een touwtje en hadden de grootste pret.

Tunnel

Omdat ik helemaal tot rust was gekomen bij mevrouw Corine heb ik haar echt waar geen 1 keer gebeten of gekrabt en vals uithalen deed ik ook niet, en lelijk blazen ook niet. Ik ben eigenlijk helemaal vergeten dat ik dat ooit heb gedaan.
Mevrouw Corine is blij met mij en dat ik zo goed vooruit ben gegaan, ze kocht zomaar een kattentunnel voor mij! Blij dat ik was, ik sjeesde en zo in en uit. Spinnen van genoegen doe ik ook weer, en lig ik zowaar bij mevrouw Corine op de voetenbank. En ik durf soms ook al bij haar op schoot te springen en lig dan even languit.

De weken gingen voorbij en mevrouw Corine belde met de dierenambulance om te vertellen dat ik een lieve, blije poes was geworden. Klaar voor adoptie dus. Maar vorige week gebeurde er iets moois.
Toen mevrouw Corine wakker werd keek ze in twee grote groene ogen. Zo dicht had ik de hele nacht bij haar gelegen. Ik gaf mevrouw Corine een lik over haar neus. En toen brak haar hart en kreeg ze tranen. Ze zei: ‘Belle jij logeert nu al langer dan twee maanden bij mij, en je bent nu gehecht aan dit huisje en aan mij. Ik wil je geen verdriet aandoen om je te laten adopteren, en je hier weer weg moet. Ik ben ook van jou gaan houden en je hebt zo je best gedaan een lieve zachtaardige Belle te worden. Als je weer naar een ander huisje gaat, zal je weer angstig worden en verdrietig, en zal je vast weer gaan uithalen, krabben en bijten. Dat wil ik je niet aandoen lieve Belle.’
En toen zei mevrouw Corine, ‘luister goed lief meiske, jij mag voorgoed bij mij blijven wonen, je hebt nu een forever home en een gouden mand.’ Ik zei miauwwww en gaf mevrouw Corine nog een lik over haar neus en een zacht kopje. Wat was ik blij, ik kon het bijna niet geloven maar het was toch echt waar!

Blijven

Toen heeft mevrouw Corine gelijk de dierenambulance gebeld en heeft ze gezegd, Belle wil hier niet meer weg, en ik wil ook niet dat Belle naar een ander gaat. Ze is gelukkig hier en ik met haar. Nou, dat was goed en waren de mensen van de dierenambulance heel blij met dit mooie nieuws. Mevrouw Corine gaat haar balkonnetje binnenkort katveilig maken met een net, zodat ik niet van de 7e etage naar beneden kukkel. Dan kan ik lekker naar buiten en op het balkon spelen, een frisse neus halen en nog veel meer leuke dingen doen.

Ik ben blij en dankbaar dat de dierenambulance mij van de straat heeft gehaald en dat ik in het dierenhospitaal mocht bijkomen. Wat was ik blij toen de verzorgsters kwamen vertellen dat ik bij mevrouw Corine mocht logeren. En het mooiste is dat ik hier mag blijven en bij haar mijn forever home heb gevonden.

Dit verhaal is een algemeene introductie over mij. Ik had het al een poos geleden geschreven voor
de mensen van het Dierenhospitaal in Den Haag, waar ik ben opgevangen toen ik was aangereden. En dat ze konder lezen hoe goed ik het had gekregen. Inmiddels woon ik al driekwart jaar in mijn nieuwe huisje met frouwtje en ben ik helemaal gewend. Nu weten jullie allemaal lieve vriendjes wie ik ben. En de volgende keer ga ik vertellen wat ik hier allemaal meemaak.

Heel veel zachte kopjes van Belle

Japie over poesitieve ontwikkelingen

Laat ik maar net als vorige keer met het kattenluik in huis denderen om jullie op de hoogte te brengen van de laatste meowtjes. Om jullie spanning direct weg te nemen: het gaat boven verwachting goed met mijn broer, tante Cato is klaar met de vieze pillen en Beestboek blijft langer op pauze. Verder ben ik wat ideetjes aan het uitbroeden voor het Grote Weilandfeest.

Het spoor bijster

De slapeloze nachten van mijn mens waren nergens voor nodig. Foppe heeft de narcose bij de tandarts purrfect doorstaan. Van de week heeft hij niet één maar zelfs tweemaal een krakend verse veldmuis aan zijn blinkende tanden geslagen. Dat heeft hij in tijden niet gedaan. Een teken dat hij zich kiplekker voelt. Omdat de koelingen nog altijd niet geplaatst kunnen worden – het werk op de vliering loopt gigantisch uit – heeft hij nummero uno gelijk met huid en haar en bot en staart opgegeten.
De tweede doerak rent op het moment van dit schrijven ergens rond. Foppe liet het piepbeest een sprintje trekken op de overloop. De snoodaard maakte zich uit zijn piepkleine voetjes en furstopte zich ergens tussen de furhuisdozen en tassen met spullen die weer terug naar de vliering moeten. Na een urenlang kat- en muisspel is m’n broer het spoor bijster. Nu heeft ons mens opnieuw slapeloze nachten. Ze durft haar bed niet meer in. Het zou namelijk zomaar kunnen dat de piepert zich ergens in haar slaapkamer verschanst heeft.

Roze Muizen

Mijn broer lijkt zowiezo de weg een beetje kwijt. Want toen Foppe terugkwam van witjas miauwde hij over Grote Roze Muizen. Hij was laaiend enthousiast over deze nieuw ontdekte soort. Hoe tof zou het zijn als die geserveerd kunnen worden op Het Grote Weilandfeest. Als ze goed in de smaak vallen, nemen we ze op in het assortiment van Muisbezorgd. De vraag is alleen hoe we er aan kunnen komen. Want Foppe weet niet meer purcies waar hij ze heeft gezien.
Mocht iemand tips hebben, laat het alsjemiauw zo gauw mogelijk weten. Voor je het weet is het feest.

Smaakpanel

Het kattefietje, waarbij tante Cato haar kiezen in de vingers van Mo heeft gezet, lijkt een poesitieve wending te krijgen. De kast puilt uit van de allerlekkerste hapjes. Uit de keuken komen de meest furrukkullukke geuren. Alles om m’n tante aan het eten te krijgen. Die is in hongerstaking sinds ze een neus heeft gekregen voor verpulverde pilletjes die furstopt worden door haar natvoer. Ze wantrouwt ieder bakje. Uiterst behoedzaam loopt ze er heen, snift er aan, draait zich abrupt om en gaat terug de tuin in, waar ze al weken bivakkeert. Met vuurspuwende ogen kijkt ze door het raam binnen. Haar blik spreekt boekdelen. Hier trap ik echt niet in! Waar ik normaal altijd haar bakjes mag schoonlikken, kaapt mijn mens ze voor mijn snoet weg. Ik snap m’n tante wel. Als ik het niet mag opeten, omdat het niet goed voor mij zou zijn, dan kan het voor haar ook niet goed zijn.
Inmiddels zijn alle pilletjes op. Voor alle duidelijkheid, het gros is met het onaangeroerde natvoer in de prullenbak verdwenen. Wat rest is een walhalla aan verschillende lekkernijen. Dat laatste is absoluut geen straf. Want nu mag ik wel meehelpen met afwassen. Tante Cato is nog altijd op haar katvive. Achterdochtig bestudeert ze de inhoud van haar voerbak. Vaak spoort ze mij aan om te komen testen. Ik offer me met liefde op. Als ons mens het niet weghaalt, moet het wel pilvrij zijn. Ik snap werkelijk waar niet waar ze zo moeilijk over doet. Niet eerder in mijn leven heb ik zoveel verschillende smaken geproefd. Vlees, vis, kip, in saus, in gelei, in stukjes, als paté, puree en soep. Alles smaakt kattastisch. Nu dacht ik aan een smaakpanel. Zou dat iets zijn voor het Grote Weilandfeest?

Koppie van Japie

Saame

Saame is alles fijner